บทที่ 78 ความคิด

การใช้ชีวิตที่เรือนพักตากอากาศช่างผ่อนคลายและเปี่ยมสุข เฉินเฮ่ออวี่พักอยู่ในเรือนเล็กเพียงลำพัง ตัวเรือนหลักมีสามห้องขนาดย่อม ตรงกลางใช้รับแขก ปีกตะวันออกเป็นห้องหนังสือ และปีกตะวันตกเป็นห้องนอน

ชิวซานกับซิ่วสุ่ยพักอยู่ที่เรือนปีกตะวันตก ส่วนเรือนปีกตะวันออกเป็นห้องชงชา

ท่านอ๋องสิบจ้าวซานจงเพิ่งจะตามมาทีหลัง ช่วงนี้เขาคลี่คลายคดีใหญ่ไปหลายคดี จึงยุ่งเป็นอย่างยิ่ง

พอถึงวันหยุดพักช่วงต้นเดือนเจ็ด จึงตั้งใจมาที่เรือนพักตากอากาศเพื่อพบหลิวอวิ๋นฉี่กับเฉินเฮ่ออวี่

ทั้งสามคนตั้งเตาถ่านย่างเนื้อแพะและเคี่ยวน้ำแกงแพะอยู่ที่สวนหลังเรือน ร่ำสุราพลางพูดคุยกันอย่างออกรส

จ้าวซานจงเย้าแหย่เฉินเฮ่ออวี่ "ยอมตายใต้ดอกโบตั๋นกลายเป็นผีก็ยังสำราญ ผีเจ้าสำราญอย่างเจ้าก็ยังมีวันพลาดท่าด้วยหรือ เป็นอย่างไรเล่า 'ชุนรื่ออิ่น' ของพี่สะใภ้เจ้าไม่อร่อยหรือไร ฮ่าๆๆ"

เฉินเฮ่ออวี่...

มีเรื่องซุบซิบเรื่องไหนบ้างที่เจ้าไม่รู้

เขาเอ่ยอย่างจนใจ "ดูท่าศาลต้าหลี่คงไม่ได้ยุ่งขนาดนั้นกระมัง ท่านอ๋องสิบถึงยังมีเวลาว่างมาแอบฟังเรื่องซุบซิบในบ้านข้า"

จ้าวซานจงหัวเราะร่า รู้ว่าอีกฝ่ายล่วงรู้ฐานะของตนแล้ว จึงยกจอกสุราขึ้นคารวะพลางจิบไปหนึ่งคำ

"ข้าชวนเจ้ามาเรือนพักตั้งสามครั้งสามครา เจ้าก็ไม่ยอมมา อยู่ๆ กลับเป็นฝ่ายขอมาพักเองตั้งเดือนหนึ่ง จะไม่ให้แปลกใจได้อย่างไร พอได้ยินว่าพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าร่ำไห้กลับบ้านเดิมไปตั้งหลายวันไม่ยอมกลับจวนโหว ข้าก็เลยไปสืบดูเสียหน่อย เกือบทำเอาข้าขำจนตกเก้าอี้ตายแล้ว..."

หลิวอวิ๋นฉี่ถามด้วยความสงสัย "เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือขอรับ ถึงได้น่าขันเพียงนี้ แล้วชุนรื่ออิ่นคือสิ่งใดกัน"

"เฮ้ๆๆ แค่เรื่องไร้สาระในบ้านเท่านั้นแหละ" เฉินเฮ่ออวี่รีบปราม "ดื่มสุรา ดื่มสุราเถอะ วันนี้เนื้อแพะรสชาติดีจริงๆ"

พูดพลางส่งสายตาให้จ้าวซานจงว่า อย่าสอนเด็กให้เสียคนสิ

จ้าวซานจงขบขันจนแทบทนไม่ไหว ตบไหล่หลิวอวิ๋นฉี่ "เรื่องน่าปวดหัวในบ้านเขามีเป็นกระบุง เจ้าอย่าฟังให้เสนียดหูเลย สู้บ้านเจ้าไม่ได้ ท่านพ่อของเจ้าแต่งภรรยาคนเดียว ไม่มีลูกอนุ ยุ่งยากน้อยกว่ากันเยอะ เหมาะแก่การตั้งหน้าตั้งตาเล่าเรียนหาความรู้นัก"

