บทที่ 59 ไล่ล่า

เฉินเฮ่ออวี่เลิกคิ้วขึ้น ใช้พัดจีบเคาะฝ่ามือเบาๆ แสร้งทำทีเป็นคนเห็นแก่เงิน "ตกลง! ถึงตอนนั้นเจ้าห้ามแย่งไปแม้แต่อีแปะเดียวเชียวนะ วาจาสุภาพชน กล่าวแล้วไม่อาจคืนคำ!"

จ้าวซานจงก้มมองเสื้อผ้าป่านหยาบๆ บนร่างตนเอง แล้วมองไปยังเฉินเฮ่ออวี่ที่เกล้าผมสวมกวานหยก สวมเสื้อคลุมยาวสีม่วงเข้มปักลวดลายกลมกลืนด้วยดิ้นทอง ดูเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวยผู้สูงศักดิ์จนยากจะละสายตาอย่างแท้จริง

ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกปลงอนิจจังขึ้นมาวูบหนึ่ง

......

ยามไฮ่ เงาร่างสามสายเดินโซซัดโซเซออกมาจากบ่อนพนันเจิงจิ่ว

คนที่เดินนำหน้าสวมชุดแพรพรรณหรูหรา รอยยิ้มฉีกกว้างจนแทบถึงใบหู เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะหุบปากลง ทว่าริมฝีปากกลับไม่ยอมเชื่อฟัง คล้ายกับจะไม่มีวันหุบลงได้อีก

ด้านหลังของเขามีบ่าวรับใช้สองคนเดินตามมา คนหนึ่งร่างใหญ่โตกำลังหิ้วห่อผ้าใหญ่หนักอึ้งอย่างทุลักทุเลอยู่บ้าง

ส่วนอีกคนที่มือว่างเปล่ากลับเอาแต่ก้มหน้าเดิน พลางขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

ไม่ผิดแน่ นี่ก็คือเฉินเฮ่ออวี่ จ้าวซานจง และซิ่วสุ่ยทั้งสามคน พวกเขาช่วยกันตบตา สับเปลี่ยนลูกเต๋าบนโต๊ะพนัน จนกวาดเงินรางวัลกลับมาได้เป็นกอบเป็นกำ

ตอนอยู่ในบ่อนเฉินเฮ่ออวี่ยังคงเก๊กขรึมอยู่ได้ พอออกมาข้างนอกก็แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่จนปากแทบฉีก

สวรรค์คุ้มครองจริงๆ ยังไม่ถึงสองชั่วยามดี ชนะได้เงินมาตั้งหมื่นกว่าตำลึง วะฮะฮ่า รวยแล้ว!

ส่วนที่ว่าตอนนั้นจ้าวซานจงมัวแต่ยุ่งเรื่องอะไรหรือคอยจับตาดูใครอยู่นั้น ภายหลังเขาไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อย!

อย่างไรเสียหมอนี่ก็ไม่ได้พูดความจริงกับเขาทั้งหมดอยู่แล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีหน้าที่ไขคดีหาเบาะแสโดยเฉพาะเสียหน่อย! ตัวเขา... เขาเป็นเพียงสายข่าวที่ชนะพนันจนมีความสุขเท่านั้นนี่นา!

แต่คุณชายที่ชื่อซุนฮุยคนนั้นก็เก่งกาจไม่เบาจริงๆ อายุก็ยังน้อย เสียเงินไปตั้งหมื่นตำลึงยังสีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิด

ย้อนมองตัวเอง หนี้สินแค่ไม่กี่ร้อยตำลึงยังต้องรอให้พ่อแท้ๆ คอยช่วยเหลือ ช่างไม่ได้ความสิ้นดี!

คราวนี้รวยแล้ว ไม่ต้องคอยดูสีหน้าท่านพ่อเวลาขอเงินอีกต่อไป

เฉินเฮ่ออวี่พลันกังวลขึ้นมาเล็กน้อย จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วถามจ้าวซานจง "ตกลงกันไว้แล้วนะว่าเงินนี้เป็นของข้า เจ้าคงไม่กลับคำใช่ไหม"

จ้าวซานจงกำลังคิดทบทวนถึงคนผู้นั้นในบ่อน พอถูกเขาขัดจังหวะจึงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะได้สติ "ข้าย่อมไม่กลับคำอยู่แล้ว"

