บทที่ 68 หย่าเหนียง

"สอบเสร็จแล้วค่อยว่ากันก็ย่อมได้ แต่ข้าจะแต่งกับนางให้ได้ขอรับ" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยอย่างเซ็ง ๆ

ฉางซิงโหวถลึงตาใส่ "เจ้าอย่ามาแกล้งตีมึนใส่ข้า! เจ้าเด็กสกุลเหมยนั่นอายุสิบสี่ เจ้าอายุยี่สิบสี่ จู่ ๆ จะไปคบหาสนิทสนมเที่ยวเล่นด้วยกันได้ยังไง ยังจะบอกว่าไม่ได้หมายปองลูกสาวคนโตบ้านเขาอยู่อีกรึ คิดว่าพ่อของเจ้าโง่หรือไร หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าตาเฒ่ากู้ละก็... ฮึ!"

"ขอรับ ๆ ๆ ท่านเข้าใจทะลุปรุโปร่งทุกเรื่องเลย!" เฉินเฮ่ออวี่จนปัญญา "เช่นนั้น ยังมีอีกเรื่องที่ท่านต้องเข้าใจด้วยขอรับ"

"เรื่องอะไร"

"ถ้าไม่ใช่คนนี้ ข้าก็ไม่แต่งขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่พูดจบก็เผ่นแน่บไปในพริบตา เกือบจะโดนหนังสือที่ขว้างตามหลังมาฟาดเอา แว่วเสียงก่นด่าอย่างเดือดดาลของฉางซิงโหวไล่หลังมาติด ๆ

เฮ้อ ประเดี๋ยวคนทั้งจวนก็คงรู้กันหมดว่าเขาโดนท่านโหวเฉ่งมาอีกแล้ว

ไฉนเขาถึงมีชื่อเสียงดี ๆ กับชาวบ้านบ้างไม่ได้นะ

เดิมทีเคยกังวลว่าฮูหยินใหญ่เหมยจะไม่ยินยอม ตอนนี้ดีละ ฝั่งนั้นยินยอมแล้ว แต่กลับเป็นทางฝั่งบ้านตัวเองที่ไม่ยอมแทน

เฉินเฮ่ออวี่เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนลั่วถง พลางขบคิดในใจว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ฉางซิงโหวเห็นชอบกับเรื่องแต่งงานนี้อย่างไร

พอจวนจะก้าวเข้าประตูชั้นใน ชิวซานก็วิ่งกระหืดกระหอบตามออกมา "คุณชาย ช้าลงหน่อยขอรับ บ่าวมีเรื่องจะเรียน—"

"มีเรื่องอะไร"

ชิวซานวิ่งหอบแฮ่กเข้ามา "ขอรับ ขอขยับไปคุยตรงโน้นสักนิด ท่านกำลังหาแม่นมให้ถวนเกอเอ๋อร์อยู่ใช่หรือไม่ขอรับ บ่าวมีคนจะแนะนำคนหนึ่ง"

เฉินเฮ่ออวี่ขมวดคิ้ว "เจ้าคิดอย่างไรถึงได้มาริอ่านกังวลเรื่องนี้ เรื่องนี้อี๋เหนียงกับมามาดูแลอยู่ ข้ายังไม่ได้เข้าไปยุ่มย่ามเลย"

"บ่าวไม่ได้แนะนำคนอื่นคนไกลขอรับ แต่เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของซิ่วสุ่ย บ้านเขามีลูกหลายคน ฐานะไม่ค่อยสู้ดี พี่สะใภ้ใหญ่เองก็ไม่มีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน แต่คุณชายวางใจได้ นางคลอดลูกมาเองตั้งสี่คน เลี้ยงเด็กเก่งที่สุดเลยขอรับ!"

"พี่ชายใหญ่ของซิ่วสุ่ยทำงานอยู่ที่ใด"

"บ้านเขาเป็นบ่าวที่เกิดในเรือนทั้งครอบครัว ทำงานให้อาหารม้าอยู่ในคอกม้าของจวนเราขอรับ"

นั่นไม่ใช่งานที่ดีจริง ๆ นั่นแหละ เงินเบี้ยหวัดรายเดือนก็น้อย เฉินเฮ่ออวี่ขมวดคิ้วมุ่น

"พี่ชายใหญ่ของเขาเป็นคนพูดน้อย รู้จักแต่ออกแรงทำงาน นอกจากเงินเบี้ยหวัดรายเดือนกระจิริดนั่นแล้วก็ไม่มีรายได้อื่นอีก ส่วนพี่รองคล่องแคล่วปราดเปรียวกว่า ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่ในภัตตาคารของบ้านเรา ยังพอได้เงินรางวัลบ้าง ทว่าพี่น้องก็แยกบ้านกันแล้ว..."

