บทที่ 60 พริก

ซิ่วสุ่ยเห็นท่าทางละโมบเงินของเฉินเฮ่ออวี่แล้วรู้สึกทนดูไม่ได้จริงๆ หางตากระตุกยิกๆ อย่างห้ามไม่อยู่

เฉินเฮ่ออวี่ด่าว่า "ไอ้เด็กเวร" ไปคำหนึ่ง แล้วโยนตั๋วเงินสามร้อยตำลึงมาให้หน้าตาเฉย "เจ้าเหนื่อยแล้ว เอาไปสองร้อยตำลึง ที่เหลืออีกหนึ่งร้อยตำลึงเอาไปให้ชิวซาน"

"ขอรับ!" ซิ่วสุ่ยยิ้มจนตาหยีรีบรับมา แล้วสอดเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอมระมัดระวัง

ที่บ้านเขามีพี่น้องหลายคน ทั้งครอบครัวใหญ่ต้องเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเล็กๆ ไม่กี่ห้อง ยิ่งพี่ใหญ่กับพี่รองแต่งงานมีลูกมีเต้ากันแล้ว ในบ้านจะขยับตัวหมุนตัวก็ยังยากลำบาก

รอให้เขาเก็บเงินได้มากพอ ก็จะออกไปซื้อเรือนเล็กๆ สักสองห้องข้างนอก ปีหน้าแต่งน้องสาวลูกพี่ลูกน้องเข้ามาก็จะได้มีที่ลงหลักปักฐาน

เมื่อนึกถึงน้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่เฝ้ารอเขาอยู่ ชายร่างสูงใหญ่กำยำก็แอบหน้าแดงขึ้นมาเงียบๆ

เฉินเฮ่ออวี่เหลือบตามอง ตกใจจนแทบทำเงินในมือร่วงลงพื้น การได้เห็นคนน่าเบื่อหน้านิ่งเป็นท่อนไม้อย่างซิ่วสุ่ยหน้าแดง ช่างหาดูได้ยากเย็นเหลือเกิน

ทว่าพอคิดดูนิดเดียว เขาก็รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงหัวเราะหึๆ แล้วก้มหน้ารื้อค้นในห่อผ้าที่ส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊งอยู่นั้นพัลวัน

พวกผีพนันมีอะไรก็เอามาวางเดิมพันหมด พอไม่มีเงิน เครื่องประดับ ของพกติดตัว ไปจนถึงเสื้อผ้าก็ล้วนเอามาแพ้พนันกันทั้งสิ้น

ในที่สุดเฉินเฮ่ออวี่ก็ค้นได้ปิ่นเงินหัวหยกเนื้อดีสองเล่ม กำไลเงินถักเกลียวอีกหนึ่งวง และป้ายหยกหนึ่งชิ้น ยื่นทั้งหมดให้ซิ่วสุ่ยพร้อมกัน

เขาเอ่ยเย้าแหย่ "ป้ายหยกนี่เจ้าพกติดตัวไว้ ส่วนเครื่องประดับพวกนั้นเอาไปให้ร้านเครื่องเงินล้างให้สะอาด แล้วเอาไปให้แม่ยอดดวงใจตัวน้อยของเจ้าเสียสิ"

ซิ่วสุ่ยอิดออดเอียงอายไม่กล้ายื่นมือไปรับ สายตาไม่กล้าแม้แต่จะมองเครื่องประดับเหล่านั้น ปากก็พึมพำ "ไม่ใช่ยอดดวงใจเสียหน่อย..."

"เอาละๆ ไม่ใช่ยอดดวงใจ แต่เป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง!" เฉินเฮ่ออวี่กลั้นขำ ยัดข้าวของใส่มือเขา "เจ้าจะเหนียมอายอะไรปานนั้น อายุตั้งยี่สิบสองแล้ว อย่าบอกนะว่ายังไม่เคยประสีประสา?"

