บทที่ 61 คำเชิญ

พ่อครัวในเรือนพักของจ้าวซานจงรสมือยอดเยี่ยมยิ่งนัก อาหารเช้าจัดแจงมาเจ็ดจานแปดชาม ลำพังอาหารหลักก็มีให้เลือกหลากหลาย

บนโต๊ะจัดวางกับข้าวจานเล็กไว้ถึงสิบสองจาน มีทั้งเนื้อสัตว์และผักคละเคล้ากัน

ทั้งยังมีโจ๊กข้าวฟ่างฟักทอง โจ๊กข้าวเจ้า แป้งแผ่นใบบัว ขนมฮวนสี่ถวน ซาลาเปาไส้แกะ และซาลาเปาผักชามใหญ่

ซาลาเปาผักในยุคนี้ไม่เหมือนกับแบบดั้งเดิมที่ใช้แป้งห่อไส้ แต่เป็นการนำชามกระเบื้องหยาบใบใหญ่มา ปูด้วยใบผักหนึ่งชั้น แล้ววางกองไส้เนื้อลงไป ก่อนจะนำขึ้นซึ้งนึ่งจนสุก

เฉินเฮ่ออวี่ไม่เคยลิ้มลองวิธีทำเช่นนี้ในยุคปัจจุบัน จึงรู้สึกแปลกใหม่น่าสนใจ กินติดต่อกันไปหลายชิ้น

อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่โตในทำเลทองเช่นนี้ มื้อเช้ายังกินอยู่อย่างโอ่อ่าถึงเพียงนี้ ใครจะเชื่อว่าเขาเป็นเพียงขุนนางขั้นหกตำแหน่งซื่อเฉิงแห่งศาลต้าหลี่?

หากเฉินเฮ่ออวี่เกิดสงสัยในตัวเขา แค่ไปสืบถามที่ศาลต้าหลี่ก็รู้แล้วว่าเขาเป็นใคร

จ้าวซานจงตระหนักถึงจุดนี้ดี กิริยาวาจาในยามนี้จึงมิได้คิดจะปิดบังฐานะอีก ทั้งสองฝ่ายเหลือเพียงเจาะกระดาษหน้าต่างให้ทะลุเท่านั้น

เฉินเฮ่ออวี่ยังไม่คิดถึงเรื่องนี้ เขาถกแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือกินอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย อิ่มหนำสำราญเป็นที่สุด

ส่วนที่เหลือมากกว่าครึ่งก็ถูกซิ่วสุ่ยฟาดเรียบราวกับลมพายุพัดกวาดเมฆา ไหลลงสู่ท้องจนเกลี้ยง

เฉินเฮ่ออวี่แอบขำ ท่านอ๋องสิบเห็นแล้วคงคิดว่านายบ่าวคู่นี้ช่างไม่เคยพบเจอโลกกว้างกระมัง

คนทั่วไปเพื่อที่จะประจบผู้มีอำนาจ มักจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อแสดงด้านที่ยอดเยี่ยมของตนเอง นานวันเข้าก็เลยแบกภาระเรื่องหน้าตาเอาไว้

แต่เฉินเฮ่ออวี่ไม่คิดเช่นนั้น

ประการแรก เจ้าของร่างเดิมมีชื่อเสียงฉาวโฉ่อยู่แล้ว เขาไม่มีทางเปลี่ยนเป็นคนละคนได้ในเวลาอันสั้น ซ้ำบางครั้งยังต้องแกล้งแสดงจุดบกพร่องออกมาบ้าง เช่น หากไม่อาจมัวเมาในกาม ก็ต้องละโมบโลภมาก สรุปแล้วคนอย่างเฉินเฮ่ออวี่จะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติไม่ได้

ประการต่อมา ขึ้นชื่อว่าคนย่อมมีข้อเสีย การคอยเสแสร้งแสดงละครเพื่อปกปิดอยู่ตลอดเวลามันเหนื่อยเกินไป เขายินดีที่จะใช้ชีวิตให้สบายใจมากกว่า

ดังนั้น ความคิดที่ท่านอ๋องสิบอยากจะผูกมิตรด้วยเขาใช่ว่าจะไม่เข้าใจ เพียงแต่ไม่ปรารถนาจะก้มหัวประจบสอพลอเท่านั้น

ดูออกว่าท่านอ๋องสิบเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาและเน้นการลงมือทำจริง เขาจึงยินดีที่จะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายด้วยความจริงใจมากกว่า

