บทที่ 66 ผูกสัมพันธ์รัก

"มะ...ไม่เป็นไร ถึงมีตรงไหนยังไม่เสร็จ ข้าก็...สะ...ใส่ได้ขอรับ" หัวใจของเฉินเฮ่ออวี่เต้นรัว ด้วยความลนลานจึงพูดติดอ่างไปบ้าง

มีชีวิตมาสองชาตินี่เพิ่งเป็นครั้งแรกที่ได้พบแม่ยาย จึงอดประหม่าอยู่บ้างไม่ได้

ท่าทางนั้นทำเอาทุกคนหัวเราะร่า เหมยต่วนเองก็ก้มหน้าเม้มปากไม่พูดไม่จา

หม่ามามารับสายตาของฮูหยินใหญ่เหมยแล้วก็กระหยิ่มยิ้มย่องกลับเข้าไปในเรือนเพื่อหยิบเสื้อผ้า หากยังอยู่ในตระกูลเหมยที่เมืองซ่างจิง เรื่องเช่นนี้ย่อมผิดธรรมเนียมอย่างแน่นอน

ทว่าพวกนางติดแหง็กอยู่ที่เรือนบรรพบุรุษคฤหาสน์เหราเหอมาสี่ปีแล้ว หากยังต้องยึดธรรมเนียมทุกกระเบียดนิ้ว ก็คงได้แต่นอนรอความตายเท่านั้น

เพื่อแย่งชิงทรัพย์สินอันน้อยนิดของตระกูลเหมย เรือนสองและเรือนสามต่างระแวดระวังเรือนหลักราวกับไก่ชนจ้องตีกัน แทบอยากให้พวกนางตกอับยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ

หม่ามามาย่อมไม่อยากให้คุณหนูที่ตนป้อนนมเลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อยต้องแต่งให้ชาวบ้านธรรมดา หรือไปเป็นภรรยาใหม่ของตาแก่ที่ไหน

แม้เฉินเฮ่ออวี่จะแต่งภรรยาใหม่เช่นกัน แต่อย่างไรก็ยังหนุ่มแน่น หน้าตาหล่อเหลาสง่างาม บุตรสายตรงก็มีเพียงลูกสาวคนเดียว ไม่นับว่าเป็นภัยคุกคามอันใด

ยามนี้นี่จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของพวกนางอย่างแท้จริง

เสื้อผ้าถูกนำมาอย่างรวดเร็ว เฉินเฮ่ออวี่ถือเข้าไปเปลี่ยนในเรือนข้างๆ ครั้นผลัดเปลี่ยนออกมา คราวนี้จึงดูเจริญตาขึ้นมาก

ผ้าป่านฤดูร้อนสีศิลาคราม เย็นสบายถ่ายเทอากาศได้ดี ขับเน้นให้ผิวของเขาดูขาวผ่อง ยิ่งบวกกับรูปร่างสูงโปร่ง ผึ่งผายเอวคอด ช่างเป็นบุรุษหนุ่มที่สง่างามโดยแท้

อาจารย์กู้บอกว่าเขาพากเพียรเล่าเรียนอย่างจริงจัง การสอบระดับย่วนครั้งนี้น่าจะสอบผ่านได้ และการสอบระดับมณฑลในปีหน้าก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

บุรุษเช่นนี้ ทั้งยังใส่ใจบุตรสาวของตน แม้แต่ฮูหยินใหญ่เหมยก็ยังรู้สึกว่าเขาเป็นว่าที่บุตรเขยชั้นเลิศ

เฉินเฮ่ออวี่เบิกบานใจยิ่งนัก ให้พวกสตรีในเรือนนั่งพักอยู่ในศาลา ส่วนตนเองวิ่งออกไปย่างเนื้อด้วยมือ ทั้งโรยเกลือ ทาน้ำมัน คอยพลิกขาแกะย่างไปมา

ในที่สุดก็ใช้มีดสั้นค่อยๆ แล่ออกมาทีละชิ้น โรยเครื่องปรุงรส แล้วนำไปส่งให้ฮูหยินใหญ่เหมยด้วยตนเอง นางยิ้มร่ารับไป

ส่วนจานที่สองเขาส่งให้เหมยต่วน แม้นางจะยังไม่กล้ามองหน้าเขา แต่ก็รับไปกินแต่โดยดี

ความกังวลในใจของเฉินเฮ่ออวี่คลายลงไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะถูกเหมยจื่อชิงลากตัวไปย่างเนื้อแกะเสียบไม้อีกมากมายนำเข้ามา