หลิวอวิ๋นฉี่มีสีหน้าจริงจัง "กฎตระกูลหลิวของข้า บุรุษอายุสามสิบแล้วยังไร้บุตรจึงจะรับอนุได้ โดยทั่วไปก่อนอายุสามสิบก็มีลูกกันหมดแล้ว ย่อมไม่มีเรื่องรับอนุให้เห็นขอรับ"

"ไม่มีอนุ ก็ต้องมีสาวใช้ห้องข้างสักคนสองคนอยู่ดี" จ้าวซานจงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "มีสตรีก็มีแต่เรื่องยุ่งยาก พอส่งเสียงเจื้อยแจ้วทะเลาะกันขึ้นมา ยังน่าปวดหัวกว่าการตัดสินคดีที่ศาลต้าหลี่เสียอีก"

เฉินเฮ่ออวี่กับหลิวอวิ๋นฉี่สบตากันแล้วยิ้ม เอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า "เช่นนั้น ที่ท่านอ๋องมาเรือนพักตากอากาศ ก็เพื่อหลบเรื่องยุ่งยากหรอกหรือ"

จ้าวซานจงหัวเราะฮ่าๆ "เอาเป็นว่า ข้าขอเตือนน้องชายทั้งสองไว้เลย อย่าหาเรื่องเอาสตรีมากหน้าหลายตามาสร้างความยุ่งยากให้ตนเองเด็ดขาด เอาเวลาพวกนั้นไปตรวจดูสำนวนคดี ร่ำสุราสักจอกสองจอก ไม่ดีกว่าหรือ"

"หรือไม่ก็ไปเตะชู่จวีขอรับ" หลิวอวิ๋นฉี่ต่อบทสนทนา นานทีปีหนที่หนอนหนังสืออย่างเขาจะมีงานอดิเรกกับเขาบ้าง

จ้าวซานจงประหลาดใจระคนยินดี จึงตบโต๊ะฉาด "เข้าท่าแฮะ น้องหลิว เจ้าชอบเตะชู่จวีด้วยรึ ไว้วันหน้า พวกเราไปนัดดวลกันที่สมาคมฉีอวิ๋นสักรอบ!"

พูดพลางชี้ไปทางเฉินเฮ่ออวี่ "เขาก็เป็นขาประจำของสมาคมฉีอวิ๋นเหมือนกัน"

หลิวอวิ๋นฉี่ประสานมือ "ข้าแค่เล่นสนุกกับพวกพี่น้องในบ้านเท่านั้นขอรับ ค่าใช้จ่ายของสมาคมฉีอวิ๋นสูงเกินไป มิใช่สถานที่ที่คนตระกูลเล็กๆ อย่างพวกข้าจะแวะเวียนไปบ่อยๆ ได้"

หลิวอวิ๋นฉี่แม้อายุน้อย แต่มีนิสัยสุขุมมั่นคง

ยามคบค้าสมาคมกับท่านอ๋องหรือเหล่าขุนนางชั้นสูงในชีวิตประจำวันก็ไม่อ่อนน้อมจนต่ำต้อย และไม่แข็งกร้าว วางตัวอย่างรู้กาลเทศะเสมอ

ทว่าเขารู้ดีว่าฐานะทางบ้านของตนต่างจากคนพวกนั้น สถานที่ฟุ่มเฟือยหรูหราจึงแทบไม่เคยย่างกรายไปเลย

จ้าวซานจงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะร้องฮะออกมา "สมาคมฉีอวิ๋นมีหุ้นของเปิ่นหวางอยู่ ยังจะกลัวให้เจ้าจ่ายเงินอีกหรือ"

