บทที่ 80 เสียงโห่ร้องชื่นชม

ทันใดนั้นก็มีคนตบไหล่เขาจากด้านหลัง แล้วเอ่ยหยอกเย้าขึ้นว่า "เจ้าเฉิน เจ้ายังคงเจ้าเสน่ห์น่าหลงใหลไม่เปลี่ยนเลยนะ"

เฉินเฮ่ออวี่หันกลับไปมอง ที่แท้ก็คือองค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่ เมื่อก่อนทั้งสองคนเคยเตะบอลด้วยกันที่สำนักฉีอวิ๋นเซ่ออยู่สองสามครั้ง ได้สนทนากันบ้าง นับว่าคุ้นหน้าคุ้นตากันดี

เขายิ้มแห้งอย่างจนใจ พลางเอ่ยกลบเกลื่อน "นึกไม่ถึงว่าเหล่าสตรีจะกระตือรือร้นปานนี้"

จ้าวซวี่หัวเราะร่าพลางว่า "เจ้าคนเจ้าสำราญ! เมื่อครู่โบกไม้โบกมือให้แม่นางคนไหนกัน รีบมาปรึกษากันก่อนดีกว่าว่าจะเตะอย่างไร ไม่อย่างนั้นประเดี๋ยวเกิดแพ้ขึ้นมา... จะถูกพวกแม่นางหัวเราะเยาะเอาได้ ฮ่าๆ"

วันนี้เป็นเทศกาลชีซี สตรีที่ออกมาเที่ยวเล่นจึงมีมากเป็นพิเศษ อัฒจันทร์ของสำนักฉีอวิ๋นเซ่อจึงแทบจะเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ในสนามชู่จวี๋ต่างพากันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว อย่างไรเสีย... การอวดเบ่งรำแพนหางต่อหน้าสตรี ก็เป็นสัญชาตญาณดั้งเดิมของบุรุษอยู่แล้ว

"ท่านก็อยู่ทีมสีแดงหรือ" เฉินเฮ่ออวี่ทั้งประหลาดใจทั้งยินดี "เช่นนี้ก็ดียิ่ง โอกาสชนะของพวกเราเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนแล้ว!"

จ้าวซวี่ยิ้มอย่างภาคภูมิ ยกนิ้วโป้งแตะปลายจมูกตนเอง "ย่อมเป็นเช่นนั้น! มีอ๋องน้อยอย่างข้าอยู่ รับรองว่าจะทำให้พวกนั้นแพ้จนหาทิศหาทางไม่เจอเลยคอยดู!"

เขาหันมองไปยังทีมสีเหลืองฝั่งตรงข้าม พลางลดเสียงต่ำลง "แต่ว่า ทางฝั่งโน้นน่ะ เขาเตะบอลด้วยลูกบ้าบิ่นบ้าระห่ำ พวกเราต้องเน้นประกบเขาให้ดี"

เฉินเฮ่ออวี่ทอดสายตามองไปฝั่งนั้นเช่นกัน พลางเอ่ยรับ "ยังมีใต้เท้าอวี๋ตำแหน่งหลางจง และใต้เท้าชิวตำแหน่งเหยวียนว่ายหลางแห่งกรมคลัง ฝีมือการเตะบอลของพวกเขาก็ยอดเยี่ยมทั้งคู่"

ทั้งสองคนมักมาที่สำนักฉีอวิ๋นเซ่อบ่อยครั้งในกาลก่อน จึงรู้จักคนที่ฝีเท้าดีเป็นอย่างดีดุจนับสมบัติในบ้าน จากนั้นก็เรียกตัวลู่ซื่อจางเข้ามา รวบรวมกำลังคนมาปรึกษาหารือและแบ่งหน้าที่กัน

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ ย้อนไปตั้งแต่ยุคจ้านกั๋ว ชู่จวี๋ก็เป็นกีฬาการละเล่นที่แพร่หลายในหมู่ราษฎรแล้ว

เริ่มเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในสมัยราชวงศ์ฮั่น จนกลายเป็นวิธีฝึกทหารของพิชัยสงคราม ครั้นถึงราชวงศ์ซ่งก็มีทั้งองค์กรชู่จวี๋และนักเตะมืออาชีพเกิดขึ้น นับเป็นยุคทองของการออกกำลังกายและการละเล่นชนิดนี้

อาจกล่าวได้ว่าชู่จวี๋บนแผ่นดินนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับพันปี และแพร่หลายไปทั่วในหมู่ราษฎร

ราชวงศ์ต้าหัวคล้ายคลึงกับยุคซ่งและหมิง กฎกติกาชู่จวี๋ในเวลานี้ต่างจากคนรุ่นหลังอยู่มาก แต่ก็มีจุดร่วมที่เหมือนกันอยู่ เฉินเฮ่ออวี่อาศัยความทรงจำอันน้อยนิดของร่างเดิม จดจำรายละเอียดทีละข้อไว้ในใจ

