บทที่ 53 แต่งภรรยาใหม่

เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่กี่วัน จ้าวซานจงก็ฝากคนนำของขวัญชิ้นหนึ่งมามอบให้เฉินเฮ่ออวี่เพื่อขอบคุณที่ช่วยชี้แนะ โดยบอกว่าคดีคืบหน้าไปมากจนสามารถจำกัดวงผู้ต้องสงสัยได้แล้ว

อีกทั้งยังนัดหมายว่าหากว่างค่อยมาพบปะกันใหม่ พร้อมทั้งชมว่าเขามีไหวพริบในการไขคดีดียิ่งนัก

เฉินเฮ่ออวี่เม้มปากยิ้ม ไหวพริบไขคดีอันใดกัน ก็แค่ดูซีรีส์สืบสวนสอบสวนมาเยอะเท่านั้น คิดถึงสมัยก่อนเขาดูซีรีส์ไขคดีของช่องนั้นจนปรุ คราวนี้ก็แค่อาศัยความบังเอิญเสียมากกว่า

ของขวัญแสดงความขอบคุณที่จ้าวซานจงส่งมาให้ก็น่าสนใจไม่น้อย ที่แท้คือกระดาษเฉิงซินถังชั้นดีหลายพับกับพู่กันอีกสี่ด้าม

ดูท่าเรื่องที่เขาอ่านตำราเตรียมสอบคงรู้กันทั่วแล้วกระมัง

พลังการกระจายข่าวของแม่ใหญ่กับพี่รองนี่ไม่ใช่เล่นๆ เลยจริงๆ...

หากสอบไม่ติดขึ้นมา คงขายหน้าแย่

เฉินเฮ่ออวี่หัวเราะเจื่อน นี่ก็ล่วงเข้ากลางเดือนแล้ว เหลือเวลาอีกเพียงสองเดือนกว่าๆ ก็จะถึงการสอบระดับย่วน เขาจึงหันกลับไปทุ่มเทให้กับการอ่านตำราทบทวนบทเรียนต่อไป

วันนี้เขาอ่านตำราจนเหนื่อยล้า จึงชวนซิ่วสุ่ยมาประลองหมัดมวย

เฉินเฮ่ออวี่เคยเรียนมวยสากลต่อสู้แบบส่านต่าในยุคปัจจุบัน ซึ่งมีความแตกต่างจากวิทยายุทธ์ดั้งเดิมของยุคสมัยนี้อยู่บ้าง

ทว่าทั้งวิทยายุทธ์และส่านต่าต่างก็จัดเป็นศิลปะการต่อสู้ จึงมีส่วนที่คล้ายคลึงกันอยู่

เฉินเฮ่ออวี่อาศัยคำชี้แนะของซิ่วสุ่ย ค่อยๆ หลอมรวมทั้งสองศาสตร์เข้าด้วยกัน จนฝีมือรุดหน้าไปมาก

พูดได้อย่างภาคภูมิใจเลยว่า หากคิดจะล้มคนสักคนย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็น

สามสี่เดือนมานี้เขาปรับเปลี่ยนเรื่องอาหารการกิน พาถวนเกอเอ๋อร์ดื่มนมแพะด้วยกันทุกวัน และคอยใส่ใจให้ร่างกายได้รับโปรตีนจากไข่และถั่วเหลืองอย่างเพียงพอ

ที่สำคัญที่สุดคือออกกำลังกายทุกเช้าเย็นครั้งละหนึ่งเค่อกว่าๆ มีทั้งซิทอัพ นอนหงายยกขา โหนบาร์ยกขา และแพลงก์ แต่ละท่าทำอย่างน้อยยี่สิบครั้งต่อเซ็ต วันละสามถึงสี่เซ็ต

ยามนี้เริ่มเห็นผลลัพธ์แล้ว ลายกล้ามเนื้อหน้าท้องปรากฏให้เห็นเด่นชัด คาดว่าซิกแพ็กอันน่ารักคงจะกลับมาในไม่ช้า

อากาศร้อนอบอ้าว ยามประลองกับซิ่วสุ่ย ทั้งสองคนมักจะร้อนจนเหงื่อโทรมกาย

เฉินเฮ่ออวี่บางครั้งก็เปลือยท่อนบนเหมือนตอนอยู่ยุคปัจจุบัน รูปร่างของเขาตอนนี้นับว่าใส่เสื้อผ้าแล้วดูเพรียวบางแต่พอถอดแล้วมีเนื้อมีหนัง ประกอบกับความสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร จึงนับเป็นหุ่นไม้แขวนเสื้ออย่างแท้จริง

