บทที่ 74 ยาถอนพิษ

ฉางซิงโหวไม่เอ่ยคำใด สายตาค่อยๆ เลื่อนไปหยุดที่ร่างของหลินซื่อ จ้องมองเสียจนนางรู้สึกขนพองสยองเกล้า ได้แต่ยืนตัวตรงทื่ออยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ซูอี๋เหนียงเบะปากไม่พูดจา ขอเพียงลูกชายของตนปลอดภัยก็พอแล้ว เรื่องที่เหลือนอกนั้นก็ปล่อยให้ตาแก่นี่เป็นคนจัดการเถอะ

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นฝีมือของฮูหยินแสนดีของเขานั่นแหละ

นางคิดในใจพลางหันไปมองเฉินเฮ่ออวี่อีกครา พบว่าใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ หน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาไม่ขาดสาย

พลันตกใจจนลนลานทำอะไรไม่ถูก รีบเข้าไปประคองเขาไว้ "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

นางยื่นมืออันสั่นเทาออกไปแตะหน้าผากเขา แล้วร้องลั่นขึ้นมา "ท่านโหว ตัวร้อนจนน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ!"

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกว่าสรรพเสียงรอบกายประเดี๋ยวก็ใกล้ประเดี๋ยวก็ไกล เสียงพูดคุยของคนอื่นแว่วมาอย่างเลือนรางราวกับอยู่ในความฝัน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเปลวไฟแห่งความปรารถนาในใจที่ยังคงแผดเผาไม่หยุด เขาข่มตากลั้นใจอย่างสุดกำลังเพื่อสะกดมันไว้ "อี๋เหนียง ข้าจะกลับเรือน"

ซูอี๋เหนียงร้อนใจจนเริ่มร้องไห้ "จะทำอย่างไรดี หมอหลวงทำไมถึงยังไม่มาอีก"

เฉินเฮ่ออวี่หันหลังให้ทุกคน ดึงแขนเสื้อบิดาเบาๆ แยกเขี้ยวยิ้มแหยอย่างน่าเวทนา พลางหลุบตาลงมองส่วนล่างของตนเอง

ทีแรกฉางซิงโหวคิดว่าเขาเพียงแค่ถูกวางยาจนหมดสติไปเท่านั้น ยามนี้ถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ พอมองตามสายตาลูกชายลงไป ชายเสื้อด้านหน้าของลูกชายดันนูนโด่งขึ้นมาเสียแล้ว!

เขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ครั้นกระจ่างแจ้งแก่ใจก็โกรธจนแทบกระอักเลือด มิน่าเล่าซูอี๋เหนียงถึงบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ และดึงดันจะลากเขามาให้ได้

เขาระงับโทสะอันเดือดดาล แล้วเอ่ยกับเฉินเฮ่ออวี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจ้าพักอยู่ที่นี่เถอะ สภาพเช่นนี้เดินกลับเรือนลั่วถงมันไกลเกินไป"

ซูอี๋เหนียงรีบช่วยสาวใช้พยุงเฉินเฮ่ออวี่ไปนอนลงบนเตียงหลัวฮั่น สั่งให้คนไปตักน้ำและหยิบผ้าเช็ดหน้ามารัวๆ เพื่อซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขา

ฮูหยินใหญ่หลินยิ้มเจื่อนอย่างกระอักกระอ่วน รีบพูดไกล่เกลี่ย "ข้ายังต้องไปพักผ่อน พวกเราไม่รบกวนแล้ว แยกย้ายกันก่อนเถอะ"

พูดจบก็ดึงตัวลูกสาวเตรียมจะเดินออกไป

ทว่าหลินซื่อเมื่อต้องเผชิญกับสายตาเย็นเยียบของฉางซิงโหว ต่อให้มารดาจะดึงรั้งอย่างไร นางก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

กลับคุกเข่าลงแล้วเอ่ยยอมรับผิดเสียงเบา "วันนี้มีแขกเหรื่อมาร่วมงานมาก เป็นลูกสะใภ้เองที่ดูแลไม่ทั่วถึง จนเกิดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ขึ้น ขอท่านพ่อโปรดลงโทษเจ้าค่ะ"

นางเป็นสะใภ้คนโต เป็นซื่อจื่อฮูหยินของตระกูลเฉิน คนสกุลหลินจะสะบัดก้นเดินจากไปได้ แต่นางทำไม่ได้!

ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่อาจพูดออกไปได้ว่านี่เป็นความคิดของแม่สามี จึงทำได้เพียงแบกรับไว้คนเดียวไปก่อน

อาสะใภ้รองสกุลหลินเห็นนางยอมออกหน้า ก็แค่นเสียงฮึในลำคอคำหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

เมื่อนึกถึงเฉินป๋ออวี่ ฉางซิงโหวก็กลัวว่าตีหนูแล้วจะกระทบแจกันหยก จึงจำต้องกล้ำกลืนฝืนยอมรับไป ในใจรู้สึกขยะแขยงราวกับกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว

เขานิ่งเงียบครุ่นคิดไม่เอ่ยคำ หลินซื่อรอจนเหงื่อเปียกชุ่มเสื้อผ้า ถึงได้ยินเขาเอ่ยขึ้นว่า "เป็นเพราะเจ้าบกพร่องในการจัดการ เช่นนั้นก็ให้เจ้าไปสืบหาความจริงให้กระจ่างแล้วกัน"

หัวใจของหลินซื่อพลันร่วงลงมาอยู่ที่ตาตุ่ม โล่งอกที่พ่อสามีมิได้ทำให้นางต้องอับอายขายหน้าตรงนี้ จึงรีบขานรับติดๆ กัน

นางลุกขึ้นยืนแล้วส่งสายตาให้มารดากับอาสะใภ้รอง ก่อนจะช่วยกันดึงตัวเจียวอวิ๋นถอยออกไป

อารองสกุลหลินมองฉางซิงโหว อ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่มีคำใดหลุดออกมา ได้แต่สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไปเช่นกัน

ซูอี๋เหนียงอยู่ข้างในได้ยินคำพูดของฉางซิงโหว พอหันมาเห็นเฉินเฮ่ออวี่หลับตาแน่นกัดฟันอดทน น้ำตาก็ไหลพรากลงมาเป็นสาย

แก้วตาดวงใจของนาง อย่างไรเสียก็เป็นเพียงบุตรอนุ เทียบค่าอันใดไม่ได้เลยกับบุตรชายคนโตสายตรง

ต่อให้ถูกคนวางยา ไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ก็ไม่มีผู้ใดทวงความยุติธรรมให้

ฉางซิงโหวเดินเข้ามา เห็นนางน้ำตานองหน้าพลางซับเหงื่อบนหน้าผากให้ลูก ในใจก็บังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง

เขามิใช่ไม่โกรธเคืองตระกูลหลิน และมิใช่ไม่ใส่ใจ เพียงแต่เห็นแก่หน้าป๋ออวี่ จะปล่อยให้ภรรยาของเขามีชื่อเสียงฉาวโฉ่ว่าจิตใจโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกไปได้อย่างไร วันหน้าในแวดวงขุนนางคงได้ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเย้ย...

เรื่องนี้ทำได้เพียงจัดการเป็นการภายในเท่านั้น สรุปคือเขาจะไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ และจะให้ป๋ออวี่คอยควบคุมหลินซื่อเอาไว้ เพื่อไม่ให้ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตไปกว่านี้

เขายื่นมือไปตบบนไหล่ของซูอี๋เหนียง มองจากด้านหลังเห็นมวยผมของนางมีเส้นผมขาวแซมอยู่รำไรแล้ว

นั่นสินะ นางอายุสี่สิบสองแล้ว ติดตามเขามายี่สิบกว่าปี เคยให้กำเนิดบุตรสามคน มีเพียงคนเดียวที่เติบใหญ่รอดชีวิตมาได้ หากเกิดเรื่องกับเขาขึ้นมา ย่อมเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกควักหัวใจ

ความรู้สึกผิดในใจของฉางซิงโหวทวีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น จึงเอ่ยปลอบประโลม "เรื่องดำมืดในเรือนหลังเช่นนี้ ไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้ ไม่เป็นผลดีต่อผู้ใดทั้งนั้น"

