บทที่ 63 พี่เขย

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวม ทว่าพอผลักประตูออกไปถึงพบว่าท้องฟ้ายังมืดสนิท อย่าว่าแต่ประตูใหญ่ประตูรองในจวนจะยังไม่เปิดเลย แม้กระทั่งประตูกำแพงเขตและประตูกำแพงเมืองก็ยังไม่เปิดด้วยซ้ำ

เขาหมดสิ้นความง่วงงุน เดินวนไปเวียนมาในห้องด้วยความร้อนใจ แทบอยากจะควบม้าพุ่งทะยานไปยังคฤหาสน์เหราเหอเสียเดี๋ยวนี้ เพื่อตามหาเหมยต่วนแล้วบอกกับนางว่า ในใจเขามีเพียงนางคนเดียวเท่านั้น

กว่าจะทนรอจนฟ้าสลัวรางได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย คำนวณดูแล้วพอดีจะทันออกเมืองเป็นกลุ่มแรก เฉินเฮ่ออวี่ไม่มีกะจิตกะใจจะกินมื้อเช้า ซุกจดหมายฉบับนั้นเข้าอกเสื้อแล้วก้าวออกไปทันที

ประจวบเหมาะกับที่ชิวซานเดินเข้ามา พอเห็นขอบตาคล้ำดำและตอหนวดเคราเขียวครึ้มของเขาก็ตกใจ รีบปรี่เข้าขวางไว้ "นายท่าน ให้บ่าวปรนนิบัติท่านล้างหน้าก่อนขอรับ"

ยามนี้เฉินเฮ่ออวี่ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะล้างหน้า เขาโบกมือ เท้าไม่หยุดก้าว "ไม่ต้อง!"

ชิวซานรีบยกคันฉ่องวิ่งตามออกไปถึงลานเรือน "นายท่าน หน้าตาท่านมีตอหนวดเคราครึ้มเช่นนี้ จะไปที่ใดหรือขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่เห็นเงาตนเองในคันฉ่องก็ชะงักไป ยุคสมัยนี้ตระกูลสูงศักดิ์ถือเรื่องมารยาทเป็นสำคัญ สภาพเช่นนี้ไปตระกูลเหมยย่อมเสียกิริยาไม่สมควรจริงๆ

เขาเอ่ยอย่างหงุดหงิดร้อนใจว่า "รีบไปเอาใบมีดโกนมาเร็วเข้า"

แม้ชิวซานจะไม่รู้เรื่องร้านหนังสือว่านหัว แต่เห็นท่าทางร้อนรุ่มกระวนกระวายของเจ้านาย เพียงปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งคืนมิได้นอนหลับสบายเป็นแน่

เขาสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก พลางนึกสงสัยว่าหรือจะเกี่ยวข้องกับจดหมายจากตระกูลเหมยเมื่อวานนี้กันนะ

เมื่อวานตอนบ่าย ชิวซานเสี่ยงอันตรายถึงขั้นอาจถูกคนเขาตีขาหัก เค้นสมองคิดหาหนทางจนล่อสาวใช้คนสนิทข้างกายคุณหนูสามตระกูลเหมยออกมาได้ จึงส่งจดหมายฉบับนั้นเข้าไปข้างในสำเร็จ

ภายหลังคุณหนูสามตระกูลเหมยสั่งให้สาวใช้ส่งจดหมายตอบกลับมาฉบับหนึ่ง ชิวซานยังพลอยดีใจอยู่ไม่น้อย

ตามหลักแล้วพอนายท่านได้รับจดหมายก็ควรจะดีใจมิใช่หรือ ไฉนดูไปแล้วกลับคล้ายกำลังโมโหเสียเล่า

เฉินเฮ่ออวี่โกรธมากจริงๆ โกรธตัวเองนี่แหละ วันก่อนทั้งที่รู้ชัดเจนว่าเหมยต่วนกำลังโกรธ กำลังเสียใจ และกำลังรอคำอธิบาย ทว่าตนเองกลับรีรอเนิ่นนานปานนั้นโดยไม่ยอมปรากฏตัว

ชิวซานไม่กล้าพูดอะไร มือไม้ไม่หยุดขยับ โกนหนวดเล็มเคราให้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ทั้งยังจัดแจงเสื้อผ้าของเขาให้เรียบร้อยสะอาดสะอ้านไปพร้อมกัน

ระหว่างนั้นยังหาจังหวะส่งสายตาให้ฝูหลิงที่เดินตามเข้ามา ฝ่ายหลังมีไหวพริบดียิ่ง รีบถอยออกไปเตรียมถุงน้ำสองถุงกับซาลาเปาอีกสองสามลูก

