บทที่ 51 วิเคราะห์

ช่วงเช้าอันตึงเครียดผ่านพ้นไป ทั้งสองยังคงคอยปรนนิบัติอาจารย์กู้รับประทานอาหารเช่นเคย ทั้งยังนำสุราดอกเหมยฟองหิมะที่เฉินเฮ่ออวี่นำติดตัวมาขึ้นโต๊ะด้วย

แดดต้นคิมหันต์ร้อนอบอ้าว อาจารย์กู้เป็นคนชอบดื่มสุราอยู่แล้ว พอได้ดื่มสุราดอกเหมยฟองหิมะเย็นชื่นใจไปหลายจอกก็เอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

ครั้นอารมณ์สุนทรีย์พุ่งสูงขึ้น ยังยืนกรานจะแสดงวิธีทำ "น้ำเฉินเซียง" ให้พวกเขาดูอีกด้วย

เขาจุดชิ้นไม้กฤษณาสองชิ้นในกระถางกำยานก่อน จากนั้นนำกาน้ำชาใบใหญ่มาคว่ำครอบรอบชิ้นกำยานไว้ เมื่อไม้กฤษณาเผาไหม้ ควันหอมรวยรินก็ค่อย ๆ เกาะติดอยู่ตามผนังด้านในของกาน้ำชา

เมื่อชิ้นไม้กฤษณาค่อย ๆ มอดลงจนไม่มีควันหอมลอยขึ้นมาอีก จึงยกกาน้ำชาออกมาแล้วพลิกหงายขึ้นอย่างรวดเร็ว เทน้ำเดือดจัดที่เตรียมไว้ลงไป

สุดท้ายก็ปิดฝา ตั้งทิ้งไว้ครู่หนึ่ง รอจนกลิ่นหอมที่เกาะอยู่ตามผนังกาค่อย ๆ ละลายผสานเข้าไปในน้ำเดือด ก็เป็นอันนำมาดื่มได้

ฝีมืออันเอกอุของอาจารย์กู้ทำให้ลูกศิษย์ทั้งสองทึ่งจนตื่นตะลึง พลอยตบมือให้ไม่หยุด

ผู้เป็นอาจารย์ยิ่งได้ใจใหญ่ อธิบายเคล็ดลับขั้นตอนอย่างกระตือรือร้นและออกรสออกชาติ

ยิ่งพูดยิ่งมัน น้ำลายกระเซ็นฟุ้งกระจายจนเปรอะไปทั่วศีรษะและใบหน้าของทั้งคู่ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินกระหยิ่มยิ้มย่องให้เด็กรับใช้ประจำห้องหนังสือพยุงไปนอนกลางวัน

รอจนอาจารย์กู้ออกไปแล้ว เฉินเฮ่ออวี่กับเหมยจื่อชิงถึงค่อยกล้าดึงแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำลายบนใบหน้า พลางทอดถอนใจว่าคนแก่ก็เหมือนเด็กไม่มีผิด

เฉินเฮ่ออวี่เคยเห็น "สุราเฉินเซียง" แบบนี้ตอนดูหนังประวัติศาสตร์ยุคราชวงศ์ซ่ง ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเห็นอีกครั้งในยุคโบราณที่ประวัติศาสตร์ถูกจำลองขึ้นมาใหม่แห่งนี้

เขาปักใจเชื่ออีกครั้งว่า ยุคสมัยนี้น่าจะใกล้เคียงกับยุคซ่งหรือหมิงเป็นแน่

บ่ายวันนี้เหมยจื่อชิงจัดแจงพาไปตกปลา ทั้งสองเดินมายังริมสระบัวขนาดเล็กในเรือนหลัง บรรดาบ่าวหญิงต่างกางเพิงใต้ร่มไม้ไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งยังจัดวางโต๊ะเก้าอี้ บนพื้นมีทั้งคันเบ็ด ถังน้ำ กระชอน และอุปกรณ์อื่น ๆ วางไว้ครบครัน

