บทที่ 75 สติ

ร่วมห้อง ร่วมห้องบ้าบออะไรกัน! เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินคำนี้แล้วรู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า

เขาขยับคอเสื้อออก นั่งหอบหายใจอยู่บนตั่งหลัวฮั่น ที่บัดซบแห่งนี้ล้าหลังเกินไปแล้วมั้ง ยาถอนพิษกลับไม่มีสักเทียบเนี่ยนะ? จะแก้พิษได้ต้องพึ่งพาหนังผู้ใหญ่อย่างเดียวหรือไร?

หมอหลวงหวังถือกล่องยาเดินออกไปพลาง จู่ๆ ก็หันกลับมากำชับอีกประโยค "ยาปลุกกำหนัดชนิดนี้เกลียดการดื่มร่วมกับสุราที่สุด ยิ่งดื่มมากฤทธิ์ยาก็ยิ่งรุนแรง ดังนั้นช่วงสองวันนี้ห้ามดื่มสุราอีกเป็นอันขาด"

ดื่มเหล้าหรือ? ม่านตาของเฉินเฮ่ออวี่หดเล็กลง นึกถึงน้ำกุหลาบหมักหวานเลี่ยนถ้วยนั้นของพี่สะใภ้ใหญ่ นึกถึงตอนอยู่รับรองแขกที่พี่รองเอาแต่คะยั้นคะยอให้เขาดื่มเหล้าไม่หยุด คนกันเองมอมเหล้าคนกันเองเนี่ยนะ...

ยอดเยี่ยมไปเลยนี่ เฉินจ้งอวี่ การแก่งแย่งชิงดีของพวกผู้หญิงพรรค์นี้ เจ้าก็ยังจะเข้ามาร่วมวงด้วย ว่างจนคันไข่นักหรือไง?

ฉางซิงโหวเห็นสีหน้าของเฉินเฮ่ออวี่ ก็รู้ว่าเขาคงนึกรายละเอียดบางอย่างออก และคงจะรู้แล้วว่าใครเป็นคนลงมือ

พี่น้องแตกคอกัน เป็นจุดจบที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด เรื่องนี้จะต้องลงโทษอย่างเด็ดขาด

เขาถอนหายใจยาว แล้วออกไปส่งหมอหลวงหวังที่หน้าประตูก่อน

ซิ่วสุ่ยตามหมอหลวงหวังไปจัดเทียบยาและลงมือต้มยาด้วยตนเอง ไปกลับเช่นนี้หากไม่มีครึ่งชั่วยามย่อมไม่เสร็จแน่

เฉินเฮ่ออวี่กระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา เหงื่อบนศีรษะผุดพรายออกมาไม่หยุด ทรมานจนแทบจะระเบิด สติเริ่มเลอะเลือนลงทุกที

ซูเสี่ยวนางเห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก น้ำตาหยดแหมะๆ ร่วงหล่นไม่ขาดสาย

ยายเฒ่าหลี่คนสนิทที่อยู่ข้างกายจึงแนบหูเอ่ยเตือนนางเบาๆ ไม่กี่ประโยค นางใคร่ครวญดูแล้วจึงสั่งให้สาวใช้น้อยไปตามตัวชิวเถากับอวี้อิ๋งมาปรนนิบัติ

หมอหลวงหวังบอกว่าต้องร่วมห้อง เช่นนั้นก็ร่วมห้องเถอะ ไม่ว่าจะอย่างไร ขอแค่ถอนพิษยาได้ก็พอ

ฉางซิงโหวสั่งให้คนปิดข่าวเรื่องเรือนชิวจิ่นตั้งแต่แรก ส่วนหลินซื่อก็คุมเข้มเพราะกลัวเรื่องอื้อฉาวจะแพร่งพรายออกไป คนภายนอกจึงยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

ได้ยินเพียงว่ามีคนเมาสุรา ท่านโหวกับซูเสี่ยวนางเดินผ่านมาพอดี จึงสั่งให้โบยสาวใช้ไปสองคน

หรือว่านังพวกนั้นคิดจะแกล้งเมาเพื่อปีนขึ้นเตียงกันนะ?

ชิวเถากำลังโมโหจนใจเต้นระส่ำ อุตส่าห์กำจัดพวกปีศาจจิ้งจอกสาวใช้ห้องข้างไปได้จนหมด เหลือเพียงตนเองกับอวี้อิ๋งแค่สองคน หากยังมีนังแพศยาหน้าด้านโผล่มาอีกไม่กี่คน ตนมิหมดหวังไปเลยหรือ

พอนางได้ยินว่าซูเสี่ยวนางเรียกให้ไปปรนนิบัติ ก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบผัดแป้งทาชาดแต่งองค์ทรงเครื่อง แล้ววิ่งกระหืดกระหอบมายังเรือนชิวจิ่น พอพ้นประตูเข้ามาก็ตบต้นขาฉาด "โอยตายแล้ว เจ้าประคุณเอ๋ย ท่านต้องมาทนลำบากเสียแล้ว!"

