บทที่ 72 เมามาย

คนสกุลหลินรึ?

ในหัวของเฉินเฮ่ออวี่ผุดคำกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าของซูเสี่ยวนางขึ้นมาทันที เขารีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว รักษาระยะปลอดภัยไว้หนึ่งเมตรทันควัน

"กระแอม แม่นางหลิน ข้าเป็นบุรุษอกสามศอก ร่างกายแข็งแรงกำยำดี ไม่จำเป็นต้องใช้ของพรรค์ถุงหอมหรอก ขอบใจนะ ข้างหน้าแขกเยอะ ข้ากำลังยุ่งอยู่พอดี!"

พูดจบก็สาวเท้าก้าวหนีทันที ไม่แม้แต่จะเหลือบมองสีหน้าของหลินเจียวอวิ๋น ไม่สนหรอกว่าใครเป็นคนฝากมาให้ เอาเป็นว่าเขารับไว้ไม่ได้เด็ดขาดก็พอ

สถานการณ์สารพัดในวันนี้ล้วนถูกซูเสี่ยวนางคาดเดาไว้ถูกเผง เฉินเฮ่ออวี่แซ่ซ้องสรรเสริญท่านแม่หมื่นปีอยู่ในใจ

คำพรรค์นั้นเขาว่าไว้ว่าอย่างไรนะ... มารยาเล่ห์เหลี่ยมของสตรีน่ะอาจหลอกล่อพวกผู้ชายที่ลานหน้าเรือนได้ แต่ตบตาบรรดาสตรีที่ใช้ชีวิตเอาตัวรอดอยู่ในเรือนหลังไม่สำเร็จหรอก

วันข้างหน้าหากเจอเรื่องแบบนี้เข้าอีก คงต้องระวังตัวให้มากขึ้น และไปปรึกษาซูเสี่ยวนางไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

เขาก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปลานหน้าเรือน พอพ้นประตูลายดอกไม้ห้อยออกมา ก็เห็นฉางซิงโหวกับท่านอาหลินรองยืนชี้ชวนกันดูเวทีงิ้วอยู่ใต้ร่มไม้แต่ไกล โดยมีเฉินเอ้อร์หลางคอยยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ครั้นเห็นเขาเดินมา สายตาของเฉินเอ้อร์หลางก็วูบไหวเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลง

ฉางซิงโหวเป็นผู้นำตระกูลหัวโบราณตามแบบฉบับขนานแท้ ยามมองหน้าลูกชายไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้ รู้สึกว่าการดุด่าสั่งสอนบุตรต้องทำให้ได้บ่อยเท่ากับมื้ออาหารประจำวันถึงจะใช้ได้

บรรดาลูกชายพอเจอหน้าเขาจึงพากันหลบเลี่ยงเหมือนหนูกลัวแมว มีเพียงเฉินเฮ่ออวี่ที่หลังจากทะลุมิติมาแล้ว ถึงค่อยๆ สนิทสนมกับเขาขึ้นมาทีละน้อย

ประเดี๋ยวนี้ ฉางซิงโหวปรายตามองเห็นเขาวิ่งแน่บออกมาอย่างกับถูกหมาไล่กวด ตัวโตป่านนี้แล้วยังไม่มีความสุขุมเอาเสียเลย!

เขาอดตวาดไม่ได้ "เจ้าลูกกระต่าย มีหมาวิ่งไล่ก้นเจ้ารึไง!"

พูดจบก็สังเกตเห็นเฉินเฮ่ออวี่แอบชำเลืองมองท่านอาหลินรองที่ยืนข้างกาย จึงตระหนักได้ว่ายังมีแขกอยู่ด้วย เขาจึงกระแอมไอเคลียร์ลำคอ "บอกตั้งนานแล้วว่าเรือนในห้ามเลี้ยงหมา ห้ามเลี้ยงหมา! ทำไมถึงไม่ฟังกันนะ? เจ้าสอง เจ้าดูแลจัดการเรื่องในเรือน ต้องใส่ใจให้มากกว่านี้หน่อย!"

เฉินเอ้อร์หลาง "......"

