บทที่ 57 ผู้ต้องสงสัย

เฉินเฮ่ออวี่มองเคราดกครึ้มของเขา ในเมื่อจ้าวซานจงไม่อยากเปิดเผยว่าตนเองเป็นท่านอ๋อง เขาก็คร้านจะไปพะเน้าพะนอค้อมหัวคำนับเชื้อพระวงศ์เช่นกัน

"ใต้เท้าจ้าว ท่านปลอมตัวมาสืบคดีอีกแล้วรึ" เฉินเฮ่ออวี่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา เจ้าหมอนี่คงไม่ได้แอบเห็นฉากเมื่อครู่เข้าหรอกนะ

หากว่ากันตามศักดิ์แล้ว เฉียวหย่าเหนียงยังต้องเรียกจ้าวซานจงว่าท่านน้าลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ

"ชู่... ชู่..." จ้าวซานจงลอบชำเลืองซ้ายแลขวาท่าทางมีพิรุธ ก่อนจะโบกมือไปมา "ฮี่ ๆ แค่เดินเล่นเปะปะน่ะ ว่าแต่เจ้านี่ดูยุ่งไม่เบานะ"

เอาเถอะ แปลว่ายืนดูเรื่องสนุกจนจบแล้วสินะ

เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ไม่ยุ่งเลยสักนิด ไม่มีเรื่องอันใดทั้งนั้น"

"อัยหยา เหลวไหล เมื่อครู่เจ้าไม่ได้คุยอยู่กับหย่า... แม่หนู สาวใช้คนหนึ่งอยู่หรือไร" จ้าวซานจงใจร้อนจนเกือบหลุดปาก รีบดึงคำพูดกลับมา

เขายักคิ้วหลิ่วตาให้เฉินเฮ่ออวี่ "แม่หนูคนนั้น... งามไม่เบานี่ พวกเจ้า... หืม" เจ้าหนุ่ม รู้ความหน่อยสิ รีบต่อบทสนทนาเข้าสิ ดูซิทำข้าอยากรู้อยากเห็นจนใจจะขาดแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่มองอีกฝ่ายอวดฉลาดด้วยสายตาเย็นชา แกล้งทำเป็นไขสือไปสิ เจ้าแกล้งต่อไปเลย

"ใต้เท้าจ้าว ข้ามีเวลาไม่พอจริง ๆ หากท่านไม่มีธุระอันใด ข้าขอตัวก่อน"

เขาไม่มีอารมณ์จะมาสนองความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านของจ้าวซานจง รีบชิ่งก่อนเป็นดีที่สุด

"ทำไมกัน เจ้ากำลังยุ่งเรื่องอันใด อยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้วรึ"

จ้าวซานจงชักจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง ถึงตนจะไม่ใช่ท่านอ๋อง ก็ยังเป็นขุนนางศาลต้าหลี่ผู้กุมอำนาจจริง คนที่อยากประจบสอพลอมีถมเถไป

ไฉนเฉินเฮ่ออวี่ผู้นี้ถึงไม่รู้ประสีประสาเอาเสียเลย แต่ก็นั่นแหละ ตนดันรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่มีพรสวรรค์ในการไขคดีอยู่บ้าง จึงอยากดึงตัวมาไว้ใช้งาน

เฉินเฮ่ออวี่หน้าผากขึ้นเส้นดำ ลอบก่นด่าในใจ เจ้าน่ะสิอยู่ได้อีกไม่กี่วัน! ใช้สำนวนไม่เป็นก็อย่าพูดจะได้หรือไม่

"พูดแล้วก็น่าละอายใจ ผู้น้อยเตรียมตัวจะเข้าสอบย่วนซื่อตอนต้นเดือนแปด เหลือเวลาอีกแค่สองเดือน ตำราก็ยังอ่านไม่ถึงไหน หากไม่เร่งมือคงไม่ทันการ"

"โธ่เอ๋ย! เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง ร้อนรนไปได้!" จ้าวซานจงตบหน้าขาฉาด คว้าตัวเขาไว้ "เจ้าอย่าเพิ่งไป ข้าจะแนะนำอาจารย์ให้เจ้าคนหนึ่ง ถือเป็นการตอบแทนที่คราวก่อนเจ้าช่วยข้าไว้"

เฉินเฮ่ออวี่นึกประหลาดใจ ไม่ยักเคยได้ยินว่าท่านอ๋องสิบชอบอ่านตำรา ได้ยินแต่ว่าเก่งเรื่องชกต่อยเสียมากกว่า

ในใจนึกสงสัย แต่วาจาไม่บกพร่อง "ขอบคุณใต้เท้าจ้าวที่ให้เกียรติ ไม่ทราบว่าเป็นสำนักศึกษาที่ใดรึ"

"ไม่ใช่สำนักศึกษา! เป็นกุนซือประจำจวนข้าเอง ถึงจะเป็นแค่จวี่จื่อ แต่มีความสามารถล้นเหลือ สอนเจ้าไปสอบย่วนซื่อได้สบายมาก!"

