บทที่ 52 การค้นพบ

จ้าวซานจงลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบๆ

"วันนั้นแม่นางหวังก็ถูกสังหารในห้องนี้นี่แหละ ใต้หน้าต่างทิศใต้มีเพิงไม้ไผ่สำหรับดื่มชาตั้งอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีออกไปทางนั้น"

เฉินเฮ่ออวี่เดินไปที่หน้าต่างบานเล็กทางทิศเหนือ "ทางทิศตะวันออกเป็นผนัง หากออกประตูทางทิศตะวันตกแล้วลงบันไดก็อาจจะเจอกับผู้อื่น เช่นนั้นก็เป็นไปได้เพียงหนีออกไปทางหน้าต่างทิศเหนือนี้หรือ"

จ้าวซานจงเดินตามไป พินิจมองหน้าต่างบานนั้นอย่างละเอียด ด้านทิศเหนือเป็นทางลาดชัน ห่างจากพื้นดินถึงสองสามจั้ง

"ตรงนี้พวกเราตรวจดูไปหลายรอบแล้ว ไม่มีร่องรอยการงัดแงะทำลาย และก็ไม่ทิ้งรอยเท้าเอาไว้เลย"

ชิวซานขาสั่นพั่บๆ เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก ฟังบทสนทนาของทั้งสองพลางกวาดตามองไปทั่วห้อง

พุทโธ่เอ๋ย จำเป็นต้องมานั่งจิบชาในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมด้วยหรืออย่างไรกัน

เฉินเฮ่ออวี่แย้มยิ้ม "หากมิใช่ยอดฝีมือผู้ฝึกยุทธ์ ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น"

"เจ้าหมายความว่า—" รูม่านตาของจ้าวซานจงหดเล็กลง เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ "หลังจากลงมือฆ่าคนแล้วเขามิได้หนีไปงั้นรึ"

"หากมิได้หนีไป" เฉินเฮ่ออวี่มองสำรวจไปรอบๆ "แล้วจะซ่อนอยู่ที่ใดได้"

ห้องน้ำชาตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีฉากกั้นสี่พับลายโบราณหนึ่งบาน โต๊ะเตี้ยหนึ่งตัว และเบาะรองนั่งหญ้าสานหกอันวางหันหน้าเข้าหากัน

ที่มุมห้องมีตู้เตี้ยหนึ่งใบ และราวแขวนเสื้อผ้าหนึ่งอัน

จ้าวซานจงเดินเข้าไปเปิดตู้เตี้ยดู มันทั้งแคบทั้งเล็ก ไม่มีทางที่คนทั้งคนจะมุดเข้าไปได้เลย

บนชั้นวางของเล็กๆ ข้างโต๊ะเตี้ย มีกระถางกำยานและชุดน้ำชาวางอยู่

นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

เฉินเฮ่ออวี่หยิบกระถางกำยานขึ้นมาดม แม้จะผ่านไปครึ่งเดือนแล้วแต่ยังคงมีกลิ่นหอมหลงเหลืออยู่ แสดงให้เห็นว่าก้อนกำยานในตอนนั้นคงเข้มข้นมากเพียงใด

"กำยานนี้เคยตรวจดูแล้วหรือยัง" เขาวางกระถางกำยานลง

"มีส่วนผสมของยากล่อมประสาท ผู้ตายถูกรมยาจนสลบไปก่อน จากนั้นจึงถูกย่ำยีและสังหาร" จ้าวซานจงตอบพลางกำหมัดหลวมๆ เคาะตามผนังห้องไปด้วย

เฉินเฮ่ออวี่มองตามการกระทำของอีกฝ่าย พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ สายตาตวัดไปจับจ้องเบาะรองนั่งหญ้าสานทั้งหกบนพื้นทันที

ที่นี่เป็นเรือนไม้ พื้นย่อมเป็นพื้นไม้ตามไปด้วย เมื่อวางเบาะรองนั่งเข้าไปจึงให้ความรู้สึกคล้ายเสื่อทาทามิอยู่บ้าง

