บทที่ 64 เกลี้ยกล่อมพี่สาว

เหมยจื่อชิงวิ่งกระหืดกระหอบมาที่สวนปี้ถงด้วยความตื่นเต้น หม่ามามายิ้มพลางเดินเข้ามาต้อนรับ "คุณชายสี่มาแล้วหรือเจ้าคะ คุณหนูกำลังนอนพักผ่อนอยู่เจ้าค่ะ"

เมื่อคุณหนูคุณชายเติบใหญ่ แม้เป็นพี่น้องร่วมอุทรก็ยังต้องสำรวมระวัง เหมยจื่อชิงจึงไม่สะดวกใจจะเข้าไปถึงในห้องนอน ได้แต่ก้าวเท้าไปนั่งลงในห้องโถง

"รีบไปปลุกพี่สามที ข้ามีธุระจะคุยกับนาง"

หม่ามามารินน้ำชาส่งให้เขาด้วยตนเอง พลางเอ่ยยิ้มๆ "ท่านไม่พักกลางวันสักหน่อยหรือเจ้าคะ คุณหนูก็เพิ่งจะเอนหลังไป เดี๋ยวข้าให้ฮวาหลิงเอ๋อร์ไปปลุกนางให้นะเจ้าคะ"

"ไม่ต้องปลุกหรอก ข้าตื่นแล้ว" เสียงเฉื่อยชาของเหมยต่วนดังแว่วออกมาจากห้องด้านใน ฟังดูไร้เรี่ยวแรงยิ่งนัก

"มีธุระอะไรจะคุยกับข้าหรือ" เหมยต่วนลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า เอ่ยถามเนิบช้าผ่านบานฉากกั้น

นางรู้ว่าเฉินเฮ่ออวี่มาถึงแต่เช้าตรู่ คำนวณเวลาดูก็คงออกเดินทางมาตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสาง

คงเป็นเพราะเห็นตั๋วเงินและเครื่องประดับที่ถูกส่งคืนไป ถึงได้ร้อนรนกระมัง

นางอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก รอยยิ้มเย้ยหยันตนเองผุดขึ้นเพียงชั่วพริบตาก็เลือนหาย

เขาเป็นบุรุษเจนจัดในดงบุปผาโดยแท้ ทั้งที่ทางบ้านกำลังพูดคุยเรื่องสู่ขอ แต่กลับทอดสะพานส่งไมตรีให้นางไปพลาง พัวพันกับแม่นางบ้านอื่นไปพลาง ช่างแบ่งใจเก่งกาจและจัดการได้รอบด้านเสียจริง

มิน่าเล่า ท่านแม่ถึงแม้ไม่เอ่ยปากคัดค้าน แต่ก็ไม่ยอมเปิดปากตกลง

หากคัดค้าน ก็เกรงว่าจะหาตระกูลสูงศักดิ์ทัดเทียมเขาไม่ได้อีก แต่หากยินยอม ก็กังวลว่าเรือนหลังของเขาจะไม่สงบสุข แล้วนางจะคุมไม่อยู่

เหมยต่วนคิดไปคิดมาขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อ สองวันมานี้นางอดทนเก็บงำต่อหน้าผู้คนมาตลอด เฝ้ารอให้เฉินเฮ่ออวี่รีบมาอธิบายในทันที แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง...

เฝ้ารอจนแล้วจนรอด เขากลับส่งแค่เด็กรับใช้ถือเศษกระดาษมาให้ใบเดียว เปิดออกดูก็ไม่มีคำปลอบโยนใดๆ เลยแม้แต่น้อย บอกเพียงแค่ว่าพรุ่งนี้จะมาใหม่

มาไม่ได้หรือ เพราะมัวแต่อยู่เป็นเพื่อนแม่นางคนนั้นอยู่ใช่หรือไม่

ในตอนนั้นช่างไม่มีใครเข้าใจความปวดร้าวในใจของนางได้เลย...