เรือนในบ้านเราไปเลี้ยงหมาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เฉินเฮ่ออวี่ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "ผู้น้อยคารวะท่านอาหลินรองขอรับ"

ท่านอาหลินรองลูบเครา พยักหน้ามองเขาด้วยความพึงพอใจ เจ้าหนุ่มคนนี้หน้าตาสะอาดสะอ้านสง่างาม ฝีปากก็คล่องแคล่ว จัดเป็นประเภทว่าที่ลูกเขยที่พ่อตาแม่ยายเห็นแล้วถูกชะตาทันที

ส่วนวีรกรรมเสเพลกินดื่มเที่ยวเล่นในอดีตน่ะหรือ บุตรหลานตระกูลร่ำรวยคนไหนไม่รักสนุกบ้างเล่า ตอนนี้ก็กลับเนื้อกลับตัวแล้วไม่ใช่หรือไร

ถึงอูฐจะผอมโซตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า จวนโหวต่อให้ตกต่ำอย่างไร ก็ต้องหางานหาการให้เขามีกินมีใช้อยู่ดี

ยามนี้ทั้งต้าหลางและซานหลางต่างมีอนาคตไกล ได้พึ่งพาพวกเขาชีวิตก็คงไม่ลำบาก สรุปแล้วส่งบุตรสาวอนุแต่งเข้ามา อย่างไรก็มีแต่ได้กับได้แน่นอน

เฉินเฮ่ออวี่เห็นท่านอาหลินรองยิ้มตาหยี ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังฝันหวานเรื่องอันใดอยู่

เขาตกใจจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว รีบคิดจะชิ่งหนีไปให้พ้น น่ากลัวเกินไปแล้ว วันนี้ไม่ว่าใครเจอหน้าเขา ต่างก็ตาเป็นประกายวาววับราวกับหมาป่าหิวโซจ้องจะตะครุบเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น

เฉินเอ้อร์หลางเห็นดังนั้นจึงเรียกเขาไว้ ชวนกันไปต้อนรับแขกที่โต๊ะจัดเลี้ยง ทั้งสองจึงล่าถอยออกมาโดยได้รับความยินยอมกลายๆ จากฉางซิงโหว

ตลอดทางเฉินเฮ่ออวี่ไม่อยากสนทนากับพี่รองผู้เป็นจิ้งจอกหน้ายิ้มตัวนี้ให้มากความ ขี้เกียจจะรับมือด้วย

ทว่าเฉินเอ้อร์หลางกลับมีแผนการอื่นในใจ จึงชวนคุยเรื่องสัพเพเหระในบ้านอย่างสนิทสนมกลมเกลียว ถามจนเฉินเฮ่ออวี่เริ่มจะหมดความอดทน

พอเข้าไปในโถงจัดเลี้ยง ก็ถึงเวลาเริ่มเปิดโต๊ะพอดี สองพี่น้องสกุลเฉินเดินทักทายต้อนรับไปทีละโต๊ะ ต่างก็ดื่มสุราไปหลายจอก

อาจเป็นเพราะเมื่อครู่ในเรือนใน น้ำชาเชื่อมกุหลาบที่พี่สะใภ้ใหญ่ยกให้ดื่มนั้นหวานเลี่ยนเกินไป พอมาดื่มสุราขาวตามเข้าไป จึงรู้สึกว่ารสชาติทั้งสองตีกันในปาก เหนียวคอชวนอึดอัดไม่สบายตัว

เฉินเฮ่ออวี่ฝืนทนความพะอืดพะอมจนดื่มหมด พอเดินวนคารวะครบทุกโต๊ะแล้วก็หาข้ออ้างปลีกตัวออกมา

พอออกมาโดนแดดเปรี้ยงส่องเข้าใส่ เขาก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย นึกประหลาดใจว่าเหตุใดสุราของวันนี้ถึงได้แรงนัก?

แต่พี่รองกับบรรดาแขกเหรื่อก็ดื่มสุราแบบเดียวกันนี่นา ไฉนพวกนั้นถึงไม่เป็นอะไรกันเลยเล่า?

หรือจะเป็นเพราะตนเองห่างหายจากการดื่มสุราไปนาน ฝีมือเลยตกเสียแล้ว?