จวี่จื่อรึ ที่บ้านเขามีพี่ชายเป็นถึงจิ้นซื่อ ตระกูลเหมยก็มีอาจารย์เป็นจิ้นซื่อ ยังจำเป็นต้องไปหาจวี่จื่ออีกหรือ

"ชิ เจ้ารู้อะไร! อย่าได้ดูถูกเชียว!" เมื่อมองทะลุความคลางแคลงใจของเฉินเฮ่ออวี่ จ้าวซานจงจึงสบถออกมาพลางลดเสียงต่ำลง "บิดาของเขาเคยเป็นผู้ออกข้อสอบเคอจวี่ตั้งหลายหน"

เฉินเฮ่ออวี่ตาสว่างขึ้นมาทันที นั่นสินะ จวี่จื่อบ้านอื่นอาจไม่เท่าไร แต่จวี่จื่อที่ได้เป็นกุนซือในจวนท่านอ๋องสิบ ย่อมต้องมีฝีมือแน่แท้!

"นี่... ผู้น้อยไร้ความสามารถ จะกล้ารบกวนท่านได้อย่างไร..." ปากเขาบอกปัดปฏิเสธ แต่สองขากลับก้าวตามอีกฝ่ายไปเรียบร้อยแล้ว

จ้าวซานจงหัวเราะฮิฮะ "เจ้าไปช่วยข้าจัดการธุระสักเรื่องก่อน! พรุ่งนี้ข้าจะให้หลิวอวิ๋นฉี่ไปสอนเจ้าถึงจวนเลย!"

เฉินเฮ่ออวี่หยุดฝีเท้า เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง "ทำอันใด"

"ตามสืบคดีพวกนั้นต่อน่ะสิ!" จ้าวซานจงไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ดึงแขนเขาเดินหน้าต่อทันที

"เหตุใดท่านยังจับคนร้ายไม่ได้อีก" เฉินเฮ่ออวี่กลอกตา มองด้วยความดูแคลน "หญ้าบนหลุมศพผู้เคราะห์ร้ายคงสูงท่วมสามเชียะแล้วกระมัง!"

จ้าวซานจงได้ยินเขายกคำพูดที่ตนเคยกล่าวไว้มาย้อนประชด ก็หัวเราะร่า "ถ้าไม่มีเจ้าช่วย หญ้าคงงอกใหม่อีกสักสามรอบ!"

สองนายบ่าวเฉินเฮ่ออวี่เดินตามจ้าวซานจงมาถึงร้านสุราเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนน

จ้าวซานจงหยุดแวะซื้อของกินจำพวกเนื้อต้มพะโล้ แล้วกวักมือเรียกให้เฉินเฮ่ออวี่นั่งพักตรงโต๊ะไม้เล็ก ๆ หน้าร้าน

เฉินเฮ่ออวี่กวาดตามอง โต๊ะและเก้าอี้ล้วนเปรอะเปื้อนคราบมัน สีร่อนเป็นด่างดวง จึงเอ่ยอย่างจนใจ "เพิ่งกินมื้อเช้ามาได้ไม่นาน ข้ายังไม่หิว"

จ้าวซานจงนั่งลงอย่างไม่ยี่หระ "เนื้อพะโล้ร้านนี้อร่อยล้ำจริง ๆ เดี๋ยวได้กลิ่นหอม เจ้าก็หิวเองนั่นแหละ"

พูดพลางสายตาก็จ้องเขม็งไปยังห้องโถงของร้านขายยาข้าง ๆ เฉินเฮ่ออวี่มองตามสายตาเขาไป มุมนี้พอดีมองเห็นสตรีวัยกลางคนแต่ยังมีเสน่ห์คนหนึ่งกำลังห่อเทียบยาให้ลูกค้าอยู่หลังโต๊ะคิดเงินในห้องโถง

จ้าวซานจงจ้องมองตาไม่กะพริบ

เฉินเฮ่ออวี่ ???

