บทที่ 62 ส่งคืน

ตำแหน่งจู่ปู้แห่งศาลต้าหลี่เทียบเท่ากับหัวหน้าฝ่ายธุรการ มีหน้าที่ดูแลตราประทับ สารบาญ เอกสารราชการ ทะเบียนบัญชี ตลอดจนการจัดทำแฟ้มคดีต่าง ๆ

ส่วนลู่ซื่อมีหน้าที่คล้ายคลึงกับจู่ปู้ ทว่าขั้นขุนนางต่ำกว่าจู่ปู้

แม้จะเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยขั้นแปดขั้นเก้า แต่ก็นับว่าได้ก้าวเข้าสู่แวดวงขุนนาง เริ่มกินเบี้ยหวัดหลวงแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่สะกดความตื่นเต้นในใจไว้ ลุกขึ้นประสานหมัด "ขอบคุณใต้เท้าจ้าวที่เมตตาส่งเสริมขอรับ"

"เจ้าไม่รังเกียจหรือว่าตำแหน่งเล็กกระจิริดเพียงนี้ เบี้ยหวัดรายเดือนของตำแหน่งนี้มีแค่ยี่สิบสามสิบตำลึง หาได้ไม่เท่าไร ไม่พอให้เจ้าไปเที่ยวหอนางโลมสักรอบด้วยซ้ำ"

จ้าวซานจงมองเขา หากเป็นบุตรหลานจวนโหวทั่วไป เกรงว่าคงยอมอุดอู้อยู่บ้านกินข้าวเปล่าเสียดีกว่า ไม่ยอมออกมารับเงินยี่สิบตำลึงนี้เพราะกลัวเสียหน้าเป็นแน่

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะอย่างเปิดเผย "พึ่งพาความสามารถของตนเองหาข้าวกิน มีอันใดให้ต้องขายหน้าเล่าขอรับ ข้ากลัวว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่เอาถ่าน ต้องคอยให้ผู้อื่นเลี้ยงดูเสียมากกว่า"

"ดี! เจ้ามีความตั้งใจเช่นนี้ ย่อมทำการได้สำเร็จ" จ้าวซานจงพึงพอใจในทัศนคติของเขายิ่ง ตัวเขาเองเป็นถึงอ๋องแท้ ๆ ยังมาเป็นขุนนางขั้นหกในศาลต้าหลี่มิใช่หรือ

"ข้าวต้องกินทีละคำ ทางต้องเดินทีละก้าว ใครเล่าจะก้าวเข้าสู่วงราชการแล้วได้เป็นอัครมหาเสนาบดีเลย! เจ้าเด็กนี่ฉลาดหลักแหลม ทำงานอยู่ข้างล่างสักสองสามปี ไม่มีข้อเสียอันใดหรอก!"

"ใต้เท้าจ้าวสั่งสอนได้ถูกต้องยิ่ง ผู้น้อยเองก็คิดเช่นนั้นขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่กินข้าวเพียงมื้อเดียวกลับได้ตำแหน่งงานมา แทบอยากให้วันพรุ่งนี้เป็นการสอบระดับย่วนเสียเดี๋ยวนี้ จะได้รีบสอบติดซิ่วไฉแล้วเข้ารับตำแหน่งโดยเร็ว

ทุกคนสนทนากันอย่างออกรส หลังอาหารยังร่วมแรงร่วมใจกันจัดการลิ้นจี่สดกะละมังใหญ่จนเกลี้ยง ถึงได้แยกย้ายกันไปทำธุระของตน

เฉินเฮ่ออวี่ถือกระถางพริกเทศสี่กระถางเดินออกมาจากเรือนแยก ยังรู้สึกคล้ายกับกำลังฝันไป

ยามคนเราจะซวย ดื่มน้ำเย็นยังติดซอกฟัน ทว่าเมื่อคราวเคราะห์สิ้นสุด โชคดีก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

ใครจะคาดคิด เพียงแค่คืนเดียว เขาก็ฟันลาภก้อนโต แถมยังได้รับคำมั่นเรื่องตำแหน่งขุนนางมาอีกด้วย

ทุกสิ่งล้วนดำเนินไปในทิศทางที่ดี เขากำลังเข้าใกล้เป้าหมายของตนเข้าไปทุกที ทั้งงานที่มั่นคง เรือนพักที่เป็นสัดส่วน ร้านค้าที่ทำรายได้สม่ำเสมอสักสองสามแห่ง และแน่นอนว่าย่อมต้องมีภรรยาคู่คิดผู้รู้ใจคอยอยู่เคียงข้างด้วย

พอนึกถึงภรรยา เขาก็เริ่มกลัดกลุ้มขึ้นมาอีก ต้องรีบไปที่คฤหาสน์เหราเหอเพื่อพบเหมยต่วนเดี๋ยวนี้