หลิวอวิ๋นฉี่เม้มปากยิ้มบางๆ มิได้เอ่ยคำใด

ค่าผ่านประตูของสมาคมฉีอวิ๋นเริ่มต้นที่หนึ่งตำลึงเงิน หากคิดตามระดับห้องส่วนตัวและการบริการ ราคาก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก ซ้ำยังมีค่าน้ำชา ขนม และเงินรางวัล รวมๆ แล้วเตะบอลรอบหนึ่งหากไม่มีเงินสิบตำลึงก็เอาไม่อยู่

ตัวเขายังหาเงินเองไม่ได้ ถึงแม้จะหาเงินได้ แต่ด้วยเบี้ยหวัดเดือนละยี่สิบถึงสามสิบตำลึง จะไปรองรับความสุรุ่ยสุร่ายพรรค์นั้นได้อย่างไร

ดวงวิญญาณของเฉินเฮ่ออวี่มาจากคนธรรมดาสามัญในยุคปัจจุบัน จึงเข้าใจจิตใจเช่นนี้เป็นอย่างดี และเลื่อมใสจากใจจริง

แต่ในเมื่อจ้าวซานจงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา จะบอกปัดจนทำลายน้ำใจก็ดูไม่ดี

เฉินเฮ่ออวี่จึงตบไหล่เขา "อาจารย์หลิว เรื่องร่ำเรียนเขียนอ่านท่านต้องสอนข้า แต่หากเป็นเรื่องเที่ยวเล่น ท่านต้องตามข้า จะบอกให้เอามั้ย สมาคมฉีอวิ๋นมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง หากทีมที่ลงแข่งสามารถเอาชนะได้ ก็ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น"

ขณะพูดก็หันไปมองจ้าวซานจงแล้วตบมือหัวเราะร่วน "วันพรุ่งข้ากับอาจารย์หลิวจะประลองฝีเท้ากันในเรือนก่อน พอฝึกจนเข้าที่แล้วค่อยไปถอนขนแกะจากใต้เท้าจ้าว"

ถอนขนแกะหรือ

จ้าวซานจงมองหลิวอวิ๋นฉี่อย่างไม่เข้าใจ ทั้งสองคนจึงหันสายตากลับมามองเฉินเฮ่ออวี่อีกครา

เฉินเฮ่ออวี่รู้ตัวว่าเผลอหลุดปากไป คนทั้งสองย่อมไม่เคยได้ยินเรื่องเล่า "ถอนขนแกะมาถักเสื้อไหมพรม" ของป้าไป๋อวิ๋นในละครสั้นวันตรุษจีนเป็นแน่

เขาคิดครู่หนึ่งจึงอธิบาย "ก็คือการหาช่องโหว่ของร้านค้า อาศัยวิธีที่เสียเงินน้อยนิดเพื่อกอบโกยผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด"

หลิวอวิ๋นฉี่ตบมือเอ่ยชมเป็นคนแรก "พี่เฉินหัวไว ความคิดพลิกแพลง มักมีความคิดแปลกใหม่อยู่เสมอ หากวันหน้าได้เป็นขุนนาง ย่อมสร้างผลงานได้ไม่น้อยเป็นแน่"

"ข้าถึงได้คิดจะดึงตัวเขามาที่ศาลต้าหลี่ก่อนอย่างไรเล่า หากคิดจะคลี่คลายคดี ยึดติดกับกรอบเดิมๆ ย่อมไม่ได้การ"

จ้าวซานจงคีบกับข้าวเข้าปากคำหนึ่ง "ใช้คนให้เหมาะกับงาน เจ้าเชี่ยวชาญด้านตำราวิชาการ ย่อมมีเรื่องที่เหมาะให้เจ้าทำ แม้เขาจะไม่ชอบอ่านตำรา แต่ความคิดโลดโผน พลิกแพลงได้รอบด้าน ก็ย่อมมีเรื่องที่เหมาะกับเขาเช่นกัน ทุกท่านล้วนเป็นผู้มีความสามารถที่จะสร้างคุณงามความดีให้แก่แคว้นต้าหัวของเรา มา ดื่มกันสักจอก!"