"ได้ใจมาก!" เฉินเฮ่ออวี่ตบไหล่อีกฝ่ายอย่างโล่งอก

"แต่คนในบ่อนจะเปลี่ยนใจหรือไม่นั้น ข้าก็ไม่รู้ด้วยแล้วนะ" จ้าวซานจงกล่าวเสริมขึ้นมาเรียบๆ

"หมายความว่าอย่างไร" เฉินเฮ่ออวี่ตื่นเต้นดีใจจนสติยังล่องลอยกลับมาไม่ครบ

"เจ้าคลุกคลีในบ่อนพนันมาไม่ใช่วันสองวัน ชนะเงินไปมากขนาดนี้ คิดจะเดินจากไปง่ายๆ รึ"

จ้าวซานจงบ่นอุบ "ข้าบอกแล้วให้เจ้าเพลาๆ มือ ชนะพอเป็นพิธีก็พอ เจตนาหลักคือถ่วงเวลา ใครจะไปคิดว่าเจ้า..."

"เฮ้ๆๆ ตอนนั้นเจ้าไม่ได้พูดแบบนี้เสียหน่อย..." เฉินเฮ่ออวี่แก้ตัว

ยังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนดังแว่วมาจากด้านหลัง มีคนถือคบเพลิงวิ่งไล่กวดตามมา

"เร็วเข้าๆ อยู่ข้างหน้านั่น! เจ้าเด็กนั่นมันโกง!"

"จับมันไว้! บังอาจมาลูบคมพังบ่อนบิดาเรอะ!"

ทั้งสามหันกลับไปมองก็ตกใจ คนกลุ่มใหญ่ราวสิบกว่ายี่สิบคนกำลังวิ่งกรูตรงมาทางพวกเขา

"รีบหนีเร็ว!" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยเสียงเบา แล้วออกตัววิ่งนำไปตามถนนใหญ่ทันที

จ้าวซานจงถอนหายใจ ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก กัดฟันวิ่งตามไปแล้วกระชากเจ้าคนเห็นแก่เงินจอมละโมบผู้นี้เลี้ยวเข้าตรอกมืดด้านข้าง

พวกเขาอาศัยความชำนาญทาง เลี้ยวลัดเลาะซอกแซกจนสลัดคนไปได้เกินครึ่ง แต่ก็ยังมีพวกฝีมือดีอีกสามสี่คนไล่ล่าตามติดไม่ยอมปล่อย

เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินเสียงซิ่วสุ่ยหอบแฮ่กๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยก็รู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง กำลังคิดจะช่วยรับห่อผ้าในมือของเขามา...

ทันใดนั้น จ้าวซานจงที่วิ่งอยู่ข้างหน้าก็ร้องอุทานว่าแย่แล้ว พร้อมกับสบถออกมาคำหนึ่ง

เฉินเฮ่ออวี่ใจหายวาบ รีบสาวเท้าก้าวขึ้นหน้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"ทางตัน" จ้าวซานจงตอบพลางเดินย้อนกลับมา กวาดสายตามองหาทางหนีทีไล่ไปรอบๆ

ตรอกแคบทางสายเล็ก ทั้งคืนนี้ยังไร้แสงจันทร์ส่องสว่าง

ยามนี้มืดจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตนเอง ยังไม่ทันที่เขาจะมองเห็นทางออก เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาอย่างดุดัน เขาจึงรีบยกมือขึ้นปัดป้องทันควัน

คาดไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก ลงมือปุ๊บก็ตวัดมีดเหล็กกล้าฟันเข้ามาทันที!

จ้าวซานจงตกใจระคนโมโห นี่ไม่ใช่การจับคนโกงพนันแล้ว แต่กะเอาชีวิตกันชัดๆ! เขาขบกรามแน่นปรี่เข้าปะทะ ในใจนึกว่าวันนี้แขนข้างนี้คงต้องบาดเจ็บแน่แล้ว...

ฉับพลันนั้นพลันมีเสียงผึงผังดังขึ้นสองครา ร่างนั้นเซถอยหลังไปหลายก้าวอย่างแรง ก่อนจะร้องโอดโอยคำหนึ่งแล้วทรุดก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ดูท่าจะถูกเตะเข้าที่หน้าท้องอย่างจัง

ท่ามกลางความมืดมีเสียงหัวเราะในลำคอของเฉินเฮ่ออวี่แว่วมา "ไอ้โจรชั่ว ลิ้มรสลูกเตะของปู่เจ้าเสียเถอะ!"

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหวีดร้องอย่างเจ็บปวดของเจ้าโจรชั่วนั่นตามมา "มือข้า! มือข้า!"