ยามที่พวกสาวใช้บังเอิญมาเห็นเข้า ต่างก็หน้าแดงใจสั่น พลางกระซิบกระซาบชื่นชมว่าคุณชายยามนี้ดูหล่อเหลาสง่างามยิ่งขึ้นกว่าเดิม

วันนี้หลังประลองเสร็จ เฉินเฮ่ออวี่ก็กำลังเปลือยท่อนบนยืนตักน้ำราดตัวเช็ดถูร่างกายอยู่ในลานเรือน

ซูเสี่ยวนางพาสาวใช้น้อยกลุ่มใหญ่เข้ามา พอเห็นเขาตักน้ำจากโอ่งดินเผาราดตัวโดยตรงก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปห้ามปราม "เหลวไหลจริง! เหงื่อออกท่วมตัวแล้วเอาน้ำเย็นมาราด ถูกความเย็นกะทันหันเดี๋ยวก็ล้มป่วยหรอก!"

พอดุเขาเสร็จ นางก็ปั้นหน้าบึ้งตึงหันไปตำหนิบ่าวชายทั้งสองว่าปรนนิบัติดูแลคนไม่เป็น ทำเอาชิวซานกับซิ่วสุ่ยต้องก้มหน้าก้มตาไม่กล้าส่งเสียง

เฉินเฮ่ออวี่จนปัญญา ได้แต่ยิ้มพลางห้ามปราม "อี๋เหนียงอย่าดุพวกเขาเลย ข้าเป็นคนอยากทำเอง อากาศร้อนถึงเพียงนี้ น้ำในโอ่งตากแดดครึ่งค่อนวันก็อุ่นหมดแล้ว ไม่ได้เย็นสักนิด"

"ถึงเจ้าอยากทำเอง พวกเขาก็ควรจะห้ามสิ หากเจ้าล้มป่วยขึ้นมา จะให้แม่มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร" ซูเสี่ยวนางเคืองจนถลึงตาใส่เขา ก่อนจะหันไปชี้สาวใช้เจ็ดแปดคนที่อยู่ด้านหลังแล้วเอ่ยว่า

"เจ้าดูสิ นี่คือสาวใช้ที่สำนักค้าทาสส่งมา แม่คัดดูรอบหนึ่งแล้ว คนพวกนี้หน่วยก้านนับว่าใช้ได้ทีเดียว"

เฉินเฮ่ออวี่เหลือบสายตามอง สาวใช้พวกนั้นเห็นคุณชายรูปงามปานนี้ถอดเสื้อยืนมองตนอยู่ ก็พากันเขินอายจนใบหน้าแดงก่ำ ต่างก้มหน้าก้มตา ทำท่าอยากมองแต่ก็ไม่กล้ามอง

มีเพียงหนึ่งหรือสองคนที่ใจกล้าหน่อย แอบเหลือบตาชำเลืองมองเขา ท่าทางแฝงไว้ด้วยประกายตาเอียงอายผูกสมัครรักใคร่

ในใจเขารู้สึกเบื่อหน่ายระอา "ท่านตัดสินใจเองก็พอแล้ว ยังต้องลำบากมาถามข้าอีก"

พูดจบก็รับเสื้อตัวนอกที่ชิวซานยื่นมาสวมทับ "มิเช่นนั้นท่านก็ปรึกษากับเยี่ยนมามาดูเถิด อย่างไรเสียภายหน้าก็ต้องให้นางเป็นคนคอยดูแลอยู่ดี"

ซูเสี่ยวนางส่งเสียงชิขึ้นมาคำหนึ่ง เลิกตากรอกตาบนพลางด่าบุตรชายเสียงเบา "เจ้าลูกไม่เอาไหน! ยกย่องมามาคนหนึ่งจนขึ้นฟ้าไปได้ ถึงเจ้าจะรู้สึกผิดต่ออวี้เหนียง แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้..."