ความตั้งใจเดิมของเฉินเฮ่ออวี่คือรอให้สอบย่วนซื่อผ่านพ้นไปก่อนแล้วค่อยไปสมาคมฉีอวิ๋น แต่สหายตัวแสบทั้งสองกลับไม่ยอม

คะยั้นคะยอหว่านล้อมว่าต้องรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา การเคี่ยวกรำควรทำในยามปกติ ยิ่งใกล้สอบยิ่งต้องปล่อยวางจิตใจให้ผ่อนคลาย สารพัดจะยกมาอ้าง

จนบีบให้เขายอมตกลงนัดวันแข่งชู่จวีในเทศกาลชีซีที่จะถึงนี้จนได้

เฉินเฮ่ออวี่ไม่เข้าใจ จึงเอ่ยถามจ้าวซานจง "ข้ากับอาจารย์หลิวเป็นคนตัวคนเดียว ไม่มีใครให้ต้องไปอยู่เป็นเพื่อน แต่ใต้เท้าจ้าว ท่านมิต้องไปอยู่เป็นเพื่อนพระชายาชมโคมบัวขอพรหรอกหรือ"

เทศกาลชีซี ถือเป็นเทศกาลสำคัญยิ่งในชีวิตของเหล่าสตรี

ในเมืองซ่างจิงมีแม่น้ำซวีเจียงสายหนึ่งไหลคดเคี้ยวพาดผ่านกลางเมือง ในวันนี้สองฟากฝั่งแม่น้ำจะแขวนโคมไฟสว่างไสว แผงค้าคึกคักครึกครื้นเป็นพิเศษ

เหล่าสตรีวัยแรกรุ่นต่างพากันออกจากเรือน มาลอยโคมอธิษฐานในสายน้ำ

ดึงดูดให้บุรุษหนุ่มพากันตามมาดู และมักมีไม่น้อยที่สบตากันจนถูกตาต้องใจ สิ้นเทศกาลแล้วก็ส่งแม่สื่อไปสู่ขอผูกวาสนากันเลยทีเดียว

สีหน้าของจ้าวซานจงพลันคล้ำลง พ่นลมหายใจทางจมูกฮึดฮัด "เอาใจคนหนึ่งก็ผิดใจอีกคนหนึ่ง สู้ไม่ไปกับใครเลยสักคนยังดีเสียกว่า!"

เฉินเฮ่ออวี่ไม่ค่อยรู้เรื่องในครอบครัวของจ้าวซานจงนัก ได้ยินเพียงว่าพระชายารูปโฉมงดงามแต่นิสัยดุดันเฉียบขาด กุมท่านอ๋องไว้เสียอยู่หมัด ไฉนเขาถึงไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนเล่า

หลิวอวิ๋นฉี่ส่งสายตาเป็นเชิงปรามมิให้เขาซักไซ้ต่อ แล้วก้มหน้าอมยิ้ม

จ้าวซานจงเห็นเข้าก็หัวเราะออกมา "พวกเจ้ามิต้องมาส่งสายตาสื่อสารกันหรอก จะบอกให้ก็ได้ ข้ามีชายารองอยู่คนหนึ่ง เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ช่วงนี้เกิดหึงหวงกับพระชายา ชิงดีชิงเด่นกันจนน่ารำคาญใจจะแย่"

เฉินเฮ่ออวี่เข้าใจได้ทันที ชายารองกล้าต่อกรกับพระชายาเช่นนี้ ร้อยทั้งแปดสิบเก้าย่อมเป็นเพราะนางผู้เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กคือยอดดวงใจของจ้าวซานจง

ทว่าจ้าวซานจงจำต้องแต่งพระชายาเข้ามาเพื่อการผูกสัมพันธ์ทางการเมืองของราชวงศ์ จึงทำได้เพียงรับคนรักวัยเยาว์เข้ามาเป็นอนุในภายหลัง

ทุกบ้านต่างมีคัมภีร์ยากจะสวด ยิ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ การแต่งงานก็ยิ่งไม่อาจเลือกตามใจปรารถนา

