บทที่ 65 เลี้ยงแขก

"ได้ พี่ไม่กลัวแล้ว" เหมยต่วนไม่กล้าเอ่ยถึงบิดา เพราะกลัวว่าเหมยจื่อชิงจะดื้อดึงขึ้นมาจนพาลโกรธมารดาอีก

นางหัวเราะทั้งน้ำตาพลางกล่าวเสียงสะอื้น "ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ยังไม่ถึงคราวหมดหนทางเสียหน่อย"

"จริงเจ้าค่ะ ทั้งคุณชายทั้งคุณหนูอย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเราเพียงแค่เตรียมป้องกันไว้ล่วงหน้าเท่านั้น" หม่ามามาเอ่ยปลอบ "ยามนี้คุณชายเฉินนิสัยใจคอก็ดีนัก เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาได้เอ่ยกับทางบ้านหรือยัง..."

จะให้ฝ่ายหญิงเป็นคนเอ่ยปากสู่ขอก่อนได้อย่างไรกัน

เหมยจื่อชิงครุ่นคิด "ภรรยาคนก่อนของพี่เฉินจากไปได้ครึ่งปีแล้ว หรือว่าเขาอยากจะไว้ทุกข์ให้ครบหนึ่งปีก่อนค่อยคุยเรื่องแต่งงานใหม่"

"ไม่มีธรรมเนียมที่บุรุษต้องไว้ทุกข์ให้ภรรยาหรอกเจ้าค่ะ ยิ่งเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ เรื่องในเรือนหลังมีตั้งเท่าไร จะขาดนายหญิงไปได้อย่างไรกัน" หม่ามามาแย้ง

"ที่บ้านเขากำลังทาบทามสู่ขอกันอยู่มิใช่หรือ" เหมยต่วนเอ่ยเตือนเสียงเบา

"จริงด้วย! ข้าลืมไปได้อย่างไร!" เหมยจื่อชิงทุบกำปั้นขวาลงบนฝ่ามือซ้าย "ในเมื่อเริ่มคุยเรื่องสู่ขอแล้วก็ดีเลย ข้าจะไปคุยกับเขาเอง!"

พูดจบก็ทำท่าจะวิ่งออกไปข้างนอก

"อย่าไปนะ!" เหมยต่วนตกใจจนรีบลุกขึ้นยืน

ยังดีที่หม่ามามาคว้าตัวเหมยจื่อชิงไว้ได้ก่อน นางทั้งฉุนทั้งขัน "โถ พ่อคุณทูนหัว มีที่ไหนให้ฝ่ายหญิงไปพูดตรง ๆ กันเล่า"

"พี่เฉินเป็นคนตรงไปตรงมา พวกเราก็แอบไปบอกเขาเงียบ ๆ ให้เขาเชิญแม่สื่อมาก่อนก็สิ้นเรื่อง" อย่างไรเสียเหมยจื่อชิงก็ยังเด็ก จึงกะพริบตาปริบ ๆ เอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา "ท่านพี่ ท่านไม่เต็มใจหรือ"

เหมยต่วนได้แต่เงียบกริบ...

คำถามพรรค์นี้จะให้หญิงสาวตอบอย่างไรกันเล่า

แต่เหมยจื่อชิงกลับไม่รู้ประสีประสา รีบซักไซ้ต่อ "ท่านพี่ ท่านไม่เต็มใจหรือ ข้าว่าพี่เฉินเป็นคนดีนะ ท่านอย่าไปเชื่อข่าวลือข้างนอกพวกนั้นเลย! เขาเป็นบุตรอนุ ได้ยินว่าท่านฉางซิงโหวรักใคร่โปรดปรานมาก ไม่แน่ว่ามารดาภรรยาเอกในจวนอาจจะไม่พอใจ เลยกุเรื่องใส่ร้ายขึ้นมาก็ได้กระมัง"

เหมยต่วนทั้งขำทั้งขื่นจนหน้าแดงก่ำไปหมด กระทืบเท้าตัดพ้อเขา "เจ้า... เจ้าไม่ต้องมาคอยกังวลแทนข้าเลย! ยิ่งช่วยก็ยิ่งวุ่นวาย!"

เหมยจื่อชิง: ข้าเนี่ยนะ???

หม่ามามาเห็นดังนั้นจึงยิ้มพลางเอ่ยเตือน "คุณชายน้อยของบ่าว คำพูดเช่นนี้จะให้คุณหนูตอบอย่างไรเล่าเจ้าคะ ช่างน่าอายจะตายไป ท่านน่ะห้ามพูดโพล่งออกไปเด็ดขาด ทำได้เพียงแค่สืบดูความคิด ความชอบของคุณชายเฉินให้มากหน่อย แล้วก็ดูว่าที่บ้านเขาว่าอย่างไร..."

