บทที่ 55 เซี่ยนจู่

การที่เฉินเฮ่ออวี่ปฏิเสธเรื่องทาบทามสู่ขอ ทำให้ฮูหยินโหวโมโหจนแทบคลั่ง ตระกูลดีพร้อมถึงเพียงนั้นยังไม่เข้าตางั้นหรือ

แม้แต่ฉางซิงโหวก็ยังเอ่ยปากชมว่าตระกูลเหล่านี้ล้วนคัดสรรมาเป็นอย่างดี ตัวเขาเป็นแค่บุตรอนุที่ไม่เอาถ่านแท้ ๆ กลับกล้ามาตั้งแง่รังเกียจ นี่คิดว่าตนเองจะได้รับการตามใจจนเหลิงไปถึงไหนกัน

โทสะทำให้นางเขวี้ยงถ้วยชาแตกไปอีกหลายใบ ยังดีที่ได้หลินซื่อช่วยเตือนสติ ว่าเขาคงอยากรอให้สอบติดอันดับสูงเสียก่อนแล้วค่อยสู่ขอ เพื่อจะได้ยกระดับฐานะตระกูลของฝ่ายภรรยาให้สูงขึ้น

คราวนี้ฮูหยินโหวถึงกับแค่นหัวเราะด้วยความโมโห อย่างเขาน่ะหรือ

นางกลอกตาไปมาสองสามตลบ ก่อนจะกวักมือเรียกหลินซื่อให้เงี่ยหูเข้ามาใกล้ แล้วสั่งความให้แอบปล่อยข่าวเรื่องที่กำลังทาบทามสู่ขอนี้ออกไปอย่างลับ ๆ

เฉินเฮ่ออวี่ไม่รู้เลยว่าฮูหยินโหวบันดาลโทสะ สำหรับเขาแล้ว เรื่องสู่ขอคราวนี้เป็นเพียงละอองคลื่นเล็ก ๆ ที่ซัดสาดไม่ถึงฝั่งเท่านั้น ไม่นานเขาก็หันกลับไปทุ่มเทให้แก่ภารกิจใหญ่หลวงอย่างการอ่านตำราต่อ

ในช่วงเวลานี้ จ้าวซานจงนัดพบเขาอีกครั้ง ทว่าเฉินเฮ่ออวี่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

ไม่ใช่ว่าเขาถือตัวหยิ่งยโสจนไม่อยากประจบประแจงท่านอ๋อง แต่เป็นเพราะตัวเองยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน หากดันทุรังเกาะติดหลังผู้อื่นไป ก็ไม่พ้นเป็นได้แค่นักแสดงตัวตลกเท่านั้น

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่ปลายเดือน ใกล้ถึงวันที่ต้องไปคฤหาสน์เหราเหอแล้ว เฉินเฮ่ออวี่นึกขึ้นได้ว่าเคยรับปากเหมยจื่อชิงว่าจะนำตำราสองสามเล่มติดมือไปให้

เช้าตรู่วันนี้ เขาจึงออกจากเรือนไปร้านตำราเพื่อหาซื้อหนังสือ เนื่องจากไม่มีธุระสำคัญอันใด จึงพาเพียงซิ่วสุ่ยตามไปรับใช้แค่คนเดียว

ทั้งสองเดินทอดน่องมาจนถึงร้านหนังสือว่านหัว ยามนี้ใกล้ถึงกำหนดการสอบเคอจวี่ ผู้คนภายในร้านจึงเบียดเสียดกันอยู่ตรงชั้นวางตำราสอบไม่น้อย

เฉินเฮ่ออวี่ร่วมเบียดเข้าไปกับเขาด้วย กว่าจะควานหาตำราสองเล่มที่ต้องการเจอก็เปลืองแรงไปไม่น้อย เขาเบียดตัวออกมาแล้วส่งมันให้ซิ่วสุ่ยนำไปจ่ายเงิน

ส่วนตนเองก็ไปยืนรอตรงจุดที่คนบางตา พลางดึงสาบเสื้อให้เรียบ คนเยอะเหลือเกิน เบียดเสียดจนเสื้อผ้าเขายับยู่ยี่ไปหมด

"ใช่เจ้าหรือไม่ เฮ่อหลาง" หญิงสาวผู้หนึ่งส่งเสียงเรียกเขา

เฉินเฮ่ออวี่เงยหน้าขึ้นแล้วก็ชะงักไป สตรีตรงหน้าสวมอาภรณ์ผ้าไหมหรูหรา งดงามเจิดจ้าและสง่าผ่าเผย นัยน์ตาหงส์อันเย็นชาคู่นั้นฉายแววเคลือบแคลงสงสัย

...ช่างคุ้นหน้าคุ้นตายิ่งนัก

ทันใดนั้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ทะลักเข้ามาในหัวดั่งสายน้ำหลาก ทั้งสองคนเคยเตะชู่จวี๋ ตีคลี ดื่มสุรา ร่ายกวี ปีนเขาชมทิวทัศน์ ล่องเรือใต้แสงจันทร์ด้วยกัน...

