บทที่ 67 ไม่ได้

เฉินเฮ่ออวี่เอื้อมมือไปทัดปอยผมข้างแก้มของนางไว้หลังใบหู พลางเอ่ยด้วยความทะนุถนอม "ไม่เป็นไรหรอก ข้าจัดการได้ ขอแค่เจ้ารู้ว่าในใจข้ามีเพียงเจ้าก็พอแล้ว"

เขาไม่ค่อยมีประสบการณ์ความรัก ไม่รู้ว่าจะเอาใจสตรีอย่างไร ทั้งยังพูดคำหวานเลี่ยน ๆ ไม่เป็นสักกี่ประโยค ทว่านี่กลับเป็นความรู้สึกจากใจจริงของเขา

เหมยต่วนแย้มยิ้มบาง ๆ รวบรวมความกล้ากุมนิ้วมือของเขาไว้สองนิ้ว โดยมีแขนเสื้อตัวกว้างคอยบดบังมือของคนทั้งสองเอาไว้

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มอย่างเข้าใจ ก่อนจะกุมมือน้อยของนางตอบกลับไว้แน่น

ด้านนอก หม่ามามายืนหันหลังให้พวกเขา พลางเงี่ยหูคอยแอบฟังความเคลื่อนไหวข้างในอยู่ตลอด

ทั้งสองคุยกันเสียงเบา นางจึงได้ยินไม่ปะติดปะต่อ แต่ครั้นเสียงค่อย ๆ เงียบหายไป ก็คะเนว่าคงพูดคุยกันพอสมควรแล้ว

จึงกระแอมไอเคลียร์ลำคอ แล้วตะโกนบอกสองแม่ลูกที่กำลังย่างเนื้ออยู่ข้างนอก "ฮูหยินเจ้าคะ กลางค่ำกลางคืนกินเนื้อมากไปไม่ดีกระมัง เท่านี้ก็น่าจะพอแล้วนะเจ้าคะ"

ฮูหยินใหญ่เหมยเข้าใจความหมาย จึงยิ้มพลางเอ่ยกับบุตรชาย "เนื้อแพะวันนี้มันนุ่มกำลังดี ช่างเลือกซื้อมาได้เหมาะเจาะจริง ๆ ส่งไปให้อาจารย์กู้หรือยัง"

เหมยจื่อชิงพลิกเนื้อแพะไปพลางตอบไปพลาง "ย่างเสร็จชุดแรก ลูกก็ส่งไปให้ท่านก่อนใครแล้วขอรับ ลูกกินดูก็อร่อยมาก ได้ยินว่าเป็นพี่ใหญ่เฉินที่เจาะจงให้คนไปคัดตัวที่ดีที่สุดจากพ่อค้าแพะมาถึงสองตัว เนื้อแพะราคาก็แพง เขาช่างใจป้ำจริง ๆ"

"เขามาอาศัยเรียนที่นี่ ย่อมต้องแสดงความขอบคุณเป็นธรรมดา" ฮูหยินใหญ่เหมยไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องของเหมยต่วนกับเขามากความ "ไปเถอะ พวกเรากลับไปกินต่อกันอีกสักหน่อย"

พอกลับมาถึงศาลากลางสระน้ำ เห็นบุตรสาวมีสีหน้ายิ้มแย้ม นางก็รู้ว่าไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว

มื้อนี้กินกันจนดึกดื่นถึงได้เลิกรา เฉินเฮ่ออวี่อารมณ์ดีจึงดื่มสุราไปอีกหลายจอก ถึงขั้นใจกล้าอาสาไปส่งฮูหยินใหญ่เหมยกับเหมยต่วนกลับเรือนชั้นใน ยามร่ำลาก็แอบยัดซองจดหมายนั้นใส่มือเหมยต่วนคืนไปอย่างเงียบเชียบ

ค่ำคืนนี้ทุกคนต่างสุขใจ สามแม่ลูกสกุลเหมยนึกว่าทำเรื่องนี้อย่างมิดชิดแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะยังแว่วไปถึงหูของฮูหยินรองสกุลเหมยที่เมืองซ่างจิงจนได้

สตรีที่ถึงวัยออกเรือนแล้วแท้ ๆ กลับพาชายอื่นมาร่วมโต๊ะอาหาร แม้ว่าจะมีมารดาและพี่น้องอยู่ด้วยก็ตามที—

ฮูหยินรองเหมยจึงนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องการแต่งงานของเหมยต่วนได้อย่างรวดเร็ว