ไม่ใช่สิ หวังเย่อายุอย่างมากก็แค่ยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าปี ไฉนรสนิยมถึงได้แปลกประหลาดเพียงนี้ ชอบสตรีวัยสี่สิบปีที่ดูเจนโลกอย่างนั้นหรือ

"อย่าฟุ้งซ่าน!" จ้าวซานจงไม่แม้แต่จะมองเขา ราวกับล่วงรู้ว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่

เฉินเฮ่ออวี่ยิ้มร่า วางจานพะโล้ที่เจ้าของร้านหั่นเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ

กลิ่นหอมแตะจมูกสมคำร่ำลือจริง ๆ เขาใช้ไม้ไผ่แหลมจิ้มเนื้อห่านขึ้นมาแทะชิ้นหนึ่ง

พลางแทะพลางเอ่ย "ข้าไม่ได้คิดฟุ้งซ่านเสียหน่อย เจ้าบอกมาสิ เหตุใดถึงได้แอบมองนาง"

เขายื่นหน้ามองไปทางห้องโถงอีกครา "ท่านหมอที่นั่งตรวจคนนั้นดูเหมือนจะเป็นสามีนาง หากเจ้ายังจ้องเขม็งอยู่แบบนี้ ระวังเถอะ ถ้าเขาเห็นเข้าจะปรี่ออกมาควักลูกตาเจ้า"

จ้าวซานจงไม่คิดจะใช้ไม้ไผ่จิ้มด้วยซ้ำ เขาควักผ้าเช็ดหน้ายับยู่ยี่ผืนหนึ่งออกมา เช็ดมือไปมาสองสามที แล้วหยิบปีกเป็ดขึ้นมาแทะกิน

"ข้ากลัวเสียเมื่อไหร่ กลัวแต่เขาจะไม่กล้ามองข้ามากกว่า ยิ่งกลัว ถึงจะยิ่งเผยพิรุธ"

เฉินเฮ่ออวี่...

อย่างไรเสียท่านก็เป็นถึงหวังเย่ ช่วยประณีตสุขอนามัยหน่อยจะได้หรือไม่

อยากจะเผยแพร่ขั้นตอนการล้างมือเจ็ดขั้นตอนให้เจ้ารู้เสียจริง

เขาคัดเลือกพะโล้ชิ้นที่จ้าวซานจงไม่ได้แตะต้องมากินอย่างเงียบ ๆ ก่อนกระซิบถาม "เขาคือผู้ต้องสงสัยหรือ"

"เป็นไปได้" สายตาจ้าวซานจงไม่ละไปจากห้องโถง "สตรีสามนางที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย ใครเล่าจะรู้จักพวกนางพร้อมกันได้"

"ท่านหมอ" เฉินเฮ่ออวี่งอนิ้วเคาะโต๊ะ "หมอเป็นเพียงผู้ที่มีความเป็นไปได้สูงสุด แต่ความจริงก็อาจเป็น... ช่างตัดเสื้อ? หรือไม่ก็คนที่ขายของใช้สำหรับสตรี"

จ้าวซานจงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "น้องเฉินเฉลียวฉลาดสมคำร่ำลือ การวิเคราะห์ของเจ้าถูกต้องยิ่ง ทว่าตรงบาดแผลของผู้ตาย มีหลักฐานบางอย่างตกค้างซึ่งเกี่ยวพันกับร้านขายยา"

กำลังคุยกันอยู่ สตรีวัยกลางคนแต่ยังงามสะพรั่งนางนั้นก็เดินออกมาจากประตูร้าน เพื่อส่งลูกค้าขาประจำคนหนึ่ง

เห็นเพียงนางสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีหยก เนินอกอวบอิ่มวับ ๆ แวม ๆ คิ้วตาเปี่ยมชีวิตชีวา แย้มยิ้มหยอกล้อ จู่ ๆ ก็พลันเอื้อมมือไปหยิกท่อนแขนของลูกค้าชายขาประจำผู้นั้นทีหนึ่ง สายตาทอดประกายยั่วยวนเปี่ยมเสน่ห์หาใดเปรียบ

พอนางเงยหน้าขึ้น แลเห็นตรงหน้าร้านพะโล้ข้าง ๆ มีบุรุษหนุ่มหน้าหยกรูปงามกำลังมองตนอยู่ ชั่วพริบตานั้นใบหน้าก็ผลิบานดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ขยิบตาส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขา แล้วบิดสะโพกนวยนาดเดินกลับเข้าไป

ยามนางก้าวข้ามธรณีประตูก็เลิกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรองเท้าปักสีแดงคู่หนึ่งพอดี

เฉินเฮ่ออวี่มองจนตาค้าง อ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง กระดูกเป็ดในปากพลันร่วงผล็อยลงบนโต๊ะ

