บทที่ 79 ชู่จวี๋

เฉินเฮ่ออวี่สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น "ไม่ว่าจะเพราะมีนางหรือไม่ ข้ากับเฉียวหย่าเหนียงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ นิสัยของนาง... เป็นสหายพอคุยกันถูกคอ ทว่าหากเป็นสามีภรรยาคงไม่เหมาะกับข้า อีกอย่างอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ก็ไม่มีทางยอม เมื่อช่วงสิ้นปีก็เพิ่งบันดาลโทสะยกใหญ่เรื่องที่พวกเราไปมาหาสู่กัน"

จ้าวซานจงขมวดคิ้ว "พี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของข้า เพราะตระกูลเฉียวไม่อาจยุ่งเกี่ยวราชสำนัก จึงผูกใจเจ็บมาโดยตลอด คิดอยากให้บุตรสาวแต่งกับบุตรหลานผู้มีอำนาจบารมี จะได้เสวยสุขวางก้ามต่อไป แต่กลับเลี้ยงดูบุตรสาวจนมีนิสัยเย่อหยิ่งเอาแต่ใจเช่นนี้ บุรุษที่มีความสามารถจริง ผู้ใดจะยอมทนให้นางกันเล่า"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มเจื่อน "เป็นข้ากับนางนิสัยไม่เข้ากันเสียมากกว่ากระมัง อันที่จริงเอาแต่ใจก็มีข้อดีของคนเอาแต่ใจ เพียงแต่นิสัยแย่ ๆ ของข้า... ก็ไม่ใช่พวกใจเย็นที่จะคอยตามเอาอกเอาใจสตรี ย่อมอยากแต่งภรรยาที่มีนิสัยอ่อนโยนว่าง่ายสักคนมากกว่า"

จ้าวซานจงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "หรือว่าเจ้าไม่อยากได้ความสุขเยี่ยงบุรุษแคว้นฉีเล่า หากเจ้าอยากได้—"

"มิได้ มิได้" เฉินเฮ่ออวี่รีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ "ข้าหาได้มีเจตนานั้นไม่ ความสุขเยี่ยงบุรุษแคว้นฉีมิใช่สิ่งที่ใครก็นึกจะเสพสุขได้ โปรดท่านอ๋องไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด"

จ้าวซานจงหัวเราะร่า "เรือนหลังของข้าเองยังวุ่นวายเป็นกระบุงโกย ก็ขี้เกียจจะไปทำตัวเป็นเฒ่าจันทราผูกด้ายแดงให้เจ้าเหมือนกัน!"

เมื่อข้ามหัวข้อนี้ไปได้ เฉินเฮ่ออวี่ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอเพียงจ้าวซานจงไม่คิดจะออกหน้าหนุนหลังหลานสาวของตนเองก็พอแล้ว

ราษฎรแห่งราชวงศ์ต้าหัวนิยมเล่นชู่จวี๋กันเป็นทุนเดิม ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กต่างก็พอจะเตะได้สองสามกระบวนท่า

หลายปีก่อนในวันว่านเซิ่ง องค์รัชทายาททรงให้คนจัดการแข่งขันชู่จวี๋เพื่อเฉลิมฉลอง บรรยากาศคึกคักตระการตายิ่งนัก ฝ่าบาททอดพระเนตรแล้วทรงพระเกษมสำราญเป็นอย่างยิ่ง นับแต่นั้นมาการเตะชู่จวี๋จึงยิ่งเป็นที่นิยมแพร่หลาย

ในเมื่อพระองค์ท่านโปรดปราน ในหมู่ราษฎรจึงเกิดกระแสคลั่งไคล้การเตะชู่จวี๋ขึ้นมา

จนกระทั่งในเวลาต่อมา ระหว่างขุนนางด้วยกันก็มักจะจัดการแข่งขันประชันฝีเท้าอยู่เนือง ๆ เบื้องบนโปรดสิ่งใด เบื้องล่างย่อมทำตามสิ่งนั้น ก็เป็นไปตามหลักการนี้นี่เอง