บนโต๊ะอาหารนอกจากเนื้อแกะแล้ว ยังมีท้อ พลัม และแตงโมสดใหม่ สกุลเหมยยังเตรียมอาหารจานเย็นและกับข้าวร้อนๆ ไว้อีกเต็มโต๊ะ พร้อมกับนำสุราผลไม้ชั้นดีออกมาหลายขวด มื้อนี้ทุกคนจึงรับประทานกันอย่างชื่นมื่น อิ่มเอมสำราญใจกันถ้วนหน้า

ฮูหยินใหญ่เหมยตั้งใจจะเปิดโอกาสให้บุตรสาวได้พูดคุยกับเฉินเฮ่ออวี่บ้าง ทว่าก็ไม่กล้าผละไปไกลเกินไป ด้วยมีบ่าวไพร่อยู่หลายคน หากมีคำซุบซิบนินทาเล็ดลอดออกไปจะทำให้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเสียหาย

ขณะกำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆ เหมยจื่อชิงก็ร้องเรียกนางจากด้านนอก "ท่านแม่ ท่านย่างเนื้อแกะได้เก่งที่สุด วันนี้เอ็นดูพวกเราสักหน่อย มาช่วยชี้แนะให้หน่อยได้หรือไม่ขอรับ"

เมื่อเห็นบุตรชายยอมเข้ามาสนิทสนมด้วยอย่างกะทันหัน ฮูหยินใหญ่เหมยทั้งประหลาดใจทั้งยินดี เสียงสั่นตอบตกลงซ้ำๆ แล้วรีบยกชายกระโปรงก้าวตรงไปหาทันที

เตาปิ้งย่างเหล่านั้นห่างจากศาลาเพียงไม่กี่สิบก้าว ไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดี

ในศาลาจึงเหลือเพียงเฉินเฮ่ออวี่ เหมยต่วน หม่ามามา และฮวาหลิงเอ๋อร์ บรรยากาศเงียบสงัดลงชั่วขณะ

หม่ามามาส่งสายตาให้ฮวาหลิงเอ๋อร์ ทั้งสองคนจึงถอยไปยืนคุมเชิงอยู่ตรงทางเข้าศาลา

เฉินเฮ่ออวี่กระแอมเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "ยังโกรธอยู่หรือไม่"

เหมยต่วนยู่ปาก ไม่ยอมเอ่ยคำใด

เฉินเฮ่ออวี่ค่อยๆ ขยับเข้าไปนั่งข้างกายนาง กระซิบเสียงเบาว่า "แม่ใหญ่ที่บ้านถือวิสาสะจะทาบทามสู่ขอให้ ข้าปฏิเสธท่านพ่อไปแล้ว"

เหมยต่วนกะพริบดวงตากลมโต ปากยังคงยู่ มองหน้าเขาแล้วยื่นนิ้วหนึ่งเกี่ยวสายรัดเอวของเขาไว้

เฉินเฮ่ออวี่อดหัวเราะไม่ได้ แม่หนูน้อยคนนี้กำลังสื่อถึงเรื่องของเฉียวหย่าเหนียงอยู่นี่เอง

คำถามนี้ตอบยากยิ่งนัก เขาใคร่ครวญดูแล้วจึงกล่าวอย่างระมัดระวัง "ข้ากับนางรู้จักกันที่งานตีคลีเมื่อปีก่อน เคยไปมาหาสู่กันอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่ได้ทำเรื่องเกินเลยอันใด ต่อไปข้าจะไม่ข้องแวะกับนางอีก... ทว่าเรื่องนี้ข้าก็ทำไม่ถูกต้องจริงๆ นางเป็นสตรี... ชายหญิงย่อมต้องมีขอบเขต"

เหมยต่วนฟังแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป นางมองเฉินเฮ่ออวี่อย่างเหม่อลอย "ท่าน... ท่านไปมาหาสู่กับข้าสักพัก แล้วต่อไปก็จะ 'ไม่ข้องแวะกับข้า' เช่นกันใช่หรือไม่ ท่านปฏิบัติต่อสตรี... เช่นนี้ทุกคนเลยหรือ"

"ไม่ ไม่ ไม่ ย่อมไม่ใช่แน่นอน" เฉินเฮ่ออวี่รีบโบกมือเป็นพัลวัน "นั่นไม่เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนกันอย่างไร"

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เมื่อก่อนข้าเที่ยวเล่นเพลิดเพลินเกินไป เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ไม่ได้คำนึงว่าชื่อเสียงของสตรีกับบุรุษนั้นไม่เหมือนกัน เป็นข้าที่ทำผิดต่อผู้อื่น สมควรต้องรักษาระยะห่าง ตอนนั้นข้า... ข้ายังมีภรรยาอยู่แท้ๆ วันๆ ไม่คิดก้าวหน้า เอาแต่คิดจะกินดื่มเที่ยวเล่น คบหาพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวฝูงใหญ่ ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี... ทำเช่นนี้ย่อมไม่ถูกต้องแน่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้วจริงๆ..."

