บทที่ 73 จับได้คาหนังคาเขา

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินเสียงใครบางคนข้างกายร้องเรียกเขาว่า "พี่ชายเปี่ยว" ซ้ำยังวางมือลงบนหน้าผากแล้วลูบคลำไปมาเบา ๆ

เขารู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง จึงปัดมือของคนผู้นั้นออกด้วยความรำคาญ พลางพึมพำในลำคอ "ไปให้พ้น!"

ทว่าคนผู้นั้นกลับทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงเบียดกายขยับเข้ามาใกล้...

ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงทุบประตูดังปัง ๆ ๆ ๆ ตามด้วยเสียงถีบประตูเปิดออกโครมคราม มีคนตวาดเสียงต่ำ "เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ! ไสหัวออกไป!"

มีเสียงสตรีแก้ตัวอ้อมแอ้มด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ มีเสียงยื้อยุดฉุดกระชาก และสารพัดสรรพเสียงดังแว่วเข้าหูไม่ขาดสาย

เฉินเฮ่ออวี่รำคาญจนทนไม่ไหว พยายามจะลืมตาขึ้นทว่าอย่างไรก็ลืมไม่ขึ้น เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกทากาวติดไว้

เขาจึงได้แต่หลับตาตะโกนเสียงดัง "พวกเจ้าไสหัวออกไปให้หมด! หนวกหูจะตายอยู่แล้ว!"

"ฮึ เสียงดังนักนะ? ตอนนี้มีแรงแล้วรึ! ถ้าไม่ใช่เพราะแม่มาทันเวลา ป่านนี้เจ้าคงทำนางท้องไปแล้ว!"

เสียงนี้ดูเหมือนจะเป็น... มารดาของเขา?

เฉินเฮ่ออวี่พยายามหรี่ตาขึ้นเป็นเส้นบาง ๆ เมื่อครู่อี๋เหนียงบอกว่าจะมาหาเขา ที่แท้ก็เป็น...

"อ๊ากกก..." เขายังไม่ทันได้อ้าปากถาม ก็เห็นมารดาถอดปิ่นเล่มบางบนศีรษะออกมา แล้วทิ่มแทงเข้าที่เนื้ออ่อนด้านในแขนของเขาอย่างจัง ทิ่มรัว ๆ ไปหลายทีจนเขาเจ็บแทบน้ำตาร่วง พูดไม่ออกเลยทีเดียว

คราวนี้ตาสว่างโร่เลยทีเดียว!

"ตื่นหรือยังฮะ! บอกแล้วว่าอย่าดื่มเหล้า! อย่าอยู่คนเดียว จะได้ไม่โดนพวกแพศยาไร้ยางอายวางแผนเล่นงาน เจ้าไม่ฟังใช่ไหม!" ซูเสี่ยวนางตวาดด่าเขาอย่างดุเดือด

แผนเล่นงานอะไรกัน แพศยาอะไรอีก?

เฉินเฮ่ออวี่สะบัดศีรษะ มองเห็นด้านหลังของซูเสี่ยวนางมีฉางซิงโหวกับซิ่วสุ่ยยืนอยู่ด้วย และบนพื้นยังมีแม่นางหน้าตาคุ้นตาผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่

ซิ่วสุ่ยส่งสายตาให้เขา

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

หมายความว่าอย่างไร ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

ฉางซิงโหวโกรธจนหน้าเขียว ตวาดใส่แม่นางผู้นั้น "สกุลหลินของพวกเจ้ามีคำสั่งสอนแบบใดกัน! ใครสั่งให้เจ้าแอบแล่นมาที่พักของบุรุษเช่นนี้!"

ซูเสี่ยวนางเบะปาก พลอยสำทับขึ้นว่า "แม่นางเอ๋ย อยากแต่งงานก็ใช่ว่าจะทำเช่นนี้ได้ ชื่อเสียงของพวกเราสตรีนั้นสำคัญนัก ที่ไหนมีหญิงสาวมาหาบ้านสามีให้ตัวเองกันเล่า? ต่อให้เป็นนางคณิกานายโรงละคร ก็ยังไม่ถือโอกาสตอนผู้ชายเมาสุราแล้วลงมือฝืนใจเช่นนี้เลย นี่เจ้ามิใช่ว่าสตรีกำลังข่มขืนบุรุษอยู่หรอกหรือ!"