แม้การเตะบอลจะไม่ถึงขั้นช่วยให้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งร่ำรวยเงินทอง ทว่าอย่างน้อยก็มีหัวข้อให้ได้สนทนากับพระองค์ท่านเพิ่มขึ้นอีกเรื่องหนึ่ง ย่อมเป็นผลดีเช่นกัน

ไม่แน่ว่าอาจจะมีเกากิ้วแห่งราชวงศ์ต้าหัวปรากฏตัวขึ้นมาสักคนก็เป็นได้

นับตั้งแต่จ้าวซานจงกลับไป หลิวอวิ๋นฉี่ก็ย้ายมาพักอยู่ที่นี่ด้วยเสียเลย เฉินเฮ่ออวี่ซ้อมเตะบอลกับเขาทุกวัน และสนทนากันได้ถูกคอยิ่งนัก

เดิมทีที่หลิวอวิ๋นฉี่ช่วยเขาติวตำราคัมภีร์และทำการบ้าน ก็เพียงเพราะปฏิบัติตามคำสั่งของจ้าวซานจง ลึก ๆ ในใจเขาคิดว่าตนเองกับเฉินเฮ่ออวี่มิใช่คนประเภทเดียวกัน

คนหนึ่งมาจากตระกูลผู้ดีเปี่ยมมารยาทรักการศึกษา อาศัยการร่ำเรียนตำราเพื่อก้าวสู่เส้นทางขุนนางอันบริสุทธิ์ ส่วนอีกคนเป็นทายาทขุนนางผู้ดีมีบรรดาศักดิ์ เป็นคุณชายเสเพลที่รักการกินดื่มเที่ยวเล่น การอ่านตำราก็เพียงเพื่อหาเรื่องสนุกชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

ทว่าจากการคลุกคลีอยู่ด้วยกันเช้าค่ำตลอดหลายวันนี้ กลับทำให้เขาเข้าใจเฉินเฮ่ออวี่มากขึ้นหลายส่วน

คนผู้นี้ภายนอกดูไม่รักษากฎเกณฑ์ ไม่จริงจังกับโลก ทว่าแท้จริงแล้วมีความมุ่งมั่นอดทน ทั้งยังมีสติปัญญาและความคิดอ่าน มิใช่คนที่คิดจะใช้ชีวิตลอยชายไปวัน ๆ แต่อย่างใด

เฉินเฮ่ออวี่เองก็นับถือคนเฉลียวฉลาด พากเพียร และมีวินัยอย่างหลิวอวิ๋นฉี่เป็นอันมาก ทั้งสองจึงมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจชื่นชมซึ่งกันและกัน ยิ่งคบหายิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น

วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เป็นวันนัดหมายประลองการแข่งขันชู่จวี๋

แต่เช้าตรู่ จางฉาก็นำเทียบเชิญของฉีอวิ๋นเซ่อมาส่ง เฉินเฮ่ออวี่เปิดออกดู เป็นคนของกรมคลังกับศาลต้าหลี่ที่จะจัดศึกประชันแข้งในครั้งนี้ และได้กำหนดสนามประลองไว้เรียบร้อยแล้ว

กรมคลังมีคนมาก จ้าวซานจงจึงจัดให้เขากับหลิวอวิ๋นฉี่ไปอยู่ทีมศาลต้าหลี่ อย่างไรเสียตัวจ้าวซานจงเองก็กินตำแหน่งอยู่ในศาลต้าหลี่ ทั้งยังมีเจตนาให้เฉินเฮ่ออวี่ทำความคุ้นเคยกับคนหนุ่มในศาลต้าหลี่ล่วงหน้าด้วย

ตามข่าววงในที่จางฉาแอบแย้มพรายมา ได้ยินว่าองค์รัชทายาทและองค์ชายเจ็ดก็จะเข้าร่วมด้วยเช่นกัน เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าจะทรงไปอยู่ทีมใด

นับแต่กระแสความนิยมเตะชู่จวี๋เฟื่องฟูขึ้นมา กิจกรรมยามว่างของทุกคนก็แทบจะกลายมาเป็นสิ่งนี้ไปเสียหมด ในจำนวนนั้นมีผู้ที่มีฝีเท้ายอดเยี่ยมอยู่ไม่น้อยเลย