เขาค่อยๆ เดินไปข้างเบาะรองนั่ง ปัดอันหนึ่งออกเบาๆ แล้วก้มลงพิจารณาแผ่นไม้ด้านล่างอย่างละเอียด ตรวจดูทีละแผ่นโดยไม่ยอมให้รอดสายตาไปแม้แต่แผ่นเดียว

ชิวซานกับซิ่วสุ่ยก็ยื่นหน้าเข้ามาร่วมมองด้วย ทว่าพื้นไม้นั้นเกลี้ยงเกลา อย่าว่าแต่สิ่งใดเลย แม้แต่มดสักตัวก็ยังไม่มี

จ้าวซานจงเห็นท่าทางแปลกประหลาดของพวกเขาจึงเดินเข้ามาด้วยความกังขา พลางช่วยกวาดสายตามองตาม

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเฉินเฮ่ออวี่กำลังมองหาอะไร จึงได้แต่เดินวนตามอย่างงงงวย

และแล้วเฉินเฮ่ออวี่ก็พบว่า ขอบของแผ่นไม้แผ่นหนึ่งมีคราบสกปรกสีดำจางๆ ดูเหมือนจะเป็นคราบที่เกิดจากการเปิดยกขึ้นมาจับอยู่บ่อยครั้ง

เขาหันไปมองเจ้าบื้อทั้งสามคน สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกลั้นไว้ ก่อนจะกระชากแผ่นไม้นั้นเปิดขึ้นอย่างแรง พร้อมกับถอยร่นไปข้างหลังก้าวใหญ่

จ้าวซานจงและซิ่วสุ่ยต่างกระโดดถอยฉากออกไปตามสัญชาตญาณ ตั้งท่าระแวดระวังภัย

ทุกคนชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วต้องตกตะลึง ใต้แผ่นไม้เป็นช่องว่างขนาดใหญ่ที่กว้างพอจะให้คนหนึ่งคนขดตัวซ่อนอยู่ข้างในได้อย่างสบาย

และในเวลานี้ กลับมีเท้าเปื้อนเลือดข้างหนึ่งถูกทิ้งเอาไว้ ทั้งยังสวมรองเท้าสีแดงอยู่ด้วย!

กาลเวลาล่วงเลยมานาน คราบเลือดจึงแห้งกรังกลายเป็นสีดำคล้ำ เท้าข้างนั้นเน่าเปื่อยจนมีหนอนไต่ยั้วเยี้ย ชวนให้ผู้พบเห็นพะอืดพะอมแทบอาเจียน

ชิวซานทนไม่ไหวอีกต่อไป วิ่งพรวดออกไปโก่งคออ้วกอยู่ข้างนอก ส่วนซิ่วสุ่ยยังคงกัดฟันข่มกลั้นเอาไว้

จ้าวซานจงคุ้นชินกับสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม แม้จะตกใจแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอยากอาเจียน ทว่าความนิ่งสงบของเฉินเฮ่ออวี่กลับทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก

เมื่อครึ่งเดือนก่อนพบกันเพียงผิวเผิน เขาจึงยังไม่มีเวลาสืบหาฐานะของคนผู้นี้ ดูจากตอนนี้แล้ว เห็นทีคงมิใช่คนธรรมดาสามัญเสียแล้ว

ทว่าความจริงแล้วเขาประเมินเฉินเฮ่ออวี่สูงเกินไปมาก

แม้เฉินเฮ่ออวี่จะสงสัยว่าที่นี่มีเงื่อนงำ และลางสังหรณ์บอกว่าน่าจะเป็นช่องเก็บของที่คนร้ายอาจใช้ซ่อนตัว

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนร้ายจะทิ้งสิ่งของน่าสยดสยองเช่นนี้เอาไว้!

