บทที่ 54 ปฏิเสธการแต่งงาน

เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาทั่วร่าง เฉินเฮ่ออวี่นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเนิ่นนานจนพูดไม่ออก

ไหลหรง บ่าวรับใช้ที่มาส่งข่าว รู้ว่าเขาเป็นที่โปรดปรานของท่านโหวอยู่เสมอ ทั้งยังคิดว่าการแต่งงานเป็นเรื่องมงคลยิ่งใหญ่ จึงแอบนำความมาบอกแก่เขาก่อนเป็นการส่วนตัว

พอบอกจบ ไหลหรงยังยืนยิ้มกริ่มรอรับรางวัล ทว่าไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับทำหน้าราวกับถูกฟ้าผ่า ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนเป็นเรื่องมงคลเลยสักนิด

"คุณชายขอรับ พวกเราไปกันเถอะ ท่านโหวกำลังรออยู่นะขอรับ" ไหลหรงเอ่ยเตือนเขาเสียงเบา

เขาดูออกแล้วว่าท่าจะไม่ดี แม้จะไม่รู้ว่ามีปัญหาตรงไหน แต่ก็ไม่กล้าคิดเรื่องเงินรางวัลอีกต่อไปแล้ว

เฉินเฮ่ออวี่ได้สติกลับมา เขายิ้มเจื่อนพลางหยิบเงินอีแปะกำมือหนึ่งจากลิ้นชักยื่นให้อีกฝ่าย "ลำบากเจ้าวิ่งมาบอกแล้ว เจ้ากลับไปเรียนท่านโหวเถอะว่าข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะรีบตามไป"

ไหลหรงดีใจเกินคาด รีบรับเงินแล้วกลับไปก่อน

ยามผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เฉินเฮ่ออวี่ใจลอยจนตัวแข็งทื่อไปหมด

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองมองข้ามเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง ผู้ปกครองตระกูลใหญ่ในยุคศักดินานี้ มีอำนาจเด็ดขาดในการตัดสินใจเรื่องแต่งงานของบุตรหลานโดยมิอาจขัดขืนได้

แน่นอนว่าเขาชอบเหมยต่วนมาก มิเช่นนั้นคงไม่คิดหาทางไปพบนางที่คฤหาสน์เหราเหออยู่บ่อยๆ

ทว่าความคิดความเคยชินของคนยุคปัจจุบันคือ เมื่อชอบพอกันแล้ว ก็ยังต้องคบหาดูใจเพื่อทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน จนกระทั่งแน่ใจแล้วจึงค่อยจับมือร่วมชีวิตกันไปตลอดกาล

อีกทั้งเขายังรู้สึกว่าตนเองคู่ควรกับแม่นางผู้นั้นไม่มากพอ จึงอยากใช้การสอบย่วนซื่อครั้งนี้พิสูจน์ความตั้งใจที่จะกลับตัวกลับใจเสียใหม่

ที่สำคัญที่สุดคือ หยางซื่อเพิ่งจะสิ้นใจไปได้ไม่นาน แม้ตัวเขาจะไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งกับหยางซื่อ ทว่าคิดอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่จังหวะเวลาที่จะไปสู่ขอสตรีอื่นเลย

แต่ทว่า นี่เพิ่งจะพ้นร้อยวันของหยางซื่อไปหมาดๆ ฉางซิงโหวกับพวกเขากลับร้อนใจจะหมั้นหมายให้ตนเสียแล้วหรือ

แต่ก็จริงอยู่ ยุคสมัยที่บุรุษเป็นใหญ่สตรีเป็นรองเช่นนี้ หากสามีตายย่อมบีบบังคับให้สตรีรักษาพรหมจรรย์และไว้ทุกข์ ทว่ากลับไม่มีหลักการใดที่บุรุษจะต้องไว้ทุกข์ให้ภรรยาเลยสักนิด

เฉินเฮ่ออวี่ใจสับสนวุ่นวายดั่งเส้นด้ายพันกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกมืดแปดด้านจนทำตัวไม่ถูก

เขาเดินคอตกมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของฉางซิงโหว ระหว่างทางครุ่นคิดอยู่นานสองนาน ก็ยังไม่รู้ว่าจะหยิบยกเรื่องของเหมยต่วนขึ้นมาพูดอย่างเปิดเผยได้อย่างไร

หากสารภาพตรงๆ ว่าทั้งสองมีใจให้กัน จะทำให้พวกผู้ใหญ่คิดว่าพวกเขาลักลอบติดต่อมีสัมพันธ์ลับๆ จนเกิดอคติต่อเหมยต่วนหรือไม่

คิดไปคิดมา ทางออกที่ดีที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคำว่า "ยื้อ" ไว้ก่อน

เมื่อก้าวพ้นประตูห้อง ฉางซิงโหวที่กำลังลูบเคราศึกษาประวัติตระกูลของหญิงสาวหลายคนอย่างเบิกบานใจ เงยหน้าขึ้นมาเห็นบุตรชายเดินหน้าบูดเบี้ยวอมทุกข์เข้ามา

โทสะสายหนึ่งก็พลันปะทุขึ้นมา เบิกตากว้างตวาดด่าลั่น "ไอ้ตัวบัดซบ เจ้าทำสีหน้าอะไรของเจ้า มาพบพ่อตัวเองแท้ๆ แต่ทำหน้ายังกับมาไหว้หลุมศพ"

เฉินเฮ่ออวี่ทั้งขำทั้งขัน ท่านพ่อฉางซิงโหวผู้นี้เป็นแม่ทัพนายกอง คำพูดคำจาช่างไม่ระวังเอาเสียเลย ไม่กลัวว่าจะอัปมงคลบ้างหรือไร

เขาจึงปั้นรอยยิ้ม ก้าวขึ้นไปข้างหน้ารินน้ำชาให้ผู้เป็นพ่อถ้วยหนึ่งเพื่อช่วยดับอารมณ์

"ดูท่านพ่อพูดเข้าสิขอรับ ตอนที่ท่านส่งคนไปตาม ข้ากำลังอ่านตำราจนปวดหัวอยู่พอดี มีข้อเขียนวิเคราะห์นโยบายบทหนึ่งเขียนอย่างไรก็ไม่เข้าที ข้าก็เลยเดินพลางคิดพลาง..."

"พอแล้วๆ รู้แล้วว่าเจ้าขยัน!" ฉางซิงโหวไม่ประสีประสาเรื่องโคลงฉันท์หรือข้อเขียนนโยบายใดๆ สองพ่อลูกย่อมไม่อาจเสวนาถกเถียงเรื่องพรรค์นี้ได้อยู่แล้ว

เขาโบกมือบอกให้เฉินเฮ่ออวี่นั่งลง "คราวนี้มั่นใจว่าจะสอบผ่านย่วนซื่อหรือไม่ หากเจ้าสอบติดเป็นซิ่วไฉได้ ก็ถือว่ากู้หน้าให้บิดาอย่างข้าได้บ้าง"

"ท่านพ่อก็มีลูกชายที่เป็นจิ้นซื่อแห่งสำนักฮั่นหลินคนหนึ่งแล้ว มีลูกชายที่เป็นซิ่วไฉอีกคนแล้วนี่ขอรับ" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยเตือน "ไม่ขาดข้าไปสักคนหรอกน่า อย่ากดดันข้านักเลย"

"มันจะเหมือนกันได้อย่างไร!" ฉางซิงโหวตวาดเอ็ด

เฉินเฮ่ออวี่ใจชื้นขึ้นมาทันที ที่แท้น้ำหนักของข้าในใจท่านพ่อก็ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ ด้วย

"สองคนนั้นว่านอนสอนง่ายตั้งแต่เด็ก เล่าเรียนก็พากเพียร สอบติดย่อมอยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว" ฉางซิงโหวแค่นเสียงฮึ "แต่เจ้ามันตัวเหลวไหล ไม่เอาถ่านมาตั้งแต่เล็ก หากเจ้าสอบติดขึ้นมา นั่นถึงจะเรียกว่าต้นเหล็กออกดอก พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเชียวละ ถึงตอนนั้นย่อมคุ้มค่าให้ข้าจุดประทัดฉลองใหญ่!"