ทว่าในหมู่ขุนนางมิได้มีแต่คนหนุ่มแน่น หลายคนสอบได้มีชื่อเสียงในวัยกลางคน เรี่ยวแรงพละกำลังจึงถดถอยไปมาก โดยทั่วไปแล้วจะไม่ลงแข่งในการประลองจริงจัง

ยังมีขุนนางหนุ่มบางคนที่วัยเยาว์ยากจน ไม่เคยได้แตะต้องชู่จวี๋มาก่อน ฝีเท้าจึงไม่ค่อยได้เรื่องเท่าใดนัก

ด้วยเหตุนี้ ศึกประชันระหว่างหน่วยงานเช่นนี้ จึงมีคนนอกเข้าร่วมอยู่บ้าง

ความสัมพันธ์ระหว่างเสนาบดีกรมคลังกับเจ้ากรมศาลต้าหลี่ไม่ค่อยจะลงรอยกันอยู่แต่ไหนแต่ไร ตาเฒ่าพุงพลุ้ยสองคนนี้เพิ่งไปดูการแข่งขันร่วมกันมาเมื่อวันก่อน ไม่รู้ว่าไปพูดจาอีท่าไหนถึงได้เกิดการปะทะคารมขัดคอกันขึ้นมา

ต่างฝ่ายต่างโอ้อวดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของตนฝีเท้ากาจฉกาจล้ำเลิศ ไม่มีใครยอมใคร ศึกเตะชู่จวี๋ในครานี้จึงถือกำเนิดขึ้นด้วยประการฉะนี้

เฉินเฮ่ออวี่กับหลิวอวิ๋นฉี่ควบม้าไปยังฉีอวิ๋นเซ่อ ไม่นานก็มาถึง

เขากวาดสายตามองหลังจากลงจากหลังม้า เห็นซิ่วสุ่ยยืนอยู่ข้างรถม้าคันเล็กเพลาเขียวสลักลาย พยักหน้าให้ตน ก็รู้ได้ทันทีว่าสองพี่น้องเหมยต่วนมาถึงแล้ว

เขากำมือเป็นหมัดจ่อริมฝีปากกระแอมไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอกหลิวอวิ๋นฉี่เสียงค่อย "รบกวนรอสักประเดี๋ยว ข้าขอไปพูดอะไรสักสองสามคำ"

พูดยังไม่ทันขาดคำก็ก้าวยาว ๆ ไปข้างรถม้า เลิกม่านหน้าต่างชะโงกมองเข้าไป ดรุณีน้อยที่นั่งยิ้มละไมอยู่ข้างใน หากมิใช่เหมยต่วนแล้วจะเป็นผู้ใดเล่า

วันนี้นางเกล้าผมทรงมวยคู่ ยิ่งขับให้นางดูบอบบางกะทัดรัดขึ้นอีกหลายส่วน ตรงกลางศีรษะปักปิ่นเฟินซิน มีเพียงปิ่นดอกท้อเล่มนั้นเสียบอยู่ ไร้เครื่องประดับอื่นใด เรียบง่ายทว่าสง่างาม

นางสวมเสื้อแขนสั้นสีม่วงอ่อนกับกระโปรงหรูฉวินสีม่วงเข้ม พอเห็นเขาก็คลี่ยิ้มหวาน หมุนตัวไปมาพลางเอียงคอถาม "แบบนี้ข้าคิดขึ้นมาเอง สวยหรือไม่"

"สวยสิ" เฉินเฮ่ออวี่จ้องมองนางตาไม่กะพริบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจ้าใส่อะไรก็สวยทั้งนั้น"

เหมยต่วนพลันแช่มชื่นเบิกบานอยู่ในอก "ท่านก็ดูดีเหมือนกัน ขะ...ข้า วันหน้าข้าจะตัดชุดให้ท่านนะ"