เฉินเฮ่ออวี่เดินออกไปด้วยความร้อนรุ่มดั่งไฟสุม ชิวซานคว้าถุงน้ำกับซาลาเปารีบวิ่งกวดตามหลังไปติดๆ

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด เฉินเฮ่ออวี่หน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นม้า ไม่เอ่ยคำใดสักประโยค ควบม้ามุ่งตรงไปยังคฤหาสน์เหราเหอทันที

ทั้งสองควบตะบึงไปจนถึงเรือนบรรพบุรุษตระกูลเหมยโดยไม่หยุดพักแม้แต่ลมหายใจเดียว จนก้นของชิวซานระบมกระแทกจนเจ็บแปลบ

ตลอดทางเฉินเฮ่ออวี่ไม่ปริปาก ชิวซานจึงไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่ลอบคิดในใจว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ ครึ่งปีมานี้ยังไม่เคยเห็นนายท่านมีท่าทางเช่นนี้มาก่อนเลย

เฉินเฮ่ออวี่ก้าวเข้าประตูแล้วโยนบังเหียนม้าให้ชิวซาน ไม่อาจรอให้คนไปรายงาน รีบร้อนเดินดิ่งเข้าไปข้างใน

ทว่าเพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็พลันสงบสติอารมณ์ลงได้ บุ่มบ่ามเข้าไปทื่อๆ เช่นนี้ย่อมไม่มีทางได้พบเหมยต่วน มีเหตุผลกลใดจะบุกเข้าไปยังห้องหอของหญิงสาวกันเล่า

เขาชะงักยืนนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังเรือนหวั้งเจียง

เหมยจื่อชิงได้ยินข่าวก็รีบร้อนรุดมา เขายังคงสวมชุดตัวในอยู่บ้านและปล่อยผมสยาย เอ่ยถามด้วยความยินดีระคนประหลาดใจ "พี่เฉิน วันนี้ท่านถึงกับมาแต่เช้าตรู่เพียงนี้เชียวหรือ"

เขาเร่งรีบออกมาตั้งแต่ประตูเมืองเพิ่งเปิด พอมาถึงที่นี่เพิ่งจะพ้นยามอิ๋นไปหมาดๆ คนในตระกูลเหมยตั้งแต่บนลงล่างยังไม่ตื่นขึ้นมารับประทานอาหารเช้ากันเลย

"อืม เมื่อวานดื่มสุรามากไปหน่อย กลางดึกตื่นขึ้นมาแล้วข่มตานอนไม่หลับ" เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มเจื่อน "เลยมาหาเจ้าแต่เช้าสักหน่อย"

"ท่านบอกว่าเมื่อวานจะมาแต่กลับไม่มา ที่แท้ก็แอบไปดื่มสุรานี่เอง มีเรื่องมงคลใหญ่อันใดหรือ ถึงทำให้ท่านไม่ยอมมาพบอาจารย์กู้ได้"

เหมยจื่อชิงเอ่ยเย้า ผายมือเชิญให้เขาเดินเข้าไปข้างใน "ระวังอาจารย์กู้จะโกรธท่านจนเอาไม้เรียวตีฝ่ามือเข้านะ"

ทั้งสองเข้าไปนั่งลงในห้องโถง เหมยจื่อชิงเรียกบ่าวไพร่ให้ไปแจ้งห้องครัวเรื่องอาหารเช้า มีแขกมาเยือนย่อมต้องตระเตรียมสำรับอย่างพิถีพิถันเสียหน่อย

ปากเฉินเฮ่ออวี่เอ่ยว่ารบกวนแล้ว ไม่ต้องลำบาก ทว่าในใจกลับกระตุกวูบ

จากการสนทนาเรื่อยเปื่อยคราวก่อนทำให้รู้ว่า เพื่อให้เหมยต่วนเรียนรู้การดูแลเรือน ฮูหยินใหญ่เหมยจึงพยายามช่วงชิงอำนาจดูแลจัดการห้องครัวมาให้นาง

สองปีมานี้เรื่องในห้องครัวล้วนเป็นเหมยต่วนที่คอยจัดแจง เหมยจื่อชิงสั่งให้คนไปเตรียมอาหารที่ห้องครัว นางก็คงจะรู้แล้วกระมังว่าเขามา