ด้วยเหตุนี้เขาจึงตกใจจนตัวแข็งทื่อไปโดยสิ้นเชิง ความหวาดกลัวนี้ถึงขั้นทำให้เขาลืมกลิ่นเหม็นเน่า และกลบความรู้สึกอยากอาเจียนไปจนหมดสิ้น

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่นี่มี..." จ้าวซานจงเอ่ยถามด้วยความนับถือระคนสงสัย

หากมิใช่เพราะในวันนั้นเฉินเฮ่ออวี่นั่งจิบชาอยู่ใต้สายตาของเขาเองล่ะก็ เขาคงคิดว่าอีกฝ่ายคือคนร้ายไปแล้วจริง ๆ

เมื่อได้ยินคำถามของเขา เฉินเฮ่ออวี่จึงได้สติกลับมาราวกับตื่นจากฝัน เขากระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง แสร้งทำเป็นวางมาดเก๊กขรึมรักษาหน้า "เห็นเจ้าเคาะผนัง ข้าก็เลยคิดว่าในเมื่อผนังยังกลวงได้ ใต้พื้นก็น่าจะกลวงได้เช่นกัน แล้วก็เป็นจริงเสียด้วย..."

จ้าวซานจงมองดูเขา เห็นมือที่กำพัดของอีกฝ่ายสั่นระริกก็พลันหัวเราะออกมา รู้จักกลัวก็ดีแล้ว

หากสุขุมเยือกเย็นเกินไป คาดเดาทุกสิ่งได้แม่นยำเกินไป ย่อมมิใช่เรื่องดี

"ข้ารู้จักเครื่องเรือนชนิดหนึ่งที่มีการออกแบบเช่นนี้" เฉินเฮ่ออวี่อธิบาย

ย่อมต้องอธิบายอยู่แล้ว จะปล่อยให้ผู้อื่นสงสัยตนเองได้อย่างไร

เขาพูดแถไปเรื่อยเปื่อย "ได้ยินมาว่าทางใต้มีอยู่แห่งหนึ่ง ผู้คนล้วนอาศัยอยู่ในเรือนไม้หลังเล็ก พื้นที่คับแคบ จึงนิยมทำโต๊ะเก้าอี้ม้านั่งให้เป็นตู้เก็บของในตัว ทั้งใช้นั่งได้และเก็บของได้ด้วย"

"น้องเฉินช่างรอบรู้กว้างขวางสมคำร่ำลือ" จ้าวซานจงเอ่ยชมจากใจจริง "คิดว่าวันนั้นคนร้ายคงซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ผู้คนพลุกพล่านเสียงอึกทึก จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติ"

"ที่นี่อยู่ใกล้เขาติดริมน้ำ อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ซากจึงเน่าเปื่อยช้า ประกอบกับกลิ่นเครื่องหอมเข้มข้นในห้อง ช่วยกลบกลิ่นเน่าเหม็นไปได้พอดี"

"ถูกต้องแล้ว ห้องบนชั้นสองถูกพวกเราสั่งปิดไว้ ชั่วขณะนี้จึงไม่มีใครสังเกตเห็น"

จ้าวซานจงประสานหมัด "วันนี้รบกวนเวลาเจ้าเสียนาน ข้ารับน้ำใจพี่น้องนี้ไว้แล้ว! ที่เกิดเหตุเดี๋ยวข้าจะเรียกคนมาจัดการ เจ้ากลับไปก่อนเถิด วันหน้าเข้าเมืองซ่างจิงค่อยนัดพบกันใหม่"

เฉินเฮ่ออวี่ปรารถนาจะออกไปจากที่นี่โดยเร็วอยู่แล้ว จึงไม่เกรงใจหรือบอกปัด เขายกมือประสานหมัดตอบ แล้วพาบ่าวรับใช้ทั้งสองลงบันไดไป

เพิ่งจะก้าวลงบันได จ้าวซานจงก็ร้องเรียกเขาไว้ ทำปากจู๋แล้วเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก

เฉินเฮ่ออวี่...