อืม ต้องเป็นเช่นนี้แน่ๆ

ได้ยินมาว่าคนคออ่อน หากฝึกจิบบ่อยๆ ปริมาณที่ดื่มได้ก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้น

ตั้งแต่ข้ามภพมา ตนเองแทบไม่เคยแตะสุราแรงๆ เลย วันนี้ดื่มไปไม่กี่ตำลึงแล้วจะมึนหัวก็ถือเป็นเรื่องปกติ

เขากลัวจะขายหน้า จึงไม่รั้งอยู่ลานหน้าเรือนต่อ หมุนตัวเดินมุ่งหน้ากลับเรือนลั่วถงที่เรือนหลัง

ยามเดินผ่านแถวเรือนหลักของฮูหยินโหว ได้ยินเสียงจากเวทีงิ้วตรงนั้นดังเปร่งปรั่งขับขานกันอย่างครึกครื้น พวกเด็กๆ ในจวนต่างพากันวิ่งเล่นรอบเวทีงิ้วอย่างตื่นเต้น โดยมีแม่นมและสาวใช้ของแต่ละคนคอยวิ่งตามเป็นพัลวัน

พลันนึกขึ้นได้ว่ายามเด็กตอนอยู่ในหมู่บ้าน เมื่อใดที่มีงานมงคลหรืองานอวมงคล ก็มักจะมีคนตั้งโรงงิ้วเปิดการแสดงเช่นนี้เหมือนกัน ตัวเขาก็จะวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นกับพวกเพื่อนวัยเด็ก

เนื้อร้องในบทงิ้วฟังไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย เอาแต่วนเวียนอยู่รอบแผงขายขนมกินเล่น หมายมั่นว่าจะต้องใช้เหรียญเศษสตางค์ไม่กี่เหมาที่พกติดตัวให้หมดเกลี้ยง

คิดไปคิดมาก็แย้มยิ้มขึ้นมา ไม่รู้ว่าหยวนเจี่ยเอ๋อร์กับถวนเกอเอ๋อร์ออกมาดูความครึกครื้นด้วยหรือไม่

ถวนเกอเอ๋อร์ควรออกมาพบเจอผู้คนบ้าง ส่วนหยวนเจี่ยเอ๋อร์ยังเล็กนัก อย่าได้ตกใจเสียงฆ้องกลองเข้าเชียว—

ขณะกำลังคิดเพลินๆ ไม่ทันระวัง สาวใช้น้อยนางหนึ่งก็ผลุนผลันออกมาจากหลังภูเขาจำลองริมทาง ยอบกายคารวะเขา "อี๋เหนียงให้มาเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ"

เฉินเฮ่ออวี่ตกใจหมด ด้วยความที่ดื่มสุราไปมากสมองจึงตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ พอได้ยินก็ชะงักงันไป อยู่นานทีเดียวกว่าจะนึกขึ้นได้ว่า เวลานี้อี๋เหนียงเรียกตนไปทำไมกัน

เขารู้สึกศีรษะเวียนวิ้งขึ้นเรื่อยๆ ภายในอกและในลำคอทั้งแห้งผากทั้งร้อนผ่าว อยากกระดกน้ำเย็นลงคอสักถ้วยใหญ่แล้วล้มตัวลงนอนเสียจริง

"อี๋เหนียงมีเรื่องด่วนหรือ หากไม่มีไว้ค่อยคุยกันวันหลัง"

กล่าวจบกายก็ซวนเซ พลางก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ต้องรีบกลับไปพักผ่อนที่เรือนให้ได้ วันนี้ที่บ้านมีแขกเหรื่อ หากเมาพับล้มลงกลางทางคงได้ขายหน้าแย่

สาวใช้น้อยรีบปราดเข้ามาประคองเขา "อี๋เหนียงร้อนใจมากเจ้าค่ะ บอกว่าไม่รบกวนเวลาท่านนานนัก ท่านรีบตามไปดูเถิดเจ้าค่ะ"

เฉินเฮ่ออวี่ผลักนางออก แววตายังคงแจ่มชัด "บอกให้อี๋เหนียงมาหาข้าที่เรือนลั่วถง!"