เขาคิดดูแล้วจึงว่า "สตรีหึงหวงแก่งแย่งกัน มักเป็นเพราะมีเวลาว่างมากเกินไป หาเรื่องให้พวกนางทำเสียบ้าง ให้สูญเสียเรี่ยวแรงไปกับสิ่งอื่น การทะเลาะเบาะแว้งอาจจะลดน้อยลง ทว่า พระชายาอย่างไรก็คือพระชายา ในวันสำคัญเช่นนี้ ท่านอ๋องยังคงต้อง...รักษาหน้าตาให้นางไว้บ้าง"

จ้าวซานจงหัวเราะร่วน "ข้าคงต้องขอคำชี้แนะจากผู้เชี่ยวชาญในดงนารีเช่นเจ้าให้มากเสียแล้ว เจ้าพูดไม่ผิดเลย พระชายาบ่นว่าเบื่ออยู่ตลอด อยากทำการค้าที่สตรีเขาชอบกัน แต่คิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี ไว้วันหน้าเจ้าช่วยออกความคิดเห็นหน่อยได้หรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่พลันนึกถึงสถานเสริมความงามที่สตรีในยุคปัจจุบันคลั่งไคล้ จึงโพล่งออกไป "นอกเมืองท่านอ๋องมีคฤหาสน์บ่อน้ำพุร้อนอยู่มิใช่หรือ มอบให้พระชายาดูแล จัดการเรื่องที่สตรีพึงใจก็นับว่าเข้าที"

เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเคยขี่ม้าไปชานเมือง ผ่านคฤหาสน์บ่อน้ำพุร้อนแห่งหนึ่ง เห็นคนบอกว่าเป็นของท่านอ๋องสิบ

จ้าวซานจงเพียงเอ่ยปากเปรยไปเรื่อยเปื่อย นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีหนทางจริงๆ "เจ้ามีความคิดดีๆ อันใดหรือ พระชายาชอบหาเงินที่สุด หากทำให้มีเรื่องที่นางสนใจทำ จะได้ไม่ต้องคอยมาตอแยข้า ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงามแน่นอน!"

เฉินเฮ่ออวี่แอบขำ พระชายาช่างเป็นสตรีที่ใช้ชีวิตได้ปรุโปร่งอย่างแท้จริง "วันหน้าข้าจะเขียนแผนการสักฉบับ ท่านค่อยส่งต่อให้พระชายาดูว่าพอจะใช้การได้หรือไม่"

เมื่อครั้งอยู่ในยุคปัจจุบัน คนรักของเขาเคยเปิดร้านดูแลผิวพรรณความงาม ได้ยินขั้นตอนบำรุงผิวพรรณพวกนี้มาจนหูชา บางทีอาจเขียนออกมาให้พระชายาเลือกพิจารณาดู ทำเป็นสโมสรสำหรับสตรีชั้นสูงแห่งเมืองซ่างจิงขึ้นมาสักแห่ง

เมืองซ่างจิงมีขุนนางผู้สูงศักดิ์อยู่ดาษดื่น ไม่ขาดแคลนเงินทอง พระชายาเดิมทีก็ถือกำเนิดจากจวนกั๋วกง แวดวงสังคมกว้างขวางพอ ย่อมมีพลังดึงดูดผู้คนไม่น้อยเป็นแน่

ส่วนตอนนี้ เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะสั่งให้ซิ่วสุ่ยไปคฤหาสน์เหราเหอ แจ้งแม่หนูคนนั้นว่าเทศกาลชีซีให้มาดูเขาแข่งชู่จวี ตกค่ำค่อยพานางไปลอยโคมบัว

เขาคิดเพลินจนเหม่อลอย ยกจอกสุราจ่อริมฝีปากอยู่นานมิได้ดื่ม มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

จ้าวซานจงเห็นแล้วนึกขัน พลันเคาะโต๊ะไปทีหนึ่ง "นี่ ยายหนูสกุลเหมยคนนั้นดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ถึงทำให้เจ้าปฏิเสธกระทั่งหลานสาวของข้าได้น่ะ"