เฉินเฮ่ออวี่ได้แต่เงียบกริบ...

เอาเถอะ ข้ามันก็แค่เด็กแสบที่ถูกจับมาดัดนิสัย ดัดสันดานคนอย่างข้าให้ดีขึ้นได้ ท่านถึงจะรู้สึกภาคภูมิใจสินะ

"ที่เรียกเจ้ามาไม่ใช่จะคุยเรื่องนี้" ฉางซิงโหวโยนปึกกระดาษข้ามมา "เจ้าเลือกดูสิ มีคนไหนถูกตาต้องใจบ้าง"

เฉินเฮ่ออวี่หยิบขึ้นมาดู ก็เป็นประวัติของหญิงสาวหลายคนตามคาดจริงๆ อย่าว่าแต่พ่อแม่เลย แม้กระทั่งปู่ย่าตายายของแต่ละคนเป็นอย่างไรก็เขียนไว้หมด ทั้งยังระบุญาติที่มีฐานะร่ำรวยไว้อย่างละเอียดอีกด้วย

ท้ายสุดเป็นภาพวาดเหมือนขนาดเล็ก แต่ละคนล้วนงดงามสะสวยไม่เบา

ทว่าเรื่องนิสัยใจคอและความเคยชินซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เฉินเฮ่ออวี่อยากรู้ กลับไม่มีเอ่ยถึงเลยสักคำเดียว

เขารู้สึกว่าคนสองคนจะใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดรอดฝั่ง ในตอนแรกย่อมต้องดูที่หน้าตา หรืออาจพิจารณาเรื่องฐานะตระกูล แต่สุดท้ายแล้วจะสามารถเคารพและถนอมน้ำใจกันไปชั่วชีวิตได้หรือไม่ ยังคงต้องดูว่านิสัยใจคอเข้ากันได้หรือเปล่า ความเคยชินสอดคล้องกันไหม หากมองให้กว้างขึ้นก็คือทัศนคติค่านิยมตรงกันหรือไม่

ทว่าในยุคนี้สมัยนี้จะมีใครมาใส่ใจเรื่องพรรค์นี้กันเล่า ขืนเจ้ากล้าเอ่ยปากว่าอยากทำความรู้จักความเคยชินในการใช้ชีวิตของแม่นางบ้านอื่นให้ลึกซึ้ง รับรองได้เลยว่าต่อให้มีขาถึงหกข้างก็คงไม่พอให้เขาหักทิ้ง

เขายิ้มยิงฟัน เป็นรอยยิ้มที่ดูพิลึกพิลั่นยิ่งกว่าร้องไห้ "ล้วนดูงดงามกันทั้งนั้นขอรับ"

อืม คิดจะปฏิเสธก็ต้องเอ่ยปากชมเสียก่อน จะหักหาญน้ำใจอันดีของท่านพ่อไม่ได้เป็นอันขาด

"เจ้าเด็กนี่สายตาสูงนัก จะหาคนหน้าตาไม่ดีให้เจ้าได้รึ" ฉางซิงโหวพึงพอใจอยู่เงียบๆ ที่ครั้งนี้ฮูหยินโหวจัดการเรื่องราวได้รอบคอบรัดกุม "แต่ว่า แต่งภรรยาต้องเลือกที่ความดีงาม เจ้าจะดูแต่หน้าตาอย่างเดียวไม่ได้ ส่วนเรื่องหน้าตานั้น รับอนุไว้เชยชม..."