สวรรค์เอ๋ย เรื่องในอดีตนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาทำเสียหน่อย! มาให้เขาตามเช็ดตามแก้ตอนนี้ มันยากเกินไปแล้ว!

"แล้วข้าไม่เหมือนกับนางตรงไหน"

คำถามชวนคอขาดชัดๆ เฉินเฮ่ออวี่มองแววตาดื้อรั้นของเหมยต่วน

แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "บางทีตอนที่ข้าพบเจ้าครั้งแรกแล้วชอบเจ้า อาจนับเป็นรักแรกพบเพราะหลงรูปโฉมก็ได้ เจ้าอย่าเพิ่งโกรธเลย บุรุษเห็นสตรีงามล้ำเลิศ มีหรือจะไม่ชอบ แต่ระดับของความชอบนั้นไม่เหมือนกัน บางคนแค่อยากเข้าใกล้ทำความรู้จัก แต่บางคนอยากตบแต่งเข้าบ้านเพื่อทะนุถนอมไปชั่วชีวิต"

ริมฝีปากของเขาดูดีอย่างยิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ายังชวนให้ลุ่มหลง เหมยต่วนเหม่อมองเขาอย่างตะลึงงัน เฝ้ารอให้เขาเอ่ยประโยคนั้นออกมา ความประหม่าตื่นเต้นไม่ต้องบอกก็รู้

คนทั้งสองนั่งอยู่ใกล้กันมาก ปลายจมูกของเฉินเฮ่ออวี่อบอวลด้วยกลิ่นกายหอมละมุนของหญิงสาว ทำให้ความคิดของเขาพลันสะดุดหยุดลงชั่วคราว

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงไปโอบไหล่นางไว้ ก้มหน้าแนบริมฝีปากรูปกระจับของนาง ความนุ่มนิ่มหยุ่นละมุนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะจุมพิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สัมผัสอุ่นซ่านทำให้เหมยต่วนมึนงงไปหมดราวกับอยู่ในความฝัน นางตัวสั่นเทาแต่ไม่ได้ขัดขืน

เฉินเฮ่ออวี่ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการสะกดกลั้นตัวเอง เขาผละตัวขึ้น สบสายตานางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทีละคำ "ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า"

เหมยต่วนยังไม่ทันได้สติจากจุมพิตอันดูดดื่มนั้น นางมองเขาอย่างน้อยอกน้อยใจ แววตาคลอเคลียไปด้วยม่านหมอก พอเอ่ยปากก็เจือเสียงสะอื้นออดอ้อน "แต่ว่า สภาพครอบครัวของข้าตอนนี้... ก็ไม่ค่อยดี แม่นางท่านนั้น... นางเป็นบุตรสาวบ้านไหนกัน คงจะเป็นตระกูลผู้ดีมีเงินกระมัง"

จะไม่ร่ำรวยสูงศักดิ์ได้อย่างไร นั่นมันระดับท่านเซี่ยนจู่เชียวนะ

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะเจื่อน รู้ดีว่านางกำลังกังวลเรื่องใด คำถามนี้เมื่อคืนเขาก็คิดอยู่เหมือนกัน แท้จริงแล้วชอบเหมยต่วนตรงไหน และไม่ชอบเฉียวหย่าเหนียงตรงไหนกันแน่

ทั้งสองล้วนเป็นโฉมสะคราญ เหมยต่วนนิสัยเรียบง่ายไร้เดียงสาอ่อนหวานนุ่มนวล เรียกได้ว่าถูกใจเขาเต็มๆ ส่วนเฉียวหย่าเหนียงเอาแต่ใจอย่างน่ารัก นิสัยก็น่าจะสนุกสนานมีชีวิตชีวา

ส่วนเรื่องผลประโยชน์แอบแฝงที่มาพร้อมกับการแต่งงาน คนในใต้หล้าล้วนคิดคำนวณจนปรุโปร่งมานานแล้ว มิเช่นนั้นจะมีเรื่องการแต่งงานเพื่อเกี่ยวดองอำนาจเกิดขึ้นได้อย่างไร