เวลาบีบกระชั้น จึงไม่มีเวลาเหลียวมองหาเงาร่างของเหมยต่วนบนอัฒจันทร์ มีซิ่วสุ่ยคอยตามติดไม่ห่าง ย่อมไม่เกิดเรื่องผิดพลาดแน่

"ท่านอ๋องเจ็ด ประเดี๋ยวพอลงสนาม ท่านเป็นหัวหอกทำแต้ม ใต้เท้าหลี่เป็นผู้รักษาประตู พวกเราอย่าได้ตื่นเต้น เตะไปตามปกติเหมือนทุกทีก็พอ เจ้าพวกกรมคลังอ่านตำรามามาก วันๆ ทำงานเอาแต่นั่ง ไม่ได้เดินสักกี่ก้าว จะเหมือนพวกเราที่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อสืบคดีได้อย่างไร หากให้ประชันแต่งบทกวี ศาลต้าหลี่ของพวกเราอาจจะสู้ไม่ได้ แต่หากพูดถึงเรี่ยวแรงพละกำลังแล้วละก็... หึๆ ย่อมเป็นศาลต้าหลี่ของพวกเราที่เก่งกาจที่สุด!"

ลู่ซื่อจางเรียกรวมทุกคนเข้าด้วยกัน ก่อนจะกล่าวปลุกใจยืดยาว เขาเป็นบุตรภรรยาเอกของเจิ้นหนานโหว เข้ารับราชการผ่านระบบสิทธิพิเศษของบรรพบุรุษ

แม้ตำแหน่งในปัจจุบันของเขาจะไม่สูง ทว่าอุปนิสัยกระตือรือร้นมีชีวิตชีวา ปีนี้อายุยังไม่ถึงสามสิบ อยู่ในวัยหนุ่มแน่นกำลังวังชาดีเยี่ยม เมื่อมารับหน้าที่ผู้จัดแข่งขันชู่จวี๋ในครั้งนี้ จึงทำงานอย่างฉับไวเด็ดขาด เป็นที่ถูกอกถูกใจผู้คนยิ่งนัก

เส้าชิงแห่งศาลต้าหลี่หลี่หวา เป็นผู้มีตำแหน่งขุนนางสูงสุดในบรรดาผู้เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้

เขาอายุใกล้สี่สิบ ยามปกติชื่นชอบชู่จวี๋มาก ทั้งยังมีประสบการณ์โชกโชน ในบรรดาสิบกว่าคนนี้เขาอายุมากที่สุด จึงอาสาเป็นผู้รักษาประตูด้วยตนเอง

ส่วนคนอื่นๆ อายุน้อยกว่า ย่อมมีตำแหน่งต่ำกว่าด้วย ส่วนใหญ่เป็นผิงซื่อ จู่ปู้ และลู่ซื่อ ได้แต่เชื่อฟังการจัดแจงของหัวหน้าอย่างว่าง่าย

"ใต้เท้าจางพูดถูกแล้ว" ทุกคนต่างส่งเสียงสนับสนุน "พวกเราสืบคดีกัน วันไหนบ้างไม่ได้ออกไปเดินตรวจตรา เรื่องพละกำลังย่อมเหนือกว่าพวกนั้นอยู่แล้ว ครั้งนี้จะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!"

เฉินเฮ่ออวี่แอบหัวเราะในใจ นอกจากพวกที่เชี่ยวชาญและรักความสนุกอย่างเขากับองค์ชายเจ็ด ที่แวะเวียนมาเตะอยู่บ่อยๆ แล้ว

พวกคนทำงานเต็มเวลาต่างก็มีเวลาพอๆ กัน ดูท่าแล้วทุกคนก็คงสูสีพอกันทั้งนั้น

เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยของศาลต้าหลี่ล้วนงานยุ่งกันทั้งนั้น การวิ่งวุ่นบันทึกคดีไปทั่วเป็นเรื่องจริง ทว่าพอกลับมาก็ต้องมานั่งสะสางเอกสาร ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่กับโต๊ะทั้งวัน

หากช่วงไหนประจวบเหมาะกับมีคดีความเข้ามามาก เวลาออกเวรยังจะช้ากว่าหน่วยงานอื่นเสียด้วยซ้ำ ย่อมไม่มีเวลามาเตะบอลเลยสักนิด

แต่คำพูดเช่นนี้คิดอยู่ในใจก็พอ การแข่งขันใกล้จะเริ่มแล้ว ไม่อาจตัดทอนกำลังใจฝ่ายตนเองเพื่อไปยกย่องฝ่ายอื่นเป็นอันขาด

