บทที่ 58 ชนะพนัน

"อย่าเพิ่งๆ อย่าใจร้อนสิ" จ้าวซานจงยิ้มพลางรั้งเขาไว้ โยนกระดูกลงบนโต๊ะ เช็ดมือแล้วล้วงเหรียญอีแปะกำใหญ่ออกมาวางลงบนโต๊ะ "เหล่าติง เก็บเงิน!"

เถ้าแก่เหล่าติงเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสีขาวพลางวิ่งออกมา รอยยิ้มปรากฏเต็มใบหน้าจนเกิดริ้วรอย "ขอบพระคุณนายท่าน เชิญขอรับ"

เฉินเฮ่ออวี่ฮึดฮัดเดินนำออกไปก่อน จ้าวซานจงวิ่งเหยาะๆ ตามมาติดๆ "นี่ น้องชาย ในย่านสถานเริงรมย์พอจะมีคนคุ้นเคยบ้างหรือไม่"

เมื่อเห็นดวงตาของเฉินเฮ่ออวี่เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ แล้วเงื้อหมัดต่อยใส่กะทันหัน เขาก็หัวเราะร่าพลางกระโดดถอยหลังหลบ "ข้าหลบได้~ ฮ่า!"

อายุปูนนี้แล้วยังซุกซนอยู่อีก! เฉินเฮ่ออวี่จนปัญญาจริงๆ

"ไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว ขากลับข้าไปจัดการเองก็ได้" จ้าวซานจงปรับสีหน้ากลับมาจริงจัง "แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เจ้าต้องช่วยข้าหน่อย รู้จักเจิงเหล่าจิ่วใช่หรือไม่"

เฉินเฮ่ออวี่ชะลอฝีเท้าลง มองเขาอย่างระแวงสงสัย

"เจ้าเคยเป็นหนี้เขา" จ้าวซานจงไม่ใส่ใจสายตาสงสัยของเขา อธิบายต่อว่า "เจ้าไม่ต้องแปลกใจไป มีเรื่องอันใดปิดบังศาลต้าหลี่ได้กันเล่า"

"ตรวจสอบประวัติคน เกรงว่าคงมิใช่วิสัยของศาลต้าหลี่กระมัง" เฉินเฮ่ออวี่ก้าวเดินต่อไป "เป็นฝีมือพวกหน่วยองครักษ์เสื้อแพรใช่หรือไม่"

"น้องชาย เจ้าอย่าถือสาเลย ไม่ได้เจาะจงเล่นงานเจ้าหรอก" จ้าวซานจงอธิบาย "มีอีกคดีหนึ่งที่เกี่ยวพันกับเจิงเหล่าจิ่วอยู่นิดหน่อย"

"ต้องการให้ข้าทำอะไร"

"ไปเล่นในบ่อนของเขาสักรอบ แล้วชนะเอาเงินมา"

"ชนะพนันเนี่ยนะ"

"มีชายคนหนึ่งนามว่าซุนฮุย ช่วงนี้เล่นมือหนักอยู่ในนั้น เจ้าก็ไปกินเงินเขามาสักสองสามตาสิ จะได้เอามาจุนเจือครอบครัว"

"เหตุใดต้องเป็นข้า"

"เจ้าไปที่นั่นบ่อย ไม่ตกเป็นเป้าสงสัยง่ายๆ ช่วยข้าหน่อยน่า รับรองความปลอดภัยของเจ้าเต็มที่ ข้าเองก็จะไปด้วย"

"ข้าไม่รับประกันหรอกนะว่าจะชนะได้ ฝีมือข้าไม่ได้เรื่อง"

"ข้าบอกว่าได้ เจ้าก็ต้องได้สิ"

"เมื่อใด"

"ยามซวีคืนนี้"

"ไม่ได้ ดึกเกินไป ประตูจวนลงกลอนแล้ว ท่านพ่อของข้า—"

"เอาน่าๆ ไว้เสร็จเรื่องข้าไปคุยกับพ่อเจ้าเอง นี่เจ้าช่วยพวกเราทำคดีเชียวนะ มีรางวัลให้อีกต่างหาก—" จ้าวซานจงยิ้มหน้าระรื่นอย่างกวนประสาท ท่าทางราวกับทุกอย่างอยู่ในแผนการหมดแล้ว