ล่าช้ามาทั้งช่วงเช้าแล้ว ป่านนี้นางคงจะร้อนใจมากเช่นกัน

ซิ่วสุ่ยว่าจ้างรถม้า ทั้งสองจึงรีบมุ่งหน้ากลับจวนโหว

เฉินเฮ่ออวี่สั่งให้ชิวซานดูแลพริกเทศไม่กี่กระถางนั้น ของสิ่งนี้ที่บ้านเกิดของเขานับเป็นของธรรมดายิ่ง หน้าบ้านหลังบ้านของใครต่างก็ปลูกไว้สองสามต้น เด็ดกินได้สะดวก

ดังนั้นวิธีปลูกเขาจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี พริกชอบความร้อน ชอบเติบโตในที่ที่มีแดดจัดและอากาศอบอุ่น โดยทั่วไปมักจะปลูกเป็นคู่สองต้น

ก่อนอื่นต้องดูแลสิบกว่าต้นที่มีตอนนี้ให้ดี พยายามให้ติดเมล็ดพันธุ์ให้ได้มากที่สุด รออีกประเดี๋ยวเมื่ออากาศหนาวลง ค่อยนำไปเพาะพันธุ์ต่อในเรือนกระจกของจวนโหว เพื่อเพาะเมล็ดพันธุ์ออกมาให้มากขึ้นโดยเร็วและขยายพื้นที่เพาะปลูก

หลังจัดการเรื่องพริกอย่างรีบร้อนเสร็จ เฉินเฮ่ออวี่ก็เปลี่ยนชุดสำหรับออกไปพบแขก สั่งให้คนเตรียมม้าเพื่อจะไปคฤหาสน์เหราเหอ

เพิ่งเดินมาถึงลานเรือนชั้นนอก พ่อบ้านหลี่ก็เข้ามาขวางเขาไว้ "วันนี้ท่านอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกเลยขอรับ นายท่านใหญ่กับนายท่านสามตามหาท่านอยู่ตั้งนานแล้ว"

"พี่สามกลับมาแล้วหรือ" เฉินเฮ่ออวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พี่สามถูกย้ายไปประจำที่ค่ายทหารชานเมืองทิศประจิม กินนอนอยู่ในค่ายทหาร ช่วงนี้แทบไม่ได้กลับบ้านเลย

"ได้บอกหรือไม่ว่ามีเรื่องใดกับข้า"

"เมื่อวานนี้นายท่านรองก็กลับมาจากไร่นาแล้วขอรับ นายท่านใหญ่จึงสั่งให้ห้องครัวจัดสำรับ บอกว่าพี่น้องในบ้านหาโอกาสรวมตัวกันได้ยากยิ่ง อยากให้นั่งคุยกันสักหน่อย" พ่อบ้านหลี่ตอบอย่างนอบน้อม

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกลำบากใจ คฤหาสน์เหราเหออยู่นอกเมือง ไปกลับรอบหนึ่งก็ต้องใช้เวลาชั่วยามกว่า หากต้องการพบเหมยต่วนก็ใช่ว่าจะได้พบในชั่วครู่ชั่วยาม ไม่ว่าอย่างไรก็คงกลับมาไม่ทันก่อนพลบค่ำ

ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ได้ครึ่งปี นี่นับเป็นครั้งแรกที่พี่น้องอยู่กันพร้อมหน้า ซ้ำยังเป็นพี่ใหญ่ที่เป็นคนจัดงาน...

"ไม่ว่าจะมีธุระอันใด ขอท่านวางมือไว้ก่อนเถิดขอรับ" พ่อบ้านหลี่มองออกถึงความลังเลของเขา เกรงว่าเขาจะเอาแต่ใจขึ้นมาอีก "แม้วันนี้นายท่านสี่ก็ยังไม่ได้ไปสำนักศึกษาประจำตระกูล ทุกคนกำลังรอท่านอยู่ขอรับ"

"ตกลง ไปบอกพวกเขาว่าข้าจะไป" เฉินเฮ่ออวี่ตัดสินใจ แล้วหันไปเรียกชิวซาน "ตามข้ามาที่ห้องหนังสือ"

เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือ ใช้เวลาไปหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ เขียนจดหมายสั้น ๆ ฉบับหนึ่งถึงเหมยต่วน

ทั้งขออภัย ทั้งอธิบาย จะเขียนอย่างไรก็ดูไม่เข้าที ฉีกแล้วเขียน เขียนแล้วฉีก จนก้อนกระดาษถูกทิ้งเกลื่อนเต็มพื้น

สุดท้ายทำได้เพียงบอกว่าพรุ่งนี้จะไปพบนางให้ได้อย่างแน่นอน หวังว่านางจะให้โอกาสรับฟังคำอธิบายต่อหน้าจากเขาบ้าง

ชิวซานถือจดหมาย ควบม้าห้อตะบึงมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เหราเหอ

จวนพลบค่ำ เฉินต้าหลางก็ส่งคนมาตามเขาไปกินข้าวที่สวนดอกไม้ตามคาด

เหล่าพี่น้องต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้าในศาลากลางสวน ในศาลาปูเสื่อสาน วางอ่างน้ำแข็ง แขวนม่านโปร่งรอบด้าน จุดโคมไฟหลายดวง ทั้งยังรมควันด้วยต้นอ้ายเฉ่า นับเป็นสถานที่รับลมเย็นที่ดียิ่งจริง ๆ

