บทที่ 76 คิดถึงเจ้า

เฉินเฮ่ออวี่เดินโซซัดโซเซไปที่ประตู ออกแรงดึงเปิดออกแล้วตะโกนเรียกซิ่วสุ่ยไปทางด้านนอก

คนทั้งสองในห้องสะดุ้งตกใจ รีบลนลานคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่

ซูอี๋เหนียงนั่งรออยู่ในลานเรือน คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวในห้องตลอดเวลา ครั้นเห็นว่าเงียบเสียงไปนานก็กำลังนึกกังขาอยู่พอดี

พลันเห็นเฉินเฮ่ออวี่ร้องเรียกคน นางก็ลุกพรวดขึ้นทันทีแล้วสาวเท้าเร็วรี่ตรงเข้าไปในห้อง

สองหญิงสาวเพิ่งจะสวมเสื้อผ้าเสร็จ ซูอี๋เหนียงก็ก้าวเข้ามา พอเห็นสภาพการณ์ในห้องก็รู้ทันทีว่าเรื่องยังไม่ลุล่วง

นางทั้งโกรธทั้งร้อนใจ รีบเข้าไปประคองเฉินเฮ่ออวี่ให้นั่งลง "เจ้าจะมามัวเลือกมากอะไรตอนนี้ รีบถอนฤทธิ์ยาเสียก่อนถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ!"

เฉินเฮ่ออวี่ส่ายหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไร ซูอี๋เหนียงก็ซักต่อ "สองคนนี้ไม่ได้รึ เจ้าถูกใจสาวใช้คนไหน ข้าจะไปตามมาให้เดี๋ยวนี้—"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะออกมาด้วยความโมโห อะไรกัน พรหมจรรย์ของสตรีมันไร้ค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เจ้านายจะหยิบฉวยมาใช้สอยอย่างไรก็ได้ เรียกมาก็ต้องมา โบกมือไล่ก็ต้องไปหรืออย่างไร

เขาเบิกตาแดงก่ำ ปวดศีรษะแทบระเบิด เอ่ยปากหอบเหนื่อย "รีบไปเร่งให้ซิ่วสุ่ยเอายามา..."

"ได้ๆๆ รีบไปเร่งยามาเร็วเข้า!" ซูอี๋เหนียงเห็นสภาพเขาเช่นนี้จึงรีบสั่งให้หลี่มามาไปดูด้วยตัวเอง

ยังดีที่หลี่มามาก้าวพ้นประตูไปก็เจอกับซิ่วสุ่ยที่วิ่งกระหืดกระหอบมาพอดี ทั้งสองคนรีบนำยาออกมา แล้วช่วยกันปรนนิบัติให้เฉินเฮ่ออวี่ดื่มลงไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ยานี้ทั้งขมทั้งเปรี้ยว ซ้ำยังฝาดคอ แต่เฉินเฮ่ออวี่ไม่สนใจสิ่งใดแล้ว ยกซดอึกๆ กลืนลงคอไปราวกับวัวดื่มน้ำ

ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ศีรษะและใบหน้าราวกับลดความร้อนลงทันตา สบายตัวขึ้นมาก

เขาทิ้งตัวลงนอนราวกับหมดสติ หลับตานิ่งเงียบ ร่างกายค่อยๆ คลายความร้อนลง ไม่ได้ร้อนรุ่มทรมานเหมือนก่อนหน้านี้อีก

หลังจากทนทรมานมาครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็ค่อยๆ ผล็อยหลับไป

ซูเสี่ยวนางเฝ้าอยู่ข้างเตียง พลางคอยพัดวีให้เขา อวี้อิ๋งขยับเข้ามาหมายจะรับพัดไปช่วย เพื่อให้นางได้พักสักครู่

ซูเสี่ยวนางมองนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า "พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ เรื่องที่นี่ห้ามแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด" ชะงักไปครู่หนึ่ง นางก็สำทับต่ออีกประโยค "หากท่านโหวรู้ว่าผู้ใดปากโป้ง จะต้องถูกขายออกไปหรือไม่ก็ถูกโบยตีจนตายแน่!"

