บทที่ 56 สองสตรี

เฉินเฮ่ออวี่หลับตาลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก วันนี้ไม่เหมาะแก่การออกนอกเรือนจริงแท้ ตอนก้าวออกจากบ้านดันลืมเปิดดูปฏิทินฤกษ์ยามเสียได้

ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครา สติสัมปชัญญะก็กลับคืนมาแจ่มชัด เขาค่อย ๆ ปลดมือของเฉียวหยาเหนียงออก

เฉียวหยาเหนียงเห็นว่าเขาพบคนรู้จัก จึงไม่สะดวกจะยื้อยุดต่อไป ได้แต่ยื่นปากยืนเงียบอยู่ด้านข้าง

เฉินเฮ่ออวี่ฝืนยิ้ม พลางเอ่ยกับเหมยจื่อชิง "น้องชิง วันนี้เจ้าว่างเข้าเมืองมาหรือ"

เหมยจื่อชิงมองเขาอย่างสงสัย แล้วปรายตามองเฉียวหยาเหนียงที่ขอบตาแดงก่ำ พยายามสะกดความอยากรู้อยากเห็นในใจเอาไว้

"เมื่อวานเป็นวันคล้ายวันเกิดของท่านย่า ข้ากับพี่สาวไปมอบของขวัญอวยพร กะว่าจะซื้อตำราสักสองสามเล่มแล้วก็จะกลับเรือนสวนแล้ว"

เฉินเฮ่ออวี่มองรวมข้อสอบการสอบย่วนซื่อในมือของอีกฝ่าย พลางยิ้มเจื่อน "ข้าเองก็ซื้อสองเล่มนี้มาเหมือนกัน กะว่าอีกสองวันจะเอาไปส่งให้เจ้าเสียหน่อย"

"ขอบคุณพี่เฉินที่เป็นห่วงเป็นใย ข้าผ่านมาทางนี้เลยซื้อเองดีกว่า ไม่รบกวนเวลาพวกท่านแล้ว ข้าเองก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน" เหมยจื่อชิงทำท่าทางราวกับตนช่างรู้ความ ลูกตากลอกไปมาอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยลาพร้อมรอยยิ้ม

เฉินเฮ่ออวี่ก้าวยาว ๆ ตามไปสองสามก้าวแล้วเอ่ยเสียงเบา "เจ้า—"

เขาอยากจะกำชับว่าพอกลับไปแล้วอย่าได้ปากโป้งพูดเรื่องนี้ ทว่าชั่วขณะนั้นกลับไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไรดี

ขณะกำลังลังเลอยู่นั้น เหมยจื่อชิงก็ลอบชำเลืองมองเฉียวหยาเหนียงด้วยสายตากรุ้มกริ่มขี้เล่น พลางกระซิบเย้าแหย่ "ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ นี่คือแม่นางที่ท่านกำลังดูตัวอยู่ใช่หรือไม่"

"ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย" เฉินเฮ่ออวี่ปัดปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตระหนก "เจ้าบอกว่าข้ากำลังดูตัวงั้นหรือ"

เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไรกัน

"ก็ใช่น่ะสิ ท่านไม่ได้กำลังทาบทามสู่ขออยู่ตั้งหลายตระกูลหรอกหรือ" เหมยจื่อชิงทำหน้าประหลาดใจ ขมวดคิ้วถาม "เมื่อวานในงานเลี้ยงวันเกิดท่านย่า มีฮูหยินหลายท่านเอ่ยถึงอยู่นี่นา"

"ละ...แล้วพี่สาวของเจ้า เอ่อ พวกนางรู้เรื่องกันหมดหรือไม่" เฉินเฮ่ออวี่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เอี้ยวตัวหลบแล้วกดเสียงต่ำถาม

การเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าเขากำลังเจรจาสู่ขอกับตระกูลเล็ก ๆ เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาได้เกี่ยวดองกับตระกูลสูงศักดิ์ เรื่องนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของมารดาเอกแน่นอน

คราวนี้แย่แน่แล้ว ขออย่าให้เหมยต่วนเข้าใจผิดหรือระแวงเลย ฟ้าดินเป็นพยาน ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะดูตัวสู่ขอเสียหน่อย!