เฉินต้าหลางได้ยินมาจากปากหลินซื่อว่า ช่วงนี้เหล่าเอ้อร์มีเรื่องระหองระแหงไม่ลงรอย

แม้เขาจะเป็นคนประพฤติตนเที่ยงตรง ทว่าขึ้นชื่อว่ามนุษย์ย่อมต้องชั่งน้ำหนักได้เสีย ในใจเขาย่อมไม่ปรารถนาให้เหล่าเอ้อร์กุมอำนาจยิ่งใหญ่เพียงลำพัง และยิ่งไม่อยากเห็นพี่น้องบาดหมางกันเอง

การที่ท่านพ่อลงมือริดทอนอำนาจของเหล่าเอ้อร์ด้วยตนเองจึงตรงกับความต้องการของเขาพอดี

ด้วยเหตุนี้เขาจึงจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมา เพื่อดึงพี่น้องที่ใจแตกแยกให้กลับมารวมกัน ทั้งยังได้แสดงถึงความใจกว้างของพี่ใหญ่

พี่ใหญ่มีเล่ห์เหลี่ยมและรอบคอบ เอาแต่พูดจาประนีประนอมเอาใจ พี่สามเถรตรงไม่สนเรื่องหยุมหยิม มัวแต่ดื่มสุราเล่นทายหมัดสร้างบรรยากาศ พี่สี่ไม่ว่าใครพูดอะไรก็เออออไปด้วยว่าดี ๆๆ ส่วนพี่รอง ต่อให้ในใจจะมีความขุ่นเคืองเพียงใดก็ไม่อาจระบายออกมาได้ ทำได้เพียงยกจอกสุราขึ้นมา ดื่มดับความบาดหมางให้สิ้นไป

เฉินเฮ่ออวี่มองดูเหล่าพี่น้องที่ต่างคนต่างมีความคิดในใจแล้วแอบหัวเราะอยู่ในใจ

เนื้อแท้ข้างในเขาหาใช่พี่น้องแท้ ๆ ของคนพวกนี้ไม่ แต่ก็ไม่อยากตั้งตนเป็นศัตรูกับผู้ใด

ท่ามกลางการชนจอกส่งจอก เขาเริ่มสะลึมสะลือเมามายขึ้นมาบ้าง พลันรู้สึกว่าฉากหน้าจอมปลอมเช่นนี้ช่างไร้ความหมายสิ้นดี พี่น้องที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกันย่อมสนิทใจกันมากกว่าอยู่แล้ว

วันหน้าเขาขอมีลูกกับเหมยต่วนคนเดียวก็พอ... จะเป็นเด็กผู้ชายก็ได้ เด็กผู้หญิงก็ดี ขอเพียงเป็นลูกของพวกเขาทั้งสองคน สนิทชิดเชื้อ รักใคร่ปรองดองกัน...

พลันเขาก็นึกถึงถวนเกอเอ๋อร์กับหยวนเจี่ยเอ๋อร์ขึ้นมา แล้วก็ชะงักไป

หนึ่งภรรยาหลายอนุ บุตรภรรยาเอกบุตรอนุ สุดท้ายแล้วก็เป็นโจทย์ยากที่คนยุคปัจจุบันรับมือได้ยากลำบากในยุคโบราณ

ครั้งนี้เฉินเฮ่ออวี่ดื่มจนเมามายไม่ได้สติ ทว่าเฉินต้าหลางกลับเบิกบานใจเป็นพิเศษ รู้สึกว่าเขารู้ความ ให้เกียรติตน ความคิดที่จะสนับสนุนน้องชายคนนี้จึงยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วน

กลางดึกเฉินเฮ่ออวี่ตื่นขึ้นมา รู้สึกคอแห้งผาก ปวดศีรษะแทบระเบิด ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่เอาสุราบัดซบอันใดมาให้ดื่ม ถึงได้เมาค้างรุนแรงปานนี้

นับแต่เกิดเรื่องของกุ้ยจือขึ้น ในห้องของเขาก็ไม่เคยให้สาวใช้อยู่เฝ้ายามอีกเลย

ยามนี้จึงได้แต่พยุงตัวลุกขึ้นมาเอง คลำทางจุดตะเกียง แล้วยกกาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นดื่มน้ำเย็นเข้าไปจนเต็มท้อง

ขณะกำลังดื่มน้ำ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายซองหนึ่งบนโต๊ะ รูปร่างดูแปลกตาพิลึก ทั้งพองทั้งตุง

หัวใจของเฉินเฮ่ออวี่พลันเต้นกระตุกรัวขึ้นมาสองสามครา

เขาวางกาน้ำชาลง ค่อย ๆ หยิบซองจดหมายขึ้นมา แล้วเปิดออก

ดึงตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงสองใบออกมา รวมทั้ง... ปิ่นปักผมลายดอกท้อเล่มนั้น

นางคืนของพวกนี้กลับมาแล้ว