อวี้อิ๋งกับชิวเถามองตากัน ในใจรู้ดีว่าเรื่องนี้มีลับลมคมใน แต่ไม่ใช่เรื่องที่พวกตนจะสอดมือเข้าไปยุ่งได้ จึงได้แต่รับคำแต่โดยดีแล้วล่าถอยออกไป

ชิวเถาวุ่นวายเปล่าไปยกหนึ่ง ย่อมไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างยิ่ง ทั้งยังปัดความผิดนี้ไปลงที่อวี้อิ๋ง ระหว่างทางกลับจึงพูดจากระแนะกระแหนเหน็บแนม แต่อวี้อิ๋งทำเป็นไม่สนใจ

เฉินเฮ่ออวี่หลับสนิทรวดเดียวจนถึงพลบค่ำจึงตื่นขึ้น พอดื่มยาเทียบที่สองลงไป ก็รู้สึกว่าเนื้อตัวเบาสบายขึ้นมาก

ซูอี๋เหนียงลงมือปรนนิบัติเขาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาด้วยตัวเอง แล้วสั่งให้นำข้าวต้มรสอ่อนกับกับข้าวเจมาให้เขากิน

เฉินเฮ่ออวี่ไม่ได้กินอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมาทั้งวัน ข้าวต้มธรรมดาจึงกินได้อย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อเห็นเขากินอย่างหิวกระหาย ซูอี๋เหนียงก็ทั้งสงสารทั้งโมโห อดบ่นพึมพำไม่ได้ "ข้าเตือนเจ้าครั้งแล้ว

"คำเตือนของท่านช่วยอะไรไม่ได้เลยขอรับ พอข้าเห็นแม่นางคนนั้นก็รีบถอยหนีไปไกลลิบแล้ว สุดท้ายก็ยังติดกับจนได้ ว่าแต่ท่านมาช่วยได้ทันท่วงทีขนาดนี้ได้อย่างไรกัน"

เฉินเฮ่ออวี่พูดแทรกขึ้นมา พลางวางชามโจ๊กแล้วเรียกสาวใช้ให้มาเติมให้อีก

ในห้องล้วนเป็นคนสนิท ซูเสี่ยวนางจึงเอ่ยปากโดยไม่คิดปิดบังอันใด

"วันนี้ข้าให้คนคอยจับตาดูเจ้ากับนังหนูสองคนสกุลหลินนั่นไว้ตลอด ด้วยกลัวว่าพวกนางจะก่อเรื่อง ซิ่วสุ่ยมาส่งข่าวว่าเจ้าดูเหมือนดื่มมากไปแล้วเดินไปทางเรือนหลัง สาวใช้ก็บอกว่าคนสกุลหลินแอบย่องออกจากงานเลี้ยง ข้าก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี จึงรีบตรงไปยังสวนดอกไม้ ระหว่างทางเจอพ่อเจ้ากำลังจะพานักกวีอะไรนั่นไปชมดอกบัวแต่งกลอนพอดี ข้าเลยดึงดันลากตัวเขามาจนได้"

เฉินเฮ่ออวี่วางชามข้าวลง เอ่ยกับซูเสี่ยวนางอย่างจริงใจยิ่ง "ข้าขอบพระคุณท่านมากจริงๆ ขอรับ ขอบคุณจากใจจริงเลย!"

เขายื่นมือไปจับแขนเสื้อของซูเสี่ยวนางเอาไว้ "เรื่องนี้หากไม่มีท่านละก็..."

ประสบการณ์ของเขายังอ่อนด้อยเกินไป นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีวิธีบีบบังคับให้แต่งงานเช่นนี้ด้วย

ซูเสี่ยวนางลูบศีรษะเขาด้วยความรักใคร่เอ็นดู "ลูกข้าต้องลำบากแล้ว เพื่อเจ้าแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้ คราวนี้เจ้ารู้แล้วสินะว่าคนบางคนยอมทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการเพียงเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตน"

"แต่ตัวข้าไม่เอาถ่านสักอย่าง จะมีค่าให้ใช้ประโยชน์อันใดได้ เหตุใดถึงต้องดึงดันยกลูกสาวสกุลหลินมาแต่งกับข้าให้ได้ด้วยเล่า"

"ไม่ใช่แค่หลอกใช้ แต่เป็นการควบคุม คนบางคนทนไม่ได้หากเรื่องราวไม่ดำเนินไปตามแผนของนาง" น้ำเสียงของซูเสี่ยวนางเย็นชาและเด็ดขาดอย่างหาได้ยาก "อีกอย่าง ก็แค่บุตรสาวอนุคนหนึ่ง หากเดิมพันชนะ ทุกคนก็ได้ประโยชน์ หากแพ้... พวกนางก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดเสียดายอันใด"

เฉินเฮ่ออวี่รู้ว่านางคงหวนนึกถึงอดีตของตนเอง ซูอี๋เหนียงเป็นบุตรสาวจากตระกูลบัณฑิตตกยาก บิดาเป็นเพียงซิ่วไฉยากจน ไร้หวังในการสอบรับราชการ แต่กลับยังรับอนุภรรยาไว้หลายคนตามธรรมเนียมบรรพชน