จ้าวซานจงกลั้นหัวเราะ ใช้ข้อศอกกระทุ้งหน้าอกเขาพลางเอ่ยเย้า "ข้ามาตั้งหลายครั้ง นางผู้นี้ก็เห็นหน้าข้าอย่างน้อยสองสามครั้ง ไม่เคยคิดจะปรายตาแลข้าสักนิด พอเจ้ามาปุ๊บก็ออกลายยั่วยวนทันที ฮ่า ๆ"

เฉินเฮ่ออวี่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เจ้าเรียกข้ามาช่วย สรุปคือให้ข้ามาสละเรือนร่างใช้มารยาชายล่อลวงหรือนี่

ซิ่วสุ่ยยื่นศีรษะเข้ามาร่วมวงอย่างตื่นเต้น นานทีปีหนจะเห็นเขาอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านขนาดนี้ จึงเอ่ยกระซิบกระซาบอย่างมีเงื่อนงำ "ข้าน้อยรู้จักนางขอรับ! หญิงคนนี้มีฉายาว่าเฟิงเอ้อร์เหนียง 'เฟิง' ที่แปลว่าเจ้าชู้ประตูดิน นางมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครต่อใครไปทั่ว ส่วนท่านหมอกัวที่นั่งตรวจอยู่ข้างในนั้นเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้าน..."

เฉินเฮ่ออวี่พอจะเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ แล้ว จึงถามจ้าวซานจงว่าคิดจะทำเช่นไรต่อไป

"ไอ้เวรนี่ช่วงนี้ได้ยินข่าวคราวเข้าก็ตื่นตูม ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากประตูบ้านเลยสักนิด!" จ้าวซานจงดึงสายตากลับมา แทะคอเป็ดด้วยความแค้นเคือง

"เขาคงไม่ลงมือฆ่าคนทุกวันกระมัง" เฉินเฮ่ออวี่แทะปลาแห้งพลางครุ่นคิด "หากเทียบตามความถี่ในการก่อเหตุแต่ก่อนของเขา ทุกหนึ่งถึงสองเดือนจะต้องลงมือสักครั้ง ก็นับว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว"

"เรื่องพรรค์นี้ยังมีช่วงเวลาแน่นอนด้วยหรือขอรับ" ซิ่วสุ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "เขานั่งตรวจโรคอยู่ที่นี่มาตั้งยี่สิบปี ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินว่ามีหญิงสาวถูกฆ่าตายเลย"

"ความกดดัน ความหดหู่ ความเคียดแค้น... เมื่อสะสมถึงจุดหนึ่ง ย่อมต้องระเบิดออกมาในวันใดวันหนึ่ง เมื่อลงมือสำเร็จแล้วยังไม่ถูกจับกุม ด้วยความฮึกเหิม ย่อมจะก่อเหตุต่อไปเพื่อท้าทายตำรวจ"

ตำรวจ?

จ้าวซานจงกับซิ่วสุ่ยฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

"เอ่อ ท้าทายศาลต้าหลี่น่ะ" เฉินเฮ่ออวี่รีบแก้ต่าง "สรุปก็คือ รู้สึกสะใจที่ว่าข้าทำเรื่องเลวร้าย แต่พวกเจ้ากลับจับข้าไม่ได้"

"สารเลว!" จ้าวซานจงสบถ "ข้าจะจับมันกลับไปไต่สวนก่อน ให้มันลิ้มรสเครื่องทรมานสารพัดรูปแบบ ดูซิว่าจะไม่ยอมรับสารภาพ!"

จึ๊ ๆ นี่มันทรมานให้รับสารภาพชัด ๆ ไม่ใช่หรือ

เฉินเฮ่ออวี่จนใจ "ในเมื่อเขาไม่ออกจากบ้าน เจ้าก็หาหญิงสาวสักคนมาล่อเขาออกมาก็สิ้นเรื่อง"

จ้าวซานจงเลิกคิ้ว "ตกปลา?"

"เห็นได้ชัดว่า เพราะเขาชิงชังที่ภรรยาตนเองประพฤติเหลวไหล จึงพลอยเกลียดชังสตรีสวมรองเท้าแดงที่ดูมีจริตจะก้านไปด้วย" เฉินเฮ่ออวี่วิเคราะห์ "ลองหาสตรีใจกล้าสักคนจากหอนางโลมมาล่อดูไหมเล่า"

จ้าวซานจงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "ข้าถึงว่า เจ้ามีประสบการณ์มากกว่าจริง ๆ"

เฉินเฮ่ออวี่โยนไม้เสียบลงโต๊ะ ยังจะคุยกันดี ๆ ได้อยู่ไหมเนี่ย