บทที่ 71 งานเลี้ยงในครอบครัว

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเสี่ยวนางทั้งออดอ้อนทั้งรบเร้าฉางซิงโหวจนได้รับคำสัญญาว่าจะให้นางมีส่วนร่วมในเรื่องการแต่งงานของเฉินเฮ่ออวี่ ถึงค่อยแอบกลับไปอย่างเงียบเชียบ

การลอบพบกันในห้องหนังสือครานี้ นอกจากสาวใช้สองคนกับเด็กรับใช้เฝ้าประตูแล้ว กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลย

นับแต่โบราณกาลมา บุรุษต่อสตรีย่อมเป็น ภรรยาเอกมิสู้อนุภรรยา อนุภรรยามิสู้ลักลอบกิน และลักลอบกินก็ยังมิสู้ลักลอบแล้วกินไม่ได้

ฉางซิงโหวล่วงเข้าสู่วัยรู้ชะตาฟ้า ลูกหลานเต็มบ้าน ย่อมทำเรื่อง "ลักลอบ" พรรค์นี้ไม่ลง

ทว่าการปิดบังผู้คนมาลอบพบกับซูเสี่ยวนางครานี้ กลับได้รสชาติของการ "ลอบเล่นชู้" เสียอย่างนั้น

นึกย้อนไปตอนนั้น ซูเสี่ยวนางได้รับความโปรดปรานย่อมมิใช่ไร้สาเหตุ ความงดงามของนางในเรือนหลังจวนโหวหามีผู้ใดเทียบเทียมได้ ทั้งยังปรนนิบัติฉางซิงโหวอย่างสุดจิตสุดใจ เป็นคนที่อยู่ในใจเขามาโดยตลอด

เทียบกับเจินอี๋เหนียงที่ถือดีว่าตนเป็นที่โปรดปรานจนเอาแต่ใจ จนฉางซิงโหวต้องยอมอ่อนข้อคอยตามเอาใจแล้ว ซูเสี่ยวนางผู้เป็นดั่งดอกไม้อ่อนหวานรู้ใจ ย่อมเป็นอีกรสชาติหนึ่ง

คนวัยกลางคนทั้งสองจุดไฟรักให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่เช่นนี้ ประหนึ่งเรือนเก่าติดไฟ ลุกไหม้จนยากจะดับได้

ฉางซิงโหวได้ลิ้มรสความสำราญจากการลักลอบพบกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ ดั่งหลี่โฮ่วจู่ลอบพบนางเสี่ยวโจวโห่ว เมื่อมีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สอง เมื่อมีครั้งที่สองก็มีครั้งที่สาม ถึงกับทอดทิ้งเจินอี๋เหนียงไปเสียสนิท

เฉินเฮ่ออวี่ย่อมไม่รู้ถึงความสำราญลับ ๆ ล่อ ๆ ของบิดามารดาในยามนี้ ทว่าอีกไม่นานเขาก็จะได้รู้ด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง แต่นั่นเป็นเรื่องในภายภาคหน้า ละไว้ไม่กล่าวถึงชั่วคราว

พริบตาเดียวก็ถึงช่วงปลายเดือนหก ฮูหยินโหวส่งคนไปแจ้งทุกเรือน กำหนดให้วันที่ยี่สิบหกจัดงานเลี้ยง ทั้งยังเชิญสตรีฝ่ายในของตระกูลต่าง ๆ มาหลายบ้าน ให้ทุกคนไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่ก็จงปลีกเวลามาเข้าร่วม

ซูเสี่ยวนางทราบจากฝ่ายธุรการว่าได้เชิญน้องสาวคนละแม่สองคนจากบ้านเดิมของหลินซื่อมาด้วย ก็โมโหจนกลอกตามองบน

แม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้ คิดจะผูกติดกับเรือนใหญ่ แล้วให้เขาเป็นบันไดเหยียบไปตลอดชีวิตสินะ

นางอาศัยจังหวะที่เฉินเฮ่ออวี่แวะมาดูลูก อุ้มหยวนเจี่ยเอ๋อร์พลางหยอกล้อ พลางกระซิบว่า "เจ้าอย่าได้ทำเป็นไม่ใส่ใจเชียว งานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อเจ้าชัด ๆ นี่มันงาน... อะไรนะ งานเลี้ยงหงเหมินชัด ๆ"

เฉินเฮ่ออวี่หลุดขำพรืด กุมมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนของหยวนเจี่ยเอ๋อร์ พลางเดาะลิ้นหยอกนาง "ดูท่านย่าของเจ้าสิ ยังรู้จักงานเลี้ยงหงเหมินด้วยนะ"