เฉินเฮ่ออวี่แย้มยิ้ม "ตกลง น้องชิงไปไหนเสียล่ะ ประเดี๋ยวให้ซิ่วสุ่ยพาเจ้าไปนั่งที่อัฒจันทร์ อย่าเพิ่งเดินเพ่นพ่านไปไหน พอตอนเที่ยงค่อยไปพักที่ห้องรับรอง จะมีคนยกสำรับอาหารไปให้... ข้าสั่งเตรียมไว้หมดแล้ว ซิ่วสุ่ยจะคอยตามพวกเจ้าอยู่ข้าง ๆ"

"รู้แล้วน่า น้องชิงรอไม่ไหว บอกว่าจะวิ่งเข้าไปดูสนามก่อนเจ้าค่ะ" น้ำเสียงที่เหมยต่วนเอ่ยเจือแววออดอ้อนอยู่หน่อย ๆ

นางชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่าง "ท่านรีบไปเถิด ทางนั้นยังมีคนรอท่านอยู่"

"อืม อีกอย่างนะ" เฉินเฮ่ออวี่กดเสียงลงต่ำ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขอบหน้าต่าง พลางกระซิบแผ่วเบา "เสื้อคลุมขนสัตว์ปักลายเครือเถาสีเหลืองลูกเจี๊ยบตัวนั้น... เจ้าใส่แล้วสวยที่สุดเลย"

พูดจบก็หันหลังเดินลิ่วไปทันที จะให้แม่นางน้อยเห็นมิได้เชียวว่าผิวหน้าหนา ๆ ของตนเริ่มเห่อแดงขึ้นมาแล้ว

เหมยต่วนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งได้สติ สองแก้มพลันแดงซ่านด้วยความเขินอายขึ้นมาทันควัน ชายคนนี้ พูดจาอะไรกันนี่!

เพ้ย! นางยกมือปิดหน้าก่นด่าไปคำหนึ่ง ช่างไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย!

จู่ ๆ ก็มีคนเคาะหน้าต่างเบา ๆ ที่แท้คือเหมยจื่อชิงกลับมาแล้ว "พี่ ข้าเห็นเมื่อครู่พี่เฉินเข้าไปข้างในแล้ว ท่านเร็วเข้าเถิด พวกเราก็รีบไปกันบ้าง"

หลิวอวิ๋นฉี่เห็นเฉินเฮ่ออวี่เดินยิ้มร่าอวดฟันขาวกลับมา ก็นึกสงสัยอยู่ในใจ ไยคนผู้นี้ถึงได้เบิกบานใจได้ทั้งวันทั้งคืนเช่นนี้กันหนอ

เวลาเหลือน้อยเต็มที ทั้งสองจึงรีบตามหาห้องพักเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดเตะชู่จวี๋

ครั้นก้าวเข้าสู่ลานประลอง มองไปรอบด้านก็เห็นริ้วแถบแพรสีสันสดใสปลิวสะบัด ม่านหลากชนิดกั้นล้อมไว้โดยรอบ ผู้คนเบียดเสียดเนืองแน่นละลานตา

เมื่อดูจากการแต่งกายของทุกคนแล้ว เกือบทั้งหมดล้วนเป็นคนในครอบครัวของตระกูลขุนนาง

ลานโล่งตรงกลางคือสนามชู่จวี๋ มีทหารคอยดูแลความสงบเรียบร้อยอยู่ไม่น้อย

แม้ศาลต้าหลี่จะมีความสามารถในการสะสางคดีล้นเหลือ ทว่าคนส่วนใหญ่หาได้อยู่ในวัยหนุ่มแน่นไม่

เรี่ยวแรงพละกำลังของคนกลุ่มนี้ดีร้ายปะปนไม่เท่ากัน พยายามรวมกันเป็นทีมอย่างทุลักทุเล พอถูกผู้บังคับบัญชาส่งตัวลงสนาม ในใจต่างก็รัวกลองตึกตักด้วยความประหม่า

การแข่งขันย่อมมีแพ้มีชนะ แม้ปากจะบอกว่าเป็นศึกกระชับมิตรฉันพี่น้อง แพ้ชนะหาใช่เรื่องสำคัญ