สตรีนางนี้คือเฉียวหย่าเหนียง บุตรสาวของจวิ้นจู่หยุนหยาง นางมีนิสัยห้าวหาญเปิดเผย ไม่ยึดติดธรรมเนียม เคยประมือกับเจ้าของร่างเดิมในงานแข่งตีคลีจนกลายเป็นสหายรู้ใจ นับแต่นั้นมาจึงนัดพบกันอยู่บ่อยครั้ง

เฉินเฮ่ออวี่ลอบร้องแย่แล้วในใจ เขาทะลุมิติมาได้ครึ่งปี ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ยิ่งเลือนรางลงทุกที หลายเรื่องต่อเมื่อได้มาประจันหน้ากันตรง ๆ ภาพความทรงจำถึงจะผุดขึ้นมา

นับตั้งแต่ปลายปีก่อนที่ฉางซิงโหวจับได้ว่าเขาไปมาหาสู่กับเฉียวหย่าเหนียงใกล้ชิดเกินควร จนตกใจแทบสิ้นสติและสั่งกักบริเวณเขาไว้ เวลาล่วงเลยมาเนิ่นนานปานนี้ เขากลับไม่เคยนึกถึงท่านย่าทวดผู้นี้ขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย เกรงว่าป่านนี้นางคงจะขุ่นเคืองใจเป็นแน่

และก็เป็นจริงตามคาด สีหน้าของเฉียวหย่าเหนียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง นางเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา "ช่วงนี้เจ้าสบายดีหรือไม่ คงจะใช้ชีวิตสุขสบายดีสินะ"

เฉินเฮ่ออวี่รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย "ก็พอใช้ได้ แล้วเจ้า...เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" สมองของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พยายามเค้นความทรงจำถึงรายละเอียดที่เคยคบหากับนาง

ในใจกลัวเหลือเกินว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอันใด จนกลายเป็นภาระความรับผิดชอบที่ไม่อาจปัดทิ้ง

ยามอยู่ในโลกยุคปัจจุบัน เขามักจะโอดครวญว่าตนเองไม่มีโชคเรื่องความรัก ใช้ชีวิตเป็นพวกโสดไร้คู่ช่างยากลำบาก ทว่าพอมาอยู่ที่นี่แล้วถึงได้รู้ว่า การมีเคราะห์เสน่หารุมล้อมเป็นพรวนเช่นนี้ก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกพอกัน

"เหตุใดเจ้าถึงไม่ส่งข่าวคราวมาให้ข้าบ้างเลย" แววตาของนางเจือไปด้วยความขุ่นเคืองระคนน้อยใจ "เมื่อปีก่อนจู่ ๆ เจ้าก็หายหน้าไป ข้าไปตามหาเจ้าตั้งหลายหนก็ไม่พบ ภายหลังข้าก็ถูกท่านแม่สั่งกักบริเวณเหมือนกัน..."

"แอ่ก พวกเราไปคุยกันตรงโน้นเถิด" เฉินเฮ่ออวี่รีบเอ่ยขัด พลางผายมือเชื้อเชิญ แล้วเดินนำไปยังมุมบันไดที่มีคนบางตากว่า

เฉียวหย่าเหนียงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินตามเขาไป "เจ้านี่นับวันยิ่งขลาดกลัวขึ้นทุกที!"

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะแห้ง ๆ ลอบคิดในใจว่า ตัวข้าที่เป็นผู้ชายอกสามศอกน่ะไม่เท่าไรหรอก แต่แม่นางน้อยอย่างเจ้านี่สิ กลับไม่ห่วงชื่อเสียงเรียงนามของตัวเองเอาเสียเลย

เขาสามารถนึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ยามที่เจ้าของร่างเดิมเที่ยวเล่นกินดื่มกับเฉียวหย่าเหนียงได้ ความสัมพันธ์แม้จะสนิทสนมชิดใกล้ ทว่าก็ไม่ได้ล่วงเกินเกินเลยขอบเขต ทำให้เขาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

บรรยากาศคลุมเครือย่อมต้องมีอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเกินเลยจนแก้ไขไม่ตก

