บทที่ 69 ตัดขาด

ถ้วยชาตกลงพื้นกลิ้งหลุนๆ ส่งเสียงแตกใสดังกังวาน แตกกระจายเป็นหลายเสี่ยง

เฉียวหย่าเหนียงเพิ่งลงมือไปก็พลันนึกเสียใจ เห็นชัดๆ ว่าตั้งใจจะมารั้งหัวใจเขาไว้ เหตุใดพอเปิดปากกลับดื้อรั้นใส่เขาอีกแล้วเล่า

ก่อนออกจากบ้านคราวนี้ นางอุตส่าห์เตรียมใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า มามาผู้สอนสั่งเคยบอกไว้ บุรุษล้วนชอบสตรีที่อ่อนหวานเอาอกเอาใจ นานๆ ครั้งเอาแต่ใจเอาเปรียบเล็กๆ พองาม ถึงจะมัดใจบุรุษเอาไว้ได้

ต้องไม่เปิดปากตัดพ้อต่อว่า ต้องไม่ใช้น้ำเสียงสั่งการเป็นอันขาด แล้วดูตอนนี้นางทำอะไรลงไป

นางฟุบหน้าร่ำไห้ลงบนโต๊ะ สะอึกสะอื้นไม่หยุด จนแขกที่เดินผ่านไปมาต่างอยากรู้อยากเห็น ชะโงกหน้ามองเข้ามาข้างใน

ชิวซานถอนหายใจ ขยับตัวไปขวางหน้าประตูไว้พร้อมกับซิ่วสุ่ยโดยมิได้นัดหมาย

เฉินเฮ่ออวี่หลับตา ยื่นมือขึ้นเช็ดน้ำชาที่หยดติ๋งๆ ลงมา แม่นางผู้นี้เหมือนกับฉางซิงโหวผู้เป็นบิดาของเขาไม่มีผิด ชอบเอาน้ำชาสาดใส่คนอื่น แถมยังร้อนไม่ใช่เล่นอีกต่างหาก

"เอาเถิด ข้าพูดแรงไปเอง อย่าร้องไห้เลย" เขามิควรยั่วโทสะท่านย่าผู้นี้ดีกว่า ทั้งร้องไห้ทั้งก่นด่าทั้งสาดน้ำชา เช่นนี้แล้วจะคุยต่อได้อย่างไร

เฉียวหย่าเหนียงเงยหน้าขึ้นด้วยความกระดากอาย ขยี้ตา เห็นใบหน้าขาวผ่องของเฉินเฮ่ออวี่แดงเป็นปื้น ก็อดที่จะน้ำตาไหลรินอีกรอบไม่ได้

นางยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้เขา "พี่เฮ่อ เหตุใดท่านต้องทำกับข้าเช่นนี้ เมื่อก่อนพวกเรามิใช่ดีต่อกันมากหรือ"

"เรื่องเมื่อก่อนผ่านไปแล้ว พวกเราปล่อยวางเถิด"

เฉินเฮ่ออวี่ไม่รับผ้าเช็ดหน้าของนาง เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเอง "เจ้าเป็นถึงเซี่ยนจู่ ฐานะสูงส่ง ควรคู่กับการแต่งงานที่ดี ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ถึงคิวข้า..."

"ข้าอยากแต่งให้ใครก็แต่งให้คนนั้น!" เฉียวหย่าเหนียงเอ่ยขัดเขา "เมื่อก่อนเจ้าบอกว่าเพราะมีหยางซื่อ พวกเราถึงไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ ตอนนี้หยางซื่อก็ไม่อยู่แล้ว เจ้า... เหตุใดเจ้าไม่มาหาข้า แล้วไฉนถึงโผล่นังเด็กเหลือขอเหมยต่วนนั่นขึ้นมาอีก"

เฉียวหย่าเหนียงน้อยเนื้อต่ำใจเต็มอก สรุปก็คือเขาแค่ไม่อยากแต่งกับนางเท่านั้นเอง

เฉินเฮ่ออวี่พลันสงสัย ร่างเดิมเคยบอกนางว่า "ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้" ด้วยหรือ เช่นนั้นแล้วท่านเซี่ยนจู่ผู้นี้จะยังมาพัวพันกับเขาเพื่ออะไร หวังแค่มีคนอยู่เป็นเพื่อนเล่นงั้นหรือ

เขาใคร่ครวญถ้อยคำ "เมื่อก่อนก็บอกแล้วว่าพวกเราอยู่ร่วมกันไม่ได้ ไม่ใช่เพราะหยางซื่อเพียงอย่างเดียว ฐานะของพวกเราสองคนไม่คู่ควรกัน มารดาของเจ้าก็เคยเอ่ยไว้แต่แรกแล้ว มิเช่นนั้นก่อนสิ้นปีจะกักบริเวณเจ้าได้อย่างไร การแต่งงานที่ไม่ได้รับการยอมรับจากบิดามารดา ย่อมไม่มีทางมีความสุข..."