ลำพังบุตรชายของอนุยังแทบดูแลไม่ทั่วถึง บุตรสาวของอนุจึงยิ่งมีชีวิตไม่ต่างจากต้นหญ้าไร้ค่า

ซูอี๋เหนียงมีหน้าตางดงาม ในอดีตนางเองก็มีคนที่พึงใจอยู่แล้ว

ทว่าที่บ้านกลับมองนางเป็นเพียงบันไดหาเงิน ไม่ได้ปรึกษาหารือกับนางล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย เกี้ยวเล็กหลังหนึ่งหามนางเข้าสู่จวนโหว กลายเป็นสตรีที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้ภายในกำแพงสูงแห่งนี้

อนุภรรยาก็เป็นเพียงสิ่งของชุบเลี้ยงไว้ในเรือนหลัง แม้จะมีเนื้อปลาโอชะให้กิน สวมใส่แพรพรรณไหมชั้นดี แต่ก็ไม่มีทางได้ก้าวออกไปเบื้องหน้าผู้คน

เฉินเฮ่ออวี่มองหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของซูอี๋เหนียง เขาโอบไหล่นางไว้แล้วโยกเบา ๆ "อี๋เหนียง ท่านยังมีข้า สักวันหนึ่ง ข้าจะพาท่านก้าวออกไปจากกรงขังแห่งนี้..."

เขาเข้ามาครอบครองร่างเดิมนี้ สิ่งเดียวที่จะชดเชยให้ร่างเดิมได้ ก็คือการเลี้ยงดูบุตรของอีกฝ่ายให้เติบใหญ่ และปรนนิบัติดูแลบิดามารดาของร่างเดิมจนแก่เฒ่า

ซูอี๋เหนียงเช็ดน้ำตา ยิ้มพลางเอ่ย "พูดจาเหลวไหล พากลางข้าออกไป แล้วจะไปที่ไหนได้ บิดายังอยู่ ย่อมไม่แยกเรือน เจ้าห้ามเอ่ยคำเช่นนี้ออกมาเด็ดขาด อีกอย่างเขาก็ปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลย"

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้ม "ต่อให้ไม่แยกเรือน ข้าก็พาท่านไปเที่ยวเล่นได้นี่ขอรับ ไปชมทัศนียภาพงดงามของแคว้นต้าหัวเรา ตระเวนชิมของอร่อยให้ทั่วเมืองซ่างจิง"

ซูอี๋เหนียงยิ้มออกมา น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม หน้าผากของแม่ลูกแนบชิดกัน

นางเอ่ยทั้งน้ำเสียงสะอื้น "ได้ แม่จะรอ!"

หลังมื้ออาหาร เฉินเฮ่ออวี่ดื่มยาเทียบที่สอง จากนั้นก็นำยาอีกสองเทียบติดตัวออกจากจวนโหว เร่งรุดออกนอกเมืองก่อนประตูปิด มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์เหราเหอทันที

เขาไม่อยากให้เกิดเหตุสุดวิสัยใด ๆ ขึ้น

เขาเคยให้สัญญาไว้ว่าจะรักนางเพียงคนเดียว ย่อมไม่มีทางแตะต้องสตรีอื่น

ทว่าฤทธิ์ยานั้นดุร้ายยิ่งกว่าเสือ เขาก็จนปัญญาเช่นกัน บางทีคนเราก็ไม่ควรไว้ใจความสามารถในการควบคุมตนเองสุ่มสี่สุ่มห้า ของพรรค์นี้มักมีช่วงเวลาที่หลุดการควบคุมอยู่เสมอ...

ซิ่วสุ่ยในฐานะผู้รู้ความจริงได้แต่มองด้วยความเห็นอกเห็นใจ ที่แท้ผู้ชายคิดจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี มันก็ยากเย็นถึงเพียงนี้...

คราวนี้ นายบ่าวทั้งสองไม่กล้าบุ่มบ่ามเดินอาด ๆ เข้าไปหาเหมยต่วน

พวกเขาซุ่มแอบอยู่แถวนั้นตลอด กระทั่งฟ้ามืดลง จึงค่อยปีนกำแพงเข้าไป

เรือนบรรพบุรุษสกุลเหมยมีเรือนหลายหลังแต่คนอยู่น้อย การหามุมสงบเงียบแล้วกระโดดข้ามเข้าไปจึงง่ายดายยิ่ง เฉินเฮ่ออวี่คุ้นเคยกับผังของที่นี่แล้ว จึงตรงไปยังเรือนพักของเหมยต่วนทันที

ผ่านกำแพงอิฐฉลุลาย ได้ยินเสียงสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยในเรือนกระซิบกระซาบพูดคุยกัน เดินเข้าออกไปมา