เหมยต่วนรุดเข้าไปปิดปากนาง พลางค้อนขวับ "มามา! ท่านยังจะสอนเขาอีกหรือ เขายังเด็ก หากพูดหลุดปากไปอีกจะน่าอายเพียงใดกัน"

นายบ่าวคุยกันมาถึงขั้นนี้ เหมยจื่อชิงก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า เต็มใจ

เขาหยอกเย้าพี่สาวอย่างอารมณ์ดี "ท่านพี่ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย เรื่องนี้ข้าต้องจัดการให้สำเร็จแน่! อีกอย่างข้าเห็นว่าวันนี้พี่เฉินก็ตั้งตารอจะพบท่านเช่นกัน มาตั้งแต่เช้าตรู่เชียว ตอนท่านอาจารย์สอน เขายังใจลอยอยู่เลย"

เหมยต่วนกัดริมฝีปาก เอ่ยอย่างลังเล "นั่นก็ไม่แน่ว่าจะมาพบข้าเสียหน่อย เจ้าไม่เห็นแม่นางที่ร้านตำราว่านหัววันนั้นหรือ หน้าตาสะสวยปานนั้น เสื้อผ้าแพรพรรณปักดิ้นบนร่างนางก็ดูไม่ใช่คนตระกูลเล็ก ๆ เลย..."

"โธ่ ท่านจะไปสนใจนางทำไมกัน ตอนนี้ยังไม่ได้หมั้นหมายกับใครเสียหน่อย ใครจะไปรู้ว่าพี่เฉินพึงใจผู้ใดกันแน่"

เหมยจื่อชิงไม่คิดอะไรมาก พวกสตรีก็ชอบแก่งแย่งชิงดีกินน้ำส้มสายชูเช่นนี้แหละ แม้แต่พี่สาวของตนก็หนีไม่พ้น

หม่ามามาเห็นดังนั้นจึงรีบสอดขึ้น "คุณชายสี่ ท่านหาโอกาสถามดูหน่อยเจ้าค่ะ ว่าแม่นางผู้นั้นเป็นใคร มีคู่หมั้นคู่หมายแล้วหรือยัง"

เหมยจื่อชิงกำลังจะรับคำ เสียงเคาะประตูดังมาจากฮวาหลิงเอ๋อร์สาวใช้ตัวน้อยด้านนอก "คุณหนู คุณชายสี่เจ้าคะ บ่าวรับใช้ของคุณชายเฉินบอกว่า พวกเขาซื้อแพะมาตัวหนึ่ง เย็นนี้จะขอยืมสวนดอกไม้ของพวกเรา เลี้ยงเนื้อแพะย่างฮูหยิน คุณชาย และคุณหนูเจ้าค่ะ"

ยืมสวนดอกไม้ของคนอื่นมาย่างเนื้อแพะเนี่ยนะ

เหมยจื่อชิงหลุดขำพรืดออกมา ทำถึงขนาดนี้แล้วยังจะไม่ใช่ว่ามีใจให้พี่สาวอีกหรือ

เขาหัวเราะร่าพลางตะโกนบอก "เจ้าไปบอกเขา ให้เอาแพะไปจัดการในครัวก่อน ประเดี๋ยวข้าจะตามไป"

ฮวาหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างนอกลังเลเล็กน้อย "คุณชายเฉินไปจัดการที่ห้องครัวแล้วเจ้าค่ะ บอกว่าจะลงมือย่างด้วยตนเอง"

เหมยจื่อชิงได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เรื่องสนุกเช่นนี้จะขาดเขาไปได้อย่างไร

เขารวบชายเสื้อขึ้นเตรียมจะไป พลางเอ่ยปาก "ท่านพี่ ท่านแต่งตัวให้งดงามเข้าไว้ แล้วรีบตามออกมานะ พวกเราจะได้ปรึกษากันว่าจะจัดเตรียมสวนดอกไม้อย่างไร..."

คำพูดด้านหลังยังไม่ทันสิ้นความ ร่างคนก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว

เหมยต่วนยู่ปาก ฮึ แพะตัวเดียวก็คิดจะล่อให้นางออกไปแล้วหรือ

หม่ามามาทอดถอนใจพลางเกลี้ยกล่อมนาง "คุณหนูออกไปดูสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ เผื่อเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดเล่า อย่างไรก็ต้องฟังคุณชายเฉินอธิบายสักคำมิใช่หรือเจ้าคะ ท่านอุดอู้อยู่แต่ในเรือนชั้นใน เขาเป็นบุรุษภายนอกจะเข้ามาได้อย่างไรกัน"