"ท่านคิดไปถึงไหนกัน!" เฉินเฮ่ออวี่ทั้งขำทั้งขัน รีบเอ่ยขัดนาง คนยืนกันเต็มลานเรือนเช่นนี้ หากคำพูดไร้สาระแพร่งพรายออกไป มิใช่จะทำร้ายจิตใจของบ่าวผู้ซื่อสัตย์หรอกหรือ

อี๋เหนียงของเขาผู้นี้ เมื่อก่อนเคยเป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่งเพราะมีรูปโฉมงดงาม มิเช่นนั้นเฉินเฮ่ออวี่ในวัยเด็กจะได้อยู่อย่างสุขสบายมีหน้ามีตาถึงเพียงนั้นหรือ

เพียงแต่ชอบพูดจาไม่ระวังปากจนถูกผู้อื่นจับเป็นจุดอ่อน คอยเป่าหูให้ร้ายต่อหน้าฉางซิงโหวอยู่เนืองๆ จึงค่อยๆ กลายเป็นที่รังเกียจชิงชังของเขาไป

คงเป็นเพราะแก่ตัวลงจนความงามร่วงโรยด้วยกระมัง ฉางซิงโหวจึงค่อยๆ ไม่ค่อยได้ไปเรือนของนางอีก คนเราเจ็บแล้วไม่เคยจำจริงๆ

"ข้าอยากจะรับสาวใช้เพิ่มอีกสามคน กับแม่นมอีกหนึ่งคนขอรับ" เพื่อหยุดยั้งไม่ให้ซูเสี่ยวนางพูดจาเลอะเทอะไปมากกว่านี้ เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง "ท่านคัดไว้กี่คนแล้วหรือ"

"แม่นมยังไม่ได้เลือกเลย แต่ถึงอย่างไรถวนเกอเอ๋อร์ก็หย่านมแล้ว หาคนที่ละเอียดรอบคอบ รู้จักดูแลคนก็พอ"

ซูเสี่ยวนางนั่งลงข้างโต๊ะหินใต้ต้นไม้ ชี้ไปยังพวกสาวใช้ตรงหน้า "นี่มีแปดคน เจ้าเลือกเอาสามคนเถอะ"

เฉินเฮ่ออวี่จิบชาพลางพิจารณาดูอย่างละเอียด แล้วเลือกคนที่ดูซื่อสัตย์จริงใจไว้สามคน

เนื่องจากต้องไปทำงานติดตามเยี่ยนมามา และที่นั่นมีสาวใช้ชื่อชุ่ยอวี้อยู่แล้วคนหนึ่ง ทั้งสามคนจึงได้ชื่อคล้องจองกันว่า ชุ่ยผิง ชุ่ยเจิน และชุ่ยหราน

ซูเสี่ยวนางมองสาวใช้ผอมแห้งผิวดำคล้ำสามคนนั้นแล้วก็ทอดถอนใจ

พักนี้บุตรชายเปลี่ยนนิสัยกะทันหัน ไล่สาวใช้ห้องข้างไปจนหมดเรือน พอจะเลือกสาวใช้ใหม่ก็ดันเจาะจงเลือกแต่พวกหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่

นางทั้งดีใจระคนกังวลใจ ที่ดีใจก็เพราะในที่สุดเขาก็ไม่ลุ่มหลงในสตรี รู้จักใฝ่ดีตั้งใจอ่านตำราเสียที ย่อมไม่อาจปล่อยให้นางจิ้งจอกพวกนั้นมารบกวนจิตใจได้อีก

ที่กังวลก็คือ การที่บุตรชายเปลี่ยนไปมากมายถึงเพียงนี้ ย่อมต้องได้รับความสะเทือนใจอย่างรุนแรงเป็นแน่ นางทั้งสงสารทั้งปวดใจจนนอนไม่หลับในยามค่ำคืน ต้องมานั่งคิดใคร่ครวญเรื่องเหล่านี้

การทำบุญร้อยวันของหยางซื่อก็ผ่านพ้นไปแล้ว ต่อจากนี้จะต้องหาภรรยาดีๆ สักคนให้บุตรชายอย่างแน่นอน คราวนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ห้ามหาบุตรสาวตระกูลพ่อค้าอีกเด็ดขาด หากมิใช่เพราะสินเดิมมหาศาล ใครเล่าจะยอมแต่งกับนาง

สุดท้ายสกุลหยางยังมีหน้ามายกสินเดิมกลับไป ซ้ำยังบีบให้บุตรชายของนางควักเงินชดเชยให้อีก ช่างน่าโมโหจนแทบกระอักเลือดนัก

น่าแค้นใจที่ตนเป็นแค่อนุ ไม่มีสิทธิ์มีเสียงในเรือนหลัง มิเช่นนั้นนางจะต้องขัดขวางคนสกุลหยาง แล้วไล่ตะเพิดพวกมันออกไปให้พ้นเป็นแน่

ฮูหยินโหวผู้นั้นยามปกติเอ่ยปากเสนาะหู บอกว่ารักใคร่เอ็นดูลูกทุกคนเสมอกัน ล้วนเป็นเพียงการเสแสร้งเล่นละครทั้งสิ้น