เฉินเฮ่ออวี่นั่งลง หยิบแตงโมในจานผลไม้ขึ้นมากัดคำหนึ่ง "วันนี้ข้าอยู่เล่นกับเจ้าได้ประเดี๋ยวเดียวนะ เดี๋ยวมีธุระต้องไปทำต่อ"

"ในเมื่อมาแล้ว ก็น่าจะอยู่ค้างสักสองวันสิ เหตุใดจึงรีบร้อนไปนักเล่า" เหมยจื่อชิงจัดคันเบ็ดไปพลางบ่นไปพลาง "ข้าเฝ้ารอเจ้ามาตั้งหลายวันเชียวนะ"

"ระหว่างทางบังเอิญเจอคนรู้จัก มีธุระต้องไปจัดการสักหน่อย" เขาเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง "ตำบลชิงสุ่ยเกิดคดีฆาตกรรมติดต่อกัน ทางพวกเจ้าได้เพิ่มเวรยามตรวจตราหรือไม่"

"อืม ท่านแม่ไม่ให้พี่สาวออกจากเรือน ทั้งยังเรียกพวกยอดฝีมือคุ้มกันจวนคนเก่าคนแก่มาด้วย" เหมยจื่อชิงสะบัดคันเบ็ดลงน้ำ

"ที่บ้านหาครูสอนขี่ม้ามาให้ข้าด้วย ยังอยากจะให้เจ้าช่วยดูอยู่เลยว่าข้าก้าวหน้าขึ้นบ้างหรือไม่"

"ไว้คราวหน้าเถอะ" เฉินเฮ่ออวี่แย้มยิ้ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอ่ยถึงคำว่า 'ท่านแม่' ได้อย่างเป็นธรรมชาติ "ช่วงนี้เข้ากับคนในบ้านเป็นอย่างไรบ้าง"

เด็กวัยรุ่นก็มีนิสัยต่อต้านเช่นนี้ ยิ่งเข้าหาเขาก็ยิ่งถอยหนี หากปล่อยมือแล้วปฏิบัติต่อเขาเยี่ยงผู้ใหญ่เสียชั่วคราว กลับจะยิ่งดึงความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้นได้

ฮูหยินใหญ่เหมยดูแลเรือนมานานหลายปี นิสัยเผด็จการเด็ดขาด แต่ก่อนผิดพลาดตรงที่บงการบุตรชายแน่นหนาจนเกินไป

เหมยจื่อชิงเอ่ยอย่างขัดเขิน "ก็เรื่อย ๆ นั่นแหละ ข้าอ่านตำราอยู่ที่เรือนหน้าทุกวัน พี่สามจะแวะเอาของกินมาให้บ้าง ชวนคุยสักพัก..."

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ครอบครัวย่อมคอยหนุนหลังเจ้าเสมอ..." เฉินเฮ่ออวี่คิดดูแล้ว เกรงว่าอีกฝ่ายจะรำคาญว่าตนสั่งสอน จึงหยุดปากไว้ได้ทันท่วงที

"มีเรื่องอะไรก็พูดออกมา อย่าเอาแต่เก็บงำไว้ในใจคนเดียวเล่า"

"ได้เลย คอยดูเถอะ วันนี้ข้าจะตกปลาใหญ่มาทำปลาแล่สดให้ดู!"

ก่อนถึงยามเซิน เฉินเฮ่ออวี่รุดมาถึงเพิงน้ำชา ทว่าในเพิงกลับไร้เงาของจ้าวซานจง

ขณะที่เขากำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พลันได้ยินเสียงผิวปากดังมาจากเหนือศีรษะ

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นจ้าวซานจงกำลังเกาะหน้าต่างชั้นสองชะโงกหน้าลงมา ดวงตาเรียวเล็กหยีเป็นเส้นตรงยิ้มจนแก้มปริ "น้องชาย รีบขึ้นมาเร็ว!"