"พวกเขาสามคนพี่น้อง ยังมีแม่เฒ่าอยู่อีกคนใช่หรือไม่"

"ใช่ขอรับ ๆ ป้าฉีทำงานเก่งมาก หลายปีก่อนสามีตาย นางก็กัดฟันเลี้ยงดูลูกชายสามคนกับลูกสาวสองคนจนเติบใหญ่มาตามลำพัง ตอนนี้ช่วยเลี้ยงหลานชายหลานสาวอีกเจ็ดแปดคน แถมยังต้องปั่นด้ายทุกวันอีกด้วย"

"เจ้าไปบอกซิ่วสุ่ย ให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเขาไปพบเยี่ยนมามาก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะบอกเยี่ยนมามาไว้สักคำ แต่เรื่องนี้จะได้หรือไม่ได้ยังต้องถามความเห็นของนางด้วย อย่างไรเสียในเรือนชั้นในก็ต้องอยู่ตัวติดกับนางทุกวัน"

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "หากเรื่องนี้ไม่สำเร็จ ค่อยหางานอื่นให้นางทำแทน"

"ขอรับ!" ชิวซานขานรับอย่างดีอกดีใจ "ซิ่วสุ่ยยังเกรงใจไม่อยากมารบกวนคุณชาย บอกว่าตนเองแบ่งเงินช่วยพี่ชายใหญ่สักหน่อยก็พอ แต่โบราณว่าช่วยยามฉุกเฉินช่วยได้ ช่วยยามยากไร้ช่วยตลอดมิได้ อีกอย่างตัวเขาเองก็ต้องแต่งงาน ถึงเวลานั้นจะทำให้เมียไม่พอใจเอาได้..."

ชิวซานพล่ามจ้อไม่ยอมหยุด พลันสังเกตเห็นว่าเฉินเฮ่ออวี่กำลังจ้องตนเขม็งโดยไม่พูดไม่จา ก็รีบหุบปากทันควัน ยกมือขึ้นตบปากตัวเองทีหนึ่ง "ปากมากนักนะ! เสียเวลาคุณชายหมด!"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะพลางด่า "ปากหวานกะล่อนนักนะ เจ้านี่เข้าใจวิถีการใช้ชีวิตร่วมกันไม่เบาเลย รีบไปได้แล้ว!"

ไม่ได้เจอถวนเกอเอ๋อร์กับหยวนเจี่ยเอ๋อร์มาหลายวัน เขาจึงแวะไปที่เรือนปีกข้างเพื่อเล่นกับพวกเด็ก ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ทั้งถือโอกาสบอกเรื่องพี่สะใภ้ใหญ่ของซิ่วสุ่ยให้เยี่ยนมามารับรู้

"ถวนเกอเอ๋อร์โตแล้ว ไม่ต้องกินนมแล้ว หาคนที่ละเอียดรอบคอบและใจเย็นมีความอดทนก็พอ"

เดิมทีเยี่ยนมามาก็เล็งไว้สองคนอยู่แล้ว จึงรีบกล่าว "เช่นนั้นก็เรียกพวกนางเข้ามาพบพร้อมกัน แล้วค่อยรอให้อี๋เหนียงตัดสินใจเจ้าค่ะ"

"แม่นมต้องหาคนที่ใจกว้างมองการณ์ไกล นิสัยใจคอดี หากนางไม่เหมาะก็อย่าไปฝืนใจ เจ้าก็ให้นางทำงานอย่างอื่นในเรือนไปก็แล้วกัน"

"เจ้าค่ะ บ่าวชราเข้าใจแล้ว"

เฉินเฮ่ออวี่อยู่ร่วมโต๊ะกินมื้อเที่ยงกับพวกเด็ก ๆ จากนั้นก็กลับห้องหนังสือไปอ่านตำราต่อ

เวลาไม่กี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาไปที่เรือนพักของจ้าวซานจงเพื่อพบหลิวอวิ๋นฉี่ ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนชี้แนะวิชากันตลอดทั้งวัน

