บทที่ 70 ลักลอบพบ

วันเวลาล่วงเข้าสู่เดือนหกอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาอีกไม่มากก่อนจะถึงการสอบระดับย่วน เฉินเฮ่ออวี่ยิ่งทวีความยุ่งวุ่นวายขึ้นทุกที

ยามอยู่เรือน หากมิใช่นั่งเคี่ยวกรำอ่านตำราด้วยตนเอง ก็ไปปรึกษาหารือกับพี่ใหญ่ อีกทั้งยังต้องไปขอคำชี้แนะด้านวิชาการจากหลิวอวิ๋นฉี่และอาจารย์กู้ตามกำหนดวัน ความเหนื่อยยากติดต่อกันหลายวันบังเกิดผลสัมฤทธิ์เด่นชัดยิ่งนัก

หลายวันก่อนเขาขังตัวเองไว้ในห้องเพื่อจำลองการสอบระดับย่วน ไม่ก้าวออกจากห้องหลายวันติด ดำเนินการตามกฎระเบียบของการสอบระดับย่วนทุกประการ

ข้อสอบชุดหนึ่งทำออกมาได้อย่างลื่นไหลไร้สะดุด ทั้งหลิวอวิ๋นฉี่และอาจารย์กู้ต่างเอ่ยว่าการสอบระดับย่วนครั้งนี้โอกาสสอบผ่านมีถึงเก้าในสิบส่วนอย่างแน่นอน

เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งมั่นใจขึ้นเป็นกอง ที่สำคัญที่สุดคือการขังตัวเองอยู่หลายวันโดยไม่อาบน้ำชำระกาย ทำอาหารกินเอง เขาก็ยังทนรับไหว

การสอบเคอจวี่ในยุคโบราณ เอะอะก็ถูกขังอยู่ข้างในหลายวันไม่ให้ออกมา กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ ทั้งยังต้องเค้นสมองตอบข้อสอบ นับว่าเป็นการทดสอบเรี่ยวแรงพละกำลังอย่างใหญ่หลวง

ต้องยอมรับว่า แผนการออกกำลังกายที่เขากำหนดขึ้นมาเองนั้นได้ผลดียิ่ง

ยามนี้เรือนร่างของเฉินเฮ่ออวี่กำยำล่ำสันกว่าตอนเพิ่งมาใหม่อย่างเห็นได้ชัด วิดพื้นรวดเดียวหลายสิบทีได้อย่างสบาย กำหมัดแน่นทีหนึ่งกล้ามเนื้อก็ขึ้นเป็นมัด ๆ

บางคราวฉางซิงโหวเกิดอารมณ์คึกคักขึ้นมา ก็ยังมาชวนเขาประลองฝีมือตัวต่อตัว

บุตรชายหลายคนของเขาไม่มีใครเลือกสายบู๊ แม้ลูกสามจะอยู่ในค่ายทหาร แต่ก็ทำหน้าที่ฝ่ายบุ๋น นานทีปีหนจึงจะมีคนมาประลองเพลงยุทธ์เป็นเพื่อน

ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเฮ่ออวี่ยังมักมีกระบวนท่าแปลกใหม่ จนทำให้ฉางซิงโหวเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย นับเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าคนที่รู้จักเที่ยวเล่นก็มีความคิดสร้างสรรค์ดีเหมือนกัน เจ้าเด็กคนนี้ยังมีข้อดีอยู่บ้างนี่!

ส่วนเฉียวหย่าเหนียงนั้น นับตั้งแต่แยกย้ายกันคราวก่อน ก็มิได้พบหน้านางอีกเลย

ทว่าเฉินเฮ่ออวี่ก็มิกล้าชะล่าใจ แอบสั่งให้ซิ่วสุ่ยไปหาอาจารย์สำนักยุทธ์ที่เคยสอนวิชาให้พวกเขา จ้างคนสองสามคนไปคอยเฝ้าคุ้มกันอยู่แถวเรือนบรรพบุรุษสกุลเหมยที่คฤหาสน์เหราเหอ

โดยเฉพาะยามที่เหมยต่วนจะออกไปข้างนอก จะต้องมีคนติดตามไปด้วยเสมอ

เรื่องจุกจิกน่ารำคาญใจในเรือนที่เหลือ ซูเสี่ยวนางเป็นผู้รับหน้าแทนทั้งหมด

นางกับเยี่ยนมามาช่วยกันดูแลเด็กทั้งสองได้อย่างสบาย ยิ่งไปกว่านั้นความผูกพันย่อมเกิดจากการได้อยู่ร่วมกัน ยิ่งเลี้ยงดูก็ยิ่งสนิทเสน่หา