"พี่สาวหรือ ข้าก็ไม่รู้ว่านางได้ยินหรือไม่" เหมยจื่อชิงหัวเราะอย่างไม่คิดอะไรมาก พลางชี้นิ้วไปทางประตูร้าน "หรือไม่ ท่านก็ลองถามนางดูเองสิ"

คำพูดประโยคนี้ไม่ต่างอะไรกับอัสนีบาตฟาดลงกลางวันแสก ๆ เฉินเฮ่ออวี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ภาพร่างอันคุ้นตาในชุดสีม่วงอ่อนยืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงทางเข้าร้านหนังสือ

เมื่อเห็นเขามองมา นางก็ย่อกายคารวะน้อย ๆ แววตาคู่นั้นสงบนิ่ง ใบหน้ายิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

"น้องชิง เลือกตำราเสร็จหรือยัง" แม้นางจะพยายามทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทว่าเฉินเฮ่ออวี่ก็ยังจับกระแสสั่นไหวในน้ำเสียงของนางได้อย่างเฉียบไว "พวกเราเร่งกลับบ้านกันเถิด"

เฉียวหยาเหนียงมองไปยังเหมยต่วนตามสัญชาตญาณ สัญชาตญาณของสตรีบอกให้นางรู้ว่า เฉินเฮ่ออวี่ปฏิบัติต่อสตรีนางนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ซิ่วสุ่ยลอบมองเจ้านายตนเองด้วยความกังวลใจ แล้วมองสลับไปยังคุณหนูตระกูลเหมย สวรรค์ชั้นฟ้าเอ๋ย นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย

"ได้ ๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ" เหมยจื่อชิงน่าจะเป็นคนเดียวที่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอันใด เขายังคงดูเบิกบานใจยิ่ง "พี่เฉิน ท่านคิดจะไปเรือนข้าเมื่อใดหรือ วันมะรืนนี้หรือไม่"

วันมะรืนคือรอบวันที่สิบห้าอีกครั้งหนึ่ง

เฉินเฮ่ออวี่มองเหมยต่วนที่ก้มหน้าเงียบงัน ในใจพลันบังเกิดความว้าวุ่นสับสนเหลือคณานับ

นางต้องได้ยินเรื่องทาบทามสู่ขอแล้วแน่ ๆ และต้องเห็นตอนที่เฉียวหยาเหนียงยื้อยุดฉุดแขนเขาไว้แล้วด้วย ยามนี้นางถึงไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาเลยสักนิด

"พรุ่งนี้ข้าจะไปเลย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงคอตกหมดอาลัย

"ตกลงตามนี้! พรุ่งนี้ข้าจะเตรียมแกงปลาแล่สดรอท่าน!" เหมยจื่อชิงตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วเดินจากไปด้วยความกระตือรือร้น

เหมยต่วนเห็นเขาเดินนำออกไป นางจึงหมุนตัวก้าวออกจากร้านไปก่อนก้าวหนึ่ง

เฉินเฮ่ออวี่มองตามแผ่นหลังของนางตาละห้อย นางไม่มองเขาเลยจริง ๆ ไม่แม้แต่จะเหลือบแลตั้งแต่ต้นจนจบ

ทางด้านเฉียวหยาเหนียง ในใจกลับปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ หรือว่าเฉินเฮ่ออวี่จะเป็นคุณชายเสเพลเจ้าชู้ที่ไม่ควรฝากฝังชีวิตไว้เหมือนที่ท่านแม่กล่าวไว้จริง ๆ เขาถึงได้ไปข้องแวะผูกพันกับแม่นางคนอื่นรวดเร็วปานนี้

นางส่งสายตาให้สาวใช้ข้างกายด้วยความร้อนรนใจ สาวใช้เข้าใจความหมาย จึงลอบเดินสะกดรอยตามสองพี่น้องสกุลเหมยไปอย่างเงียบเชียบ

เฉินเฮ่ออวี่ก้าวออกจากร้านหนังสืออย่างห่อเหี่ยว เดินลัดเลาะกลับไปตามร่มเงาไม้ริมทาง ในใจรู้สึกโหวงเหวงว่างเปล่าชอบกล