บางทีนางอาจจะหาข้ออ้างแวะมาเหมือนคราวก่อนหรือไม่ เขานึกหวังลึกๆ อยู่ในใจ พลางสนทนากับเหมยจื่อชิงไปพลาง พลางคิดไปว่าหากเหมยต่วนมาถึงจะเอ่ยสิ่งใด

อาหารเช้าต่อให้เลิศรสโอชะเพียงใด กินเข้าไปก็หารู้รสไม่

เขาใจลอยทำสองอย่างพร้อมกัน เวลาพูดคุยจึงอดไม่ได้ที่จะตอบรับส่งๆ แม้แต่คนไม่คิดอะไรมากอย่างเหมยจื่อชิงยังจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติ พอนึกย้อนไปว่าวันนี้เฉินเฮ่ออวี่มาแต่เช้าตรู่ ในใจก็ยิ่งผุดความสงสัยขึ้นมา

"พี่เฉิน ท่านไปรอที่ห้องหนังสือก่อนเถิด อีกประเดี๋ยวอาจารย์กู้ก็คงมาถึงแล้ว" เหมยจื่อชิงรีบไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงบอกให้เขาไปรอที่ห้องหนังสือล่วงหน้า

เฉินเฮ่ออวี่ข่มความกระวนกระวายในใจ บังคับตนเองให้สงบจิตสงบใจ ตั้งใจเรียนหนังสือกับอาจารย์กู้ไปตลอดทั้งช่วงเช้า

อาจารย์กู้รู้สึกว่าช่วงครึ่งเดือนมานี้เฉินเฮ่ออวี่ก้าวหน้าไปมากเหลือเกิน ตีความหลักคัมภีร์ได้ตรงจุด เขียนบทความได้อย่างมั่นคง จึงลูบเคราด้วยความพึงพอใจและเอ่ยชมความมุ่งมั่นของเขา "หากยังขยันขันแข็งเช่นนี้ต่อไปอีกสองเดือน ถึงเดือนแปดคงสอบติดเป็นแน่"

เหมยจื่อชิงแอบลอบสังเกต รู้สึกว่าวันนี้เฉินเฮ่ออวี่ดูเงียบขรึมเป็นพิเศษ มักจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่เป็นระยะ ราวกับกำลังรอคอยผู้ใดอยู่

ทว่ากระทั่งปรนนิบัติอาจารย์กินมื้อกลางวันเสร็จแล้ว ก็ยังไม่มีผู้ใดแวะมาสักคน

เฉินเฮ่ออวี่อ้างว่าปวดศีรษะ รีบหลบไปนอนกลางวันในห้องปีกตั้งแต่หัววัน

แม้เหมยจื่อชิงจะอายุน้อย ทว่าก็เข้าใจดีว่าเรื่องผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำซ่อนอยู่

เขาจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ของตนออกไปสืบดู ถึงได้รู้ว่าชิวซาน บ่าวรับใช้ที่เฉินเฮ่ออวี่พามา เอาแต่เกาะแกะอยู่แถวประตูชั้นสอง หวังจะตีสนิทกับสาวใช้ของพี่สาม

เมื่อนึกถึงยามที่เฉินเฮ่ออวี่มาหาในวันวาน พี่สามมักจะแวะมานั่งคุยด้วยเสมอ ทว่าวันนี้กลับไม่ปรากฏตัวแม้แต่เงา

ข้อสันนิษฐานอันอาจหาญข้อหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจ ทำเอาเขาตกใจจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

อะไรกัน พี่เฉินกับพี่สามมีอะไรในกอไผ่กันอย่างนั้นรึ!

เขาไม่รู้ว่าตอนที่เหมยต่วนไปตามหาเขาที่บ่อนพนันนั้น นางได้รู้จักกับเฉินเฮ่ออวี่มาก่อนแล้ว ยังนึกว่าตนเป็นคนพาเฉินเฮ่ออวี่กลับมาบ้าน และเป็นพ่อสื่อชักนำทั้งคู่เข้าหากันเสียอีก

ครุ่นคิดอยู่นาน ดูๆ ไปแล้วก็ไม่เลวนี่นา ตั้งแต่พี่สามถูกถอนหมั้น ปีกว่ามานี้ก็ไม่มีผู้ใดมาสู่ขอเลยสักคน

เฉินเฮ่ออวี่นิสัยดี ทั้งยังมีชาติตระกูลเป็นถึงคนจวนโหว ถึงเมื่อก่อนจะสำมะเลเทเมาไปบ้าง แต่ก็นับเป็นเรื่องธรรมดาที่บุรุษชอบทำกัน ที่สำคัญที่สุดคือยามนี้เขารู้จักกลับตัวกลับใจ อ่านตำราเล่าเรียนก็ตั้งใจ คนเสเพลกลับใจมีค่ายิ่งกว่าทองคำมิใช่หรือ