จางฉาเห็นพวกเขากินอาหารเสร็จแล้ว ด้านหนึ่งยกน้ำชามาให้บ้วนปาก อีกด้านหนึ่งก็ส่งคนไปเชิญจ้าวซานจงมา

จ้าวซานจงง่วนอยู่ค่อนคืน ฟ้าสว่างแล้วถึงได้ล้มตัวลงนอน

เวลานี้เพิ่งจะตื่นนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง หรี่ตาเดินสะลึมสะลือเข้ามา

เฉินเฮ่ออวี่เห็นว่าเขายังคงสวมชุดนอนอยู่ ในใจก็คิดว่าท่านอ๋องสิบช่างไม่ถือสาพิธีรีตองจริง ๆ แทบไม่ต่างอะไรกับพวกชาวบ้านธรรมดาอย่างเรา ๆ ที่เปลือยอกเดินเตร็ดเตร่ไปมาเลย

"ขอบพระคุณใต้เท้าที่ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นขอรับ มื้อเช้านี้อุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ข้ากับบ่าวอิ่มหนำสำราญแล้ว จึงเตรียมจะมากล่าวลาท่าน" เขาประสานมือคารวะขอบคุณ

"เฮ้ย เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ วันนี้กะทันหันไปหน่อย วันหน้าข้าจะเลี้ยงก้วนเจียงมันปู ที่บ้านข้ามีพ่อครัวทำก้วนเจียงได้รสเลิศนัก"

จ้าวซานจงเกาหัว กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงหลัวฮั่น "เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย ข้าเรียกหลิวอวิ๋นฉี่มาแล้ว ประเดี๋ยวพวกเจ้าค่อยคุยกันสักหน่อย"

จ้าวซานจงจัดการคดีเมื่อคืนจนไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ยังจำได้ว่าจะเรียกคนมาให้ เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับตนมากทีเดียว

ในใจของเฉินเฮ่ออวี่ย่อมทั้งประหลาดใจและยินดี จึงกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจไม่ขาดปาก และถือโอกาสเอ่ยถึงต้นพริกไม่กี่กระถางนั้นของเขา

"ข้าเห็นว่าดอกไม้พันธุ์นี้น่าสนใจดี อยากนำกลับไปลองปลูกดูขอรับ รอจนมันติดเมล็ดแล้ว ปีหน้าค่อยส่งกระถางใหม่ ๆ มาให้ท่าน"

"เอาไปเถอะ มิได้มีค่าอันใดเสียหน่อย ความสนใจของเจ้านี่ช่างหลากหลายจริง ถึงกับชอบปลูกดอกไม้ด้วย"

จ้าวซานจงไม่ได้โปรดปรานของพรรค์นี้ ดอกไม้ใบหญ้าที่ประดับไว้ในเรือนสำหรับเขาก็เหมือนกับอากาศธาตุ ไม่เคยชายตามองเลยแม้แต่น้อย

"ฮ่า ๆ แค่ปลูกเล่นสนุก ๆ ขอรับ" ยังไม่แน่ใจว่าจะปลูกพริกขึ้นหรือไม่ เฉินเฮ่ออวี่จึงยังไม่พูดอะไรมาก รอให้ปลูกได้สำเร็จก่อน ค่อยอธิบายความเป็นมากับจ้าวซานจงก็ยังไม่สาย

สนทนากันตามสบายได้ไม่กี่ประโยค เสียงของจ้าวซานจงก็ค่อย ๆ เงียบหายไป เขาผล็อยหลับไปด้วยความง่วงงุนเสียแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่ลอบทอดถอนใจ คนเขามียศศักดิ์สูงส่งถึงขั้นท่านอ๋อง ก็ยังมิได้เอาแต่เสพสุขสำราญไปวัน ๆ

แม้จะบอกว่าการไขคดีคือความเพลิดเพลินของเขา ทว่าการที่เขายื่นมือเข้าไปร่วมด้วย ศาลต้าหลี่ก็ย่อมลดคดีอยุติธรรมไปได้หลายคดี แท้จริงแล้วนับเป็นเรื่องดีที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองและราษฎร

เขาเรียกจางฉาเบา ๆ ให้นำผ้าห่มบางมาห่มให้จ้าวซานจง สั่งให้ซิ่วสุ่ยถือห่อเงินไปฝากประจำที่ร้านรับแลกเงิน จากนั้นจึงย่องเบา ๆ ออกไปรอหลิวอวิ๋นฉี่ข้างนอก