นางคาดเดาเจตนาของพี่สะใภ้ใหญ่ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าถูกกักบริเวณไปแล้ว ยังจะมีปัญญาไปทำความรู้จักกับคุณชายแห่งจวนโหวได้อีก

จวนฉางซิงโหวจะตกอับอย่างไร ก็ยังคงเป็นจวนโหว หาใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาสามัญจะเอื้อมถึง

ถูกต้องแล้ว เรือนใหญ่สกุลเหมยในสายตานางมีฐานะตกต่ำถึงเพียงนั้นแล้ว

นางมีแผนการเรื่องการแต่งงานของเหมยต่วนผู้เป็นหลานสาวคนนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ฮูหยินเฒ่าเหมยยังคงไม่ยอมพยักหน้าตกลง เห็นทีต้องรีบเร่งเร้าดูสักหน่อยแล้ว

ทว่านางจะเร็วอย่างไร ก็ยังไม่เร็วเท่าเฉินเฮ่ออวี่

วันรุ่งขึ้นเฉินเฮ่ออวี่กลับมายังจวนโหว ก็ตรงไปพบฉางซิงโหวผู้เป็นบิดาก่อนเป็นอันดับแรก

ช่วงนี้เขาไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวาย สองพ่อลูกพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาเข้าใจกันดี ฉางซิงโหวจึงค่อนข้างยินดีที่ได้พบเขา

ผู้เป็นพ่อเอ่ยเรียกให้เขานั่งลงด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี "เมื่อคืนวิ่งโร่ไปไหนมาล่ะ แม้จะปลดคำสั่งกักบริเวณให้เจ้าแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะทำตัว... อา นั่นแหละ ใกล้จะถึงการสอบย่วนซื่อแล้ว เจ้ายังจำได้ใช่หรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่ยามอยู่กับฉางซิงโหว นับวันยิ่งเหมือนสหายต่างวัยเข้าไปทุกที

อาจเพราะไม่ได้เป็นคนโบราณแต่กำเนิด จึงไม่อาจเคารพ เทิดทูน และเชื่อฟังบิดาประหนึ่งพระเจ้าบนสวรรค์ได้ตลอดเวลา

เขาจึงตอบกลับไปอย่างยิ้มแย้มเช่นกัน "เมื่อวานข้าไปพบอาจารย์กู้ที่สกุลเหมยมา ท่านบอกว่าข้าก้าวหน้าขึ้นมาก หากขยันต่อไปอีกสักสองเดือน ก็น่าจะสอบผ่านย่วนซื่อได้ขอรับ"

"ฮ่า ๆๆ เช่นนั้นก็ดี เจ้าจงกู้หน้าให้บิดาผู้นี้สักหน่อยเถอะ ปีหน้าก็สอบเซียงซื่อให้ผ่านเสียด้วยเลย" ฉางซิงโหวหัวเราะร่าจนหุบปากไม่ลง

"เป็นอย่างไร ตาเฒ่ากู้ยอมรับเจ้าเป็นศิษย์หรือยัง ต้องให้ข้าไปพบเขาเพื่อขอร้องให้รับเจ้าหรือไม่ ความรู้ของเขาสูงส่ง เจ้าต้อง—"

"โอ๊ย ท่านพ่อ ท่านพ่อ! พวกเราสอบย่วนซื่อให้ผ่านก่อนค่อยว่ากันเถอะขอรับ! ชื่อเสียงข้าแย่ถึงเพียงนั้น อย่างไรก็ต้องแสดงความมุ่งมั่นออกมาให้เห็นบ้าง ถึงจะกล้าเอ่ยปากเรื่องกราบเป็นศิษย์ได้เต็มปาก"

"นั่นก็จริงของเจ้า! เจ้าดูไอ้พวกเต่าบัดซบที่สำนักศึกษาประจำตระกูลสิ ตอนรับเงินรับค่าเล่าเรียนล่ะคล่องแคล่วเชียว พอให้ใส่ใจสั่งสอนเจ้าเข้าหน่อย แต่ละคนกลับชิ่งหนีเร็วยิ่งกว่าขโมย!"

"ก็... ก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอกขอรับ เมื่อก่อนข้าเกเรในสำนักศึกษาประจำตระกูล... พวกเขาคงจะเข็ดขยาดข้ากันหมดแล้ว"

"ชิ! พวกมันก็แค่อยากจะหาเรื่องสบายละไม่ว่า! อยากได้แต่นักเรียนที่เชื่อฟัง พอซนขึ้นมานิดหน่อยก็ผลักไสไล่ส่งเสียแล้ว มีเรื่องง่ายดายสบายใจเช่นนั้นที่ไหนกัน"

อ้าวเฮ้ย ที่ท่านพ่อพูดมามันก็มีเหตุผลนี่หว่า!