บุรุษอกสามศอกตัวโตปานนี้ ทำท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้เนี่ยนะ...

เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนเองเก็บเป็นความลับ จึงพยักหน้ารับแล้วรีบก้าวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว

ตลอดทางชิวซานเอาแต่บ่นอุบ "คุณชาย ท่านจะไปสถานที่อัปมงคลเช่นนั้นได้อย่างไรขอรับ ก็แค่ขุนนางชั้นผู้น้อยในศาลต้าหลี่คนหนึ่ง ยังจะ..."

"เขาไม่ธรรมดาหรอก" เฉินเฮ่ออวี่เอ่ยขัด "สายตาเจ้าไม่เคยเฉียบแหลมอยู่แล้ว อีกอย่าง เรื่องในวันนี้ต้องเก็บเป็นความลับ พวกเจ้าอย่าได้เผลอหลุดปากเชียวล่ะ"

ชิวซานขานรับ ทว่าในใจยังคงข้องใจ สายตาข้าไม่เฉียบแหลมตรงไหนกัน ดูสภาพซอมซ่อรุงรังของคนผู้นั้น ก็บอกเองมิใช่หรือว่าเป็นแค่ขุนนางตำแหน่งซื่อเฉิงอะไรนั่นของศาลต้าหลี่...

เฉินเฮ่ออวี่นิ่งเงียบครุ่นคิดเรื่องของตน จ้าวซานจง แท้จริงแล้วควรจะเป็นจ้าวฉง พระอนุชาร่วมอุทรขององค์จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ท่านอ๋องสิบ

ในช่วงเทศกาลปีใหม่ ร่างเดิมเคยไปคารวะปีใหม่และร่ำสุรากับกลุ่มสหายกินดื่ม ในจำนวนนั้นมีบุตรชายของซ่งเจิ้งเอิน ต้าหลี่ซื่อชิงรวมอยู่ด้วย

อีกฝ่ายเคยแพร่งพรายว่าท่านอ๋องสิบว่างงานจนไร้สิ่งใดทำทั้งวัน ฝ่าบาทจึงส่งเขาไปเรียนรู้การบริหารราชการที่หกกรม

ใครจะรู้ว่าท่านอ๋องสิบผู้รักสนุกกลับสนใจแต่การคลี่คลายคดี จะต้องมาเที่ยวเล่นที่ศาลต้าหลี่ให้จงได้

ทำเอาซ่งเจิ้งเอิน ต้าหลี่ซื่อชิงต้องปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่นาน ในนามได้จัดแจงตำแหน่งซื่อเฉิงแห่งศาลต้าหลี่ให้ แต่ความเป็นจริงไหนเลยจะมีใครกล้าไปก้าวก่ายท่านผู้นี้ อยากทำสิ่งใดก็ปล่อยให้ทำตามใจชอบ

แล้วดูเอาเถิด นี่ถึงขั้นวิ่งโร่ออกมาสืบคดีข่มขืนฆ่าแล้ว

เดิมทีเฉินเฮ่ออวี่ยังไม่กล้าฟันธงว่าเป็นเขา ทว่าด้วยดวงตาเรียวหยีเป็นเอกลักษณ์ของราชสกุลจ้าว ทั้งยังกล้าค่อนแคะว่าเจ้าหน้าที่ทางการทำงานไม่ได้เรื่อง เวลาคารวะสุราก็เผลอใช้กิริยามารยาทในวังหลวงโดยไม่รู้ตัว อุปนิสัยความเคยชินที่ซึมซับมาตั้งแต่เยาว์วัยเช่นนี้ มักจะเผยออกมาโดยไม่ตั้งใจเสมอ

ที่สำคัญที่สุดคือ เขายังอ้างว่าตนชื่อจ้าวซานจง นี่มิใช่เอาตัวอักษรชื่อจ้าวฉงมาแยกส่วนชัดๆ หรอกหรือ

เขาไม่ถือสาที่จะยื่นมือช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ ให้แก่ท่านอ๋องสิบ