ใบหน้าคล้ำแดดของซิ่วสุ่ยพลันแดงก่ำจนร้อนผ่าว กัดฟันพูดว่า "...ข้า ข้ายังไม่ได้แต่งงานเลยนะขอรับ! ท่าน ท่านนี่จริงๆ เลย..."

เฉินเฮ่ออวี่เห็นเขาเคอะเขินก็หัวเราะลั่น "เจ้าตามข้าไปหอนางโลมตั้งกี่หน ไม่เคยหาความสำราญเองเลยหรือ ข้าไม่เชื่อหรอก"

"เฮ้อ! ท่าน ท่านช่างไม่สำรวมเอาเสียเลย!" ซิ่วสุ่ยบ่นเฉินเฮ่ออวี่เป็นครั้งแรกที่หาได้ยาก กระทืบเท้าแล้ววิ่งพรวดออกไป "ข้าไปตักน้ำมาให้ท่านล้างหน้าล้างตาดีกว่า!"

หลังจากหยอกล้อบ่าวคนสนิทเสร็จ เฉินเฮ่ออวี่ก็กวาดทรัพย์สินบนโต๊ะมารวมกันอย่างอารมณ์ดี รวมทั้งหมดหนึ่งหมื่นหนึ่งพันกว่าตำลึง นี่ยังไม่นับเครื่องประดับกับป้ายหยกพวกนั้นอีก

นับว่าฟันเงินก้อนเล็กๆ เข้ากระเป๋าได้อย่างงดงาม นอกจากนำไปลงทุนร่วมหุ้นเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้ากับเหมยต่วนแล้ว ยังพอจะเปิดร้านอาหารว่างเล็กๆ ได้อีกร้านหนึ่งด้วย

พอนึกถึงเหมยต่วน ใจเขาก็พลันเย็นเยียบ ความเบิกบานใจตลอดทั้งคืนมลายหายไปจนสิ้น

คิดวนไปเวียนมา จะอธิบายอย่างไรก็ล้วนฟังดูไร้น้ำหนัก เพื่อให้หัวใจนางสงบลง รีบไปสู่ขอให้เร็วที่สุดคงจะดีกว่า

เขาตัดสินใจว่า พรุ่งนี้ไปพบคู่หมายที่คฤหาสน์เหราเหอแล้วจะเอ่ยเรื่องนี้กับนาง หากสามารถโน้มน้าวฮูหยินใหญ่เหมยมารดาของนางได้ ก็จะรีบเกลี้ยกล่อมให้ฉางซิงโหวหาแม่สื่อมาสู่ขอโดยเร็ว

แต่ก็อดนึกถึงเฉียวหยาเหนียงขึ้นมาไม่ได้ น่าปวดหัวจริงๆ จะเกลี้ยกล่อมให้แม่นางผู้นี้ถอนตัวถอยห่างอย่างไรดีนะ

รู้สึกผิดต่อนางอยู่ไม่น้อย แต่จะให้คิดโลภอยากเสพสุขมีภรรยาหลายคนเหมือนเจ้าของร่างเดิมนั้น เขาไม่กล้าคิดแม้แต่น้อย

เขาได้แต่ภาวนาในใจเงียบๆ ขอให้อวิ๋นหยางจวิ้นจู่เกลี้ยกล่อมบุตรสาวของตนไว้ได้ แล้วหาที่พึ่งพิงอันดีงามให้นางสักแห่ง

การออกจากจวนคราวนี้ได้รายงานฉางซิงโหวไว้ล่วงหน้าแล้ว เฉินเฮ่ออวี่จึงไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลใจ หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ นายบ่าวทั้งสองก็นอนหลับสนิท รวดเดียวจนถึงเช้า

วันรุ่งขึ้น เขาถูกเสียงนกร้องนอกห้องปลุกให้ตื่น ลืมตาอันงัวเงียขึ้นมอง แสงแดดเจิดจ้าส่องทะลุม่านโปร่งสีครามเข้ามา ฟ้าสว่างโร่แล้ว