ไม่ไกลออกไปมีเสียงการต่อสู้ตะลุมบอนดังสวบสาบ เป็นซิ่วสุ่ยที่ขวางคนข้างหลังเอาไว้หลายคน

จ้าวซานจงเห็นเฉินเฮ่ออวี่พอรับมือไหว จึงเอ่ยเตือนเสียงต่ำ "มันมีมีด!"

ก่อนจะทะยานตัวไปช่วยซิ่วสุ่ย พอเขาลงมือ ซิ่วสุ่ยก็เบาแรงลงทันตา ทั้งสองร่วมมือกันคว่ำคนทั้งสามลงได้อย่างรวดเร็ว

เฉินเฮ่ออวี่รีบตามมาติดๆ เห็นทั้งคู่ไม่เป็นอะไรก็ถอนหายใจโล่งอก พลางกระซิบถาม "ห่อผ้าล่ะ"

"อยู่นี่ขอรับ!" ซิ่วสุ่ยกระโดดตัวลอย ยื่นมือไปกระชากห่อผ้าลงมาจากบนกำแพง

ยอมสละชีพแต่ไม่ยอมเสียทรัพย์แท้ๆ! จ้าวซานจงกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างแรงในความมืด ครั้นนึกขึ้นได้ว่ามืดขนาดนี้เฉินเฮ่ออวี่คงมองไม่เห็น จึงรีบกะพริบตาถี่ๆ พลางขยี้ตา "ไปกันเถอะ"

คราวนี้เปลี่ยนให้ซิ่วสุ่ยเป็นผู้นำทาง เลี้ยวลัดเลาะอยู่ไม่กี่ครา ก็สลัดเสียงเอะอะโวยวายด้านหลังทิ้งไปได้อย่างรวดเร็ว

เฉินเฮ่ออวี่แบกห่อผ้าใบใหญ่พลางบ่นกระปอดกระแปดด้วยความหอบเหนื่อย "พี่จ้าว ข้าเปิดเผยหน้าตาในบ่อนพนันสกุลเจิงไปแล้ว พวกมันยังกล้าไล่ตามมาลงมือเหี้ยมเกรียมขนาดนี้ คนพวกนี้เป็นใครมาจากไหนกัน เหตุใดถึงได้อำมหิตนัก"

"คนกลุ่มนี้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องถึงมือข้า เพียงแต่พวกมันคงคิดไม่ถึงว่าคุณชายเสเพลอย่างเจ้าจะมีฝีมืออยู่บ้าง ฮ่าๆ ถึงได้ปล่อยให้เจ้าหนีรอดมาได้ หากพวกมันส่งยอดฝีมือมาสักสองคน พวกเราคงต้องเปลืองแรงกันอีกหน่อย" จ้าวซานจงเอ่ยพลางเดินไปหยุดหน้าโรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งหนึ่งแล้วเคาะประตู

"อันตรายถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านไม่บอกแต่แรกล่ะ!" เฉินเฮ่ออวี่แสร้งทำเป็นโกรธเกรี้ยว

ถึงแม้เขาจะรักเงิน แต่ก็ไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายเสียหน่อย!

กำลังคิดจะซักไซ้เอาความกับจ้าวซานจงอีกสักสองสามประโยค ประตูก็เปิดออก เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยถามด้วยดวงตาปรือปรอย "นายท่าน มาพักค้างแรมหรือขอรับ"

ทว่าพอยกโคมไฟขึ้นเห็นหน้าจ้าวซานจงชัดๆ ก็หุบปากฉับพลันค้อมกายลงทันที ก่อนจะนำทางพวกเขาเข้าไปข้างใน

เฉินเฮ่ออวี่ตีหน้าขรึมเดินตามเข้าไป ข้ามโถงใหญ่เข้าสู่ลานด้านหลัง ตรงกลางเป็นเรือนหลักสองสามห้อง

จ้าวซานจงไม่ได้หยุดพัก หากแต่เดินต่อทะลุทางเดินแคบข้างเรือนหลักไปด้านหลัง

ด้านหลังกลับมีลานเล็กๆ ซ่อนอยู่อีกแห่งหนึ่ง ริมกำแพงทิศเหนือปลูกต้นไผ่เขียวชอุ่มไว้แถวหนึ่ง ขึ้นอย่างหนาทึบยิ่งนัก