ครู่ต่อมา หลิวอวิ๋นฉี่ก็รีบรุดมาพบ ปรากฏว่าเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปี ทว่าเรื่องร่ำเรียนกลับเก่งกาจยิ่งนัก ทั้งยังเป็นยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่กวาดอันดับหนึ่งสามสนามรวดในการสอบระดับต้น และตั้งเป้าจะคว้าอันดับหนึ่งสามสนามใหญ่ให้ได้อีกด้วย

เฉินเฮ่ออวี่เกิดความเลื่อมใสขึ้นมาทันที ไม่กล้าดูแคลนอีกต่อไป แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงจวี่เหริน แต่นั่นก็เป็นเพราะยังมิได้เข้าสอบฮุ่ยซื่อ หาใช่ว่าเขาสอบไม่ผ่านไม่

เขาบอกเล่าสถานการณ์ของตนเอง ขอคำชี้แนะจากหลิวอวิ๋นฉี่อย่างถ่อมตน พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าเหตุใดจึงไม่เข้าสอบฮุ่ยซื่อรอบที่ผ่านมา และไฉนจึงมาเป็นที่ปรึกษาให้ใต้เท้าจ้าว

หลิวอวิ๋นฉี่มีบุคลิกสุขุมเกินวัย อายุเพียงสิบเก้าปีทว่าใบหน้ากลับดูเคร่งขรึมราวกับคนอายุยี่สิบเก้า

เขาตอบอย่างจริงจังว่า "ข้าสอบติดจวี่เหรินตอนอายุสิบเจ็ด หากปีถัดมาเข้าสอบฮุ่ยซื่อจนได้คุณวุฒิจิ้นซื่อ ย่อมต้องได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางอย่างเลี่ยงไม่ได้ ท่านพ่อเห็นว่าข้ายังเยาว์วัยเกินไป ไม่ประสีประสาเรื่องวิถีโลก ทั้งยังไม่เข้าใจความทุกข์ยากของราษฎร จะอาศัยแค่อ่านตำรามาไม่กี่เล่มแล้วไปเป็นขุนนางย่อมไม่ได้ จำต้องนำหลักวิชามาผสานกับความเป็นจริง ถึงจะเป็นขุนนางที่ดีได้"

"ส่วนที่ว่าเหตุใดจึงมาเป็นที่ปรึกษาให้ใต้เท้าจ้าวนั้น" หลิวอวิ๋นฉี่คลี่ยิ้มออกมาได้ยากยิ่ง "ใต้เท้าจ้าวเป็นขุนนางมือสะอาด ซื่อตรงเที่ยงธรรม นับเป็นยอดขุนนางชั้นหนึ่ง ทว่าเขากลับหยาบกระด้างไม่ใส่ใจเรื่องหยุมหยิม จึงต้องการคนละเอียดรอบคอบมาช่วยบันทึกและคอยเตือนความจำ ข้ามาทำหน้าที่นี้จึงเหมาะสมพอดิบพอดี"

เข้าใจละ นี่ก็คือมาทำหน้าที่เลขาฯ ให้ท่านอ๋องสิบนี่เอง ถือโอกาสสัมผัสความทุกข์ยากในโลกมนุษย์ เพิ่มพูนความรู้และโลกทัศน์ สั่งสมประสบการณ์ไว้เพื่อเป็นขุนนางที่ดีในวันหน้า

เฉินเฮ่ออวี่พยักหน้า ดูความตระหนักรู้ของสองพ่อลูกคู่นี้สิ ยังกลัวว่าสอบติดจิ้นซื่อเร็วเกินไปจะไม่ใช่เรื่องดี ยอมชะลอไปอีกสามปี เพื่อใช้เวลาสามปีนี้ลงมาคลุกคลีหาประสบการณ์ชีวิตในระดับรากหญ้า

"ท่านอาจารย์หลิวคิดได้เช่นนี้ ทำเอาพี่ชายคนนี้นับถือจากใจจริง" เฉินเฮ่ออวี่กล่าวอย่างจริงใจ "ช่วงสองสามเดือนต่อจากนี้ คงต้องรบกวนเจ้าช่วยชี้แนะให้มากแล้ว"