ยามนี้ครอบครัวฝั่งภรรยาของเขามาทำเรื่องงามหน้าขายขี้หน้าเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะแอบดีอกดีใจเพียงใด

คำพูดนี้ของซูเสี่ยวนางนับว่าเดาได้ถูกเผง ฮูหยินโหวได้ชมงิ้วฉากใหญ่ด้วยความสำราญใจและหัวเราะเยาะเย้ยอยู่หลายวันจริงๆ

ทว่านางก็มิกล้าแสดงออกโจ่งแจ้งเกินไปนัก เพราะอย่างไรเสียคนที่เสียหน้าก็คือจวนโหว ภายหลังเมื่อนางออกไปพบปะสังสรรค์ข้างนอก ก็มีพวกสอดรู้สอดเห็นมาคอยซักถามเรื่องที่สกุลหยางยกสินเดิมกลับไปจริงๆ เพื่อหาจังหวะสืบดูว่าจวนโหวติดค้างอะไรสกุลหยางหรือไม่ จึงยินยอมให้ทำเช่นนั้น

หีบสมบัติและเครื่องเรือนมากมายปานนั้นถูกขนออกจากจวนโหว คิดจะปฏิเสธก็ทำไม่ได้

ฮูหยินโหวถึงเพิ่งจะนึกเสียใจขึ้นมา คิดว่าคำพูดของตาเฒ่านั้นถูกต้อง ตระกูลเดียวกันย่อมร่วมรุ่งโรจน์ร่วมเสื่อมเสียจริงๆ

เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของบุตรชายแท้ๆ ทั้งสองคน นางจึงได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ ช่วยกลบเกลื่อนไปไม่น้อย และผิดวิสัยเดิมที่ไม่พูดจาว่าร้ายอีกต่อไป

พอกลับมาด้วยความอัดอั้นตันใจเต็มอก ฮูหยินโหวก็เริ่มมองหาภรรยาใหม่ให้เฉินเฮ่ออวี่อีกครั้ง

นอกจากลูกพี่ลูกน้องสายอนุจากตระกูลเดิมของหลินซื่อสะใภ้ใหญ่สายตรงแล้ว ยังเสาะหาบุตรสาวของขุนนางชั้นผู้น้อยมาอีกสองสามคน แม้ว่าชาติตระกูลจะต่างกัน ทว่าล้วนมีคุณสมบัติเหมือนกันคือ รูปโฉมงดงาม อุปนิสัยเรียบร้อยว่าง่าย และควบคุมได้ง่าย

แม้นางจะถูกใจลูกพี่ลูกน้องจากตระกูลเดิมของหลินซื่อมากกว่า แต่ก็ต้องหามาเผื่อไว้อีกหลายคน เพื่อนำไปให้ฉางซิงโหวดูพร้อมกัน เช่นนี้จึงจะแสดงให้เห็นว่านางให้ความสำคัญและไร้ความลำเอียง

ครั้นฉางซิงโหวเห็นเข้าก็พอใจอย่างยิ่ง รับเทียบประวัติและภาพเหมือนของเด็กสาวเหล่านั้นไว้ แล้วสั่งให้คนไปตามเฉินเฮ่ออวี่มา ด้วยหมายจะถามว่าเขาต้องตาต้องใจคนไหนมากกว่ากัน

มิใช่ว่าเขาจะเปิดกว้างรับฟังความคิดเห็นอันใด เรื่องแต่งงานใหญ่หลวงปานนี้ ย่อมเป็นไปตามคำสั่งของบิดามารดาและคำของแม่สื่ออยู่แล้ว

เพียงแต่ฉางซิงโหวเองก็รู้สึกว่าการเลือกหยางซื่อมาเป็นลูกสะใภ้นั้นไม่ค่อยเหมาะสม ทั้งไม่อาจมีทายาทสืบสกุล ทั้งยังมีครอบครัวเดิมเช่นนั้น ในใจจึงมีความรู้สึกผิดต่อเฉินเฮ่ออวี่อยู่บ้าง คราวนี้จึงอยากจะตามใจเขาดูสักหน่อย

เฉินเฮ่ออวี่กำลังจุดตะเกียงอ่านตำรายามค่ำคืน ถือม้วนตำราที่เหมยต่วนคัดลอกให้ อ่านคำสละสลวยพึมพำอย่างขะมักเขม้น พอพลันได้ยินว่าฉางซิงโหวเรียกเขาไปปรึกษาเรื่องแต่งภรรยาใหม่ เขาก็แทบจะสติแตกออกมาตรงนั้นทันที