จ้าวซานจงเดินเลี่ยงกอไผ่ตรงหัวมุม พลันปรากฏประตูไม้บานหนึ่ง เขายื่นมือเคาะเป็นจังหวะอยู่หลายครา รั้งรออยู่เพียงชั่วครู่ ประตูก็เปิดออก

เขาหันกลับมาผายมือเชื้อเชิญเฉินเฮ่ออวี่ เอ่ยยิ้มๆ ว่า "ยินดีต้อนรับน้องเฉินมาเยือนกระท่อมน้อยของข้า"

เฉินเฮ่ออวี่มองเขาอย่างระแวงสงสัยคราหนึ่ง ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแนวป่าไม้อันร่มรื่น ตรงกลางปูด้วยทางเดินหินกรวด สองข้างทางมีแสงโคมไฟสลัวรางวับแวม

ทั้งหมดเดินลัดเลาะผ่านแมกไม้ ผ่านศาลาและเรือนพักหลายหลัง จนกระทั่งเข้าสู่ลานเรือนเล็กๆ แห่งหนึ่ง เฉินเฮ่ออวี่เงยหน้าขึ้น ป้ายเหนือประตูมีอักษรเขียนไว้สองคำว่า "หานฟาง"

"นี่คือห้องหนังสือเล็กๆ ของข้า คืนนี้คงต้องให้เจ้าทนลำบากพักผ่อนที่นี่ไปก่อน" จ้าวซานจงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "เรื่องบ่อนพนันเจ้าไม่ต้องกังวลไป พ้นคืนนี้ไป คนพวกนั้นก็จะไม่โผล่หน้ามาบนท้องถนนของเมืองซ่างจิงอีกแล้ว"

พูดจบก็สั่งให้เด็กรับใช้ไปยกน้ำมาให้พวกเขาจัดแจงล้างหน้าล้างตา

เฉินเฮ่ออวี่คิดทบทวนเรื่องราว ในใจลอบตกตะลึง ทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

เขาดูออกว่าจ้าวซานจงยังมีเรื่องต้องไปจัดการ จึงไม่รั้งตัวไว้อีก

"ขอบคุณพี่จ้าว ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว ขอตัวนอนสักตื่น พรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยคุยกัน"

จ้าวซานจงยิ้มพลางประสานมือคารวะแล้วเดินออกไป เฉินเฮ่ออวี่หูดีนัก แว่วได้ยินเสียงเขาสั่งการอย่างเฉียบขาดเมื่อพ้นประตูเรือนไปว่า "เตรียมม้า! ถ่ายทอดคำสั่งข้า..."

ครั้นเดินตามเด็กรับใช้เข้ามาในห้องปีก ซิ่วสุ่ยก็ทิ้งห่อผ้าอันหนักอึ้งลงบนโต๊ะ

ก่อนจะกระซิบกับเฉินเฮ่ออวี่ว่า "เมื่อครู่ในตรอก ข้าเห็นตามแนวกำแพงและเงาไม้สองข้างทาง มีเงามะเมียะของพวกยอดฝีมือแอบซ่อนอยู่ด้วยขอรับ ตอนนั้นข้ายังนึกกังวลว่าคนพวกนั้นจะพุ่งเป้ามาที่พวกเราเสียอีก ตกใจแทบแย่"

"นั่นเป็นกำลังคนที่ใต้เท้าจ้าววางซุ่มเอาไว้ต่างหาก" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยรับ พลางถอดเสื้อตัวนอกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ "ข้าว่าแล้วเชียว ฐานะอย่างเขา ไม่มีทางบุกเดี่ยวเข้าบ่อนพนันหรอก"

"ใต้เท้าจ้าวมีฐานะอันใดหรือขอรับ" ซิ่วสุ่ยทนเก็บความสงสัยไม่ไหว สุดท้ายก็เอ่ยปากถามออกมา

"ท่านอ๋องสิบ" เฉินเฮ่ออวี่ตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ เขารู้ดีว่าซิ่วสุ่ยไม่ใช่คนปากสว่าง

พูดพลางแก้ห่อผ้าออก มองดูเหรียญทองแดงที่ร้อยเป็นพวงๆ กับเงินตำลึงก้อนเล็กๆ แต่ละก้อน เขาก็ยิ้มร่าจนหน้าบานราวกับดอกไม้ผลิ

เขาหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งที่อยู่บนสุดขึ้นมา พลางนับผิดๆ ถูกๆ วกไปวนมา "ซิ่วสุ่ย ข้ามีเงินแต่งเมียให้เจ้าแล้ว!"

ซิ่วสุ่ย...