สตรีกำลังข่มขืนบุรุษ...

ทั้งฉางซิงโหวและเฉินเฮ่ออวี่ต่างก็กระตุกมุมปากยิก ๆ ไม่อาจทนฟังต่อไปได้จริง ๆ

คำพูดนี้ช่างบาดหูเหลือเกิน แม่นางผู้นั้นอับอายจนหน้าแดงก่ำ รู้สึกราวกับถูกคนเหยียบย่ำใบหน้าลงกับพื้นจนแหลกละเอียด แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี นางเอามือปิดหน้าร่ำ ๆ จะวิ่งไปฆ่าตัวตาย

ซูเสี่ยวนางชิงดีชิงเด่นในเรือนหลังมากว่ายี่สิบปี ย่อมคาดเดาแผนไม้นี้ของนางออกตั้งแต่นานแล้ว จึงสั่งให้พวกหญิงรับใช้สูงวัยเข้าไปกอดรัดและกดตัวนางลงไว้ได้ก่อนก้าวหนึ่ง

เฉินเฮ่ออวี่ถึงเพิ่งมองชัดเจนว่านางคือหลินเจียวอวิ๋น ในใจพลันตื่นตระหนกจนสร่างเมาสนิท เขารู้ตัวทันทีว่าตนเองโดนวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว คาดว่าสุรากาเมื่อครู่นั้นคงมีปัญหา

เขารีบคว้าตัวซูเสี่ยวนางไว้ "อี๋เหนียงอย่าเพิ่งพูดเลย รีบไปตามหมอให้ข้าที สุราที่ข้าดื่มเข้าไปมันผิดปกติ!"

ฉางซิงโหวเห็นสีหน้าเขาแดงก่ำ จึงจับมือเขาดู พบว่าทั้งชุ่มเหงื่อและร้อนผ่าว จึงรีบกดนิ้วลงบนชีพจร สัมผัสได้ว่าเต้นเร็วยิ่งนัก

ด้วยความโกรธจัด เขาจึงยกเท้าถีบม้านั่งล้มคว่ำ "มารดามันเถอะ กล้าบุกมาเล่นตุกติกถึงในบ้านของข้าเทียวรึ!"

ทำเอาหลินเจียวอวิ๋นสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม ร้องไห้โฮออกมาทันที

ซูเสี่ยวนางกลอกตาบน ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ จึงพูดอย่างแค้นเคือง "คนนอกที่ไหนจะกล้าบุกมาเล่นตุกติกในบ้านท่านเล่า!"

ฉางซิงโหวชะงักงันไป เมื่อเห็นหลินเจียวอวิ๋น เขาก็นึกถึงหลินซื่อภรรยาของบุตรชายคนโตขึ้นมาทันที เพียงแต่หลินซื่อคนเดียวคงไม่ใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้

เขาปั้นหน้าขึงขังออกคำสั่งกับซิ่วสุ่ย "เจ้าไปสำนักหมอหลวงด้วยตนเอง เชิญใต้เท้าหวังมาที่นี่โดยเร็ว"

อีกทั้งยังสั่งให้พวกหญิงรับใช้สูงวัยที่พามาด้วยคอยเฝ้าหลินเจียวอวิ๋นไว้ แล้วจับสาวใช้สองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมัดรวมกัน หยิบแส้ออกมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดไปยี่สิบสามสิบแส้ก่อนจนหน้าตาแตกยับเยิน

บรรดาสาวใช้ทำงานรับใช้อยู่ในเรือนหลัก ได้รับการเลี้ยงดูจนผิวพรรณเนียนนุ่ม ปกติงานหยาบงานหนักล้วนไม่เคยแตะ จะไปทนรับความทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร

ชั่วพริบตาก็พากันร้องไห้ครวญครางขอความเมตตาดั่งผีร่ำหมาหอน คราแรกยังแก้ตัวว่าแค่ผ่านมา เห็นเขาเมาจึงช่วยพยุงเท่านั้น

