บทที่ 77 ความสมดุล

ค่ำคืนนี้ ณ คฤหาสน์เหราเหอ ลมฝนโหมกระหน่ำ สายฟ้าแลบแปลบปลาบและฟ้าร้องคำรามกึกก้อง

เสียงสายฝนซัดสาดช่วยกลบเกลื่อนความเย้ายวนรัญจวนใจภายในห้องของเรือนปี้ถงจนมิดชิด

แม่นางน้อยเหมยต่วนผู้น่าสงสาร ดันมาพบเจอกับหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างเฉินเฮ่ออวี่เข้า ชั่วขณะที่ใจอ่อนจึงถูกเขาหลอกล่อให้เข้าประตูมา อ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าหลอกให้เปิดหน้าต่างต่างหาก

ถูกเขาออดอ้อนลดตัวลงขอร้อง ทั้งวิงวอนทั้งปลอบประโลม ท้ายที่สุดจึงยินยอมไปแบบกึ่งผลักไสกึ่งคล้อยตาม

เพียงชั่วข้ามคืน สองมือของนางก็สูญสิ้นความบริสุทธิ์ผุดผ่องไปเสียแล้ว...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมา แขนทั้งสองข้างของเหมยต่วนก็เมื่อยล้าจนแทบยกไม่ขึ้น

นางนึกย้อนกลับไปพลางใบหน้าแดงซ่าน เจ้าคนขี้โกหกผู้นี้ บอกว่ารอบเดียวก็พอ ทว่ารอบเดียวนั้นไม่เคยมีอยู่จริง...

ทว่าตนเองก็ทานทนการเว้าวอนของเขาไม่ไหว รับฟังถ้อยคำหวานซึ้งที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าวและหัวใจเต้นระทึกเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

คนที่อยู่เคียงข้างจากไปตั้งแต่ก่อนฟ้าสางแล้ว ทว่าสุรเสียงที่เขาเอ่ยไว้ข้างหูยังคงแจ่มชัด

เขาบอกว่า นางคือยาถอนพิษของเขา

เขาบอกว่า ชั่วชีวิตที่เหลือต้องการให้นางปรนนิบัติเพียงผู้เดียว

เขายังเรียกนางว่ายอดดวงใจอีกด้วย เหตุใดเขาถึงเอ่ยคำพูดชวนกระดากอายเช่นนี้ออกมาได้นะ...

เหมยต่วนเอียงอายจนต้องดึงผ้าห่มมาคลุมหน้า ทันใดนั้นพลันได้กลิ่นคาวเฉพาะตัวโชยออกมาจากฟูกที่นอน ทำเอานางสะดุ้งตกใจ

ครั้นคิดได้ก็หน้าแดงก่ำ รีบลุกขึ้นไปผลักหน้าต่างออกเพื่อระบายอากาศ แล้วผึ่งฟูกผ้าห่มให้คลายกลิ่น

สาวใช้ฮวาหลิงเอ๋อร์และหลิวเถียวเอ๋อร์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเคาะประตู จะเข้ามาปรนนิบัตินางลุกจากที่นอน

เหมยต่วนรีบปฏิเสธทันควัน แสร้งเอ่ยเสียงเกียจคร้านว่าอยากจะนอนต่ออีกสักหน่อย ยื้อเวลาไปจนกระทั่งตะวันโด่ง รอจนทุกอย่างในห้องคืนสู่สภาพปกติจึงยอมเปิดประตู

ทางด้านเฉินเฮ่ออวี่ที่สมปรารถนาและขับพิษตกค้างออกจนหมดสิ้น ช่างกระปรี้กระเปร่าเบิกบานใจยิ่งนักขณะควบม้าทะยานไปข้างหน้า

เรื่องพรรค์นี้หากเกิดขึ้นระหว่างคนรักในยุคปัจจุบัน ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ในยุคสมัยนี้นับว่านอกลู่นอกทางไปบ้างจริงๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมี ชายหนุ่มหญิงสาวใจกล้าที่แอบชิมผลไม้ต้องห้ามย่อมมีให้เห็นอยู่เสมอ

ทว่าไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใด ลูกผู้ชายย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบของตนเอง เฉินเฮ่ออวี่มั่นใจว่า ในท้ายที่สุดตนจะต้องเกลี้ยกล่อมฉางซิงโหวได้สำเร็จแน่นอน

สองนายบ่าวควบม้ากลับมา พอเหยียบย่างเข้าประตูใหญ่จวนโหว คนเฝ้าประตูก็ถ่ายทอดคำสั่งของท่านโหวทันที บอกให้เขาไปที่ห้องหนังสือทันทีที่ถึงจวน