"เรียกฮวาหลิงเอ๋อร์มาหวีผมให้ข้าเถิด" เหมยต่วนก้มหน้าลงจนมองไม่เห็นสีหน้า

"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปหาชุดให้ท่านประเดี๋ยวนี้!" หม่ามามายิ้มจนตาหยี "คุณชายเฉินออกจากเมืองมาแต่ฟ้าสาง ทนรอจนป่านนี้ยังไม่ได้พบท่าน ในใจคงร้อนรนจะแย่แล้วกระมัง"

"เพ้ย มามา ท่านก็มาล้อข้าอีกคน"

"เอาละ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว บ่าวไปเอาชุดก่อนนะเจ้าค่ะ"

ทางด้านนี้ในห้องครัว เฉินเฮ่ออวี่กำลังถลกแขนเสื้อ ถือมีดลงมือหั่นเนื้อด้วยตนเอง

เขานอนอยู่ในห้องปีกตั้งครึ่งค่อนวัน ไหนเลยจะหลับลง พลิกตัวไปมาเหมือนทอดแป้งจนกระทั่งนึกแผนการนี้ขึ้นมาได้ หวังใช้โอกาสนี้พบหน้าเหมยต่วนสักครา

ชิวซานตากแดดร้อนเปรี้ยงยามเที่ยงวันวิ่งวุ่นอยู่ชั่วยามกว่า ถึงได้ลูกแกะเนื้อนุ่มตัวนี้มา อีกทั้งยังถือวิสาสะหิ้วผลไม้สดมาอีกหนึ่งตะกร้า

ใบหน้าที่บึ้งตึงมาทั้งวันของเขาในที่สุดก็มีรอยยิ้มปรากฏ นับว่าไม่เสียแรงที่ทุ่มเทใจ

ลูกแกะถูกจัดการชำแหละจากร้านมาเรียบร้อยแล้ว เฉินเฮ่ออวี่จึงกวัดแกว่งมีดสับแยกชิ้นส่วนตามตำแหน่ง

ขาแกะทาเกลือและสุราเหลืองบางๆ หมักทิ้งไว้ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมัดเข้ากับตะแกรงย่างเตรียมไว้

รอจนมัดเสร็จแล้วย่างไฟสักหนึ่งชั่วยาม ค่อยทาน้ำมันเมล็ดผักกาด กรีดเนื้อให้รสชาติซึมซาบเข้าไป สุดท้ายใช้มีดเล่มเล็กแล่เนื้อ ทาเครื่องปรุงก็พร้อมกินได้

หัวแกะสับเปิดออก เลาะเส้นเอ็นและเลือดค้างออกจนสะอาด ลวกน้ำเดือดช้อนฟองทิ้ง จากนั้นเปลี่ยนน้ำสะอาดใส่หม้อ ใส่ต้นหอม ขิงแผ่น โป๊ยกั๊ก สุราสำหรับปรุงอาหาร และหัวไชเท้าชิ้นใหญ่ลงไปเคี่ยวเป็นน้ำแกง

ส่วนซี่โครงและเนื้อแดงที่เหลือ แบ่งส่วนหนึ่งมาทาเกลือแล้วหย่อนแขวนไว้ในบ่อน้ำ เก็บไว้กินวันพรุ่งนี้

ส่วนที่เหลือนำมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ หมักรสเล็กน้อย แล้วเสียบด้วยไม้ไผ่

ส่วนเครื่องในยกให้พวกบ่าวหญิงนำไปปรุงอาหารกินกันเอง

พอเฉินเฮ่ออวี่แบ่งเนื้อเสร็จสรรพก็รับหน้าที่คอยสั่งการ บรรดาสาวใช้และบ่าวหญิงในครัวต่างทำตามที่เขาสั่ง บ้างเคี่ยวน้ำแกง บ้างเสียบไม้ ไม่นานทุกอย่างก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

เหมยจื่อชิงแต่ไหนแต่ไรมาแทบไม่เคยเหยียบย่างเข้าครัว เห็นเช่นนี้ก็รู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก

เรื่องเนื้อเรื่องเครื่องปรุงอะไรเขาล้วนไม่ประสีประสา จึงพาคนสองคนไปช่วยกันเหลาไม้ไผ่ เพียงครู่เดียวก็ได้มากองใหญ่

เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยปากชมว่าเขาคล่องแคล่วว่องไว เจ้าตัวก็ดีใจจนหางแทบชี้ฟ้า ย่างเนื้อชมจันทร์ ร่ำสุราร่ายกวี นึกว่าตนเองมีท่วงทียอดกวีแห่งยุคเว่ยจิ้นขึ้นมาจริงๆ

กระทั่งในครัวตระเตรียมเสร็จไปเกือบหมดแล้ว ฮูหยินใหญ่เหมยจึงให้คนมาตาม บอกว่าในสวนดอกไม้ก็จัดเตรียมพร้อมแล้วเช่นกัน