ถวนเกอเอ๋อร์ใกล้จะอายุครบสองขวบเต็มแล้ว ช่างพูดช่างเจรจาขึ้นทุกที ทุกวันเอาแต่เรียกหานางว่า "ท่านย่าอี๋ ท่านย่าอี๋" น่ารักน่าเอ็นดูขึ้นทุกวัน

หยวนเจี่ยเอ๋อร์เองก็กำลังอยู่ในวัยขาวจ้ำม่ำน่ารัก รู้จักจำหน้าคนได้แล้ว ทุกครั้งที่เห็นซูเสี่ยวนางเป็นต้องยื่นแขนป้อม ๆ ขอให้อุ้ม

ซูเสี่ยวนางจึงไม่นึกรังเกียจที่เป็นเด็กหญิงอีกต่อไป นับวันยิ่งผูกพันรักใคร่เด็กน้อยมากขึ้น

นาน ๆ ครั้งฮูหยินโหวจะหาเรื่องข่มเหงพวกนางบ้าง ซูเสี่ยวนางก็ยอมอดทนอดกลั้น คิดว่าอนาคตของบุตรชายสำคัญที่สุด พยายามไม่ก่อเรื่องราวให้วุ่นวาย

เรื่องเดียวที่นางทนไม่ได้ เห็นทีจะเป็นเรื่องที่ฮูหยินโหวป่าวประกาศอยู่ตลอดเวลาว่าจะหาภรรยาใหม่ให้เฉินเฮ่ออวี่

ซูเสี่ยวนางสืบดูแล้ว ล้วนเป็นตระกูลขุนนางขั้นต่ำ ทั้งยังเป็นบุตรสาวอนุอีกด้วย นางจึงยิ่งกลัดกลุ้มใจนัก

ในสายตานาง บุตรชายย่อมดีเลิศประเสริฐที่สุด เมื่อก่อนถึงจะเคยทำเรื่องผิดพลาดไป แต่ยามนี้ก็กลับเนื้อกลับตัวแล้ว

คนเสเพลกลับตัวกลับใจ เดิมทีก็เป็นเรื่องที่น่าสรรเสริญมิใช่หรือ

คนแรกที่แต่งเข้ามาอย่างหยางอวี้เหนียง นางก็ไม่ค่อยจะพอใจอยู่แล้ว

การแต่งภรรยาใหม่คราวนี้จะผิดพลาดอีกไม่ได้เป็นอันขาด ซูเสี่ยวนางแม้ฝีปากจะไม่เอาถ่าน แต่ก็มิได้โง่เขลา ผู้ที่จะระงับความคิดของฮูหยินโหวได้ย่อมมิใช่ตนเอง มีแต่ต้องพึ่งพาฉางซิงโหวเท่านั้น

ติดตรงที่ยามนี้นางแก่ตัวจนความงามร่วงโรย ฉางซิงโหวแทบไม่เหยียบย่างไปที่เรือนของนางเลย เอาแต่วนเวียนอยู่กับนังตัวดีอย่างเจินอี๋เหนียงทุกวัน มิฉะนั้นก็หลบไปกินดื่มสรวลเสเฮฮากับพวกสหายร่วมสนทนาในห้องหนังสือเรือนหน้า

วันหนึ่ง ได้ยินว่าฮูหยินโหวตกลงกำหนดการจะจัดงานเลี้ยงชมดอกบัวขึ้นในปลายเดือนหก และเทียบเชิญสตรีฝ่ายในของบรรดาญาติมิตรมาร่วมงานมากมาย

ในจวนยามนี้ไม่มีคุณหนูที่ถึงวัยออกเรือน ไม่แน่ว่าอาจจงใจจัดขึ้นเพื่อเรื่องการแต่งงานก็เป็นได้

ซูเสี่ยวนางร้อนใจอยู่เงียบ ๆ เฝ้าหวังอย่างกระวนกระวายว่าจะได้พบหน้าฉางซิงโหวสักครั้ง

ทว่าตาแก่นี่กลับค้างแรมที่เรือนของเจินอี๋เหนียงติดต่อกันหลายวัน ได้ยินว่าทุกค่ำคืนเจินอี๋เหนียงส่งเสียงร้องครางลั่นอยู่ครึ่งค่อนคืน ในห้องต้องเรียกหาน้ำมาปรนนิบัติตั้งหลายหน

ฉางซิงโหวเพิ่งจะกำลังเพลิดเพลินเจริญใจ มีหรือจะยอมย่างกรายมาที่เรือนของบุปผาโรยราอย่างนาง