ซูเสี่ยวนางร้อง "เพ้ย" พลางปัดมือเขาออก "แม่ของเจ้าก็เป็นถึงบุตรสาวบ้านซิ่วไฉ อย่างไรก็พอรู้หนังสือ ไฉนจะไม่รู้จักงานเลี้ยงหงเหมินกันเล่า"

พูดพลางมองไปรอบ ๆ แล้วกระซิบว่า "ท่านย่าอะไรกัน ข้าเป็นแค่อี๋เหนียงคนหนึ่ง อย่าให้ใครได้ยินเข้าเชียว ประเดี๋ยวจะเกิดเรื่องวุ่นวาย"

เฉินเฮ่ออวี่ขานรับส่ง ๆ เสียงหนึ่ง แล้วคว้าเท้าเล็ก ๆ ของบุตรสาวมาเกาฝ่าเท้า หยอกจนนางหัวเราะคิกคัก โถมตัวเข้าสู่อ้อมอกเขาไม่หยุด

ซูเสี่ยวนางส่งเด็กให้เขาแล้วขมวดคิ้ว "เพราะเรื่องของเจ้านี่แหละ ข้าถึงได้กลัดกลุ้มจนนอนไม่หลับ แต่เจ้ากลับไม่กังวลสักนิด ข้าจะบอกให้ บุตรสาวอนุสองคนนั้นของตระกูลหลิน ย่อมเลือกไว้ให้เจ้าแน่ ๆ ถึงวันงานเลี้ยงเจ้าต้องระวังตัวให้ดี อย่าได้ติดกับเชียว"

"จะมีกับดักอะไรได้เล่า แขกสตรีล้วนอยู่เรือนหลัง ข้าอย่างมากก็แค่รับแขกอยู่เรือนหน้า ไม่ได้เจอกันง่าย ๆ เสียหน่อย"

"เจ้ามันช่างไม่ทันคนเอาเสียเลย..." ซูเสี่ยวนางผู้ไม่ทันคนพอกันยื่นนิ้วเรียวงามจิ้มหน้าผากบุตรชาย

"หากวันนั้นฮูหยินเรียกให้เจ้าไปพบบรรดาแขกสตรี เจ้าจงจำไว้ว่าพบเสร็จแล้วให้รีบไปทันที อย่าได้รั้งอยู่ ไม่แน่อาจจะให้เจ้าพาใครไปเดินเล่นในสวน แล้วฉวยโอกาสใช้มารยาหญิงเกาะติดเจ้าไว้"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "บุตรชายของท่านเนื้อหอมปานนั้นตั้งแต่เมื่อใด ถึงขั้นต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมาเกาะติดข้าเชียวหรือ"

"เอาเป็นว่าเจ้าจำคำข้าไว้ให้ดี ห้ามอยู่ตามลำพังกับพวกแม่นางเหล่านั้นเด็ดขาด! เรื่องแต่งภรรยาใหม่ของเจ้า ข้าหารือกับพ่อเจ้าไว้แล้ว รอให้เจ้าสอบติด พวกเราค่อยสู่ขอนางที่ดี ๆ สักคน ไม่จำเป็นต้องไปแลดูบุตรสาวอนุของพวกขุนนางชั้นผู้น้อยพวกนี้ โดยเฉพาะตระกูลหลิน! เข้าใจหรือไม่"

"ข้าเข้าใจแล้ว ทว่าเรื่องนี้ท่านก็อย่าได้กังวลเลย ช่วยข้าดูแลลูกให้ดีก็พอ ข้ามีแผนการของข้าอยู่แล้ว"

เฉินเฮ่ออวี่ขี้เกียจฟังมารดาบ่น จึงอ้างว่าจะไปอ่านหนังสือแล้วรีบเผ่นหนีทันที

ถึงวันที่ยี่สิบหกเดือนหก แดดแผดจ้า ไร้เมฆหมอกหมื่นลี้ ช่างไม่ใช่วันที่เหมาะกับการชมดอกไม้กลางแจ้งเลยจริง ๆ

แต่งานเลี้ยงพรรค์นี้ การชมดอกไม้เป็นเพียงข้ออ้าง จุดประสงค์ย่อมหนีไม่พ้นการเข้าสังคมอย่างมีเป้าหมายแอบแฝง

งานเลี้ยงของจวนฉางซิงโหวจัดได้อย่างยิ่งใหญ่อลังการ ทั้งยังเชิญคณะงิ้วมาสองคณะ แต่เช้าตรู่ได้ตั้งเวทีงิ้วขึ้นที่เรือนในและเรือนนอกคนละแห่ง ยกหีบชุดงิ้วมาหลายใบ เหล่านักแสดงงิ้วต่างพากันแต่งหน้าทาแป้งแต่งตัว