สาวใช้น้อยถูกเขาผลักจนเซถลา ส่วนเฉินเฮ่ออวี่เองก็ซวนเซไปข้างหน้าหลายก้าว

พอยืนได้มั่นคง สาวใช้น้อยนางนั้นก็ปรี่เข้ามาอีก ปากก็ร้องเรียก "ท่านเมาแล้ว ให้ข้าพยุงท่านไปพักที่หอชิวจิ่นตรงนี้สักครู่เถิดเจ้าค่ะ!"

นางพูดพลางโบกไม้โบกมือไปด้านข้าง ไม่รู้ว่ามีสาวใช้อีกหลายนางวิ่งกรูมาจากที่ใด ต่างพากันส่งเสียงจอแจเกลี้ยกล่อมให้เขาพักที่นี่ก่อน แต่ละคนล้วนบอกว่าเขาเมาแล้ว เดินไม่ไหว ระวังจะล้มลงไป

ถูกพวกนางส่งเสียงเอะอะเช่นนี้ เฉินเฮ่ออวี่ก็ยิ่งรู้สึกเวียนหัว ภาพเบื้องหน้าซ้อนทับกันเป็นภาพลางเลือน หัวใจเต้นระทึกอย่างรุนแรง และรู้สึกว่าตนจำเป็นต้องนั่งพักสักครู่จริงๆ

พอเขาผ่อนแรงลง สตรีกลุ่มนั้นก็ช่วยกันรุมมะตุ้มหามเขาไปยังหอชิวจิ่นที่อยู่เบื้องหน้าไม่ไกล

หอชิวจิ่นเป็นเรือนหลังเล็กที่ถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ในสวน ชั้นล่างมีเพียงห้องโถงใหญ่หนึ่งห้องกับห้องด้านในหนึ่งห้อง ส่วนชั้นสองเป็นห้องใต้หลังคาเล็กๆ

เมื่อยามที่พวกบุตรชายตระกูลเฉินยังเด็ก เคยมาเรียนขั้นต้นที่นี่อยู่สองปี ครั้นโตขึ้นอีกหน่อยจึงย้ายไปเรียนที่สำนักศึกษาประจำตระกูล

พอมาถึงรุ่นหลานอย่างพวกถวนเกอเอ๋อร์ เนื่องจากเหล่าพี่น้องมีบุตรหลานมากเกินไป อีกทั้งที่นี่ก็คับแคบ จึงต้องหาเรือนที่กว้างขวางกว่านี้เพื่อสอนสั่งขั้นต้น หอชิวจิ่นจึงถูกทิ้งร้างไปโดยสิ้นเชิง

เฉินเฮ่ออวี่ถูกพยุงเข้ามานอนลงบนตั่งหลัวฮั่นในห้องด้านในด้วยความสะลึมสะลือ ก้อนเพลิงสายหนึ่งค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมา สู่ช่องท้อง และแล่นลงไปยังท้องน้อย

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จุดหนึ่งในร่างกายของเขาถึงได้ผงาดอย่างลำพองขึ้นมา กดข่มอย่างไรก็ไม่อาจสะกดกลั้นได้

เขารู้สึกโมโหอยู่บ้าง วันนี้ช่างไม่มีเรื่องราบรื่นเอาเสียเลย เสียเวลาไปหนึ่งวันเปล่าๆ จนไม่ได้อ่านหนังสือทบทวน ยังต้องถูกกลุ่มสตรีจับจ้องคัดเลือกราวกับเลือกซื้อสิ่งของ สุรานี่ดื่มแล้วก็ทรมานเหลือเกิน วันหน้าต้องไปซักถามให้ได้ว่าผู้ใดเป็นคนซื้อสุรามา คุณภาพต่ำช้าถึงเพียงนี้!

หากไม่โบยตีก้นมันสักสองสามกระดานล่ะก็!

เขาคิดไปพลางสะกดข่มความคิดในใจไปพลาง พลิกตัวนอนหันหน้าเข้าด้านใน หนีบขาทั้งสองข้างไว้แน่น

มารดามันเถอะ ทรมานเกินไปแล้ว!