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกว่าตนเองแทบจะเป็นลมคาตำราสี่เล่มจริง ๆ จึงกล่าวปฏิเสธคำชวนกินข้าวของจ้าวซานจงอย่างนุ่มนวล แล้วรีบมุ่งหน้ากลับบ้านขณะที่ฟ้ายังสว่าง

นายบ่าวไม่กี่คนเดินทอดน่องไปตามถนนสายหลักอย่างช้า ๆ พลางสำรวจร้านรวงขายอาหารแต่ละแห่งไปตลอดทาง

เฉินเฮ่ออวี่คิดจะเปิดร้านเล็กๆ เน้นขายบะหมี่กับหมาล่าทั่ง มองสำรวจไปตลอดทางกลับไม่พบร้านประเภทนี้เลย ในใจจึงกระหยิ่มยิ้มย่อง รอให้พริกของเขาเก็บเกี่ยวได้ก่อน รวมเข้ากับฝีมือทำบะหมี่น้ำสูตรสืบทอดประจำตระกูล รับรองว่ากิจการต้องขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่

ร่ำรวยมหาศาลไม่ได้ก็ช่างปะไร อย่างน้อยก็พอหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้

กำลังวาดฝันอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาขวางหน้า เมื่อเพ่งมองดูก็เห็นเป็นเด็กรับใช้ชุดเขียววัยเพิ่งมุ่นมวยผมจุก มีมารยาทนอบน้อมยิ่ง "คุณชายเฉิน คุณหนูของข้าขอเชิญท่านไปสนทนาเป็นการส่วนตัวสักครู่ขอรับ"

พูดจบก็เบี่ยงกายเล็กน้อย นิ้วชี้ไปยังโรงน้ำชาฝั่งตรงข้าม—

หน้าต่างชั้นสองเปิดออก สตรีโฉมงามท่าทางเย่อหยิ่งเย็นชานางหนึ่งโน้มกายออกมาเล็กน้อย พัดกลมบดบังใบหน้าไปครึ่งเสี้ยว พลางกระดิกนิ้วเรียกเขา

หากมิใช่เฉียวหย่าเหนียงแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้

เฉินเฮ่ออวี่ยกมือซ้ายขึ้นขยี้ตา พัดจีบในมือขวากดแนบหน้าผาก คร่ำครวญอยู่ในอกอย่างเงียบงันไปหลายรอบ

นี่ถึงขั้นสะกดรอยตามเขาเลยหรือ วันเวลาช่าง... ผ่านไปยากเย็นเสียจริง

น้ำใจสาวงามยากรับไหวที่สุด เขาได้แต่รำพึงในใจ

เขาเดินขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ นัดวันหน้ามิสู้เผชิญหน้าวันนี้ พูดให้กระจ่างไปเสียแต่ตอนนี้เลยก็ดี

เฉินเฮ่ออวี่ก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัว ชิวซานและซิ่วสุ่ยยืนกอดอกขนาบซ้ายขวาอยู่ตรงหน้าประตู

เด็กรับใช้ที่เดินตามขึ้นมาหมายจะปิดประตูห้อง แต่ถูกซิ่วสุ่ยถลึงตาใส่ทีหนึ่งจนตกใจรีบหดมือกลับ

ยิ่งอยู่ร่วมห้องส่วนตัวกับเฉียวหย่าเหนียงด้วยแล้ว เปิดประตูทิ้งไว้นั่นแหละดีที่สุด

เฉียวหย่าเหนียงมิได้ใส่ใจการคุมเชิงเล็กๆ น้อยๆ ตรงหน้าประตู ใบหน้านางเย็นชาดุจน้ำแข็ง จ้องมองเฉินเฮ่ออวี่ตาไม่กะพริบ ไม่อาจละสายตาไปได้

เฉินเฮ่ออวี่เดิมทีก็รูปร่างสูงโปร่งอยู่แล้ว เมื่อก่อนผอมแห้งราวกับก้านปอ แต่ช่วงนี้หมั่นออกกำลังกายฟิตหุ่นทุกวันจนเริ่มมีมัดกล้ามเนื้อ สวมใส่เสื้อผ้าแล้วจึงดูผึ่งผายสง่างามยิ่งนัก