อันที่จริงเขาอยากจะตามไปอธิบายกับเหมยต่วนยิ่งนัก แต่เรื่องที่ทางบ้านกำลังทาบทามสู่ขอให้เขานั้นเป็นเรื่องจริง เรื่องของเฉียวหยาเหนียงก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย จะอธิบายความคำสองคำก็คงไม่อาจกระจ่างแจ้งได้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะเอ่ยอะไรดี

คงทำได้เพียงรอไปที่จวนสกุลเหมยในวันพรุ่งนี้เพื่อค่อย ๆ อธิบายอย่างละเอียด ไม่รู้ว่าตอนนี้นางจะเสียใจมากหรือไม่ พอนึกถึงหยาดน้ำตาของนาง หัวใจเขาก็พลันเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด

"นี่! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เฉียวหยาเหนียงวิ่งกระหืดกระหอบตามออกมาด้วยความโกรธจัด เจ้าหมอนี่บังอาจทิ้งนางไว้ไม่ไยดี นี่เป็นครั้งแรกที่นางต้องอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้!

เฉินเฮ่ออวี่หยุดฝีเท้าโดยไม่หันกลับไป "แม่นางเฉียว..."

"ห้ามเรียกข้าว่าแม่นางเฉียวนะ!" น้ำตาของเฉียวหยาเหนียงแทบจะทะลักออกมา "เจ้า... เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้เรียกข้าว่าหยาเหนียงหรอกหรือ"

"ท่านเซี่ยนจู่ เรื่องมันผ่านไปแล้ว" เฉินเฮ่ออวี่คอตกไหล่ลู่ ต่อให้ไม่พูดถึงเหมยต่วน อวิ๋นหยางจวิ้นจู่ก็ไม่มีทางยินยอมอยู่ดี มิเช่นนั้นคงไม่จับพวกเขาแยกจากกันแล้วสั่งกักบริเวณหรอก

เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าเข้าหาเฉียวหยาเหนียงด้วยความคิดใด แต่เฉินเฮ่ออวี่ไม่มีความคิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย

ในเมื่อรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ จะมัวทำให้แม่นางเขาเสียเวลาวัยสาวไปเพื่ออันใด

เขาหมุนตัวกลับมา แววตากระจ่างใสทอดมองเฉียวหยาเหนียงพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวล "ระหว่างเราเป็นไปไม่ได้ เจ้าเองก็เข้าใจดี"

เฉียวหยาเหนียงหน้าแดงก่ำ ไม่นึกเลยว่าเขาจะปฏิเสธอย่างชัดเจนถึงเพียงนี้ ทั้งที่นางยังไม่ได้พูดอะไรเลยแท้ ๆ! นางกระทืบเท้าด้วยความโมโห "เจ้า... เจ้าห้ามพูดเช่นนี้นะ!"

ช่างน่าขันสิ้นดี ปกตินางอยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ แล้วจะยอมให้ผู้อื่นมาชิงเอ่ยปากปฏิเสธก่อนได้อย่างไร

อาศัยแค่ว่าตนเองหน้าตาหล่อเหลา นึกว่าใครต่อใครจะขาดเขาไม่ได้งั้นหรือ

"ข้าบอกว่าได้ก็คือได้ คำพูดของเจ้าไม่นับ!" นางเอ่ยลอดไรฟัน "ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร นางมาดูตัวกับเจ้างั้นรึ"

เฉินเฮ่ออวี่กระตุกมุมปากอย่างจนใจ "อย่าก่อเรื่องเลย รีบกลับไปเถิด เดี๋ยวจะทำให้ท่านจวิ้นจู่ต้องโมโหอีก"

"ใครก่อเรื่องกัน" พอได้ยินเขาอ้างถึงท่านจวิ้นจู่ เฉียวหยาเหนียงก็ลังเลไปเล็กน้อย ลึก ๆ แล้วนางก็ยำเกรงมารดาอยู่บ้าง "ข้าจะไปพูดกับท่านแม่เอง หากเจ้ากลัวนางล่ะก็..."