"ไม่เป็นผลดีต่อต้าหลางสุดที่รักของท่านสินะ ข้ารู้อยู่หรอก" ซูอี๋เหนียงปาดน้ำตา ปัดมือเขาออก

"ก็ไม่ดีต่อเขาด้วยนั่นแหละ" ฉางซิงโหวจนปัญญา คว้ามือนางมากุมไว้เบา ๆ "ข้ารับปากเจ้าแล้วว่าภรรยาใหม่ที่จะตบแต่งเข้ามาต้องทำให้เจ้าพอใจแน่นอน และเรื่องนี้ก็ไม่มีทางปล่อยผ่านไปเฉย ๆ แน่ เจ้าต้องเชื่อข้าสิ"

ซูอี๋เหนียงสะอึกสะอื้นเอ่ย "ข้าไม่เข้าใจบุรุษอย่างพวกท่านจริง ๆ ในเมื่อลูกที่เกิดจากอนุไม่มีค่าอันใด แล้วจะรับอนุมาทำไมกัน"

"เหลวไหล ใครบอกว่าไม่มีค่ากัน ในบรรดาลูกชายพวกนี้ ข้า... ใคร ๆ ยังพากันบอกว่าข้าลำเอียงเลย" ฉางซิงโหวทั้งขำทั้งขัน ดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

พักนี้เขากับซูอี๋เหนียงรักใคร่หวานชื่นดั่งน้ำผึ้งผสมน้ำมัน จึงยอมอดทนเอ่ยปลอบโยนนางด้วยความใจเย็น

เฉินเฮ่ออวี่กัดฟันข่มกลั้นไฟปรารถนาอย่างทรมานแสนสาหัส ยังต้องมาถูกสองคนนี้ยัดอาหารสุนัขใส่ปากอีกเต็มคำโดยไม่คิดจะเกรงใจกันสักนิด—

ข้ามีคำด่ามารดาอยู่ประโยคหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรเอ่ยออกมาดีหรือไม่

ตอนนั้นเอง ซิ่วสุ่ยก็เคาะประตูช่วยชีวิตเขาเอาไว้ หมอหลวงหวังมาถึงแล้ว

ฉางซิงโหวรีบเชิญหมอหลวงหวังเข้ามา ซูอี๋เหนียงหลบไปยืนด้านข้าง ปล่อยให้เขาตรวจชีพจรของเฉินเฮ่ออวี่

ใบหน้าและใบหูของเฉินเฮ่ออวี่แดงก่ำ อึดอัดทรมานขึ้นทุกที ต้องการการช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ไม่รู้เลยว่าในยุคสมัยล้าหลังพรรค์นี้จะมียาที่พอใช้การได้บ้างหรือไม่

ตนเองทะลุมิติมาได้ครึ่งปี ทุ่มเทแรงกายแรงใจเกินร้อยเพียรพยายามก้าวไปข้างหน้า กว่าจะมองเห็นแสงรำไรแห่งความหวัง หากต้องมาสังเวยชีวิตให้กับยาปลุกกำหนัดเพียงเทียบเดียวละก็ คงอยุติธรรมเกินไปแล้ว!

เขาจ้องมองหมอหลวงหวังด้วยความหวัง ผู้อาวุโสท่านนี้ขมวดคิ้วตรวจชีพจรที่มือซ้ายเสร็จก็ตรวจมือขวา จากนั้นก็สลับกลับไปมือซ้ายอีก ตรวจวนไปวนมาอยู่หลายรอบ ทั้งยังตรวจดูใต้ตาและฝ้าบนลิ้น

เขาคลึงเคราพลางครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ฟันธงได้ว่าเฉินเฮ่ออวี่กินยาเพิ่มอารมณ์ใคร่บางชนิดเข้าไป ทว่าปริมาณไม่มากนัก ฤทธิ์ยาจึงกำเริบค่อนข้างช้า

หากปริมาณมากพอ เขาคงข่มกลั้นเอาไว้ไม่อยู่แน่ ดีไม่ดีอาจจะ...

เฉินเฮ่ออวี่ลองจินตนาการภาพตัวเองวิ่งเปลือยกายร่อนจ้อนต่อหน้าธารกำนัล...