ตำแหน่งที่โดดเด่นสะดุดตาย่อมต้องยกให้องค์ชายเจ็ดก่อนเป็นอันดับแรก อย่างเช่นตำแหน่งโถวฉุยที่เทียบได้กับกองหน้า ซึ่งมีหน้าที่ยิงประตูและเป็นที่จับตามองของผู้คน

เฉินเฮ่ออวี่เป็นฝ่ายเสนอตัวเลือกตำแหน่งกองหลังด้วยตนเอง ซึ่งเป็นตำแหน่งปิดทองหลังพระที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น

องค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่เลิกคิ้วมองเขา สื่อความหมายว่าเจ้าเล่นอยู่บ่อยครั้ง เหตุใดจึงถอยร่นไปอยู่ข้างหลังเล่า

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นถิ่นของศาลต้าหลี่ อีกทั้งยังเป็น 'ที่ทำงาน' ในอนาคตของตน ในขั้นนี้จะทำตัวเด่นแย่งความชอบของเจ้าบ้านไม่ได้เป็นอันขาด

"การแข่งขันประชันในวันนี้ ทุกคนต้องเล่นให้ดีล่ะ ใต้เท้าทั้งหลายต่างนั่งมองอยู่ข้างบน" ลู่ซื่อจางย้ำกับทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังขยิบตาเป็นนัย "ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนใหญ่คนโตมาด้วย"

องค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่เห็นสีหน้าท่าทางมีพิรุธลุกลี้ลุกลนของเขาก็อดหัวเราะไม่ได้ "อย่าไปสนเลยว่าจะมีคนใหญ่คนโตหรือไม่ วันนี้เป็นเทศกาล มีแม่นางน้อยออกมานั่งดูอยู่ข้างสนามตั้งมากมาย พวกเราต้องทุ่มสุดตัวเข้าไว้ เจ้าพวกไก่อ่อนของกรมคลังไม่มีอะไรน่ากลัว เอาชนะพวกมันให้ขาดลอยไปเลย!"

ทุกคนพากันหัวเราะร่า รีบขานรับเสียงดัง แต่ละคนต่างยืดอก กระตือรือร้นอยากลงสนามเต็มที

เมื่อกำหนดตำแหน่งเรียบร้อย ทุกคนต่างเริ่มอบอุ่นร่างกาย เฉินเฮ่ออวี่ขยับร่างกายตามวิธีของตนไปพลาง อดไม่ได้ที่จะลอบชำเลืองมองอัฒจันทร์สองสามครา เขาเห็นเงาร่างสีม่วงอ่อนลาง ๆ กำลังโบกมือให้ตน ก็รู้ทันทีว่าเป็นเหมยต่วน มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นมา

เดิมทีเฉินเฮ่ออวี่ก็มีรูปโฉมหล่อเหลาอยู่แล้ว ตลอดครึ่งปีมานี้ฝึกฝนจนร่างกายมีกล้ามเนื้อได้สัดส่วน สลัดคราบไก่ตอนตัวขาวซีดบอบบางของเจ้าของร่างเดิมออกไปจนหมดสิ้น ยิ่งทวีความสง่างามผึ่งผายขึ้นเป็นกอง

ทันทีที่เขาก้าวลงสู่สนามก็ดึงดูดสายตาของเหล่าสตรีในทันใด ยามนี้พอเห็นเขาทอดสายตามองหาใครบางคนบนอัฒจันทร์ บรรดาแม่นางน้อยไม่น้อยต่างรู้สึกราวกับว่าเขากำลังมองมาที่ตน จึงพากันกระซิบกระซาบด้วยความเอียงอาย

เฉียวหย่าเหนียงที่นั่งอยู่ตรงกลางจับจ้องเขาเขม็ง นางนั่งนิ่งไม่ไหวติง ทว่าในใจกลับบังเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ

นางมองตามสายตาของเฉินเฮ่ออวี่ไปด้านหลัง พลันพบว่านังเด็กบ้าเหมยต่วนผู้นั้นก็มาด้วยเช่นกัน!

เมื่อเห็นเหมยต่วนแต่งกายงดงามน่าทะนุถนอม ลักยิ้มแต้มรอยยิ้ม ดวงตาทั้งคู่จับจ้องเฉินเฮ่ออวี่ตาไม่กะพริบ ก็ทำให้เฉียวหย่าเหนียงโกรธจนมือสั่นระริก

เฉียวหย่าเหนียงมาดูการแข่งขันชู่จวี ที่นั่งย่อมเป็นตำแหน่งที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด แต่ที่นั่งซึ่งเฉินเฮ่ออวี่จองไว้ให้เหมยต่วนมุมมองก็ดียิ่งเช่นกัน ระยะห่างของคนทั้งสองจึงนับว่าไม่ไกลกันนัก