ส่วนเรื่องที่เฉินเฮ่ออวี่ภรรยาเสียชีวิต หรือมีอนุและสาวใช้ห้องข้างพวกนั้น เหมยจื่อชิงหาได้มองว่าเป็นข้อเสียร้ายแรงอันใดไม่

คุณชายตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ในยุคนี้ ก่อนแต่งงานมีสาวใช้ห้องข้าง หลังแต่งงานมีอนุภรรยา ใครๆ ต่างก็ผ่านเรื่องพรรค์นี้มาทั้งนั้น

เหมยจื่อชิงได้รับการอบรมสั่งสอนเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก นับตั้งแต่ที่เขาไปเที่ยวบ่อนพนันและซ่องนางโลม ฮูหยินใหญ่เหมยก็แอบส่งสาวใช้หน้าตาสะสวยมาให้สองคนอย่างเงียบๆ โดยบอกว่าให้มาคอยปรนนิบัติข้างกาย นี่ก็คือความหมายของสาวใช้ห้องข้างมิใช่หรือ

เพียงแต่คนทั่วไปมักจะมักมากในกามอยู่แต่ในเรือน ก้าวพ้นประตูก็ยังเสแสร้งทำตัวเคร่งขรึมสำรวม

เฉินเฮ่ออวี่ก็แค่เสเพลข้างนอกจนชื่อเสียงเลื่องลือเกินไป ทว่าเช่นนี้ก็แสดงว่าเขาไม่ปิดบังซ่อนเร้น เปิดเผยและจริงใจกว่าเป็นไหนๆ

เหมยจื่อชิงยิ่งคิดก็ยิ่งพอใจ ในสายตาของเขา ตระกูลของจี้จิ่วหลินแม้จะมีชื่อเสียงน่าฟัง แต่กลับกระทำการต่ำช้า ถึงกับใช้เหตุผลน่าขันพรรค์นั้นมาถอนหมั้นพี่สาม ช่างเป็นพวกไร้สัจจะและตาต่ำโดยแท้

เทียบกับเฉินเฮ่ออวี่ที่แม้ชื่อเสียงภายนอกจะดูไม่ดี แต่พอคบหาแล้วกลับกระตือรือร้นและมีน้ำใจเปี่ยมคุณธรรมไม่ได้เลยสักนิด

เมื่อดูจากความเข้าใจที่เขามีต่อเฉินเฮ่ออวี่ในช่วงนี้ เขารู้สึกว่าข่าวลือภายนอกเกี่ยวกับเฉินเฮ่ออวี่ไม่น่าจะเป็นความจริง ดีไม่ดีอาจเป็นฝีมือพวกคนไม่หวังดีปล่อยข่าวโคมลอยเสียมากกว่า

คนในเรือนต่างๆ ของสกุลเหมยก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ พอน้าสะใภ้รองกับน้าสะใภ้สามได้อำนาจ ก็แทบอยากจะเหยียบย่ำเรือนใหญ่ให้จมโคลนตมไม่มีวันได้ผุดได้เกิด เรื่องเล็กน้อยเพียงนิดเดียวก็ประโคมป่าวประกาศเสียใหญ่โต

มิเช่นนั้นท่านปู่ท่านย่าจะรังเกียจเรือนใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างไร

แล้วทำไมถึงไม่มีผู้ใดมาสู่ขอพี่สามเล่า พี่สามอายุสิบหกปีแล้ว ท่านย่าก็ยังไม่ยอมจัดแจงให้เสียที...

สตรีในยุคนี้ล้วนหมั้นหมายกันตั้งแต่ช่วงพิธีปักปิ่น อายุสิบหกถึงสิบแปดปีก็ออกเรือน หากช้ากว่านี้ก็จะกลายเป็นสาวทึนทึกแล้ว

คิดถึงตรงนี้ เขาก็แทบจะนั่งไม่ติด ไม่ได้การ ต้องช่วยพี่ใหญ่เฉินให้ได้ ให้เขาได้แต่งงานกับพี่สาม

เหมยจื่อชิงไม่สนใจจะนอนกลางวันอีกต่อไป เขารีบรุดมุ่งหน้าไปยังเรือนในเพื่อตามหาเหมยต่วนทันที

เขาชอบที่จะให้เฉินเฮ่ออวี่มาเป็นพี่เขยสาม