"อย่าเชียวขอรับ ท่านอย่าไปเด็ดขาด การไปมาหาสู่กับศาลต้าหลี่ใช่ว่าจะมีชื่อเสียงดีงามอันใด หากท่านพ่อรู้เข้า ขาข้าคงถูกตีหักแน่" เฉินเฮ่ออวี่คิดในใจ ประชาชนคนดีๆ ทั่วไปที่ไหนจะอยากข้องแวะกับศาลต้าหลี่กัน

"ชิ ทำเป็นเล่นตัว ออกมาแค่หนึ่งถึงสองชั่วยามก็พอแล้ว วันหน้าหากมีโอกาสช่วยงานศาลต้าหลี่ ก็นับเป็นงานการที่เป็นชิ้นเป็นอัน ไม่เลวเลยนะ" จ้าวซานจงแคะจมูก ศาลต้าหลี่ออกจะสนุก เจ้ายังจะทำหน้ารังเกียจอะไรกัน

เฉินเฮ่ออวี่เริ่มลังเล แต่พอคิดถึงช่องสุนัขลอดที่ถูกอุดไปแล้ว ช่างเถอะ กำแพงจวนโหวสูงลิ่วขนาดนั้น เขาปีนข้ามไปไม่ไหวจริงๆ

จ้าวซานจงเห็นเขาเงียบไปก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก ตบบ่าเขาเบาๆ "กลับไปตั้งใจอ่านตำราเสีย พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้หลิวอวิ๋นฉี่ไปหาเจ้าที่จวน"

พูดจบก็ไม่รอให้เขาตอบ ก้าวเท้าฉับๆ เดินจากไปทันที

ยามนี้ต่อให้มีเนื้อมังกรมาวางตรงหน้า เฉินเฮ่ออวี่ก็คงกินไม่ลง เขาเดินคอตกกลับไป ในหัวเต็มไปด้วยภาพของเหมยต่วนที่ก้มหน้าลง

เรื่องทาบทามสู่ขอยังพออธิบายได้ นั่นเป็นเพียงการจัดการของผู้ใหญ่ในจวน ซึ่งเขาก็ปฏิเสธไปหมดแล้ว

ทว่าเรื่องของเฉียวหย่าเหนียงกลับทำให้เขาปวดหัวยิ่งนัก เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไปเกี้ยวพานางก่อนแท้ๆ ตอนนี้เขามาบอกว่าไม่มีใจ ใครเล่าจะเชื่อ

ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมยังก่อหนี้รักไว้ที่ไหนอีกบ้าง

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา เขารับรู้ได้ว่าอิทธิพลของร่างเดิมที่มีต่อตนเองเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ความทรงจำและความรู้สึกหลายอย่างต่างเลือนรางไปทุกที

เรื่องของเฉียวหย่าเหนียงเป็นดั่งกับระเบิดที่ฝังเอาไว้แล้วพลันระเบิดขึ้นมา ทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก

ในใจด้านหนึ่งรู้สึกผิดต่อนาง แต่อีกด้านก็ต่อต้านที่จะสานสัมพันธ์กับนางต่อไป

คนเฝ้าประตูเห็นพวกเขากลับมาแต่ไกล ก็รีบลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะ ส่งยิ้มต้อนรับอย่างนอบน้อม

ทว่าวันนี้คุณชายกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขา ใบหน้ามืดครึ้มแล้วเดินผ่านเข้าไปข้างใน

พวกบ่าวจึงอดกระซิบกระซาบกันไม่ได้ว่า ไปกินรังแตนมาจากที่ใดกัน

ข่าวเรื่อง 'ไปถูกใครยั่วโทสะจากข้างนอกมา' ไม่นานก็แว่วไปถึงหูของฉางซิงโหวและฮูหยินโหว

ฮูหยินโหวอารมณ์ดีจนกินข้าวเพิ่มอีกชาม ส่วนฉางซิงโหวกลับกังวลจนกินข้าวไม่หมดชาม พอวางชามข้าวลงก็เรียกเฉินเฮ่ออวี่ไปพบ เอาแต่จ้องมองเขาอยู่นานสองนานโดยไม่ปริปากพูดสักคำ