ครอบครัวที่เฉลียวฉลาดมีไหวพริบย่อมมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่า นี่เป็นการคัดเลือกภรรยาใหม่

สำหรับตระกูลขุนนางขั้นต่ำ นี่นับเป็นโอกาสอันดียิ่งในการผูกสัมพันธ์ดองกัน ทุกคนจึงพาลูกสาวที่แต่งเนื้อแต่งตัวอย่างประณีตมาเยือนตั้งแต่เช้าตรู่

บุตรสาวอนุสองคนของสกุลหลินเป็นลูกพี่ลูกน้องสายอนุของสะใภ้ใหญ่หลินซื่อ วันนี้มารดาและอาสะใภ้รองของหลินซื่อเป็นคนพามาด้วยตนเอง

บิดาของหลินซื่อรั้งตำแหน่งขุนนางขั้นสาม ในบรรดาแขกเหรื่อวันนี้จึงมีฐานะสูงส่งที่สุด

ทว่าเส้นทางขุนนางของผู้เป็นอาของนางกลับธรรมดาสามัญ เป็นเพียงขุนนางขั้นหก ทั้งยังลูกดก บุตรสาวอนุที่ยังไม่ออกเรือนในเรือนจึงมีอยู่หลายคน

วันนี้อาสะใภ้รองสกุลหลินพาคนที่ว่านอนสอนง่ายที่สุดสองคนมาด้วย คนหนึ่งชื่อเจียวอวิ๋น หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูไร้เดียงสา อีกคนชื่อฮว่าอวิ๋น อายุเพิ่งสิบสี่ปี ท่าทางเหนียมอายบอบบาง ยังไม่ทันเอ่ยปากก็หน้าแดงเสียก่อน ถอดแบบมาจากน้องสาวหลินมิมีผิด

ซ้ำยังมีคนจากสกุลต่ง สกุลหวัง และสกุลลวี่ รวมแล้วมีดรุณีน้อยหน้าตาสะสวยราวบุปผามากันถึงหกเจ็ดคน

เฉินเฮ่ออวี่ไม่เห็นพวกสตรีฝ่ายใน ตั้งแต่เช้าตรู่เขาจึงติดตามพี่รองคอยต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อฝ่ายชายอยู่ที่เรือนหน้า

ด้วยเหตุที่พี่ใหญ่กับพี่สามต่างมีตำแหน่งหน้าที่ราชการติดตัว วันนี้ก็มิใช่วันหยุด ย่อมไม่อยู่จวนเป็นธรรมดา

เขาเองก็ไม่อาจแอบอู้งานปลีกตัวหนีไปได้ จำต้องอยู่ช่วยรับรองแขกอยู่นานสองนาน กระทั่งแขกพวกนั้นเริ่มจับกลุ่มเล่นไพ่ ชื่นชมภาพวาด และฟังงิ้วกันไปเองแล้ว เขาจึงแอบย่องกลับมาที่ห้องหนังสือของตน

เป็นไปตามที่คาดไว้ แขกฝ่ายในมาถึงได้ไม่นาน ก็มีคนมาเชิญเฉินเฮ่ออวี่ไปคารวะเหล่าฮูหยินตระกูลดอง

เฉินเฮ่ออวี่จัดแจงเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าห้องโถงเรือนหลักไปอย่างสำรวม เหล่าสตรีที่กำลังพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจพลันเงียบเสียงลงทันใด ต่างส่งสายตาให้กันแล้วพากันเงยหน้าขึ้นพินิจดูตัวเอกของวันนี้

ช่างเป็นบัณฑิตหนุ่มรูปงามหมดจด ท่วงทีกระฉับกระเฉงสง่าผ่าเผย รูปร่างสูงเพรียว ดวงตาดอกท้อคู่นั้นดูราวกับเพียงทอดมองแวบเดียวก็หว่านเสน่ห์ได้ เหล่าดรุณีน้อยต่างพากันหน้าแดงก้มหน้าลงมิกล้าเอ่ยคำใด

บรรดาแม่เฒ่าอาศัยความที่ตนมีอายุมากกว่า หนาหน้าซักถามสารทุกข์สุกดิบเสียยกใหญ่ สาวไส้เรื่องในบ้านของเฉินเฮ่ออวี่จนแทบหมดเปลือก

เฉินเฮ่ออวี่...

นี่มันฉากนัดดูตัวครั้งมโหฬารชัด ๆ ซ้ำยังเป็นคนกลุ่มใหญ่รุมดูตัวเขาแค่คนเดียวอีกต่างหาก!