คนเราทำงานทำการ จะมามัวเลือกที่รักมักที่ชังทำแต่งานสบายได้อย่างไรกัน!

"เจ้ามาหาข้าทำไมกัน จะมาชวนคุยเรื่อยเปื่อยหรือไร" ขิงยังไงก็แก่กว่า ฉางซิงโหวประคองถ้วยชาขึ้นมา ชำเลืองมองเขาด้วยหางตา "ไม่มีอะไรก็ไสหัวไปเสีย ข้ายังมีธุระต้องยุ่ง"

"วันนี้เป็นวันหยุดพัก เจินอี๋เหนียงก็ไปไหว้พระจุดธูป ท่านจะมีธุระอะไรได้ขอรับ ตำราพวกนั้นคราวก่อนท่านอ่านจบแล้วหรือยัง ให้ข้าช่วยซื้อมาเพิ่มให้อีกสักสองสามเล่มไหม" เฉินเฮ่ออวี่ไม่เกรงใจ เอ่ยล้อเลียนเขาไปสองสามประโยค

ฉางซิงโหวหน้าแก่ๆ แดงเรื่อขึ้นมาทันใด จึงขึ้นเสียงดุ "ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่! เจ้าลูกกระต่ายนี่ผิวหนังคันยิบๆ แล้วใช่ไหม ไม่ได้โดนตีสักสามวันไม่ได้เลยรึ"

พูดพลางมองหาเครื่องไม้เครื่องมือที่หยิบจับถนัดมือไปด้วย

เฉินเฮ่ออวี่รีบห้ามทัพไว้ "อย่าขอรับอย่า ไม่คันเลยสักนิด ข้ามีเรื่องจริงจังจะหารือกับท่านพ่อ"

"ว่ามา!" ฉางซิงโหวตอบเสียงดังฟังชัด ทว่าแอบคว่ำหนังสือเรื่องเล่าบนโต๊ะลงอย่างเงียบเชียบ จะให้เจ้าเด็กบัดซบนี่จับได้ไม่ได้เด็ดขาด

"ข้าอยากแต่งงานแล้วขอรับ"

ฉางซิงโหว "..."

ไฉนถึงกะทันหันปานนี้

ไม่กี่วันก่อนเจ้าเด็กนี่ยังบอกอยู่เลยมิใช่หรือ ว่าก่อนสอบย่วนซื่อจะไม่คิดเรื่องนี้ รอให้พ้นการสอบเซียงซื่อปีหน้าไปก่อนค่อยว่ากัน

ซี๊ด... เมื่อคืนไม่กลับบ้าน คงมิใช่ว่าไปนอนกับใครเข้าอีกล่ะสิ

เป็นชาวบ้านตาสีตาสา หรือว่าเป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์

ไม่แต่งไม่ได้งั้นรึ เช่นนั้นฐานะทางบ้านคงไม่ต่ำต้อยแน่

เอ๊ะ อย่าบอกนะว่าทำเขาท้องมีลูกมีเต้าขึ้นมาแล้วน่ะ???

สงบสุขได้ไม่กี่วันจริงๆ ชีวิตนี้ยังจะอยู่กันดีๆ ได้อีกไหม

เพียงไม่กี่ชั่วลมหายใจ ฉางซิงโหวก็มโนเรื่องราวดราม่าใหญ่โตไปแล้วหลายฉาก เขาจึงยกมือกุมหัวใจที่เต้นรัวตุบๆ "เจ้าพูดมาเถอะ ข้ายังพอรับไหว"

เฉินเฮ่ออวี่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายตลบแต่กลับไม่ยอมอ้าปากพูด ก็กำลังนึกแปลกใจอยู่พอดี

อะไรของเขาน่ะ อะไรคือท่านยังพอรับไหวกัน

"เรือนใหญ่สกุลเหมย เมื่อก่อนท่านพ่อพอรู้จักบ้างหรือไม่ขอรับ ข้าจะแต่ง..."