จ้องจนเฉินเฮ่ออวี่เริ่มขนลุกชัน เรื่องที่ว่าคืนนี้จะไปบ่อนพนันดีหรือไม่เขายังลังเลอยู่เลย ตาเฒ่าคงไม่รู้เรื่องเร็วกระมัง

ฉางซิงโหวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวังดีและจริงจัง "การจะเปลี่ยนความคิดที่ผู้อื่นมีต่อเจ้านั้นยากยิ่ง แม้จะยอมแพ้เพียงเพราะผู้อื่นปฏิเสธไม่ได้ ทว่าก็อย่ากดดันตนเองจนเกินไป ค่อยเป็นค่อยไปเถิด"

เฉินเฮ่ออวี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก ตนมีวาสนาอันใดถึงได้รับทั้งกำลังใจและความห่วงใยจากบิดาชราเช่นนี้เสมอมา เขาพยักหน้า "ท่านพ่อโปรดวางใจ ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไรขอรับ"

คิดดูแล้ว เขาก็ยังตัดสินใจบอกเรื่องที่จะออกไปข้างนอกคืนนี้ให้บิดารู้ ทั้งยังบอกด้วยว่าจะไปกับจ้าวซานจง ซื่อเฉิงแห่งศาลต้าหลี่

คนในครอบครัวร่วมสุขร่วมทุกข์ ตนจะเอาแต่ใจเกินไปไม่ได้ จะสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปพัวพันกับข้อพิพาทในคดีความไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อได้ยินชื่อนี้ แววตาของฉางซิงโหวพลันไหววูบ เขาผิดไปจากวิสัยเดิมตรงที่ไม่ซักไซ้ไล่เลียงว่าเพราะเหตุใด กลับตอบตกลงอย่างสงบ ทั้งยังกำชับว่าอย่าใจร้อนก่อเรื่อง และให้รีบกลับมาแต่หัวค่ำ

เฉินเฮ่ออวี่รับคำแล้วขอตัวออกไป

ที่สุดท้ายเขาตัดสินใจไปช่วยจ้าวซานจง เป็นเพราะการสอบย่วนซื่อครั้งนี้เขามีความมั่นใจถึงแปดเก้าส่วนว่าจะผ่าน ทว่าการสอบเซียงซื่อในปีหน้านั้นแทบไม่มีโอกาสเลย

หากสอบไม่ผ่าน ก็ต้องรอไปอีกสามปี สามปีแล้วสามปีเล่า จะมัวนั่งกินนอนกินอยู่บ้านไปวันๆ ตลอดไปไม่ได้กระมัง

เขารอได้ ทว่าเหมยต่วนจะรอได้หรือ หากสามารถหาตำแหน่งเสมียนเล็กๆ ในศาลต้าหลี่ได้ก็คงดี ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย อย่างน้อยก็มีหน้ามีตาพอจะหาเลี้ยงครอบครัวด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง

คาดว่าท่านพ่อฉางซิงโหวของเขาก็คงคิดเช่นนี้เหมือนกัน ท่านอ๋องสิบมีชื่อเสียงดีมาโดยตลอด แม้จะรักสนุกแต่ก็ไม่เคยวางอำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงผู้ใด ทั้งยังเป็นพระอนุชาร่วมอุทรขององค์เหนือหัวอีกด้วย

ยามโหย่วในฤดูคิมหันต์ ท้องฟ้ายังคงสว่างโร่

เฉินเฮ่ออวี่โบกพัด สวมชุดชาวหูที่ทะมัดทะแมงเดินออกจากจวน พอก้าวพ้นประตูจวนโหวก็ได้ยินเสียงผิวปากส่งมาทางเขา

เขาขมวดคิ้วมองไป ใต้ต้นอู๋ถงตรงปากตรอกมีรถม้าคันเล็กเพลาสีเขียวจอดอยู่คันหนึ่ง จ้าวซานจงกำลังเลิกม่านขึ้นแล้วกวักมือเรียกเขา