"แม่นางเฉียว วันนี้เหตุใดถึงมีเวลาว่างมาเดินร้านตำราได้เล่า" เฉินเฮ่ออวี่ยังเดาเจตนาของเฉียวหย่าเหนียงไม่ออก จึงหัวเราะกลบเกลื่อนพลางเอ่ยถาม

เฉียวหย่าเหนียงชะงักไป จ้องมองเขาเขม็ง "ได้ยินว่าเจ้ากลับเนื้อกลับตัวแล้วหรือ คิดจะสอบเคอจวี่งั้นรึ"

มุมปากนางผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน เมื่อครู่นางเห็นตำราที่เขาเลือกแล้ว ย่อมเป็นตำราสำหรับการสอบเคอจวี่จริง ๆ

"อยู่ว่าง ๆ ที่เรือนมันน่าเบื่อ อ่านตำราให้มากหน่อยย่อมเป็นเรื่องดี" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง หางตาเหลือบเห็นซิ่วสุ่ยจ่ายเงินเสร็จแล้วและกำลังหันรีหันขวางมองหาตน จึงรีบพูดต่อว่า "หากแม่นางเฉียวไม่มีธุระอันใดแล้ว ข้าขอตัวลา"

พูดจบก็เตรียมจะชิ่งหนี เฉียวหย่าเหนียงโมโหจนกระทืบเท้า คว้าหมับเข้าที่สายรัดเอวของเขาพลางขึ้นเสียงสูง "เจ้ากล้าหรือ! เจ้า—"

ทว่าอย่างไรเสียก็อยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน ต่อให้นางเป็นหญิงสาวที่เอาแต่ใจเพียงใด คำพูดบางคำก็ยากจะเอ่ยออกมา

ถึงกระนั้นเสียงตวาดแหวสองประโยคนี้ก็ดึงดูดให้ผู้คนพากันเงยหน้ามองมา มุ่นคิ้วมองชายหญิงคู่หนึ่งที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอย่างโจ่งแจ้งด้วยความกังขา

หลายคนเผยสีหน้าดูแคลนออกมา ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!

ซิ่วสุ่ยได้ยินเสียงก็หันมองมาเช่นกัน แย่แล้ว ไฉนไปยื้อยุดกับแม่นางสกุลเฉียวอีกแล้วเล่า! อีกฝ่ายเป็นถึงท่านหญิงเซี่ยนจู่เชียวนะ!

เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยเสียงกระซิบอย่างกระอักกระอ่วน "ปล่อยมือเถิด แม่นางเฉียว"

"ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ห้ามไป เจ้าต้องพูดกับข้าให้รู้เรื่อง!" เฉียวหย่าเหนียงย่อมไม่มีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวานดั่งเหมยต่วน นางเป็นบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามอกตามใจ อุปนิสัยเอาแต่ใจตนเองมาแต่ไหนแต่ไร

พอถึงวัยปักปิ่นก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเซี่ยนจู่ ทว่าด้วยชื่อเสียงเรื่องความเอาแต่ใจไร้เหตุผลเลื่องลือไปทั่ว ทำให้ตระกูลสูงศักดิ์ไม่มีใครกล้ามาสู่ขอ เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีใครอยากอัญเชิญบรรพบุรุษไปกราบไหว้ไว้ที่เรือน

ส่วนตระกูลเล็ก ๆ ที่อยากจะเกาะชายเสื้อปีนป่ายขึ้นมา อวิ๋นหยางจวิ้นจู่ก็มองไม่เข้าตา

เลือกไปเลือกมาก็ไม่ถูกใจสักที อวิ๋นหยางจวิ้นจู่ต้องกลัดกลุ้มแทบคลั่งกับเรื่องการแต่งงานของนาง

ภายหลังจึงตัดใจให้นางออกไปร่วมงานชุมนุมกวี งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ และงานแข่งตีคลีให้บ่อยขึ้น ด้วยหวังว่าจะพบลู่ทางได้ลูกเขยที่เหมาะสม

ใครจะไปคาดคิดว่า บุตรสาวหัวรั้นไม่ยอมคนของนาง กลับไปหลงใหลได้ปลื้มหนุ่มเสเพลมีพันธะที่เชี่ยวชาญการเที่ยวเล่นที่สุดเข้าเสียได้

เฉินเฮ่ออวี่พานางออกไปเที่ยวเตร่ทั้งวัน ไม่เล่นขี่ม้าตีคลีก็เตะชู่จวี๋ ไม่ล่องเรือก็ชมบุปผา

คนหนึ่งยังเยาว์วัยรักสนุก อีกคนเป็นเสือผู้หญิงกร้านโลกที่รู้วิธีเอาอกเอาใจ ทั้งสองจึงเข้าขากันได้อย่างรวดเร็ว