ทว่าหากแพ้ขึ้นมาจริง ๆ สีหน้าของเจ้ากรมศาลต้าหลี่ตาเฒ่านั่นคงไม่น่าดูเป็นแน่

ทุกคนพอเห็นเฉินเฮ่ออวี่กับหลิวอวิ๋นฉี่ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เรื่องอื่นยังมิต้องเอ่ยถึง ชายหนุ่มสองคนนี้ล้วนรูปร่างสูงใหญ่กำยำ แลดูผอมเพรียวทว่าเปี่ยมพละกำลัง ทั้งยังเป็นคนที่สือหวังเย่แนะนำมา ย่อมมิใช่คนธรรมดาแน่นอน

"น้องชายทั้งสอง พวกเจ้ามาได้ก็ดีเหลือเกิน! วันนี้นับว่าโชคดีนัก ได้ยินว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมาทอดพระเนตรการประลองด้วย ประเดี๋ยวพวกเราต้องออกแรงเตะให้เต็มที่หน่อยแล้ว"

ผู้ที่เป็นหัวหน้าคือลู่ซื่อแซ่จางรุ่นหนุ่มแห่งศาลต้าหลี่ เขารวบรวมทุกคนเข้าด้วยกันแล้วกดเสียงต่ำเอ่ยขึ้น

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มตอบอย่างถ่อมตน เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก มิเคยร่วมฝึกซ้อมประสานงานกันมาก่อน ใครจะรู้เล่าว่าตนจะเตะได้ดีเพียงใด

หากดันเป็นตัวถ่วงให้ผู้อื่นจนขายหน้ายกใหญ่ วันหน้าจะเข้าไปรับราชการในศาลต้าหลี่ได้อย่างไรกัน

เขาเอ่ยแสดงความกังวลของตนอย่างอ้อมค้อม คนอื่น ๆ ต่างพากันบอกว่าตนก็เพิ่งเคยลงเล่นด้วยกันเป็นครั้งแรกเช่นกัน ทุกคนเหมือนกันหมด ขอแค่พยายามประสานงานกันให้เต็มที่ก็พอ

เช่นนั้นก็ดียิ่ง!

เฉินเฮ่ออวี่จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเริ่มขยับร่างกายอบอุ่นกล้ามเนื้อ พลางทักทายพูดคุยกับเพื่อนร่วมทีมไปด้วย อย่างน้อยก็ต้องจดจำใบหน้าให้คุ้นเคยเสียก่อน

"น้องเฉิน รับไป" ลู่ซื่อจางโยนแถบผ้าต่วนสีแดงสดเส้นหนึ่งมาให้เขา

ในสนามชู่จวี๋ ชุดที่ทุกคนสวมใส่มีรูปแบบคล้ายคลึงกัน ต่างกันเพียงแค่สีเท่านั้น

เพื่อแยกแยะทั้งสองฝ่ายออกจากกัน จึงต้องผูกแถบผ้าต่วนสีต่างกันไว้ที่เอว

ศาลต้าหลี่เป็นสีแดง กรมคลังเป็นสีเหลือง ล้วนเป็นสีสันที่สะดุดตายิ่งนัก

เฉินเฮ่ออวี่เห็นว่าหลิวอวิ๋นฉี่แต่งกายเช่นเดียวกับตน ทั้งสองจึงสบตากันแล้วยิ้มออกมา

เขาเงยหน้ามองไปยังอัฒจันทร์ผู้ชม ฝั่งด้านบนที่มีฉากกั้นล้วนเป็นสตรีฝ่ายใน

พวกนางต่างชี้ชวนกันมองผู้เล่นในสนาม พลางกระซิบกระซาบ และมีเสียงหัวเราะคิกคักอ่อนหวานดังแว่วมาเป็นระยะ

ด้วยระยะที่ห่างไกล เขาจึงทำได้เพียงคาดคะเนตำแหน่งที่เหมยต่วนนั่งอยู่ แล้วโบกไม้โบกมือไปทางนั้น นึกไม่ถึงว่าจะจุดประกายเสียงกรีดร้องส่งเสียงเชียร์ของเหล่าสตรีขึ้นมาชุดใหญ่

เฉินเฮ่ออวี่...