เฉินเฮ่ออวี่สาวเท้าเดินเข้าไป ขึ้นรถม้าอย่างคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง พอนั่งลงในตัวรถเรียบร้อย ชาร้อนถ้วยหนึ่งก็ถูกยื่นส่งมา เฉินเฮ่ออวี่รับถ้วยชามา พลันกวาดตามองจ้าวซานจงแล้วก็ต้องตกใจสะดุ้ง

เจ้าหมอนี่สวมเสื้อผ้าป่านตัวสั้น บนศีรษะโพกผ้าผืนหนึ่ง เคราดกหนาเมื่อช่วงเช้าถูกโกนจนเกลี้ยงเกลา แต่งกายราวกับเด็กรับใช้ผู้ติดตามไม่มีผิด

"ใต้เท้าจ้าว ท่านช่างเหลวไหลเสียจริง" เขาเอ่ยอย่างทั้งขำทั้งขัน "น้องชายอย่างข้าจะกล้ารับได้อย่างไร"

"เป็นอย่างไร ดูเหมือนอยู่ใช่หรือไม่" จ้าวซานจงถูไม้ถูมือ พลางหยิบลูกเต๋าคู่หนึ่งออกมาจากถุงผ้า "ประเดี๋ยวพวกเราค่อยแอบสับเปลี่ยนลูกเต๋าของพวกมัน"

เฉินเฮ่ออวี่รับลูกเต๋ามาพิจารณาดู ภายนอกดูไม่ต่างจากลูกเต๋าทั่วไป ในความทรงจำของเขาลูกเต๋าที่บ่อนพนันเจิงจิ่วใช้ก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

พอลองชั่งน้ำหนักดูในฝ่ามือ รู้สึกเหมือนจะถ่วงมือนิดๆ หนักกว่าลูกเต๋าทั่วไปอยู่บ้าง

จ้าวซานจงยิ้มพลางหยิบลูกเต๋าขึ้นมาเขย่าสองสามที พอเปิดออกก็กลายเป็นหกสามตัวจริงๆ

เฉินเฮ่ออวี่ประหลาดใจจึงลองดูบ้างอีกหลายครั้ง หากไม่ใช่หกสามตัว ก็ต้องมีหกสองตัว สรุปคือล้วนเป็นแต้มสูงทั้งสิ้น

เขาเข้าใจแล้ว นี่คือมีการเล่นตุกติกข้างใน

เฉินเฮ่ออวี่วางลูกเต๋าลงแล้วเอ่ยถาม "หากวันนี้ไม่บังเอิญเจอข้า เจ้าจะไปบ่อนพนันกับใคร"

"วันนี้ไม่เจอก็ไปหาเจ้าพรุ่งนี้อยู่ดี" จ้าวซานจงตอบ สีหน้าแฝงความเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน "ข้าต้องการขาประจำของบ่อนพนันเจิงจิ่ว ต้องใจกล้า รอบคอบ และไม่หลุดปากพูดง่ายๆ คนที่ข้าไว้ใจได้มีเพียงเจ้า และมีเพียงวีรบุรุษเช่นน้องเฉินเท่านั้นถึงจะแบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ได้"

หลอกผีเถอะ เฉินเฮ่ออวี่โบกพัดพลางนิ่งเงียบ เจ้ามันจงใจหาไส้ศึกโดยไม่ยอมจ่ายเงินชัดๆ...

"นี่ ตกลงกันไว้ก่อนนะ หากมีคนจับกลโกงได้ ศาลต้าหลี่ของพวกเจ้าต้องเป็นคนรับหน้าเสื่อ แต่ถ้าชนะพนันได้เงินมา เงินทั้งหมดต้องเป็นของข้า" เขาหุบพัดจีบแล้วเคาะแขนจ้าวซานจงเบาๆ เพื่อขัดจังหวะการพูดจ้อไม่หยุดของอีกฝ่าย

นึกไม่ถึงจริงๆ เลยว่าท่านอ๋องสิบจะเป็นคนพูดมากเป็นต่อยหอยเช่นนี้!

จ้าวซานจงชะงักไป จากนั้นก็ทำหน้าเหยียดหยาม แสดงท่าทีประหนึ่งมองเงินทองดั่งเศษอาจม "ให้เจ้าหมดเลย ข้าไม่เอาสักอีแปะเดียว!"