"อย่าเชียว เจ้าอย่าไปพูดกับท่านเด็ดขาด!" เฉินเฮ่ออวี่ได้สติก็ตกใจจนรีบโบกมือเป็นพัลวัน "เจ้าฟังข้านะ ความหมายของข้าก็คือ... ก็คือ... เจ้าเข้าใจหรือไม่"

"เข้าใจอะไร" เฉียวหยาเหนียงถามอย่างไม่เข้าใจ นางยื่นปาก "เมื่อก่อน... เมื่อก่อนเจ้าเคยบอกว่าชอบข้าที่สุด..."

ใบหน้าของนางแดงซ่านด้วยความขวยเขิน พลางกัดริมฝีปากล่าง "ตอนนี้เจ้าไม่มีภรรยาแล้ว เจ้า..."

เฉินเฮ่ออวี่ตกใจจนต้องรีบเอ่ยขัด คุณหนูใหญ่ท่านนี้หนอ "พวกเราสองคนไม่เหมาะสมกันจริง ๆ!"

"ไม่เหมาะสมตรงไหน"

"ข้าไม่คู่ควรกับเจ้า! ข้ามันวัน ๆ ไม่ทำการทำงาน ไร้ความสำเร็จ เป็นแค่คุณชายเสเพลรักสนุก สรุปคือข้าไม่คู่ควรกับเจ้าเลยสักนิด ท่านจวิ้นจู่ก็ไม่มีทางเห็นชอบด้วย พวกเราเป็นสหายกันเถอะ"

"เป็นสหายรึ" เฉียวหยาเหนียงโกรธจนคิ้วเรียวชี้ชัน นางเป็นถึงสตรีที่ยังไม่ออกเรือน อุตส่าห์มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาถึงเพียงนี้ สุดท้ายเขากลับบอกว่าจะขอเป็นสหายเนี่ยนะ

"ถุย! ใครจะอยากเป็นสหายกับเจ้า!" นางพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธ ผลักเฉินเฮ่ออวี่จนเซถอยหลังไปหลายก้าว ดึงดูดให้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างหันมามอง

บรรดาสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยที่ติดตามมาต่างรีบกรูเข้ามาล้อมวง ช่วยกันเอ่ยห้ามปรามเสียงค่อย อย่างไรเสียที่นี่ก็คือกลางถนนใหญ่ ท่านต้องรักษากิริยาเอาไว้บ้าง

เฉินเฮ่ออวี่ก้มหน้าทำตัวลีบเหมือนนกกระทา ในใจกรีดร้องโอดครวญไม่หยุดหย่อน ไม่รู้ว่าจะพูดกับแม่นางเขาอย่างไรจึงจะเหมาะสม และทำอย่างไรจึงจะลดทอนความเจ็บช้ำให้น้อยที่สุด

เฉียวหยาเหนียงพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ อกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ ทว่ารออยู่นานก็ไม่เห็นเฉินเฮ่ออวี่จะเข้ามาปลอบโยนหรือขอโทษ ในใจคิดว่าเจ้าสารเลวผู้นี้เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ!

เมื่อก่อนตอนมีภรรยาเอกอยู่ยังกล้าลักลอบมาพบกับนางอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ตอนนี้เป็นชายโสดตัวคนเดียวแท้ ๆ กลับเริ่มเล่นตัวแล้วคอยหลบหน้านางเสียอย่างนั้น!

ท่านแม่พูดถูกจริงแท้ หากผู้ชายไว้ใจได้ แม่หมูก็คงปีนต้นไม้ได้แล้ว!

ผู้คนที่มุงดูเรื่องสนุกรอบข้างเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดนางก็ทนต่อไปไม่ไหว หันหลังวิ่งร้องไห้หนีไป

เหล่าสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยรีบวิ่งตามไป ชั่วพริบตาฝูงชนก็สลายตัว

ซิ่วสุ่ยเหลือบมองเจ้านายที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ในใจลอบถอนหายใจเงียบ ๆ เดินเข้าไปสะกิดแขนเขา "คุณชาย... ไปกันเถิดขอรับ"

หลังต้นไม้ข้างทาง ชายฉกรรจ์เคราดกครึ้มที่แอบซ่อนอยู่อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ กวาดตามองซ้ายขวาเห็นไม่มีผู้ใด จึงค่อย ๆ ย่องเข้ามา "?"

เฉินเฮ่ออวี่หันไปมอง พับผ่าสิ จ้าวซานจงรึ

ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์จะมาเจอเจ้าจริง ๆ