"เจ้ากังวลเรื่องนี้หรือ" เฉียวหย่าเหนียงดีใจจนเกินคาด ขอเพียงไม่ใช่ว่ารังเกียจนางก็พอ "เรื่องนี้ไม่เป็นไร มารดาตามใจข้ามาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าเรื่องใดล้วนยอมข้าทั้งสิ้น ขอเพียงข้ายืนกรานว่าจะแต่งให้เจ้า สุดท้ายท่านแม่ย่อมยินยอมแน่"

เมื่อมองดวงตาที่เปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและความหวังของนาง เฉินเฮ่ออวี่ก็พูดไม่ออก คำพูดทำร้ายจิตใจไม่ว่าอย่างไรก็เอ่ยไม่ออก หรือว่าเขาจะโลเลเกินไปกันนะ

เขาทอดถอนใจ พลางเค้นคำพูดออกมาทีละถ้อยคำอย่างยากลำบาก "เมื่อก่อนพวกเราเหมือนสหายกัน ร่ายกวี วาดภาพ ล่องเรือเที่ยวทะเลสาบ... ล้วนเป็นเพียงเพราะมีความชอบคล้ายคลึงกันบ้างเท่านั้น ทว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น เมื่อคำนึงถึงครอบครัวและนิสัยใจคอของแต่ละฝ่าย พวกเราสองคนไม่เหมาะสมกันจริงๆ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉียวหย่าเหนียง "แม่นางเฉียว เจ้าไม่ใช่คนแบบที่ข้าอยากได้มาเป็นภรรยา พวกเรา... อย่าได้พัวพันกันอีกเลย"

เฉินเฮ่ออวี่หลับตาลง รอคอยชาร้อนอีกถ้วยสาดซัดเข้ามา ทว่าเนิ่นนานกลับไร้สรรพเสียง

เขาลืมตาขึ้น เห็นเฉียวหย่าเหนียงกำลังจ้องมองเขาด้วยน้ำตานองหน้า นิ่งงันไม่ไหวติง

เขาสะดุ้งตกใจ "แม่นางเฉียว เจ้า... เจ้าอย่าคิดสั้นเป็นอันขาดนะ คนที่อยากแต่งกับเจ้าเข้าแถวยาวไปถึงประตูเมืองแล้ว แต่ละคนล้วนดีกว่าข้าเป็นร้อยเท่า"

"แต่ข้าชอบเจ้าคนเดียวนี่" เฉียวหย่าเหนียงร้องไห้พลางเอ่ย "เจ้าคือคนเดียวนะ"

"ข้าไม่ได้ดีอย่างที่เจ้าคิดหรอกจริงๆ" เฉินเฮ่ออวี่เกลี้ยกล่อมด้วยความอดทน "ปกติเจ้าสุขสบายจนเคยชิน ไม่เคยคำนึงถึงเรื่องการใช้ชีวิตในวันข้างหน้า อย่างข้านี่ บุตรอนุไม่อาจแบ่งทรัพย์สินอะไรได้ ไม่มีตำแหน่งขุนนาง จะไปรักษาชีวิตที่มั่งคั่งร่ำรวยให้เจ้าได้อย่างไร"

"ท่านพ่อท่านแม่ของข้าช่วยพวกเราได้นี่" เฉียวหย่าเหนียงกะพริบตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำ "เจ้าไม่ได้จะสอบเคอจวี่หรอกหรือ ขอเพียงเจ้ามีชื่อเสียงผลการสอบ ให้ท่านพ่อหาตำแหน่งหน้าที่การงานดีๆ ให้เจ้า หรือต่อให้ไม่มีก็ไม่เป็นไร ท่านแม่ของข้าก็ทูลขอพระเมตตาให้เจ้าได้ สรุปคือต้องมีหนทางแน่นอน"