เฉียวหย่าเหนียงแยกจากเขาไปอย่างรีบร้อน วันนี้ได้พบกันอีกครา นางรู้สึกว่ากลิ่นอายของเขาเปลี่ยนไปมาก แม้ยังคงเป็นใบหน้าหล่อเหลาไม่แยแสโลกใบเดิม ทว่ากลับเจือความสง่างามนุ่มนวลอย่างบัณฑิตขึ้นมาหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว

ซ้ำยังไม่ทำหน้าทะเล้นหรือแสร้งทำสนิทสนมกับนางอีกแล้ว ทุกท่วงท่าอากัปกิริยาแฝงไว้ด้วยความห่างเหินอย่างเต็มเปี่ยม

ยิ่งเห็นเช่นนั้นในใจนางก็ยิ่งเจ็บแปลบขึ้นมา

สีหน้าของเฉินเฮ่ออวี่พลันเคร่งขรึมลง เขามองนางอย่างเย็นชา ดูท่าทางคงจะรู้ฐานะของเหมยต่วนแล้วเป็นแน่

แอบสะกดรอยตามเขาก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังตามไปถึงตระกูลเหมยเชียวหรือ

เขาข่มโทสะไว้ยังไม่เอ่ยปาก อยากจะพูดคุยกับนางให้รู้เรื่องอย่างประนีประนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต่อไปจะได้ตัดขาดจากกันด้วยดี ต่างคนต่างมีความสุข

นางจะเคียดแค้นก็ช่าง ไม่ยินยอมก็ช่าง อย่างไรเสียชีวิตคู่ของเขาก็ไม่อาจมีคนที่สามได้ คิดเสียว่าเขาเป็นคนใจดำไร้หัวใจก็แล้วกัน

ทว่าเฉียวหย่าเหนียงกลับมิได้คิดเช่นนั้น นางชิงอาละวาดขึ้นมาก่อนที่เฉินเฮ่ออวี่จะได้เอ่ยปาก

"ต่อไปเจ้าห้ามไปหานางอีกนะ! ตระกูลเหมยเป็นตัวอะไรกัน เจ้ายังคิดจะประจบสอพลอปู่ที่เป็นขุนนางใหญ่ของนางอีกหรือ นังแพศยานั่นถูกตระกูลเหมยทอดทิ้งไม่ไยดีแล้ว เจ้าแค่เล่นสนุกกับนางก็พอ ยังจะคิดจริงจังอีกหรือ"

"ข้าไม่จริงจังกับนาง แล้วจะให้จริงจังกับเจ้ารึ" เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินนางด่าทอเหมยต่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงอดตอกกลับมิได้

เขาทนไม่ได้ที่นางอ้าปากก็ด่าคนอื่นว่านังแพศยา หากเฉียวหย่าเหนียงเป็นฝ่ายร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาก่อน เขายังจะรู้สึกผิดและละอายใจอยู่บ้างที่ตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบเชิงเหตุผล

เหมยต่วนไม่เคยไประรานนาง แม้จะรู้ว่ามีนางอยู่ก็ไม่เคยด่าว่านางสักคำ เฉียวหย่าเหนียงโผล่มาถึงก็เปิดฉากด่ากราด มันเรื่องอะไรกัน

เรื่องระหว่างร่างเดิมกับนางน่ะ ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก สตรีที่ยังไม่ออกเรือนแท้ ๆ กลับวิ่งตามบุรุษที่มีครอบครัวแล้วออกไปกินดื่มเที่ยวเล่นทุกวี่วัน เจ้าเฉียวหย่าเหนียงจะไม่รู้เทียวหรือว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว หรือว่าเจ้าจะยอมลดตัวมาเป็นอนุภรรยากันเล่า

เฉียวหย่าเหนียงถูกอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ตามใจจนเสียคนมาโดยตลอด ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน บรรดาพี่น้องสตรีที่เป็นบุตรอนุ สาวใช้ และหญิงรับใช้ในเรือนต่างคอยเอาอกเอาใจห้อมล้อมนาง ไม่เคยมีใครเอ่ยวาจารุนแรงใส่นางสักคำ

ครั้นได้ยินเฉินเฮ่ออวี่กล่าวเช่นนี้ นางก็โกรธจนเบิกตาหงส์กว้างจนพูดไม่ออก คว้าถ้วยน้ำชาร้อนสาดใส่หน้าเฉินเฮ่ออวี่ทันที "เจ้า... เจ้า ช่างบังอาจนัก..."