นางหันไปมองเหมยต่วนอยู่บ่อยครั้ง ความริษยาแล่นพล่านขึ้นมาเป็นระลอก ๆ ในอก กระทั่งการแข่งขันเริ่มขึ้นแล้วก็ยังไม่รู้ตัว

สิ้นเสียงตีฆ้องทองเหลือง การแข่งขันก็เปิดฉากขึ้นในจังหวะอันดุเดือดกระชั้นชิด

เฉินเฮ่ออวี่ในฐานะกองหลัง ส่วนใหญ่จะเน้นการประกบป้องกันตัวต่อตัว และวิ่งไปทั่วทั้งสนามอย่างต่อเนื่อง ตลอดครึ่งปีมานี้เขาออกกำลังกายทุกวันไม่ขาด เรี่ยวแรงพละกำลังจึงดียิ่งนัก

ดังนั้นในระหว่างการแข่งขันเขาจึงไม่คิดจะออมแรงไว้เลยแม้แต่น้อย หลายจุดในสนามมักจะปรากฏร่างของเขาอยู่เสมอ ยามที่คนของทีมสีแดงถูกแย่งบอลบีบเข้ามา พอเห็นเขาก็จะส่งบอลมาให้ทันที

หลังจากรับบอลแล้ว เฉินเฮ่ออวี่ก็ประเมินสถานการณ์ จัดการเก็บบอลแล้วส่งต่อไปยังผู้ที่เหมาะสม ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนส่งให้แก่องค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่กับลู่ซื่อจาง ทั้งสองคนนี้เป็นโถวฉุยของทีมสีแดง

เดิมทีเขาก็ชอบเตะบอลอยู่แล้ว เมื่อก่อนมักจะซ้อมบอลกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนเป็นประจำ การเคลื่อนไหวจึงรวดเร็ว ทั้งยังส่งบอลได้แม่นยำและมั่นคง ดึงดูดสายตาของทุกคนได้ในทันใด

เนิ่นนานเข้า พอนักเตะทีมสีแดงได้บอลมา ก็มักจะส่งมาที่เขาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะให้เขาส่งต่อไปยังผู้อื่น

แต่เดิมเฉินเฮ่ออวี่ยังนึกกังวลว่าหากไปแย่งหน้าที่ของคนอื่นจะทำให้มีคนไม่พอใจ ทว่าบรรยากาศการแข่งขันกลับดีเยี่ยม อีกทั้งกฎเกณฑ์การแข่งขันในยุคนี้ดูเหมือนจะไม่เข้มงวดเรื่องตำแหน่งมากนัก

"ทำได้สวย ต้องชนะแน่!" องค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่วิ่งเข้ามาตบไหล่เขา

ลู่ซื่อจางและอีกหลายคนก็ยกนิ้วโป้งให้เขา พลางตะโกนเสียงดัง "ทีมแดงต้องชนะ สู้เข้า!"

เขาจึงค่อย ๆ วางใจลง สลัดความกริ่งเกรงแบบในที่ทำงานทิ้งไป แล้วตั้งสมาธิกับการเตะบอลอย่างเต็มที่

การแข่งขันนัดนี้ดุเดือดเป็นอย่างยิ่ง เสียงกู่ร้องบนอัฒจันทร์ดังระงมระลอกแล้วระลอกเล่า มีทั้งส่งเสียงเชียร์ทีมสีแดงและตะโกนให้กำลังใจทีมสีเหลือง เสียงโห่ร้องดังกึกก้องผสานเป็นสายเดียวกันจนแสบแก้วหู

"ดูเร็วเข้า! ส่งบอลได้เยี่ยมยิ่งนัก!" มีเสียงกรี๊ดของสตรีดังขึ้น "เขาวิ่งเร็วเหลือเกิน! มั่นคงยิ่งนัก!"

"พี่เฉินต้องชนะ บอลสวยยย..." ดูเหมือนจะเป็นเสียงเหมยจื่อชิงที่ตะเบ็งคอจนเสียงหลงแตกพร่า

เฉินเฮ่ออวี่หูคอยฟัง ทว่าฝีเท้าหาได้หยุดนิ่งไม่ หลังประเมินสถานการณ์รอบด้านแล้วจึงส่งบอลให้องค์ชายเจ็ดจ้าวซวี่

จ้าวซวี่ดีใจยิ่งนัก พอดีกับที่รอบกายเขาไม่มีใครประกบ หลังรับบอลได้ก็เลี้ยงลูกตรงดิ่งไปยังหน้าประตูทันที

ครั้นเข้าใกล้หน้าประตู ฝีเท้าก็มิได้หยุดชะลอ ยกเท้าขวาซัดเต็มแรง ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องตาไม่กะพริบ ลูกบอลเฉียดผ่านมือของผู้รักษาประตูไปอย่างหวุดหวิด พุ่งทะลวงเข้าประตูไป!