นางนอนพลิกไปพลิกมาคิดอยู่ทั้งคืน จนกระทั่งผุดแผนการหนึ่งขึ้นมา

เจินอี๋เหนียงอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี กำลังอยู่ในวัยแรกรุ่นงดงามสะพรั่ง ฮูหยินโหวเองก็ย่อมต้องหวาดระแวง จึงส่งยาห้ามครรภ์ให้นางดื่มมาโดยตลอด ไม่ยินยอมให้นางมีทายาท

ในเมื่อตั้งครรภ์ไม่ได้ เช่นนั้นระดูย่อมต้องมาตรงตามกำหนดเวลาอย่างแน่นอน

ซูเสี่ยวนางจึงติดสินบนสาวใช้ชั้นล่างในเรือนของนางคนหนึ่ง จนรู้กำหนดวันที่ระดูของนางจะมา

ครั้นถึงวันนั้น นางก็รีบกลับมาจากเรือนลั่วถงแต่หัววัน แล้วนอนพักผ่อนกลางวันเอาแรง

เมื่อนอนเต็มอิ่มจนกระปรี้กระเปร่าแล้ว นางก็เรียกหาน้ำร้อนมาสระผมแช่ตัว ก่อนจะกัดฟันเทน้ำมันหอมกุหลาบลงไปถึงครึ่งขวด

นี่เป็นของที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนซื้อหามาจากร้านเครื่องหอมด้านนอกเพื่อกตัญญูต่อนางเชียวนะ ได้ยินว่าราคามิใช่ถูกๆ เลย

แช่แล้วทั่วทั้งตัวก็หอมฟุ้งสมใจ แม้แต่เส้นผมก็ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ

นางทาเล็บแดง ผัดแป้งทาชาด สวมกระโปรงยาวผ้าโปร่งปักลายสีชมพูกุหลาบที่บางเบาจนดูวับๆ แวมๆ ยิ่งขับให้ผิวพรรณของนางดูขาวผุดผ่องยิ่งขึ้น

เกล้าผมมวยเมฆา แต้มฮวาหวง บนเรือนผมดำขลับปักปิ่นปู้เหยาหยกขาวรูปดอกกล้วยไม้ไว้เพียงเล่มเดียว ที่หูห้อยต่างหูหยกขาวลายดอกกล้วยไม้ระย้ายาว ยามชะโงกมองคันฉ่องสำรวจตนเอง กาลเวลามิเคยทำลายโฉมสะคราญได้จริงๆ

นางสั่งให้สาวใช้ต้มน้ำสมุนไพรหอมคลายร้อนไว้หนึ่งชามแต่เนิ่นๆ แล้วนำไปแช่เย็นไว้ในถังน้ำแข็ง

รอจนกระทั่งดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือกิ่งหลิว แสงสลัวรางเลือน ซูเสี่ยวนางก็คลุมเสื้อคลุมผ้าโปร่ง สั่งให้สาวใช้ถือกล่องอาหารใส่น้ำคลายร้อน เลือกลัดเลาะไปตามเส้นทางสายเปลี่ยวที่ร่มรื่นด้วยแมกไม้ แอบย่องไปยังห้องหนังสือเรือนหน้าเพื่อตามหาฉางซิงโหว

ตามกฎตระกูลของจวนโหว หากไม่มีเรื่องสำคัญอันใด หลังพลบค่ำแล้วสตรีฝ่ายในล้วนห้ามมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่เรือนหน้า

ทว่าครานี้ซูเสี่ยวนางใช้สติปัญญาอย่างชาญฉลาด ปูทางไว้ล่วงหน้าอย่างดี นายบ่าวร่วมมือกันเล่นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ ลวงมามาเฝ้าประตูชั้นในออกไป จนลอบมาถึงห้องหนังสือได้อย่างราบรื่น

เสี่ยวซีเฝ้าประตูห้องหนังสือก็รับเงินซองแดงไปแต่แรกแล้ว จึงแสร้งทำเป็นว่าพวกนางมีเรื่องด่วน แล้วปล่อยให้เข้าไปข้างใน

ซูเสี่ยวนางรับกล่องอาหารมาจากมือสาวใช้ สั่งให้นางรออยู่ที่ห้องข้างประตู ส่วนตนเองค่อยๆ ย่องเข้าไปในเรือนอย่างเงียบเชียบ

ได้ยินเสียงแว่วๆ ว่าในห้องปีกยังมีพวกมามากำลังคุยกันอยู่ ด้วยความกลัวว่าคนพวกนั้นจะได้ยิน ซูเสี่ยวนางจึงกลอกตาไปมาพลางถอดรองเท้าปักออกมาถือไว้ในมือ แล้วย่ำเท้าเปล่าขาวเนียนดุจหยกข้ามผ่านทางเดินปูแผ่นหิน ก้าวขึ้นสู่บันได