เรื่องราวเอิกเกริกจนผู้คนรู้กันทั่ว ครั้นเข้าถึงหูอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ นางก็โกรธจนแทบพ่นไฟ

ได้แต่กล้ำกลืนความขยะแขยงเอาไว้ แล้วส่งข่าวไปบอกฉางซิงโหว ทั้งสองฝ่ายจึงร่วมมือกันจัดการกับ 'เป็ดแมนดารินป่า' คู่นี้ โดยการกักบริเวณแยกกัน

เฉินเฮ่ออวี่ถูกกักบริเวณอยู่สองสามเดือนก็ได้ออกจากเรือน ทว่าเขาเปลี่ยนวิญญาณคนใหม่ไปแล้ว จึงโยนเรื่องราวในอดีตทิ้งไปจนสิ้น

น่าสงสารก็แต่เฉียวหย่าเหนียงที่ถูกขังอยู่นานถึงครึ่งปีเต็มถึงได้ออกมา และเพราะอวิ๋นหยางจวิ้นจู่ปิดข่าวอย่างมิดชิด นางจึงไม่ล่วงรู้เรื่องราวของตระกูลเฉินแม้แต่น้อย

เพิ่งจะมีเทียบเชิญงานวันประสูติของพระสนมในวังหลวงเมื่อไม่นานนี้ อวิ๋นหยางจวิ้นจู่จึงยอมปล่อยตัวนางออกมา

นึกไม่ถึงว่าพอออกมาก็ได้ยินข่าวว่าภรรยาเอกของเฉินเฮ่ออวี่คลอดลูกยากจนตายไปแล้ว นางบอกไม่ถูกว่ายินดีหรือเศร้าใจ ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่

ทว่าจากนั้นไม่นานก็ได้ยินข่าวที่สองตามมา เฉินเฮ่ออวี่กำลังทาบทามสู่ขอสตรีอื่นอยู่ แถมยังมีหลายบ้านเสียด้วย!

หัวใจนางพลันเปรี้ยวปร่าขึ้นมาทันใด คราวนี้จึงรู้ชัดแล้วว่าตนเองต้องการสิ่งใด นางต้องขวางเขาไว้แล้วเค้นถามให้รู้เรื่อง จะปล่อยให้เขาแต่งกับสตรีอื่นง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด

แต่นางก็ยังไม่ใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นไปทวงคนอย่างเปิดเผยที่จวนฉางซิงโหว ทำได้เพียงลอบสืบหาความเคลื่อนไหวของเขาเงียบ ๆ

ในเมื่อใครต่อใครต่างบอกว่าเขาจะสอบเคอจวี่ ร้านตำราว่านหัวที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ เขาย่อมต้องมาเดินดูเป็นแน่

หลายวันมานี้นางจึงแวะเวียนมาดูเป็นระยะ ทั้งยังส่งคนคอยจับตาดูเอาไว้

และก็เป็นไปตามคาด วันนี้นางได้พบเขาจริง ๆ

แรกพบเฉินเฮ่ออวี่ นางเกือบจะจำเขาไม่ได้ ไม่เจอกันครึ่งปี เขายังคงเป็นเขา ทว่ากลับมีหลายสิ่งเปลี่ยนไป

ใบหน้ายังคงหล่อเหลาดั่งเดิม ทว่าสีหน้ากลับสุขุมเปิดเผย รูปร่างกำยำเพรียวกระชับขึ้น ยืนตระหง่านโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน ชวนให้หัวใจของนางเต้นระรัวดั่งกวางน้อยวิ่งพล่าน

ยามนี้สีหน้าเย็นชาที่คุ้นชินของนางเริ่มคุมไม่อยู่ ความน้อยเนื้อต่ำใจของหญิงสาวเอ่อล้นขึ้นมาในอก "เจ้าไม่เคยคิดจะตามหาข้าเลยหรือ"

เฉินเฮ่ออวี่สะดุ้งวาบในใจ ยังไม่ทันได้ตอบ ก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งร้องทักด้วยความฉงน "พี่เฉิน?"

เฉินเฮ่ออวี่หันขวับไปมอง เหมยจื่อชิงที่ถือตำราอยู่สองสามเล่มกำลังขมวดคิ้วแน่นจ้องมองมาที่ตน

เขาหลุบตาลงมองนิ้วเรียวงามดั่งลำเทียนของเฉียวหย่าเหนียงที่กำลังกระชากสายรัดเอวของตนอยู่ พลันร่ำร้องคร่ำครวญอยู่ในใจ