เฉินเฮ่ออวี่ลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง ชะโงกหน้าออกไปมอง ในลานเรือนมีบ่าวรับใช้ชายไม่กี่คนเดินไปมาอย่างเงียบเชียบ มือทำงานง่วนแต่กลับไม่ส่งเสียงรบกวนแม้แต่น้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นบ่าวที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นเขาตื่น บ่าวชายวัยสิบกว่าขวบคนหนึ่งก็ทิ้งไม้กวาด วิ่งเข้ามาถามว่า "คุณชายตื่นแล้วหรือขอรับ ข้าไปสั่งคนยกน้ำมาให้ท่านล้างหน้าล้างตานะขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่เห็นเด็กคนนี้ผิวพรรณขาวผ่อง น้ำเสียงเล็กแหลม คาดว่าคงเป็นขันทีน้อย ที่นี่เป็นคฤหาสน์นอกเมืองขององค์ชายสิบ การมีขันทีอยู่ดูแลบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

เขาไม่กล้าถือตัวทำเสียมารยาท จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "รบกวนเจ้าแล้ว ใต้เท้าจ้าวตื่นหรือยัง"

"ใต้เท้ายังหลับอยู่ขอรับ แต่เมื่อวานได้กำชับให้ข้าคอยปรนนิบัติท่านล้างหน้าล้างตาและรับประทานอาหารแล้ว ท่านอย่าได้เกรงใจเลย" ขันทีน้อยตอบจบ ก็หยิบอ่างทองเหลืองเดินออกไปตักน้ำ

เฉินเฮ่ออวี่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยด้วยตนเอง ซิ่วสุ่ยก็ตื่นแล้วเช่นกัน จึงออกไปช่วยขันทีน้อยตักน้ำ ถือถั่วสรงและผ้าเช็ดหน้าเข้ามา

เขาชำระล้างร่างกายไปพลาง ถามไถ่ชื่อแซ่และอายุของขันทีน้อยไปพลาง

ซิ่วสุ่ยยกน้ำล้างหน้าออกไปเททิ้ง ขันทีน้อยก็ช่วยหวีผมให้เฉินเฮ่ออวี่ กิริยานุ่มนวล นิ้วมือคล่องแคล่ว เพียงครู่เดียวก็หวีผมเรียบร้อยและสวมกวานหยกให้เขา เห็นได้ชัดว่าทำจนชินมือ

ขันทีน้อยแซ่จาง มีนามว่าจางฉา บอกว่าเข้ามาอยู่ในจวนได้สิบกว่าปีแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่เห็นเขาว่านอนสอนง่าย ถามอะไรก็ตอบ แต่ก็ไม่กล้าซักไซ้ไล่เลียงลึกเกินไป ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าตนมีเจตนาแอบแฝง ลอบสืบสาวเรื่องถูกผิดเป็นการส่วนตัว

เมื่อหวีผมเสร็จ เขาจึงให้ซิ่วสุ่ยตบรางวัลเป็นเงินก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่ง จางฉาก็ออกไปยกอาหารเช้าเข้ามาด้วยความดีอกดีใจ

เฉินเฮ่ออวี่เดินออกจากห้องปีก มาเดินทอดน่องยืดเส้นยืดสายอยู่ในลานเรือน

เรือนหานฟางแห่งนี้ไม่ใหญ่โต ทว่าตกแต่งจัดวางได้อย่างประณีตวิจิตร ทั้งภูเขาจำลอง ป่าไผ่ สะพานข้ามสระน้ำ ศาลา และระเบียงทางเดินคดเคี้ยวล้วนมีครบครัน ให้กลิ่นอายดั่งสวนเจียงหนานมิมีผิดเพี้ยน

ข้างภูเขาจำลองเลี้ยงนกกระเรียนปล่อยไว้สองตัว บนระเบียงทางเดินแขวนกรงนกกิ้งโครงไว้สองสามกรง เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเรือนใส่ใจเป็นอย่างยิ่ง