เฉินเฮ่ออวี่สะกดกลั้นความหงุดหงิดในใจ แล้วตอบคำถามไปทีละข้อ

ไม่ว่าจะอยากแต่งงานด้วยหรือไม่ อย่างไรก็ต้องไว้หน้ากัน หากแพร่งพรายออกไปว่าเขาไม่รู้ธรรมเนียม ไม่เคารพผู้อาวุโส ย่อมส่งผลเสียต่อเส้นทางขุนนางในภายภาคหน้า

หลินซื่อแอบยิ้มพลางส่งสายตาให้ฮูหยินโหว ปากบอกว่าไม่คิดแต่งงานใหม่ แต่กลับให้ความร่วมมือดีทีเดียว ดูท่าคงมิใช่ไม่อยากแต่งกระมัง

ฮูหยินโหวลำพองใจยิ่งนัก 'เขามันเป็นพวกมักมากในกาม ย่อมเสแสร้งเก่งที่สุดต่อหน้าสตรีอยู่แล้ว ดรุณีน้อยเต็มห้องล้วนสะสวยปานนี้ เขาจะกล้าชักสีหน้าเชียวหรือ'

ขณะที่ขมับของเฉินเฮ่ออวี่เต้นตุบ ๆ จนแทบจะทนระเบิดอารมณ์ไม่ไหวอยู่นั้น หลินซื่อที่ตาไวก็เข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ สั่งให้สาวใช้ยกน้ำชาถ้วยหนึ่งมาให้เขา

"ท่านป้าท่านอาทั้งหลาย ให้น้องห้าตอบคำถามมากมายปานนี้ คอแห้งผากไปหมดแล้ว ละเว้นเขาเถิดเจ้าค่ะ เป่าจู ยกน้ำชามาให้ชุ่มคอหน่อย"

นางเอ่ยพลางส่งสายตาให้ทุกคน น้ำเสียงที่พูดทั้งรื่นหูและอ่อนหวาน สีหน้ายังดูเฉลียวฉลาดน่ารัก ทุกคนต่างรู้กันดีจึงพากันหัวเราะร่วน สิ่งที่ควรถามก็ถามไปหมดแล้ว คนก็เห็นหน้าแล้ว แต่ละบ้านก็กลับไปใคร่ครวญเรื่องของตนเองเถิด

หลินซื่อหันกลับมา เห็นเฉินเฮ่ออวี่ถือถ้วยชาดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง คล้ายหมดอารมณ์จะสนทนาต่อแล้ว จึงแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "รีบไปเรือนหน้าเถอะ วันนี้คงต้องรบกวนเวลาเจ้า ช่วยพวกเราต้อนรับแขกทางโน้นหน่อย"

"พี่สะใภ้ใหญ่เกรงใจไปแล้ว เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว" เฉินเฮ่ออวี่ส่งถ้วยชาคืนให้สาวใช้ แล้วหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

คุณพระช่วย ยืนอยู่ท่ามกลางดงสตรีคอยรับการซักไซ้ไล่เลียง ช่างเหมือนต้องเผชิญหน้ากับเป็ดร้องก๊าบ ๆ นับพันตัว รสชาตินี้เหลือจะบรรยายเป็นคำพูดจริง ๆ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็มีคนเรียกเขาว่า "พี่ห้า" เขาหันกลับไปมอง เห็นดรุณีน้อยดวงหน้ากลมคนหนึ่งเลิกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย วิ่งซอยเท้าก้าวสั้น ๆ ตามออกมา

ดวงตาของนางเบิกกว้างกลมโต ริมฝีปากอวบอิ่มเอิบอิ่มเชิดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าดูไร้เดียงสาน่ารักยิ่ง นางยื่นถุงหอมที่ส่งกลิ่นสะระแหน่หอมฉุนส่งให้เขา "พี่สาวใหญ่บอกว่าข้างนอกอากาศร้อน กลัวท่านจะเป็นลมแดด จึงให้ข้านำถุงสะระแหน่นี้มาให้"

เฉินเฮ่ออวี่ลังเลใจ ไม่แน่ใจว่านี่เป็นของที่พี่สะใภ้ใหญ่ให้มา หรือเป็นดรุณีน้อยผู้นี้มอบให้กันแน่ จึงมิได้ผลีผลามยื่นมือออกไปรับ "เจ้าคือ...?"

"ข้าชื่อเจียวอวิ๋น สะใภ้ใหญ่หลินแห่งจวนท่านคือพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง" ดรุณีน้อยส่งยิ้มสดใสให้เขา