แม้กระทั่งคราวที่ตระกูลหลินถอนหมั้น นางยังไม่เสียใจถึงเพียงนี้ เพราะการหมั้นหมายกับตระกูลหลินเป็นสัญญาแต่วัยเยาว์ กับหลินต้าหลางผู้นั้นนางไม่เคยแม้แต่จะพบหน้า การถอนหมั้นคราวนั้นจึงทำให้นางรู้สึกเพียงแค่อับอายเท่านั้น

ทว่ากับคนอย่างเฉินเฮ่ออวี่ เขากลับทำให้นางแอบปลาบปลื้มยินดีอยู่ลึกๆ จนรู้สึกว่าสามารถมองข้ามเรื่องราวในอดีตของเขาได้ ขอเพียงวันหน้าในใจเขามีแต่นางคนเดียวก็พอ...

ที่แท้ก็เป็นเพียงความเพ้อฝันของคนโง่งม ตัวนางไม่ได้สำคัญกับเขาถึงเพียงนั้นเลยสักนิด

เมื่อวานนางประชดด้วยการคืนปิ่นปักผมให้เฉินเฮ่ออวี่ไป ยังไม่ทันพ้นคืนก็เริ่มนึกเสียใจ หากเขาไม่ยอมมาอีกจริงๆ เล่า...

ยังดีที่วันนี้เขามา

เหมยต่วนเห็นเหมยจื่อชิงไม่ตอบก็รู้สึกแปลกใจ จึงเดินออกมานั่งลง "เจ้าไม่อ่านตำราให้ดี กลางวันแสกๆ วิ่งโร่มาหาข้าที่นี่ทำไมกัน"

เหมยจื่อชิงเพิ่งจะอายุสิบสี่ปี ยังอยู่ในวัยที่ไร้เดียงสาเรื่องรักใคร่ เห็นท่าทางซึมกะทือของพี่สาวก็รู้สึกขบขัน มิใช่ว่าเกิดเป็นโรคละห้อยหาขึ้นมาหรอกหรือ

"อ่านมาทั้งช่วงเช้าแล้ว ก็ต้องพักผ่อนบ้างสิ" เหมยจื่อชิงเอ่ยยิ้มระรื่น

"วันนี้ทำไมพี่ไม่ไปที่เรือนว่างเจียงไจเล่า ข้ากับพี่เฉินยังรอให้พี่ส่งขนมไปให้อยู่เลย"

แทบทุกช่วงบ่ายเหมยต่วนจะต้องไปส่งของว่างที่เรือนว่างเจียงไจ ถามไถ่ว่าการเล่าเรียนของเขาก้าวหน้าไปถึงไหน มีเรื่องความเป็นอยู่ใดต้องจัดการดูแลหรือไม่

เพราะเหมยจื่อชิงไม่ชอบให้ท่านแม่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากเกินไป หน้าที่นี้จึงตกเป็นของเหมยต่วน

"เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ วันนี้เลยไม่มีกะจิตกะใจ ไม่ได้ทำขนมอะไรไว้หรอก" เปลือกตาของเหมยต่วนบวมช้ำเล็กน้อย ยามพูดก็เบือนหน้าไปด้านข้าง ไม่ยอมสบตาเหมยจื่อชิงตรงๆ "ที่เจ้ามีเรื่องด่วน ก็เพราะเรื่องแค่นี้หรือ"

เหมยจื่อชิงมองแวบเดียวก็ลอบอุทานในใจ มีเรื่องจริงด้วย!

จึงแกล้งเอ่ยว่า "อากาศร้อนขนาดนี้ ขี่ม้าก็ไม่สนุก พวกเราชวนพี่เฉินไปตกปลากันดีหรือไม่"

"อากาศร้อนปานนี้ ยุงก็ชุม ข้าไม่ไปหรอก"

"พวกเราอยู่ในศาลา ขึงม่านโปร่ง รมควันหญ้าอ้าย แล้ววางอ่างน้ำแข็งสักสองสามอ่าง พอลมอ่อนๆ พัดมา—"

"พวกเจ้าไปเล่นกันเถอะ ข้ารู้สึกว่าไม่เห็นจะน่าสนุกตรงไหน" เหมยต่วนเอ่ยขัดเขา ในใจยังคงขุ่นเคืองคุกรุ่น

ขืนออกไปพบเขาโต้งๆ เช่นนี้ ก็ให้เกียรติเขาเกินไปแล้ว เดี๋ยวเขาจะนึกว่านางเฝ้าคิดถึงเขาจนทนไม่ไหว

พลันนั้นใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นมา ก็จะไม่ใช่ได้อย่างไร นางคิดถึงเขามาทั้งคืนจริงๆ นั่นแหละ!