เฉินเฮ่ออวี่มีประสาทการรับฟังเหนือชั้น ย่อมจำได้ทันทีว่าหนึ่งในนั้นเคยพูดว่า "อี๋เหนียงมีเรื่องมาหาท่าน" จึงเอ่ยซักถามนางอย่างเนิบช้า "เจ้าบอกกับข้าว่าอี๋เหนียงมีเรื่องมาหาข้า เป็นเรื่องจริงหรือ"

สาวใช้ผู้นั้นเหลือบมองซูเสี่ยวนางทีหนึ่ง ได้แต่ตัวสั่นเทิ้มจนพูดไม่ออกสักคำ

ซูเสี่ยวนางเป็นคนปากไว จึงถามขึ้นอย่างเดือดดาล "ข้าไปตามหาเขาตั้งแต่เมื่อใด หากข้าตามหาเขาจริง เจ้าพาเขามาที่หอชิวจิ่นแล้วไฉนไม่ไปตามข้า เจ้าว่างนักหรือถึงมายืนเฝ้าประตูอยู่ตรงนี้ แล้วเหตุใดถึงปล่อยนังแพศยาสกุลหลินเข้ามาได้"

นางหันไปตวาดถามหลินเจียวอวิ๋นที่กำลังตัวสั่นงันงกเสียงกร้าว "ชายหญิงพึงสำรวม เจ้ารู้หรือไม่ แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่นี่ ใครสั่งให้เจ้ามา พวกเจ้ากำลังวางแผนชั่วอะไรกัน"

คำถามรัวเป็นชุดทำเอาพวกนางอ้าปากค้างพูดไม่ออก เมื่อแต่งเรื่องโป้ปดต่อไม่ได้ก็ทำได้เพียงร้องไห้โขกศีรษะ

ด้วยฤทธิ์ยา เฉินเฮ่ออวี่จึงตอบสนองเชื่องช้าไปบ้าง ได้แต่ยืนตะลึงงันไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้มากกว่านี้

ฉางซิงโหวเห็นเช่นนี้ มีหรือจะไม่เข้าใจ จึงสั่งการเสียงเฉียบขาดให้คนไปตามตัวอารองสกุลหลินเข้ามาพูดจาให้รู้เรื่อง

ทางนี้เอะอะวุ่นวายโกลาหล คนตาไวก็รีบวิ่งไปรายงานฮูหยินโหวตั้งแต่แรกแล้ว

คนที่ไปส่งข่าวไม่รู้แน่ชัดว่าข้างในกำลังพูดเรื่องอันใด เพียงแต่เห็นคนเข้าไปในหอชิวจิ่นไม่น้อย ทั้งยังได้ยินเสียงสตรีร่ำไห้

แม่สามีลูกสะใภ้อย่างฮูหยินโหวและหลินซื่อต่างยินดียิ่ง นึกว่าการลุล่วงแล้ว เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดซูเสี่ยวนางถึงไปที่นั่นด้วย

ทว่าขอเพียงเรื่องสำเร็จ นางไปถึงก็สายเกินแก้แล้ว

ฮูหยินโหวส่งสายตาให้หลินซื่อ ตัวเองยังคงอยู่รับรองแขกเหรื่อเพื่อคุมสถานการณ์เอาไว้ อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องงามหน้า ต่อหน้าคนนอกยังต้องปิดบังไว้ก่อน

หลินซื่อหาข้ออ้างเรียกมารดากับอาสะใภ้รองสกุลหลินออกมา คนกลุ่มหนึ่งรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังหอชิวจิ่น ในเมื่อเจียวอวิ๋นเกิดเรื่องเช่นนั้นแล้ว พอคนสกุลหลินโวยวายขึ้นมา อีกฝ่ายไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับ

ใครจะคาดคิดว่าพอมาถึงหอชิวจิ่น ภาพที่เห็นกลับทำเอาอึ้งตะลึง อารองสกุลหลินกำลังตบหน้าหลินเจียวอวิ๋นไปหลายฉาดด้วยความโกรธจัด พลางด่าทอนางว่าทำตัวน่าอับอายขายหน้า

หลินซื่อตาไว มองเห็นฉางซิงโหวสีหน้าดำทะมึน จึงรีบหยุดฝีเท้าแล้วดึงรั้งฮูหยินใหญ่หลินผู้เป็นมารดาไว้