พูดถึงตรงนี้ ฉางซิงโหวก็นึกขึ้นมาได้ "ได้ยินว่าเจ้าส่งตัวพวกสาวใช้ห้องข้างเหล่านั้นออกไป ทำไมกัน"

คงไม่ใช่เพราะจะเตรียมสอบเคอจวี่จริงๆ หรอกกระมัง หากเป็นเช่นนั้นก็แค่ไม่ต้องแวะไปที่เรือนหลังก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นจำเป็นต้องส่งตัวออกไปจนหมดเลย

หรือว่าเจ้าเด็กบัดซบนี่จะเบื่อของเก่าอยากได้ของใหม่ ไปถูกตาต้องใจคนอื่นเข้าอีก ถึงได้เคลียร์ที่ทางไว้ให้คนใหม่

พลางมองเฉินเฮ่ออวี่ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรยิ่งขึ้น สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าเจ้าจงอธิบายให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้

เฉินเฮ่ออวี่ตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง "ลูกตั้งใจจะอ่านตำราจริงๆ ขอรับ เรือนหลังคนมากเรื่องก็แยะ น่ารำคาญใจยิ่ง อีกอย่างลูกก็ไม่ได้ชอบพวกนางแล้ว จะไปรั้งช่วงเวลาวัยเยาว์ของผู้อื่นไว้ทำไม รีบส่งตัวออกไปเสีย พวกนางจะได้อาศัยช่วงที่ยังสาวแต่งเข้าบ้านดีๆ ได้"

อ้อ... ไม่ชอบเขาแล้ว ฉางซิงโหวทำสีหน้าเหมือนคิดไว้แล้วไม่มีผิด

"แล้วเจ้าคิดจะรับใครเข้ามาอีกล่ะ" เขาซักไซ้ต่อ

เฉินเฮ่ออวี่ชะงักไป เกือบจะหลุดปากพูดว่า "แต่งเหมยต่วน" ออกไปแล้ว ทว่าพลันฉุกคิดได้ว่าฉางซิงโหวพูดว่า "รับ" มิใช่ "แต่ง" จึงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าใจผิด

จึงรีบเอ่ยว่า "ไม่ได้รับใครทั้งนั้นขอรับ! ลูกไม่มีความคิดเช่นนั้นเลย!"

"ไม่มีความคิดเช่นนั้นก็ถูกแล้ว!" ฉางซิงโหวค่อนข้างพอใจ "ประการแรก เจ้าคิดจะสอบเคอจวี่ ไม่ควรวอกแวก ประการที่สอง เจ้าต้องแต่งภรรยาใหม่ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้อย่าเพิ่งมัวเมาในกามารมณ์จนเกินไป เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าให้บ้านพ่อตาจับจุดอ่อนเอาได้"

"ขอรับๆๆ ข้าไม่รับอนุแน่นอนขอรับ!" เฉินเฮ่ออวี่รีบแสดงจุดยืน "แต่ว่าตอนนี้ท่านก็อย่าเพิ่งรีบร้อนทาบทามสู่ขอให้ลูกจะได้หรือไม่ขอรับ"

คราวนี้ฉางซิงโหวประหลาดใจอย่างแท้จริง นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะเป็นคนรักมั่นคงหรือนี่ หรือว่ายังคิดจะไว้ทุกข์ครองตัวเพื่อหยางซื่อถึงสามปีกัน วันวานก็ไม่เห็นว่าเขาจะดีกับหยางซื่อสักเท่าไรนี่นา

เฉินเฮ่ออวี่เห็นบิดาเข้าใจผิดไปอีกทาง ก็ตัดสินใจซ้อนแผนตามน้ำไป สีหน้าพลันเคร่งขรึมปนเจ็บปวดแล้วเอ่ยขึ้น "หยางซื่อตกใจจนคลอดบุตรยากเพราะลูก นางเพิ่งจากไปได้เพียงร้อยวัน ลูกยังไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องแต่งภรรยาใหม่เร็วปานนี้ขอรับ"