เฉินเฮ่ออวี่เข้าใจได้ในทันที คงจะเป็นเรื่องวางยานั่นเอง บิดาของเขาทำงานฉับไวยิ่งนัก รวดเร็วเพียงนี้ก็ได้เรื่องแล้ว

แม้ตนเองจะระแวงว่าเป็นฝีมือของพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่รอง โดยมีภรรยาเอกของบิดาคอยหนุนหลัง ทว่าการจะหาหลักฐานก็ยังถือว่ายากอยู่ดี ลำพังเพียงสาวใช้สองคนที่ประคองเขาเมื่อวานนี้ จะเค้นให้พวกนางยอมรับสารภาพก็คงไม่ง่าย

ครั้นเขาเดินเข้าห้องหนังสือ ฉางซิงโหวกลับมีท่าทีเคร่งขรึมผิดไปจากปกติ โดนยาประเภทนั้นเข้าไปแล้วไม่กลับจวนทั้งคืน มิต้องคิดก็รู้ว่าคงไปมั่วสุมตามย่านสถานบันเทิงเริงรมย์แน่ ครั้งนี้คงต้องยกเว้นไม่ตำหนิเขาแล้ว...

ท่านโหวตักเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังเปี่ยมความห่วงใย "ครั้งนี้ถือเสียว่าไปเพื่อถอนพิษก็แล้วกัน วันหน้าสถานที่พรรค์นั้นจงไปให้น้อยลง มันติดโรคง่าย... อีกอย่างหากต่อไปเจ้าเข้ารับราชการ มีคนหยิบเรื่องนี้มาเป็นจุดอ่อนเล่นงานเจ้า ย่อมไม่ดี..."

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักไป สถานที่พรรค์นั้นหรือ ติดโรคหรือ

เขาหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก อ้าปากคิดจะแก้ต่าง ทว่าเนิ่นนานก็เอ่ยไม่ออกสักคำ ในเมื่อไม่อาจชี้แจงได้จริง ๆ ว่าตนค้างคืนนอกจวนที่ใด จึงได้แต่จำกลืนความขมขื่นลงคอ ยอมรับความเข้าใจผิดนั้นไปแต่โดยดี

ฉางซิงโหวเห็นเขาไม่โต้แย้งก็เอ่ยเรื่องสำคัญต่อ "เรื่องเมื่อวานนี้ ช่างมันเถิด เจ้าไม่ต้องซักไซ้อีก ทั้งหมดข้าจะจัดการเอง"

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักไป ครุ่นคิดเพียงไม่กี่อึดใจก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง บิดากำลังคิดจะปกป้องคนของตน กลัวว่าเขาจะก่อเรื่องเอะอะโวยวาย

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ เย้ยหยันตนเองอยู่ในใจ ยังคิดว่าตนเองสลักสำคัญอันใดในจวนโหวแห่งนี้งั้นหรือ

แท้จริงแล้วไม่ว่าจะในยุคปัจจุบันที่เปิดกว้าง หรือในยุคโบราณที่ยึดถือระเบียบ ครอบครัวที่มีลูกหลายคน พ่อแม่ล้วนยากที่จะจัดสรรความยุติธรรมให้เท่าเทียมกันได้ หรือพูดให้ถูกคือไม่มีทางทำได้เลย พวกเขาทำได้เพียงพยายามรักษาสมดุลความสัมพันธ์เท่านั้น

ทว่าในใจก็ยังคงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็สลักสำคัญต่อเขาเหลือเกิน เกือบไปแล้ว... อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น เขาก็เกือบจะต้องสูญเสียเหมยต่วนไป

หากต้องกลายเป็นคนที่ตระบัดสัตย์ไม่รักษาวาจา และรักง่ายหน่ายเร็วทอดทิ้งนางในสายตาของเหมยต่วน เขาคงจะเจ็บปวดทรมานใจยิ่งนัก

ตัวเขาก็เป็นเพียงปุถุชนธรรมดา มิใช่ผู้รอบรู้สารพัดนึก และไม่อาจหลบเลี่ยงกับดักได้ทุกครา

เฉินเฮ่ออวี่ก้มหน้านิ่งงัน ครั้นเงยหน้าขึ้นมาอีกครา แววตาก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งดังเดิม

เขายิ้มไปไม่ถึงดวงตา "เอาตามที่ท่านพ่อว่าเถิดขอรับ"