หากให้ฉางซิงโหวเป็นผู้เลือกให้เขา ย่อมต้องเลือกเฉียวหย่าเหนียงอย่างไม่ต้องสงสัย ประโยชน์ของตระกูลต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ยิ่งไปกว่านั้นตัวเฉินเฮ่ออวี่เองก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น มหาเสนาบดีเหมยเป็นขุนนางผู้กุมอำนาจ จวนฉางซิงโหวเป็นขุนนางบรรดาศักดิ์ ตามปกติการแต่งงานผูกสัมพันธ์ย่อมต้องระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เบื้องบนเกิดความระแวง

หากจะบอกว่า เรือนหลักสกุลเหมยสูญเสียอำนาจถูกขับออกจากเมืองซ่างจิงแล้วหรือ เช่นนั้นในสายตาของฉางซิงโหวก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องแต่งงานเกี่ยวดองเข้าไปใหญ่ ไม่ต่างอะไรกับการแต่งกับหญิงสาวชาวบ้าน ซ้ำยังมีญาติมิตรชวนปวดหัวตามมาอีกเป็นขโยง

ทว่าเรื่องของความรู้สึกนี้ โดยเนื้อแท้แล้วไม่มีสิ่งใดให้เอามาเปรียบเทียบกันได้ ซ้ำยังหาเหตุผลไม่ได้ด้วยซ้ำ

ผลลัพธ์ที่เฉินเฮ่ออวี่คิดมาครึ่งค่อนคืนก็คือ ทำตามหัวใจตัวเอง

คนที่ทำผิดต่อเฉียวหย่าเหนียงคือเจ้าของร่างเดิม เขาช่วยเก็บกวาดปัญหา ช่วยชดเชยให้ได้ แต่ไม่มีทางยอมเอาชีวิตแต่งงานของตนเองเข้าไปแลกเด็ดขาด

ดังนั้นในตอนนี้ เขาจึงให้คำมั่นสัญญากับเหมยต่วนอย่างจริงจังว่า "เรื่องของนางเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย ข้าจะเกลี้ยกล่อมท่านพ่อให้ได้ และรีบเชิญแม่สื่อมาสู่ขอโดยเร็ว"

ในใจของเหมยต่วนทั้งหวานทั้งเปรี้ยว หวานเพราะวันนี้เฉินเฮ่ออวี่บอกว่าจะแต่งงานกับนาง อีกทั้งมารดาก็ยินยอมโดยดุษณี ส่วนเปรี้ยวปร่าก็เพราะอดีตเหล่านั้นของเฉินเฮ่ออวี่ แม้ปากจะบอกว่าไม่ใส่ใจ ทว่าพอได้ยินเข้าก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี...

ท่านแม่พร่ำสอนนางเสมอว่าในเรื่องนี้ต้องใจกว้าง ขอเพียงกุมหัวใจสามีให้อยู่หมัด ทำหน้าที่ของภรรยาเอกให้ดีก็พอ ส่วนพวกอนุภรรยาเหล่านั้นไม่มีทางก่อคลื่นลมใดๆ ได้ ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจมากนัก

เฮ้อ การจะห้ามใจตัวเองไม่ให้หึงหวงนี่ ช่างยากเย็นเหลือเกิน

จุดที่เหมยต่วนเสียเปรียบก็คือการมาอาศัยอยู่บ้านนอกถึงสี่ปี เดิมทีวัยสิบกว่าปีเป็นวัยที่หญิงสาวควรจะได้ติดตามมารดาออกไปเข้าสังคม

นางไม่มีโอกาสเข้าเมืองเลยสักนิด แล้วจะไปรู้ข่าวซุบซิบเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของเฉินเฮ่ออวี่ที่เล่าลือกันในเมืองซ่างจิงได้อย่างไร

มิเช่นนั้นนางคงเดาฐานะของแม่นางที่ร้านหนังสือว่านหวาออกไปแล้ว

นางใช้น้ำเสียงออดอ้อนพลางเขย่าแขนเขาเบา ๆ "นางเป็นคุณหนูบ้านไหนหรือ ท่านบอกข้าเถอะ จะได้ไม่กระอักกระอ่วนหากวันหน้าบังเอิญพบกันเข้า"

เฉินเฮ่ออวี่คิดดูก็จริง เรื่องพรรค์นี้อย่างไรเสียก็ปิดไม่มิดอยู่แล้ว

"นางเป็นบุตรสาวของอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ นามว่าเฉียวหย่าเหนียง"

บุตรสาวของจวิ้นจู่หรือ เหมยต่วนใจหายวาบ รู้สึกเย็นเยียบในอกขึ้นมาทันใด