ฉางซิงโหวเงียบไปครู่หนึ่ง "เจ้าคิดเช่นนี้ ย่อมถือว่ามีน้ำใจประเสริฐ แต่โลกความเป็นจริงเป็นเช่นนี้ ไม่มีธรรมเนียมที่บุรุษต้องมาครองตัวไว้ทุกข์ อีกอย่างเรือนหลังของเจ้าปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีคนดูแลเป็นเวลานานก็ไม่ได้ พวกลูกๆ ก็ยังเล็ก อีกทั้งครั้งนี้มารดาของเจ้าคัดเลือกมาให้หลายตระกูล ล้วนดียิ่งนัก อย่าได้พลาดวาสนาอันดีงามไปเลย"

"ขอรับ แน่นอนว่าท่านพ่อท่านแม่ล้วนคิดเผื่อลูกทั้งสิ้น ลูกซาบซึ้งใจยิ่งนัก" เฉินเฮ่ออวี่กล่าวอย่างจริงใจ "อีกทั้งยังเหลือเวลาอีกสองเดือนก็จะถึงการสอบย่วนซื่อแล้ว ลูกไม่อยากวอกแวกในช่วงเวลานี้จริงๆ มิสู้รอให้ผ่านการสอบย่วนซื่อไปก่อน หรือรอปีหน้าค่อยว่าเรื่องสู่ขอจะดีกว่าหรือไม่ขอรับ"

พอฉางซิงโหวได้ฟัง คิดว่าเวลานี้ก็ไม่ได้รอนานจนเกินไป จึงยอมผ่อนปรน "เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า เพียงแต่แม่นางบ้านอื่นอาจไม่รอเจ้า เรื่องประเภทพ้นหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่มีร้านรวงแห่งนี้อีกแล้ว เจ้าคิดดูให้ดีก็แล้วกัน"

เฉินเฮ่ออวี่ได้ยินก็ลิงโลดในใจ "หากต้องคลาดกัน นั่นก็แปลว่าพวกเราไร้วาสนาต่อกันเท่านั้นขอรับ รอให้ลูกสอบติด ย่อมมีวาสนาที่ดียิ่งกว่ารออยู่อย่างแน่นอน"

คำพูดนี้ทำให้ฉางซิงโหวใจกระตุกวูบ นั่นสินะ ที่ผ่านมาตนมักรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ไม่แน่ว่าจะสอบติด หรือพูดให้ถูกคือไม่มีทางสอบติดแน่ๆ ความคาดหวังที่มีต่อเขาจึงมีเพียงแค่กลับตัวกลับใจเป็นคนดี หาภรรยาที่ว่าง่ายสักคนมาใช้ชีวิตสร้างครอบครัวอย่างสงบสุข

แต่ถ้าหากสอบติดขึ้นมาเล่า ตอนนี้เขาขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ ทั้งยังโชคดีได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง หากปีนี้สอบได้เป็นซิ่วไฉ ปีหน้าก็สามารถสอบจวี่เหรินได้แล้ว...

ได้เป็นจวี่เหรินก็สามารถได้รับการเสนอชื่อเป็นขุนนางได้แล้ว

ในเมื่อมีตำแหน่งขุนนางติดตัว เช่นนั้นการแต่งภรรยาใหม่ก็ย่อมจะทำแบบขอไปทีไม่ได้

เกี่ยวดองกับตระกูลที่ดีสักแห่ง บุตรชายหลายคนคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน การฟื้นฟูจวนโหวให้รุ่งเรืองย่อมอยู่แค่เอื้อมแล้ว

ฉางซิงโหวจินตนาการจนฮึกเหิมขึ้นมา โบกมือใหญ่คราหนึ่ง "เจ้าสารเลวนี่ ในเมื่อไม่อยากทาบทามแต่งงาน ยังไม่รีบไสหัวกลับไปอ่านหนังสืออีก?!"

"รับคำสั่งขอรับ!" เฉินเฮ่ออวี่ปาดเหงื่อกาฬ แล้วเผ่นแน่บหายไปในพริบตา