เมื่อเห็นแสงตะเกียงสีส้มอบอุ่นลอดผ่านหน้าต่างบานนั้นออกมา จิตใจที่กระวนกระวายมาตลอดทั้งวันของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง

เขากระซิบบอกให้ซิ่วสุ่ยไปหาเรือนว่างพักผ่อน ซิ่วสุ่ยเอ่ยเตือนว่า "ระวังตัวด้วยนะขอรับ" แล้วจึงล่าถอยไป

รอจนลานเรือนค่อย ๆ เงียบสงบ แสงไฟดับลงทั้งหมดแล้ว เขาจึงอ้อมไปหลังเรือนแล้วกระโดดข้ามเข้าไป

เขานับบานหน้าต่าง จนถึงห้องที่สองทางทิศตะวันออก แล้วเคาะกรอบหน้าต่างเบา ๆ ในความทรงจำเหมยต่วนเคยบอกไว้ว่าเป็นที่นี่

"ใครน่ะ?!"

เป็นอย่างที่คิด น้ำเสียงที่คุ้นเคย ทั้งยังระแวดระวังตัวไม่เบา

มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ข้าเอง เฮ่อหลางของเจ้า"

ช่างแปลกนัก เมื่อคนสองคนที่รักกันอยู่ด้วยกัน ดูเหมือนจะเอ่ยคำใดก็เป็นธรรมชาติ ไม่รู้สึกเลี่ยนหูเลยสักนิด

คนในห้องลังเล ดูเหมือนยังไม่อยากเชื่อ เฉินเฮ่ออวี่จึงยื่นริมฝีปากไปชิดหน้าต่างแล้วกระซิบเสียงเบา "ต่วนเอ๋อร์ ข้าจริง ๆ ข้าคิดถึงเจ้านะ"

เหมยต่วนจำเสียงของเขาได้ ก็ลุกจากเตียงด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ นางถอดสลักหน้าต่างออก อาศัยแสงจันทร์ขาวกระจ่างส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนยิ้มของเฉินเฮ่ออวี่

นางใช้มือข้างหนึ่งดันบานหน้าต่าง มองดูเขาอยู่อย่างนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งตกใจทั้งยินดี "เหตุใด... เหตุใดท่านถึงมาตอนกลางค่ำกลางคืนเช่นนี้เล่า"

ทั้งสองคนต่างกดเสียงพูดให้เบาที่สุด ห้องนอนของเหมยต่วนแบ่งออกเป็นห้องหน้าและห้องหลัง บนเตียงเตาใหญ่ริมหน้าต่างทิศใต้ของห้องหน้ามีสาวใช้เข้าเวรเฝ้ายามค่ำคืนอยู่

โชคดีที่ห้องหลังชิดกำแพงทิศเหนือตั้งเตียงใหญ่แกะสลักหกเสา มีเพียงเหมยต่วนนอนอยู่คนเดียว

เฉินเฮ่ออวี่กระซิบเสียงเบา "มีเรื่อง อยากให้เจ้า... ช่วยหน่อย"

คงเป็นเพราะความมืดมิดของราตรีช่วยอำพรางความกระดากอายกระมัง เขาถึงได้หน้าหนาเอ่ยกับเหมยต่วนเช่นนี้

เพียงแต่แม่หนูน้อยคนนี้ก็ช่างซื่อเหลือเกิน ไฉนไม่เอ่ยปากชวนเขาเข้าไปในห้องเสียทีเล่า...

เหมยต่วนคงรู้สึกว่าการลอบพบกันยามค่ำคืนเช่นนี้ช่างน่าสนุก ประกอบกับได้พบหน้าชายในดวงใจจึงพลอยตื่นเต้นขึ้นมา นางยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง สูดลมราตรีอันเย็นฉ่ำและชื้นชื้น ดูท่าฝนคงใกล้จะตกแล้ว

นางเงยหน้าขึ้นถาม "ช่วยเรื่องอันใดหรือ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อื้อ—"

ริมฝีปากจิ้มลิ้มถูกประกบปิดเอาไว้เสียแล้ว...

คนทั้งสองอยู่กันเช่นนั้น คนหนึ่งอยู่ด้านใน คนหนึ่งอยู่ด้านนอกหน้าต่าง เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะยอมผละออกจากกันอย่างอาลัยอาวรณ์

พวงแก้มของเหมยต่วนแดงระเรื่อ ในใจผุดพรายไปด้วยฟองความหวานล้ำ นางกระซิบถามเสียงเบา "เรื่องอันใดกัน"

เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ข้าจะเข้าไปพูดข้างใน"