"หยุดเดี๋ยวนี้!" ฉางซิงโหวรีบเบรกไว้ "เจ้าไม่ได้ไปเรียนหนังสือที่สกุลเหมยหรอกรึ ไปหาเมียมาหรอกเรอะ"

"ย่อมไม่ใช่เช่นนั้นขอรับ!" เฉินเฮ่ออวี่รีบปฏิเสธ แม้ว่าทุกครั้งจะอยากเจอหน้าเหมยต่วนอยู่บ้าง แต่เป้าหมายหลักก็ยังเป็นการไปเรียนหนังสือ อีกทั้งต่อให้ใช่จริงก็ไม่มีทางยอมรับกับพ่อตาแก่คนนี้หรอก

"บ้านนั้นไม่ได้เด็ดขาด เหมยผู้พี่ใหญ่ตายไปแล้ว พวกนางถูกทิ้งกลับบ้านเดิมตั้งกี่ปี ไร้อำนาจไร้อิทธิพล ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องพวกนั้น ตัวฮูหยินใหญ่เหมยเองก็มิใช่สตรีเพียบพร้อมกุลสตรีที่ไหน ถึงขั้นทำสามีตัวเองซวยจนตายไปแล้ว"

ฉางซิงโหวปฏิเสธทันควัน "ลูกสาวที่นางเลี้ยงดูมาจะอ่อนหวานเพียบพร้อมได้สักแค่ไหนเชียว"

"เรื่องของสกุลเหมยนั่นเป็นเรื่องสุดวิสัยล้วนๆ ท่านพ่อจะโทษฮูหยินใหญ่เหมยไปเสียหมดมิได้หรอกขอรับ ใต้เท้าเหมยเองก็มีความคิดอ่านของเขา พอเกิดเรื่องผิดพลาดจะมาป้ายความผิดให้ผู้หญิงฝ่ายเดียวได้อย่างไรกัน"

"อืม เจ้าพูดก็มีส่วนถูก ฮูหยินใหญ่เหมยรนหาที่ตาย เหมยผู้พี่ใหญ่เองก็ไม่ฉลาด" ฉางซิงโหวจิบชาอึกหนึ่ง "ผัวเมียใช้ไม่ได้ทั้งคู่ ลูกสาวยิ่งใช้ไม่ได้เข้าไปใหญ่"

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

"สองสามตระกูลที่แม่เจ้าเลือกไว้ให้ แม้จะเป็นขุนนางชั้นผู้น้อย แต่ทุกบ้านล้วนมีลูกหลานที่ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน อนาคตยากจะคาดเดา แล้วสกุลเหมยมีอะไรบ้างเล่า"

"สกุลเหมยก็มีลูกหลานที่เรียนหนังสือขอรับ ที่ข้าไปหาก็ไม่ใช่ว่า..."

"ตาแก่เหมยไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเรือนใหญ่ ไม่มีตระกูลคอยหนุนหลัง ลำพังแค่เจ้าเด็กนั่นไม่มีทางเรียนจนได้ดีหรอก ต่อให้เชิญอาจารย์กู้มาก็ช่วยไม่ได้!"

"ข้าว่าเหมยจื่อชิงก็ฉลาดอยู่มาก ทั้งยังขยันขันแข็งยิ่ง..."

"ขยันไปบ่อนพนันกับซ่องนางโลมน่ะรึ" ฉางซิงโหวหัวเราะเยาะเย้ย "อายุสิบสามสิบสี่ก็เที่ยวเล่นถึงเพียงนี้ ข้าว่ามีแววจะแซงหน้าเจ้าเสียด้วยซ้ำ! เอ๊ะ เจ้าเริ่มไปเที่ยวหอนางโลมตั้งแต่อายุเท่าไรกันนะ ขอนึกดูซิ สิบหกหรือ ไม่สิ..."

เฉินเฮ่ออวี่ "..."

ฉางซิงโหวเห็นบุตรชายยืนอึ้งทื่อเป็นไก่ไม้ ก็ยื่นมือไปสะกิดเขาสองที "คงมิใช่ว่าเจ้าก็เริ่มตอนอายุสิบสี่เหมือนกันหรอกนะ เพียงแต่ตอนนั้นข้าจับไม่ได้คาหนังคาเขาใช่ไหม"

เฉินเฮ่ออวี่ถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ "ท่านพ่อ..."

พวกเราไม่นอกเรื่องจะได้ไหมเนี่ย

"เอาเป็นว่า ไม่ได้! ข้าไม่เห็นชอบด้วย" ฉางซิงโหวโบกมือใหญ่ "เจ้ารีบกลับไปอ่านหนังสือเสีย สอบเสร็จแล้วค่อยมาว่าเรื่องนี้กัน!"