"คนน้อยจะไปสนุกอะไรเล่า ไปเถอะนะไปเถอะ พี่สาวคนดี" เหมยจื่อชิงออดอ้อนขอร้องนางอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

เขาลุกขึ้นดึงแขนเสื้อของนาง "นานทีปีหนพี่เฉินจะมาหา พวกเราไปกันหลายๆ คน ตกปลาได้แล้วก็ทำปลาแล่สด ข้าจำได้ว่าเขาก็ทำอาหารเป็น คราวนี้ให้เขาเป็นคนลงครัวเลย"

"เขาเป็นแขก เจ้าจะให้เขาลงครัวได้อย่างไร อีกอย่าง วิญญูชนย่อมอยู่ห่างครัว..."

"จะเป็นแขกได้อย่างไร ไม่ช้าก็เร็วก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันอยู่ดีมิใช่หรือ"

เหมยต่วนหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันควัน นางถ่มน้ำลายใส่เขาคำหนึ่ง "เพ้ย! วาจาเหลวไหลอันใดเจ้าก็กล้าพูดรึ"

หม่ามามาได้ยินแล้วใจหายวาบ ช่วงนี้คุณหนูสามกับคุณชายสกุลเฉินพบกันตามลำพัง นางคอยอยู่ข้างกายตลอด จึงเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา

อีกทั้งเมื่อนึกถึงท่าทีหลับตาข้างลืมตาข้างของฮูหยินใหญ่เหมย นางก็พอจะเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้หลายส่วนแล้ว

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าแม้แต่คุณชายสี่ก็ยังรู้เรื่อง แถมยังพูดออกมาโต้งๆ เช่นนี้

ทำเอานางตกใจจนต้องรีบมองออกไปข้างนอก แล้วสั่งให้พวกสาวใช้ออกไปยืนเฝ้าในลานเรือน

นางหันกลับมาขมวดคิ้วตัดพ้อ "คุณชายน้อยของบ่าว วาจาเช่นนี้พูดส่งเดชได้หรือเจ้าคะ ในลานเรือนมีแต่คนของทางฝั่งโน้นเต็มไปหมด หากถูกพวกนางได้ยินเข้า ชื่อเสียงของคุณหนูเราจะเอาไว้ที่ใดกัน"

สีหน้าของเหมยจื่อชิงพลันเย็นชาลง เขาแค่นเสียงฮึ "มามาไม่ต้องกลัวพวกนางหรอก... ไม่ช้าก็เร็วข้าจะจัดการพวกนางให้สิ้นซาก พวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!"

"เจ้าค่ะๆ นายน้อยของบ่าว ถึงได้บอกให้ท่านตั้งใจเล่าเรียนอย่างไรเล่าเจ้าคะ วันหน้าท่านได้ดี มีอนาคต ถึงจะเป็นที่พึ่งของเรือนใหญ่เราได้" หม่ามามาเออออตามน้ำพลางเกลี้ยกล่อมเขาไม่กี่ประโยค

"แต่ยามนี้ไฉนต้องก่อเรื่องให้วุ่นวายเล่าเจ้าคะ หากให้พวกนางรู้เรื่องคุณชายสกุลเฉิน..."