ชิวเถาเอาผ้าเช็ดหน้าซับตาพลางเดินเข้าไปในห้องด้านใน ครั้นมองดูก็เห็นอวี้อิ๋งนั่งอยู่บนเตียง คอยนวดศีรษะบีบไหล่ให้เฉินเฮ่ออวี่อยู่ก่อนแล้ว

อวี้อิ๋งคิ้วเรียวตารูปผลซิ่ง หน้าตาจัดว่าหมดจดน่ารักแบบหญิงสาวชาวบ้าน นางสวมเพียงเสื้อสั้นและกระโปรงหรูฉวินเรียบง่ายตัวเก่าเก็บ เครื่องประดับและแป้งชาดล้วนไม่มี สีเหลืองอ่อนละมุนยิ่งขับให้นางดูบอบบางน่าทะนุถนอม

ซูเสี่ยวนางหันกลับไปชำเลืองมอง เห็นชิวเถาแต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาดบาดตาราวกับจะไปเล่นงิ้ว ทั้งที่เดิมทีผิวดำคล้ำ แต่ใบหน้ากลับโบกแป้งขาวหนาเตอะ จนผิวหน้ากับใบหูและลำคอดูตัดกันเป็นคนละเฉดอย่างเห็นได้ชัด

มุมปากของนางกระตุก พลางหลับตาลง นึกค่อนขอดในใจว่าของพรรค์นี้เฉินเฮ่ออวี่ยังกลืนลงคอไปได้อีก

นางสะกดกลั้นคำด่าทอเอาไว้ แล้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาไม่กี่คำ "รีบเข้าไปปรนนิบัติสิ!"

กล่าวจบ ซูเสี่ยวนางก็พาสาวใช้ทั้งหลายถอยออกจากห้อง แล้วลงกลอนปิดประตู

ตัวนางไปยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูเรือนชิวจิ่นด้วยตนเอง ลงดาลประตูใหญ่ไว้ ไม่ยอมให้ใครย่างกรายเข้ามาแม้แต่คนเดียว

แม้ชิวเถาจะไม่เข้าใจว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอันใดขึ้น แต่เมื่อเห็นเฉินเฮ่ออวี่นอนหลับตา คอเสื้อเปิดอ้าออกครึ่งหนึ่ง สายรัดเอวก็ปลดออกแล้ว จึงเดาได้ว่านี่คงให้นางกับอวี้อิ๋งมาปรนนิบัติเรื่องบนเตียง

ในใจนางยินดีปรีดาเป็นล้นพ้น แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่าอยู่กันสามคนเช่นนี้ ช่างน่ากระดากอายชอบกล

ครั้นเหลือบเห็นผิวพรรณขาวเนียนดั่งก้อนหิมะของอวี้อิ๋ง ในใจก็เกิดริษยาขึ้นมา นึกอยากจะเขี่ยแม่ตัวดีอย่างอวี้อิ๋งออกไปให้พ้นทางเสียจริง!

คิดไปคิดมา นางก็ยื่นมือออกไปผลักอวี้อิ๋งไปไว้ข้างๆ เสียเลย

ส่วนตนเองก็ถือผ้าเช็ดหน้าขยับเข้าไปใกล้เฉินเฮ่ออวี่ จีบปากจีบคอเอ่ยเรียกเสียงหวานหยดย้อย "นายท่าน ท่านดื่มไปมากเท่าใดกันเจ้าคะ เหตุใดจึงไม่ถนอมร่างกายตนเองเช่นนี้ ให้บ่าวมาปรนนิบัติท่านเถิดเจ้าค่ะ"

ปากก็พูดพลางปลดสาบเสื้อด้านหน้าของตนออกพลาง นางนั่งลงข้างกายเฉินเฮ่ออวี่ สองมือยื่นออกไปหมายจะลูบไล้ใบหน้าของเขา

อวี้อิ๋งที่อยู่ด้านข้างได้ฟังจนขนลุกซู่ ไม่รู้ว่าน้ำเสียงดัดจริตแหลมเล็กพรรค์นั้นเปล่งออกมาได้อย่างไร!

หลังจากที่นางรู้ถึงเจตนาที่ซูเสี่ยวนางเรียกพวกตนมา ก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้างเช่นกัน

ไม่นึกเลยว่าชิวเถาจะจัดจ้านถึงเพียงนี้ ท่วงท่าจริตจะก้านอย่างหญิงคณิกาในหอนางโลมถอดแบบออกมาได้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก

นางมองชิวเถาปลดเปลื้องอาภรณ์อย่างตาค้าง ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร จึงได้แต่ทำตามด้วยการถอดเสื้อตัวนอกออกเช่นกัน

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกสะลึมสะลือว่ามีคนเข้ามาใกล้ คิดจะผลักไสออกไป ในปากพึมพำอู้อี้ "ยาถอนพิษ..."

คนผู้นั้นหัวเราะคิกคัก "ผู้น้อยนี่แหละเจ้าค่ะคือยาถอนพิษของท่าน"

พลันได้ยินเสียงกระเง้ากระงอดหวานหยดย้อย...