"พี่เฉิน ท่านเรียกข้าว่าอวิ๋นฉี่ก็พอ ไม่ต้องเกรงใจ" หลิวอวิ๋นฉี่แม้จะชอบทำหน้าบึ้งตึง ทว่ามิใช่คนหัวโบราณคร่ำครึ "ข้าจะทดสอบดูก่อนว่าความเข้าใจในคัมภีร์และเรียงความเชิงนโยบายของท่านอยู่ในระดับใด จากนั้นค่อยเขียนหัวข้อสอบให้ท่านฝึกทำ"

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงปิดประตูห้อง ปรึกษาหารือและถกตำรากันตลอดช่วงเช้า

หากเทียบกับอาจารย์กู้และเฉินต้าหลางซึ่งสอบติดจิ้นซื่อเมื่อหลายปีก่อนแล้ว หลิวอวิ๋นฉี่ย่อมรู้เท่าทันแนวข้อสอบปัจจุบันตรงกับเฉินเฮ่ออวี่มากกว่า องค์ความรู้ของเขาสดใหม่ จึงเปิดมุมมองอันหลากหลายให้แก่เฉินเฮ่ออวี่ได้เป็นอย่างดี

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกตาสว่างกระจ่างแจ้ง เอ่ยปากชมเขาไม่ขาดสาย หากได้มาเรียนกับหลิวอวิ๋นฉี่แต่แรกก็คงดี ไม่แน่ว่าอาจจะสอบผ่านย่วนซื่อไปนานแล้ว

ทั้งสองคนคุยกันรวดเดียวจนกระทั่งถึงเวลาตั้งสำรับมื้อเที่ยง จ้าวซานจงตื่นนอนแล้ว จึงเดินมาเรียกพวกเขาที่ห้องหนังสือด้วยตนเอง

พอเขาก้าวพ้นประตูเข้ามาก็เอ่ยถามเฉินเฮ่ออวี่ด้วยรอยยิ้ม "เป็นอย่างไรบ้าง อาจารย์น้อยที่ข้าแนะนำให้ผู้นี้ วิชาความรู้ไม่เลวเลยใช่หรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยขอบคุณจ้าวซานจงยกใหญ่ที่ช่วยแนะนำ "น้องหลิววิชาความรู้แน่นหนา ทัศนะลึกซึ้งไม่เหมือนใคร พี่ชายคนนี้ฟังแล้วพลันตาสว่าง ได้รับประโยชน์มหาศาลจริง ๆ"

หลิวอวิ๋นฉี่กล่าวถ่อมตนว่ามิกล้ารับ

จ้าวซานจงกระหยิ่มใจยิ่งนัก ตบไหล่หลิวอวิ๋นฉี่เบา ๆ "เจ้าไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก ได้รับคำชี้แนะจากเจ้านับเป็นวาสนาของเจ้าเด็กนี่แล้ว!"

ทั้งสามคนนั่งลงรับประทานอาหาร เฉินเฮ่ออวี่ยังคงซักถามแลกเปลี่ยนกับหลิวอวิ๋นฉี่ไม่หยุดหย่อน จนจ้าวซานจงฟังแล้วเริ่มรำคาญใจ "เฮ้ย ๆๆ พวกเจ้าพูดอะไรกันข้าฟังไม่รู้เรื่องเลย วันหลังค่อยนัดไปคุยกันเองสองคนเถอะ"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะร่า รีบหุบปากทันควัน "พวกเรานัดหมายกันไว้แล้ว น้องหลิวจะช่วยชี้แนะข้าคราวละครึ่งวัน"

"เช่นนั้นก็ดี" จ้าวซานจงซดน้ำแกงไปพลางเอ่ยขึ้น "เจ้าต้องสอบผ่านซิ่วไฉให้ได้ ถึงตอนนั้นก็มาเป็นเสมียนให้ข้าเถอะ"

"เสมียนหรือ" เฉินเฮ่ออวี่ไม่เข้าใจ นี่มันตำแหน่งขุนนางอันใดกัน

"จู่ปู้ก็ได้ ลู่ซื่อก็ดี ถึงตอนนั้นค่อยดูว่ามีตำแหน่งใดว่างค่อยว่ากัน"

จ้าวซานจงพูดจบก็ซดน้ำแกงร้อนดังซวบ ๆ รวดเดียวจนเกลี้ยงชาม "ร้อนจริง เอาพวกน้ำเย็นกับลิ้นจี่แช่เย็นมาให้ข้าที!"

.