ใช่แล้ว เอาเช่นนี้เถิด ร่างเดิมเองก็เคยก่อเรื่องให้ฉางซิงโหวปวดเศียรเวียนเกล้ามานับไม่ถ้วน ทั้งยังเคยได้รับความลำเอียงปกป้องจากฉางซิงโหวมาก่อนเช่นกัน ความรู้สึกของพี่น้องคนอื่น ๆ ในยามนั้น ก็คงไม่ต่างจากเขาในตอนนี้เท่าใดนัก

"ทว่า ลูกยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากเรียนท่านพ่อขอรับ ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนก็จะถึงการสอบย่วนซื่อแล้ว นับเป็นช่วงเวลาคับขัน ดังนั้นลูกจึงอยากไปพักที่บ้านของอาจารย์หลิวเพื่อปิดประตูตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ รอให้สอบเสร็จแล้วค่อยกลับมา"

เฉินเฮ่ออวี่คิดเรื่องนี้มาระหว่างทางกลับบ้านในวันนี้อยู่แล้ว ตอนนี้จึงสบโอกาสเอ่ยความตั้งใจนี้กับฉางซิงโหวพอดี

ฉางซิงโหวเพ่งมองใบหน้าของเฉินเฮ่ออวี่ สิ่งที่เห็นคือความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวว่าจะต้องคว้าชัยมาให้ได้ และบางที... ก็คงมีความผิดหวังในตัวเขาปะปนอยู่ด้วย

เขาถอนหายใจออกมา "หากที่นั่นของอาจารย์หลิวเงียบสงบ เจ้าไปพักสักเดือนก็ดีเหมือนกัน รอถึงวันสอบย่วนซื่อ... พ่อจะไปส่งเจ้าที่สนามสอบด้วยตนเอง"

พูดจบ เขาก็หยิบซองจดหมายซองหนึ่งเลื่อนมาตรงหน้า "นี่คือตั๋วเงินสองหมื่นตำลึง หักออกมาจากเงินปันผลของเจ้าใหญ่กับเจ้ารอง..."

เฉินเฮ่ออวี่กดซองจดหมายนั้นไว้แล้วดันกลับไป สีหน้าจริงจัง "ท่านพ่อ ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ขอรับ พวกเขาทำผิดจริงอยู่ แต่หากรู้ว่าเงินที่ถูกปรับถูกนำมามอบให้ข้า เช่นนั้นความเป็นพี่เป็นน้องยังจะเหลืออยู่อีกหรือ เงินนี้ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกขอรับ"

ฉางซิงโหวแสยะยิ้ม แฝงความจนใจอยู่หลายส่วน "ไม่เฉือนเนื้อตัวเอง ย่อมไม่รู้ว่าเจ็บ เรื่องนี้ไม่สมควรเอิกเกริก แต่หากเพียงแค่ดุด่าตักเตือนขอไปที พวกมันก็จำไม่ได้ บิดาจึงปรับเงินพวกมันเข้ากองกลางของจวน พอพวกมันรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด ก็จะรู้จักสงบเสงี่ยมขึ้นมาเอง"

"เช่นนั้นท่านก็เก็บไว้ในกองกลาง ไว้เป็นค่าใช้จ่ายในเรือนเถิดขอรับ"

"มองไม่ออกเลยว่าเจ้าผีจนอย่างเจ้า จะมีน้ำใจรักพวกพ้องอยู่บ้างเหมือนกัน" ฉางซิงโหวหัวเราะเบา ๆ "ข้าปรับเงินพวกมันก้อนหนึ่ง เข้าบัญชีกองกลางไปเรียบร้อยแล้ว นี่เป็นเงินจากทรัพย์สินส่วนตัวของข้าที่ควักออกมาสองหมื่นตำลึง มอบให้ผู้เสียหายอย่างเจ้าเอาไปบำรุงร่างกาย"

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

อันที่จริงก็ไม่ต้องบำรุงอะไรนักหนาหรอก ตัวเขาออกจะแข็งแรงกำยำดี

แถมยัง... พลิกวิกฤตเป็นโอกาส ได้รับโชคท่ามกลางเคราะห์ร้ายเสียอีก

"รับไปเถอะ บิดาให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจนเสมอ" ฉางซิงโหวส่งซองจดหมายยัดใส่มือเขา "เจ้าเองก็โตแล้ว อีกประเดี๋ยวก็ต้องยืนหยัดพึ่งพาตนเอง หลังจากนี้หากคิดจะเอาเงินจากมือข้าอีก ก็ต้องรอให้ข้าตายแล้วแบ่งสมบัติโน่นแหละ"

วาจานี้ของฉางซิงโหวเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง แฝงความเศร้าสร้อยสะเทือนใจยิ่งนัก

หัวใจของเฉินเฮ่ออวี่กระตุกวูบ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเห็นใจชายชราผู้นี้ การดูแลตระกูลใหญ่โตสักตระกูลไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทั้งบุตรชายหลายคน เหล่าสตรีอีกนับไม่ถ้วน ไหนจะกิจธุระน้อยใหญ่ของคนในตระกูลอีก

เขาแสร้งทำเป็นไม่มีอะไร ตบมือของฉางซิงโหวเบา ๆ "นึกไม่ถึงเลยว่าข้าจะได้ลาภลอยก้อนเล็ก ๆ ก้อนนี้ ขอบคุณเตี่ยที่รักและเอ็นดูข้าขอรับ!"