ตกใจจนสะท้านไปทั้งตัว โชคดีที่ท่านแม่มาทันเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่านางล่วงรู้เรื่องอื้อฉาวนี้ได้อย่างไร ไว้ค่อยแอบถามลับหลังผู้อื่นแล้วกัน

เวลานั้นได้ยินหมอหลวงหวังเอ่ยตักเตือนด้วยความหวังดี "โธ่เอ๋ย พวกคนหนุ่มสาว จะเล่นสนุกก็ต้องมีขอบเขตบ้าง จะทำลายร่างกายตัวเองไม่ได้นะ ยาพรรค์นี้น่ะ นานทีปีหน... อ่า นาน ๆ ครั้งพอได้ ห้ามใช้บ่อยเด็ดขาด หากใช้มากเกินไปจะส่งผลเสียต่อร่างกายเอา"

เฉินเฮ่ออวี่ได้แต่อึ้งงัน...

ไม่ใช่ข้าอยากเล่นสนุกแบบนี้เสียหน่อย!

พอซูอี๋เหนียงได้ยินว่าส่งผลเสียต่อร่างกายก็ร้อนใจขึ้นมา "ใต้เท้าหวัง จะส่งผลเสียอย่างไรหรือเจ้าคะ รบกวนท่านรีบเขียนเทียบยา ถอนพิษยาให้เขาและบำรุงร่างกายให้ทีเถิด"

หมอหลวงหวังมาจวนโหวอยู่บ่อยครั้ง รู้ดีว่าเฉินผู้นี้เป็นคนเจ้าสำราญ ในใจนึกว่าเรื่องวิธีแก้พรรค์นี้ยังต้องให้ข้าบอกอีกหรือ เจ้าเด็กเวรนี่จะไม่รู้ประสีประสาเชียวหรือ

จึงแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนเอ่ย "ไอ้หยา เจ้าตัวเขาย่อมรู้ดีว่าต้องแก้อย่างไร น่า เขารู้ดีอยู่แล้ว! ส่วนที่ว่าส่งผลเสียต่อร่างกาย ก็เอ่อ... นั่นแหละ นั่นแหละ นาน ๆ ใช้ทีมันช่วยปลุกอารมณ์ แต่ถ้าใช้มากไปล่ะก็ ต่อไปก็จะไม่มีอารมณ์ไปตลอดกาลน่ะสิ!"

ซูอี๋เหนียงฟังแล้วใบหน้าพลันมืดครึ้ม ยังคิดจะเอ่ยอะไรอีก ทว่าถูกฉางซิงโหวที่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งผลักไปอยู่ด้านหลังเสียก่อน

เขาหัวเราะแหะ ๆ พลางเอ่ยกับหมอหลวงหวัง "เด็กไม่รู้ประสา ยังคงรบกวนท่านช่วยเทียบยา บรรเทาอาการลงสักหน่อย อย่าให้ส่งผลเสียต่อร่างกายเลย"

หมอหลวงหวังมองคู่พ่อแม่คู่นี้ด้วยความประหลาดใจ ก็ไม่ใช่เด็กที่ยังไม่ออกเรือนเสียหน่อย กินยาพรรค์นี้เข้าไป ก็แค่เข้าห้องไปหาสตรีสักคนช่วยปลดปล่อยก็สิ้นเรื่อง ไยต้องดึงดันให้ตนเขียนเทียบยาด้วยเล่า

กินยาก็เพื่อเพิ่มอารมณ์ยามอยู่กับสตรีมิใช่หรือ กินยาแล้วกลับไม่หา—

ช่างเถอะ ๆ พวกตระกูลผู้ดีมีเงินก็ชอบหาเรื่องวุ่นวายแบบนี้แหละ

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเขียนเทียบยา "เคราะห์ดีที่กินเข้าไปไม่มาก ต้มยาตามเทียบนี้ ดื่มตอนนี้หนึ่งถ้วย ค่ำนี้ดื่มอีกหนึ่งถ้วย จะช่วยบรรเทาฤทธิ์ยาลงได้ แต่หากคิดจะคลายฤทธิ์ยาให้หมดสิ้นจริง ๆ ก็ยังต้องร่วมห้องอยู่ดี"