หลังสั่งให้สาวใช้และบ่าวหญิงยกเนื้อแกะกับสำรับอาหารไปที่สวน ทั้งสองคนก็ไปล้างหน้าล้างตาและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อครู่อยู่ในครัวจนเนื้อตัวติดกลิ่นสาบแกะมาเต็มที่

เฉินเฮ่ออวี่ออกจากจวนมาอย่างเร่งรีบ อีกทั้งยังหน้าด้านขอพักค้างคืน ย่อมไม่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนติดมาด้วย

เหมยจื่อชิงจึงนำชุดใหม่ที่ตนเองสวมแล้วค่อนข้างหลวมออกมาให้เขาสวมแก้ขัดไปก่อน

ครั้นเฉินเฮ่ออวี่สวมชุดนั้นเดินออกมา ทุกคนต่างก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

ยุคนี้เสื้อผ้านิยมตัดเย็บแบบหลวมกว้าง อีกทั้งรูปร่างของเฉินเฮ่ออวี่ก็เพรียวกระชับ ความกว้างของเสื้อผ้าจึงสวมใส่ได้พอดี

ทว่าเขาสูงกว่าเหมยจื่อชิงตั้งหนึ่งช่วงศีรษะ ความยาวของชุดจึงไม่พออย่างเลี่ยงไม่ได้

ชายเสื้อคลุมด้านหน้าลอยเต่อสั้นไปท่อนหนึ่ง แขนเสื้อก็รั้งเต่อจนเผยให้เห็นข้อมือ

ฮูหยินใหญ่เหมยขบขันจนห้ามไม่อยู่ ในความคิดตามธรรมเนียมดั้งเดิมของนางย่อมยึดถือว่าวิญญูชนพึงอยู่ห่างจากห้องครัว ไม่มีทางยอมให้เหมยจื่อชิงทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่

ทว่าการที่เฉินเฮ่ออวี่ทำเช่นนี้ก็เพื่อเอาใจบุตรสาวของนางเพียงเท่านั้น ความรู้สึกของฮูหยินใหญ่เหมยจึงกลายเป็นอีกแบบหนึ่ง

เหมยต่วนยกพัดกลมขึ้นปิดบังใบหน้า แอบหัวเราะอยู่เบื้องหลัง เขาช่างมีเรื่องน่าขบขันอยู่เรื่อยเชียว

ฮูหยินใหญ่เหมยเรียกให้เขามานั่งข้างกายนางด้วยความเมตตา "เจ้าเป็นแขก พวกเรากลับปล่อยให้เจ้าต้องลงแรงทำงานเสร็จสรรพ! จะให้เจ้าเป็นเจ้าภาพได้อย่างไรกัน"

เฉินเฮ่ออวี่แย้มยิ้มซื่อ "ฮูหยินอย่าได้เกรงใจเลยขอรับ ข้าเป็นผู้น้อย ได้จวนท่านไม่รังเกียจว่าสร้างความวุ่นวาย ยอมให้ข้ามาแวะเวียนรบกวนอยู่บ่อยครั้ง มาฟังอาจารย์สอนบทเรียน กินข้าวเปล่าๆ ที่นี่ก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ข้าจะเลี้ยงตอบแทนท่านบ้างก็สมควรแล้ว"

พูดพลางสายตาก็อดเหลือบมองเหมยต่วนไม่ได้ เห็นนางนั่งตัวตรงแน่วอย่างเคร่งขรึม ศีรษะไม่แม้แต่จะหันมาทางนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะร้อนใจอยู่บ้าง

"ต่วนเหนียง วันก่อนเจ้าตัดเสื้อคลุมยาวผ้าป่านไว้ตัวหนึ่งมิใช่หรือ" จู่ ๆ ฮูหยินใหญ่เหมยก็เอ่ยถามเหมยต่วนขึ้นมา "มิสู้เอาออกมาให้พ่อหนุ่มเฉินเปลี่ยนใส่เถิด ข้าเห็นเขาใส่ตัวนี้สั้นเกินไป รั้งแขนจนงอแทบไม่สะดวกแล้ว"

นับแต่เฉินเฮ่ออวี่มอบปิ่นอันนั้นให้เหมยต่วน นางก็แอบตัดเสื้อคลุมยาวขึ้นมาตัวหนึ่งอย่างเงียบ ๆ เดิมทีก็ขัดเขินจนมิกล้ามอบให้เฉินเฮ่ออวี่อยู่แล้ว

ยามนี้ถูกมารดาเอ่ยเปิดเผยอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าพลันแดงระเรื่อขึ้นมาในชั่วพริบตา ทั้งยังเข้าใจได้ว่านี่คือมารดายินยอมแล้ว

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นหม่ามามาที่คาบข่าวไปบอก นางขัดเขินอยู่บ้าง น้ำเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุง "แขนเสื้อยังเหลืออีกไม่กี่ฝีเข็มที่ยังเย็บไม่เสร็จเจ้าค่ะ"