เขาเดินเอื่อยๆ ไปตามระเบียงทางเดิน ครั้นเดินมาถึงห้องข้างฝั่งทิศเหนือ ก็สังเกตเห็นกระถางดอกไม้ราวสิบกว่ากระถางถูกวางทิ้งไว้ตรงมุมกำแพง คาดว่าคงเพราะดอกบานไม่สะพรั่งหรือไม่สดชื่นแล้ว จึงถูกผลัดเปลี่ยนลงมา

เดิมทีพอกวาดสายตามองผ่านไปก็ตั้งใจจะเดินจากไป แต่พลันสังเกตเห็นพืชใบเขียวผลแดงกระถางหนึ่งที่ดูคุ้นตายิ่งนัก

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักฝีเท้า ยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ พลางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม่เจ้าโว้ย นี่มันพริกนี่หว่า!

เท่าที่เขารู้ ในแถบจงหยวนยามนี้ยังไม่มีของอย่างพริกอยู่เลย แม้กระทั่งแถบชวนสู่ที่ชื่นชอบรสเผ็ด ก็ยังใช้เพียงจูอวี๋หรือพริกไทยเสฉวนในการปรุงรสเท่านั้น

ร้านอาหารชวนสองสามแห่งในเมืองซ่างจิงต่างก็ทำเช่นนี้ เผ็ดน่ะเผ็ดอยู่หรอก ทว่าเผ็ดไม่ถึงใจเอาเสียเลย

ดังนั้นเฉินเฮ่ออวี่ที่หลงใหลรสเผ็ดมาโดยตลอด เมื่อข้ามมิติมาจึงอึดอัดขัดใจเรื่องกินเป็นที่สุด เขาเคยคิดว่าคงเป็นเพราะยามนี้ยังไม่เปิดการค้าทางทะเล กว่าพริกจะแพร่หลายเข้ามาก็คงต้องรอไปอีกเป็นร้อยปีเป็นแน่

ไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้ของตนยังจะมีวาสนาได้ลิ้มรสพริกสุดที่รักอีกหรือไม่ พูดแล้วก็อยากจะแหงนหน้ามองจันทร์หลั่งน้ำตาเสียจริง

ใครจะไปคาดคิดว่า วันนี้กลับได้มาพานพบในคฤหาสน์นอกเมืองขององค์ชายสิบเข้าเสียได้!

ทว่าเมื่อเห็นพริกไม่กี่กระถางนี้ถูกทิ้งไว้ตรงมุมกำแพงอย่างไม่ไยดี คาดว่าคนพวกนี้ก็คงไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด คงเอามาปลูกไว้ดูเล่นเป็นไม้ประดับกระมัง

เฉินเฮ่ออวี่ย่อตัวลงนั่งยองๆ ด้วยความตื่นเต้น พินิจดูอย่างละเอียด มีทั้งหมดสี่กระถาง ราวสิบกว่าต้น เนื่องจากปลูกไว้อย่างเบียดเสียด ลำต้นจึงไม่นับว่าใหญ่นัก

แต่กลับออกผลพริกแดงเม็ดเล็กดกหนาแน่น คาดว่าคงเก็บเมล็ดพันธุ์ได้ไม่น้อย ใบไม้และพริกบางส่วนเหี่ยวเฉาเพราะขาดน้ำ กะดูแล้วคงเป็นเพราะสภาพดูไม่สวยงาม จึงถูกคัดทิ้งออกมา

เขาโบกมือสั่งให้ซิ่วสุ่ยไปตักน้ำมา พลางคิดอย่างลิงโลดใจว่าองค์ชายสิบนี่ช่างเป็นเทพแห่งโชคลาภของตนแท้ๆ! กอดขาทองคำแน่นๆ ย่อมมีเนื้อให้กินจริงๆ!