วันนี้ร่างกายของเจินอี๋เหนียงไม่สะดวก ในยุคนี้บุรุษมักมองว่าระดูของสตรีเป็นสิ่งไม่บริสุทธิ์ ส่วนใหญ่จึงมักจะแยกห้องนอนกัน

ฉางซิงโหวจึงถือโอกาสนี้พักผ่อน ฟื้นฟูกำลังวังชา ดังนั้นจึงได้ล้างหน้าบ้วนปากเข้านอนแต่หัวค่ำ

แต่พอนอนในห้องก็รู้สึกอบอ้าวร้อนรุ่มจนข่มตานอนไม่หลับ ลุกขึ้นมาจุดตะเกียงน้ำมัน พลางเปิดอ่านหนังสือนิยายประโลมโลกไปได้สักพัก กลับยิ่งอ่านก็ยิ่งเลือดลมพลุ่งพล่าน จนพานนอนไม่หลับหนักกว่าเดิม

กำลังกระสับกระส่ายฟุ้งซ่าน จิตใจเตลิดเปิดเปิงอยู่นั้น—

พลันได้ยินเสียงประตูดังเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา ทว่ากลับไร้สุ้มเสียงฝีเท้า จึงอดระแวดระวังมิได้ พออ้าปากจะตวาดถามว่าใคร—

กลับเห็นโฉมสะคราญทรวดทรงอ้อนแอ้นนางหนึ่งผลักประตูเดินเข้ามา ใบหน้านางจิ้มลิ้มพริ้มเพรา สวมกระโปรงยาวสีชมพูลากพื้น ชายกระโปรงพลิ้วไหวดุจนางเซียน

นัยน์ตางดงามคู่นั้นทอดมองมาอย่างมีจริต มิใช่ซูเสี่ยวนางแล้วจะเป็นผู้ใดเล่า

มวยผมขดเกลียวของนางทิ้งตัวคลอเคลียลาดไหล่ ปักเพียงปิ่นปู้เหยาหยกขาวลายดอกกล้วยไม้เฉียงๆ เล่มหนึ่ง ยามที่นางย่างกรายเข้ามาทีละก้าว เม็ดไข่มุกที่ห้อยระย้าบนปิ่นปู้เหยาก็สั่นไหวไปมา ไหวจนใจของเขาว้าวุ่นปั่นป่วนไปหมด

เพ่งสายตามองดูชัดๆ โฉมงามกลับเดินเปลือยเท้าเปล่าเข้ามา คล้ายเกรงว่าจะทำให้ผู้อื่นตื่นตกใจ

เบื้องหน้า เท้าเนียนขาวผุดผ่องดุจหยกเปลือยเปล่า ไหล่หอมกรุ่นเอนพิงกรอบตู้ไม้หลีฮวาอย่างเย้ายวน นิ้วเรียวงามเกี่ยวดึงรองเท้าปักสีแดงสดเอาไว้คู่หนึ่ง เผยเนินอกอวบอิ่มรำไร ปรายหางตาเปี่ยมเสน่ห์ เอ่ยเรียกเสียงหวานหยดย้อยว่า "พ่อตัวดี~"

พูดพลางก็ทำท่าจะก้มลงสวมรองเท้า คร

วิญญาณทั้งสามเจตภูตทั้งหกของฉางซิงโหว บ้างก็ลอยละล่อง บ้างก็อ่อนระทวย ชั่วขณะนั้นไม่มีสิ่งใดอยู่กับเนื้อกับตัวเลยสักเสี้ยวเดียว

แม้เจินอี๋เหนียงจะเยาว์วัย ทว่าอย่างไรก็ยังไร้เดียงสานัก เสน่ห์อันเย้ายวนของสตรีวัยสะพรั่งต่างหากเล่าที่ยากจะต้านทานได้อย่างแท้จริง

เขาข่มโลหิตที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกเอาไว้ แล้วสาวเท้าเข้าไปรวบตัวคนงามขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ทำเอานางต้องส่งเสียงกระซิบประท้วงแผ่วเบาว่า "พ่อตัวดี เบามือหน่อยสิ"

มิทันไร เสื้อแพรบางและกระโปรงปักลายก็ถูกปลดเปลื้องทิ้งเกลื่อนกลาดกระจัดกระจายเต็มพื้น

ภายในห้องได้ยินเพียงเสียงแผ่นกระดานเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ม่านเตียงสั่นไหวระริก เสียงครางออดอ้อนหวานละมุนคลอเคล้าไปกับเสียงหอบหายใจต่ำหนักหน่วง