นางลอบสังเกตสีหน้าของสองพี่น้อง แล้วลดเสียงลงกระซิบ "ไม่ใช่ว่าบ่าวจะนินทาลับหลังนะเจ้าคะ ยิ่งยื้อจนคุณหนูอายุมากขึ้นเรื่อยๆ พวกนางก็ยิ่งรอคอยจะดูเรื่องขบขัน หากอีกสองเรือนนั้นรู้ว่ามีคุณชายจวนโหวท่านนี้อยู่ มิใช่ว่าจะเข้ามายื่นมือสอดแทรกหรอกหรือ"

ถ้อยคำไม่กี่ประโยคทำให้สองพี่น้องสกุลเหมยมุ่ยปาก สถานการณ์บังคับคน ตอนนี้พวกเขาถูกกักตัวอยู่ในหมู่บ้านกลางหุบเขาแห่งนี้ ตราบใดที่มหาเสนาบดีเหมยไม่เอ่ยปาก พวกเขาก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ

ฮูหยินใหญ่เหมยย่อมสงบจิตสงบใจบำเพ็ญตนได้ ทว่าอายุของเหมยต่วนกลับไม่อาจรอได้ ใครจะรู้ว่าคนเหล่านั้นในเมืองซ่างจิงคิดจะส่งนางไปแต่งงานกับผู้ใด

เวลานี้เหมยต่วนแบกรับชื่อเสียงว่าเป็นตัวกาลกิณี แม้มหาเสนาบดีเหมยจะคำนึงถึงหน้าตาตระกูลจนไม่ส่งนางไปเป็นอนุของใคร แต่เรื่องจะแต่งเข้าตระกูลดีๆ ก็อย่าได้หวังเลย

หากแต่งลดตัวเข้าตระกูลธรรมดาที่ซื่อสัตย์สุจริตก็ยังพอทำเนา แต่หากถูกส่งไปเป็นภรรยาใหม่ของตระกูลใหญ่ตระกูลใด ก็คงต้องพึ่งพาดวงชะตาแล้ว

ในหมู่บ้านมีสหายรุ่นราวคราวเดียวกันที่เป็นบุตรสาวเศรษฐีที่ดินอยู่คนหนึ่ง แต่ก่อนมักจะมาหาเหมยต่วนเพื่อเล่นด้วยกันบ่อยๆ

เมื่อปีก่อนถูกบิดาประจบสอพลอนางส่งไปเป็นอนุของผู้ช่วยนายอำเภอ ชายชราผู้นั้นผิวหนังเหี่ยวย่นผมขาวโพลน พุงพลุ้ย ฟันก็ร่วงไปตั้งหลายซี่ จะให้เรียกว่าท่านปู่ก็ยังไม่นับว่าเกินไปเลย!

เหมยต่วนนึกถึงตรงนี้ก็ขนลุกซู่ หากที่บ้านจะให้นางแต่งไปเป็นภรรยาใหม่ของคนรุ่นราวคราวเดียวกับคนผู้นั้น สู้เอาหัวชนฝาตายไปเลยยังดีเสียกว่า

ยิ่งคิดขอบตาก็ยิ่งแดงก่ำ หยาดน้ำตาหยดแหมะๆ ลงมา อดไม่ได้ที่จะตัดพ้อมารดาว่าเลอะเลือน ตอนนั้นโจรเฉาปังอาละวาดหนัก ยังจะดึงดันให้บิดาช่วยอำนวยความสะดวกเรื่องการขนส่งสินค้าให้ตระกูลตา และก็เป็นคราวนั้นเองที่พบกับกลุ่มโจรระหว่างทางจนต้องเสียชีวิต...

ยามนี้พวกนางแม่ลูกสามคนต้องติดอยู่ที่เรือนบรรพบุรุษ ทว่าตระกูลตากลับลอยตัวหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หากบิดายังมีชีวิตอยู่ การแต่งงานของนางจะมีอุปสรรคขวากหนามปานนี้ได้อย่างไร

เหมยจื่อชิงเห็นดังนั้นก็ร้อนใจ เขาดึงแขนเสื้อออกมาช่วยซับน้ำตาให้นาง "ท่านพี่ ท่านไม่ต้องกลัวนะ หากพวกนางกล้าส่งท่านแต่งงานส่งเดชละก็ ข้าจะสู้ตายขัดขวางพวกมันให้ได้!"