ซิ่วสุ่ยไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณชายมองกระถางดอกไม้ไม่กี่ใบแล้วถึงได้ตื่นเต้นดีใจปานนั้น

แต่ด้วยความเคยชิน เขาจึงไม่ซักไซ้ให้มากความ หมุนตัวไปตักน้ำมาถังหนึ่ง แล้วยืนมองเฉินเฮ่ออวี่ค่อยๆ รดน้ำต้นไม้หน้าตาประหลาดพวกนั้น

ในเวลานั้นจางฉาก็เดินมาตามพวกเขา "สำรับจัดเสร็จแล้ว รีบไปรับประทานเถิดขอรับ"

เพราะเฉินเฮ่ออวี่ไม่ถือตัว ทั้งยังให้รางวัล จางฉาจึงรู้สึกถูกชะตากับเขายิ่งนัก

ครั้นเห็นเขานั่งยองๆ จัดแจงต้นไม้อยู่ตรงนี้ จางฉาจึงเอ่ยเอาใจว่า "นี่เป็นต้นไม้ไม่กี่กระถางที่ผลัดเปลี่ยนออกมาเมื่อวานขอรับ ยังไม่ทันได้ส่งคืนเรือนเพาะชำเลย จะเปื้อนมือของท่านเอา ให้บ่าวทำเถิดขอรับ"

"ข้าอยากจะขอต้นไม้พวกนี้จากใต้เท้าของพวกเจ้า" เฉินเฮ่ออวี่ยิ้ม "เจ้าช่วยเฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้ใครเอาไปเชียวล่ะ"

จางฉายื่นหน้ามองแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า "ท่านต้องการพริกเทศพวกนี้หรือขอรับ"

"พริกเทศรึ" เฉินเฮ่ออวี่พลันกระจ่างใจ ที่แท้แต่เดิมมิได้เรียกว่าพริกหรอกหรือ

"ขอรับ สิ่งนี้เรียกว่าพริกเทศ เป็นของบรรณาการจากต่างแคว้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนส่งมาทีแรกมีเพียงใบเขียวกับผลสีเขียว ทั้งยังดูไม่น่าชม บรรดาใต้เท้าในวังจึงคัดชื่อทิ้งไป ใต้เท้าของพวกเราเดินผ่านไปเห็นเข้า รู้สึกว่าของสิ่งนี้แปลกใหม่น่าสนใจดี จึงสั่งให้คนนำกลับมาตั้งประดับไว้หลายวัน ใครจะไปรู้ว่าผลเล็กๆ พวกนี้กลับกลายเป็นสีแดงไปได้..."

จางฉาเห็นเฉินเฮ่ออวี่สนใจใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง จึงเล่าต่ออย่างออกรสออกชาติ ทว่าจู่ๆ พลันตระหนักได้ว่าตนเองเผลอหลุดปากพูดเรื่องที่ไม่ควรพูด ตกใจจนอึกอักพูดไม่ออก รีบหุบปากฉับทันใด

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มบางๆ มิได้ซักไซ้ต่อ "ใต้เท้าของเจ้าช่างกว้างขวาง เส้นสายมากมาย ของแปลกหายากเช่นนี้ยังหามาจนได้ คราวนี้ข้าคงต้องขอฉวยโอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์สักหน่อยแล้ว"

จางฉาลอบโล่งอก ก่อนจะยิ้มแหะๆ พลางเอ่ย "ไม้ดอกไม้ประดับที่ผลัดเปลี่ยนออกมาจากเรือนหลัก ปกติก็ส่งคืนเรือนดอกไม้ไปทำปุ๋ย ไม่มีผู้ใดต้องการอยู่แล้วขอรับ หากท่านชอบ ข้าจะช่วยดูแลรักษาไว้ให้อย่างดี รอท่านมารับไป"

"รบกวนเจ้าแล้ว ข้าขอตัวไปกินข้าวก่อน" เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน "ประเดี๋ยวช่วยไปเชิญใต้เท้าจ้าวมาสนทนากับข้าสักครู่ด้วยเล่า"