เฉินเฮ่ออวี่หลับตาลง ลาภยศชื่อเสียงและอนาคตอันรุ่งโรจน์ ต้องยอมรับว่าเป็นสิ่งล่อใจอันยิ่งใหญ่จริง ๆ

ทว่าไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เดิมทีเขาก็มิได้ต้องการอะไรมากมาย แค่มีภรรยา มีลูก เตาผิงอุ่นสบาย อยู่พร้อมหน้าอย่างผาสุกรื่นรมย์ก็เพียงพอแล้ว

เฉียวหย่าเหนียงเป็นเพียงเด็กที่ถูกตามใจจนเคยตัว ชั่วชีวิตนางไม่เคยมีสิ่งใดที่อยากได้แล้วไม่ได้มาครอบครอง

ยิ่งประเคนให้ก็ยิ่งไร้ค่า ยิ่งถูกปฏิเสธนางก็ยิ่งดึงดันจะแย่งชิง

"ไม่ได้ ข้าไม่ยินดี" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยอย่างหนักแน่น "ตัดใจเสียเถอะ แม่นางเฉียว คนที่มาสู่ขอเจ้ามีตั้งมากมาย ไยต้องฝืนใจกันด้วย"

"เพราะเหมยต่วนใช่หรือไม่" เฉียวหย่าเหนียงกลับมามีสีหน้าเย็นชาดังเดิม นางช่างน่าขายหน้านัก ถึงกับต้องร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขามารักตนเช่นนี้...

"ไม่เกี่ยวกับนาง เป็นเจ้ากับข้าที่ไม่เหมาะสมกัน"

คำพูดนี้ออกมาจากใจจริง แม้เฉินเฮ่ออวี่จะมิใช่พวกยึดถือความเป็นใหญ่ของบุรุษตามธรรมเนียมโบราณ แต่ก็ไม่ชอบสตรีเอาแต่ใจดุร้าย ทั้งไม่อยากกล้ำกลืนทนรับความดื้อรั้นเอาแต่ใจของนางเพียงเพื่อพึ่งพาอำนาจบารมีของตระกูลเดิมนาง

เฉียวหย่าเหนียงเห็นว่าใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งก็ยังหว่านล้อมเขาไม่ได้ ในใจก็พลันเดือดดาลขึ้นมาอีกคำรบ

"ท่านกับนางก็ไม่เหมาะสมกัน! เหมยเก๋อเหล่าตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นไม่มีทางยอมให้นางแต่งให้ท่านหรอก! เขารักอำนาจที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ย่อมไม่ยอมให้บุตรหลานแต่งงานเกี่ยวดองกับตระกูลขุนนางบรรดาศักดิ์ง่าย ๆ แน่"

"ข้าไม่นับเป็นขุนนางบรรดาศักดิ์อะไร บุตรภรรยาเอกกับบุตรอนุต่างกัน คนที่จะสืบทอดจวนโหวก็ไม่ใช่ข้า" เฉินเฮ่ออวี่กล่าวเรียบ ๆ "มิเช่นนั้นข้าคงไม่ต้องตรากตรำอ่านตำราแทบเป็นแทบตายเพื่อสอบเอาตำแหน่งหรอก"

"แล้วท่านถูกใจนางตรงไหนกันแน่!" เฉียวหย่าเหนียงตะเบ็งเสียงออกมาอย่างคุมอารมณ์ไม่อยู่ "เพียงเพราะดวงหน้าน่าสงสารนั่นน่ะหรือ เสแสร้งทำเป็นอ่อนแอบอบบาง พวกผู้ชายอย่างท่านถึงได้ชอบ—"

"พอได้แล้ว!" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยขัดนาง "ข้าจะชอบนางตรงไหน ไม่จำเป็นต้องรายงานเจ้า ส่วนเรื่องของเจ้ากับข้า มันไม่เหมาะสมกันจริง ๆ หากการกระทำของข้าในอดีตทำให้เจ้าเข้าใจผิด ทำให้เจ้ารู้สึกแย่ ข้าก็ขออภัยด้วย เป็นข้าที่ผิดต่อเจ้าเอง"

ดวงตาของเฉียวหย่าเหนียงแทบจะพ่นไฟออกมาได้ นางกัดฟันกรอดจ้องมองเขา "ท่าน... นี่คิดจะตัดขาดกับข้าให้สิ้นซากหรือ"