อาสะใภ้รองสกุลหลินไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีเล็กๆ น้อยๆ ของสองแม่ลูก จึงรีบปรี่เข้าไปดึงตัวอารองสกุลหลินไว้ ละล่ำละลักถามว่าเกิดอะไรขึ้น

อารองสกุลหลินก่นด่า "เจ้าสั่งสอนลูกสาวได้ดีนัก กลางวันแสกๆ บุกเข้าไปในห้องของบุรุษ ถูกสาวใช้บ่าวชายของเขาจับได้คาหนังคาเขา ยังรู้จักคำว่ามารยาทคุณธรรมความละอายใจอยู่หรือไม่ มีแต่พาออกมาขายหน้าข้า"

อาสะใภ้รองสกุลหลินถูกด่าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ก็หน้าชา นึกในใจว่านี่มิใช่ความคิดของหลานสาวคนดีของเจ้าหรอกหรือ

จึงอดเถียงไม่ได้ว่า "ก็แค่บุตรอนุ แม่แท้ๆ ของนางก็ปีนเตียงขึ้นมา จะไม่เรียนรู้ตามได้อย่างไร"

อารองสกุลหลินถูกเปิดโปงเรื่องน่าอายในอดีตแบบไม่ทันตั้งตัว ต่อหน้าผู้คนมากมายในจวนโหวเช่นนี้ โกรธจนพูดไม่ออกสักคำ ผิวหน้าที่หนาดั่งกำแพงเมืองพลันแดงก่ำด้วยความอับอาย นิ้วที่ชี้หน้าอาสะใภ้รองสกุลหลินสั่นระริก

"เจ้า... เจ้า... เจ้า..." เขาชี้หน้าว่าเจ้าอยู่นานสองนานก็เอ่ยคำถัดไปไม่ออก

ฉางซิงโหวหัวเราะหยัน "ใต้เท้าหลิน ฮูหยินหลิน พวกท่านจะสั่งสอนบุตรสาวอย่างไรข้าไม่ยุ่ง แต่การที่นางมาวางแผนคิดร้ายกับบุตรชายของข้า..."

อาสะใภ้รองสกุลหลินเองก็ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน ในเมื่อกล้าเอาบุตรอนุมาใช้แผนการแลกกับความมั่งคั่งร่ำรวย ย่อมต้องคิดหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว

ยามนี้เห็นฮูหยินใหญ่หลินสองแม่ลูกทำตัวเป็นนกคุ่มหดหัว จะเป็นเช่นไร คิดจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้เรือนสองรับเคราะห์งั้นหรือ

นางจึงชิงตัดบทฉางซิงโหวขึ้นมาก่อนก้าวหนึ่ง "ท่านโหว แม่นางดีๆ ของพวกเรา ปกติว่านอนสอนง่ายที่สุด นางไม่คุ้นเคยสถานที่ ไม่รู้ถูกคนในจวนของท่านคนไหนชักนำมาที่นี่จนพลั้งเผลอล่วงเกินคุณชายของท่าน ข้ายังคิดจะขอร้องท่าน ให้ช่วยสืบดูให้แน่ชัดว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังสร้างเรื่อง จะได้ไม่ต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างพูดไม่ออกด้วยกันทั้งคู่"

พอได้ยินอาสะใภ้รองสกุลหลินพูดเช่นนี้ อารองสกุลหลินก็ได้สติขึ้นมา บุตรอนุบ้านตนปกติขลาดกลัวเพียงนั้น ไฉนจะกล้าคลำทางมาถึงสถานที่พักผ่อนได้

ต่อให้บุตรสาวตนมีความผิดจริง ก็อาจมีคนคอยเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เผลอๆ อาจเป็นคนในจวนโหวนั่นแหละที่ยุยงส่งเสริม

เขามองหลานสาวอย่างหลินซื่อด้วยความสงสัย แล้วเอ่ยกับฉางซิงโหวเสียงเบา "ขอท่านโหวโปรดให้ความเป็นธรรมแก่พวกเราด้วย"

หลินซื่อได้ยินท่านอารองและท่านอาสะใภ้รองคนดีพูดเช่นนั้น มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อก็กำแน่นจนเป็นหมัด