เขาถอนหายใจยาวอย่างพึงพอใจ

ทว่าจู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอมฉุนกึกเตะจมูก จึงจามออกมาเสียยกใหญ่

แรงสะเทือนนี้ทำให้สมองกระจ่างขึ้นบ้าง เฉินเฮ่ออวี่ลืมตาขึ้น ก้มมองสตรีข้างกาย

มองผิวของชิวเถาในระยะประชิดเช่นนี้ ต้องบอกว่าไม่สู้ดีนัก ดูท่าผิวคงขาดความชุ่มชื้น ทั้งยังพอกแป้งหนาเตอะ เมื่อแนบหน้าเสียดสีถูไถไปมาเช่นนี้ แป้งจึงแตกแห้งเป็นรอยระแหง...

เฉินเฮ่ออวี่จ้องหน้าของนาง ไม่รู้เหตุใดในหัวพลันผุดคำเปรียบเปรยขึ้นมาประโยคหนึ่ง... เหมือนขี้ลาที่ถูกเกล็ดน้ำค้างเกาะจับไม่มีผิด

อารมณ์วาบหวามพลันมลายหายไปจนสิ้น

ถึงขั้นรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา นี่เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่

เฉินเฮ่ออวี่กลิ้งตัวลงจากเตียงราวกับเจองูพิษและสัตว์ร้าย ถึงได้เห็นว่าบนเตียงมิได้มีเพียงชิวเถาที่นอนอยู่ แต่ยังมีอวี้อิ๋งที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงอีกคน

สตรีทั้งสองต่างทอดสายตาฉ่ำหวานมองเขา เสื้อผ้าหลุดลุ่ยครึ่งตัว ปรากฏท่าทางรอคอยให้เขาปรนเปรอความสุข

โดยเฉพาะอวี้อิ๋ง หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูแบบสาวชาวบ้าน เมื่อปลดเสื้อตัวสั้นออกก็เผยให้เห็นผิวขาวผุดผ่องดั่งหยก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เอ่ยอย่างเหนียมอายว่า "ให้อนุปรนนิบัติท่านนะเจ้าคะ"

เฉินเฮ่ออวี่เป็นบุรุษหนุ่มที่ปกติธรรมดาทุกประการ อย่าว่าแต่กินยาปลุกเข้าไปเลย ต่อให้ไม่ได้กินยา เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ก็ยากที่จะไม่หวั่นไหว

สองขาของเขาราวกับถูกตอกตรึงอยู่กับพื้นจนขยับไม่ได้ ในใจกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

คำพูดของหมอหลวงหวังเขาได้ยินเต็มสองหู หญิงทั้งสองคนนี้ก็เป็นสตรีที่เขามีสิทธิ์ครอบครองได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ต่อให้เขามีอะไรกับพวกนาง เหมยต่วนก็คงไม่ว่าอะไรกระมัง

ใครเล่าจะเชื่อว่าบุรุษปกติคนหนึ่ง ไม่เคยแตะต้องคนในห้องของตนเองเลย

เฉินเฮ่ออวี่หน้าแดงก่ำ ร่างกายไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไปแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังลังเลสับสนกับสิ่งใด และความลังเลนี้มีความหมายหรือไม่

เขากำหมัดแน่น จิกเล็บลึกลงไปในเนื้อ ความเจ็บปวดช่วยดึงสติให้ตื่นขึ้น ทว่าร่างกายกลับสั่นเทาไปทั้งร่าง

ใบหน้างดงามหมดจดและแววตาที่เปี่ยมด้วยความไว้วางใจของเหมยต่วนผุดขึ้นมาตรงหน้า ดึงสติของเขากลับคืนมาในชั่วพริบตา

ยามนี้เขาถึงได้ตระหนักว่า ตนเองมีความรักสะอาดทางอารมณ์ความรู้สึกอยู่ไม่น้อย

ที่แท้ตลอดเวลาที่ผ่านมา จิตใจของเขาต่อต้านร่างเดิมที่เป็นคุณชายเสเพลผู้นี้มาโดยตลอด ไม่ใช่แค่ต่อต้าน แต่เป็นความรังเกียจชิงชัง แทบอยากจะขจัดนิสัยแย่ ๆ ทุกอย่างของเจ้าของร่างเดิมออกไปจากชีวิตตนให้สิ้นซาก

ดังนั้นสตรีที่ร่างเดิมทิ้งเอาไว้ เขาจึงไม่เคยสนใจ และไม่อยากแตะต้องพัวพันแม้แต่น้อย

นี่อาจดูโหดร้ายต่อพวกนาง เขาจึงพยายามหาที่พึ่งพิงที่ดีกว่าให้ ในยุคสมัยนี้ลัทธิหลี่เสวียของเฉิงจูยังไม่รุ่งเรือง สตรีแต่งงานใหม่จึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา มือข้างหนึ่งของเขายันขอบโต๊ะไว้ อีกมือหนึ่งสั่นระริกชี้ไปยังประตู เอ่ยทีละคำอย่างแจ่มชัดยิ่ง "พวกเจ้า... ออกไป!"