"ชายหญิงพึงรักษาระยะห่าง ไม่ไปมาหาสู่กันย่อมดีที่สุด" เฉินเฮ่ออวี่ถอนหายใจอีกครา "หากภายภาคหน้าเจ้ามีเรื่องอันใดต้องการให้ข้าช่วยเหลือ ข้าย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน"

พูดมาถึงขั้นนี้ เฉียวหย่าเหนียงรู้สึกว่าตนเองขายหน้ามามากพอแล้ว นั่งต่อไปไม่ไหวจริง ๆ แต่ในใจก็ไม่ยินยอมที่จะจากไปเช่นนี้ สุดท้ายจึงทิ้งคำขู่ไว้ประโยคหนึ่ง "พวกเจ้าคอยดูเถอะ!"

พูดจบนางก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินไป เฉินเฮ่ออวี่จึงยื่นพัดจีบออกไปขวางนางไว้ เอ่ยเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง หากเจ้ากล้า—"

พูดยังไม่ทันจบก็ถูกเฉียวหย่าเหนียงผลักออกอย่างแรง นางเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ "ไม่ถึงคราวให้ท่านมาสั่งสอนข้าว่าต้องทำอย่างไร!"

สาวใช้ทั้งสองของนางที่อยู่ด้านข้างเห็นเซี่ยนจูเสียหน้าใหญ่โตเพียงนี้ ต่างก็ตกใจกลัวจนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ นึกเสียใจจริง ๆ ที่มายืนอยู่ในห้องจนได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างเข้า แทบอยากจะหูหนวกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เฉียวหย่าเหนียงพาบ่าวรับใช้หญิงทั้งสองในห้องเดินลงบันไดไปด้วยความโมโหโทโส พอเดินผ่านกระถางดอกไม้ตรงหัวเลี้ยวบันไดก็สะดุดเข้าทีหนึ่ง รู้สึกว่าแม้แต่กระถางดอกไม้ก็ยังมารังแกตน จึงเตะคว่ำไปด้วยความเจ็บแค้น

ชิวซานตกใจจนต้องเดาะลิ้น สวรรค์เอ๋ย โชคดีเหลือเกินที่ปฏิเสธแม่ท่านนี้ไป หากได้มาเป็นนายหญิงของพวกเขาจริง ๆ อารมณ์ร้ายกาจปานนี้ใครจะไปปรนนิบัติไหวกัน

ซิ่วสุ่ยเดินเข้ามาในห้อง ปัดเศษใบชาบนศีรษะของเฉินเฮ่ออวี่ออกอย่างเงียบเชียบ นึกสงสารนายตนขึ้นมาแวบหนึ่ง ไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะยอมบากหน้าไปเอาอกเอาใจคนสกุลเหมยจนอารมณ์ดี วันนี้ก็กลับมาโดนคนสกุลเฉียวสาดน้ำชาทุบตีต่อว่าอีก

เขาแอบตั้งปณิธานในใจแน่วแน่ว่าจะต้องรักเดียวใจเดียวกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องให้จงได้ สตรีมากไปมันช่างทรมานเหลือเกิน!

เฉินเฮ่ออวี่แหงนหน้าทอดถอนหายใจยาวอีกครา "ไปกันเถอะ!"

หลงจู๊ร้านน้ำชาหอบชายเสื้อ มือหนึ่งกำลูกคิด วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบันไดมา "นายท่าน นายท่านช้าก่อนขอรับ! รบกวนท่านช่วยชำระบัญชีของวันนี้ด้วยขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่หันไปมองขนมบนโต๊ะที่ยังไม่แตะต้องแม้แต่น้อยกับน้ำชาที่หกกระจายเต็มพื้น เอ่อ... นี่มัน—

ก็ถือเสียว่า... ตัวเองเป็นคนดื่มก็แล้วกัน

"ชาปี้หลัวชุนชั้นดีหนึ่งกา ของว่างชั้นดีสี่จาน แล้วยังมีกระถางต้นตู้เจวียนชั้นดีตรงหัวมุมอีกหนึ่งกระถาง..."

หลงจู๊ดีดลูกคิดอย่างคล่องแคล่ว พลางปรายตามอง "อ้อจริงสิ ยังมีถ้วยชาชั้นดีแตกไปอีกหนึ่งใบด้วยขอรับ!"

เฉินเฮ่ออวี่......