ฉางซิงโหวได้ยินเขาเปลี่ยนคำเรียกจาก "ท่านพ่อ" กลับมาเป็น "เตี่ย" ก็รู้ว่าเฉินเฮ่ออวี่ทำใจยอมรับและปล่อยวางได้แล้ว จึงดีใจจนกุมมือเขาตอบ "เจ้าตั้งใจอ่านหนังสือให้ดีเถิด รอให้เจ้าสอบติดเมื่อใด พ่อจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้เจ้าสามวันสามคืนติดกันเลย!"

สองพ่อลูกตกลงกันเรียบร้อย ฉางซิงโหวก็เตรียมตัวไปหาซูอี๋เหนียงที่เรือนหลัง เพื่อปลอบประโลมอนุภรรยาแสนรัก

ก่อนจะจากไป เขาหันกลับมาเอ่ยกับเฉินเฮ่ออวี่อย่างไม่ใส่ใจนักว่า "หากเจ้าชอบแม่หนูตระกูลเหมยคนนั้นจริง ๆ รอย่วนซื่อผ่านไปแล้วหาตำแหน่งหน้าที่การงานได้สักตำแหน่ง ข้าจะส่งคนไปสู่ขอให้ ตาเฒ่าเหมยดื้อรั้นจะตายชัก หากเจ้ายังเป็นแค่สามัญชนไร้ตำแหน่ง เขาไม่มีทางยอมตกลงแน่"

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

สมหวังดังปรารถนา... ง่าย ๆ แค่นี้เลยหรือ

ความขุ่นเคืองในใจของเฉินเฮ่ออวี่มลายหายไปจนสิ้น แม้นี่จะเป็นการชดเชยจากเตี่ย เขาก็ยินยอมพร้อมใจรับไว้!

เขากลับไปที่ห้องหนังสือเพื่อเก็บตำรา เตรียมตัวไปขอพักอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ตากอากาศขององค์ชายสิบเป็นเวลาหนึ่งเดือน

ความจริงองค์ชายสิบเคยเอ่ยปากชวนเขาไปพักที่นั่นตั้งนานแล้ว ที่นั่นเงียบสงบเหมาะแก่การอ่านหนังสือ อีกทั้งหลิวอวิ๋นฉี่ก็มักจะไปทำงานที่นั่นบ่อย ๆ จึงสะดวกต่อการพบปะพูดคุยกันยิ่งนัก

ดังนั้น คืนนั้นเองเฉินเฮ่ออวี่จึงขนสัมภาระย้ายไปยังคฤหาสน์ตากอากาศขององค์ชายสิบ

วันรุ่งขึ้น หลินซื่อสะใภ้ใหญ่แห่งจวนโหวก็ถูกเฉินป๋ออวี่ส่งตัวกลับไปยังสกุลหลินเพื่อ "เยี่ยมไข้" ว่ากันว่าฮูหยินใหญ่หลินล้มป่วย จึงต้องการให้หลินซื่อกลับไปคอยปรนนิบัติดูแลเป็นเวลาหนึ่งเดือน

งานดูแลเรือนทั้งหลายที่นางเคยจัดการ มิได้ถูกส่งคืนกลับไปอยู่ในมือของฮูหยินโหว หากแต่ถูกส่งต่อให้ตู้มามา แม่บ้านใหญ่ประจำเรือนหน้าของฉางซิงโหวเป็นผู้ดูแลแทน

บ่าวไพร่ในเรือนต่างซุบซิบนินทากันไปต่าง ๆ นานา ทว่าเฉินเฮ่ออวี่ไม่มีโอกาสได้ยินเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว

ณ คฤหาสน์ตากอากาศขององค์ชายสิบ เขาได้ทุ่มเทอ่านหนังสือชนิดเอาเชือกผูกผมโยงขื่อ เอาเข็มทิ่มเนื้อกันง่วงอย่างแท้จริง หากสอบย่วนซื่อไม่ผ่านย่อมไม่ยอมเลิกรา

เพราะมีคนกำลังรอให้เขาไปสู่ขออยู่นั่นเอง