เฉินเฮ่ออวี่สะบัดพัดจีบดังพรึ่บ โบกพัดไปพลาง กวาดสายตามองสำรวจรอบทิศทางขณะก้าวขึ้นบันไดไปพลาง ช่วยไม่ได้ ค่านิยมของใต้หล้าเป็นเช่นนี้ คุณชายผู้สง่างามทั้งหลายต่างก็มีท่าทีแบบนี้กันทั้งนั้น

ครั้นเห็นบนโต๊ะในห้องส่วนตัวมีของว่างกินกับชาสองจาน ชาหนึ่งกา และจอกชาสองใบ เขาก็กรอกตาคราหนึ่ง แผนการพลันผุดขึ้นในหัว

เขาเสียบพัดจีบไว้ที่เอวอย่างไม่ใส่ใจ คว้ากาน้ำชารินจนเต็มจอก แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "วันนี้พี่จ้าวอุตส่าห์เลี้ยง ข้าคงต้องกินให้หนำใจเสียหน่อย ขอใช้น้ำชาแทนสุรา คารวะท่านก่อนจอกหนึ่ง"

พูดจบก็ยกขึ้นดื่มทันที "ขี่ม้ามาตลอดทาง ร้อนเหลือเกิน กระหายน้ำจะแย่อยู่แล้ว"

จ้าวซานจงหรี่ตายิ้ม ยกถ้วยชาขึ้นคารวะตอบ "น้องชายเจ้ารักษาสัจจะ ช่วยงานใหญ่พี่ชายอย่างข้าไว้ เลี้ยงเจ้าสักมื้อจะนับเป็นอันใดได้"

เฉินเฮ่ออวี่ชำเลืองมอง แอบสังเกตท่วงท่ายกถ้วยคารวะชาของอีกฝ่าย ก็เป็นไปตามที่ตนคาดไว้จริง ๆ มุมปากจึงยกขึ้นน้อย ๆ "ผู้น้อยเฉินเฮ่ออวี่ พี่จ้าวเรียกข้าว่าเฮ่ออวี่ก็พอ"

"ได้ เฮ่ออวี่ ข้ารอเจ้ามาหลายวัน ก็เพียงอยากถามเรื่องหนึ่ง เจ้าไม่ได้ไปดูที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ เหตุใดจึงบอกว่ารองเท้าสีแดงมีเงื่อนงำ"

จ้าวซานจงวางถ้วยชาลง เอ่ยถามข้อข้องใจที่ค้างคาอยู่ในอกมานานอีกครั้ง

แต่ละปีศาลต้าหลี่รับทำคดีมากมาย นานวันเข้า บางคดีก็กลายเป็นคดีปริศนาไร้เบาะแส แล้วเงียบหายไปในที่สุด

การจับกุมคนร้ายล้วนมีช่วงเวลาทอง เขาไม่อาจรอช้าได้อีกแล้วจริง ๆ

พ่อค้าและผู้สัญจรผ่านเข้าออกเมืองซ่างจิงในแต่ละวันมีนับไม่ถ้วน หากเป็นคนร้ายเร่ร่อนก่อคดีแล้วรีบหลบหนีไป จะไปตามจับตัวมารับโทษได้อย่างไร

เฉินเฮ่ออวี่นึกถึงข้อมูลที่ชิวซานไปสืบมา แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "ความเห็นของผู้น้องเป็นเพียงข้อสันนิษฐานส่วนตัวเท่านั้น วันที่เกิดคดีฆาตกรรมในเพิงน้ำชา บ่าวของข้าเคยตามหลงจู๊ขึ้นไปบนชั้นสอง เขาบอกว่าในห้องอบกำยานไว้เข้มข้น ผู้ตายเท้าเปล่าข้างหนึ่ง อีกข้างถูกคนร้ายฟันขาดไปแล้ว บนพื้นมีรองเท้าสีแดงตกอยู่อย่างระเกะระกะหนึ่งข้าง"

"เป็นเช่นนั้นจริง"

"เช่นนั้น คดีข่มขืนฆ่าอีกสองคดีเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผู้ตายก็สวมรองเท้าสีแดงด้วยหรือไม่"

"เท้าของพวกนางล้วนถูกฟันขาด เดิมทีจึงไม่รู้ว่าสวมรองเท้าอะไร" จ้าวซานจงหรี่ตาลง

"แต่วันนั้นที่เจ้าบอกว่ารองเท้าสีแดงมีเงื่อนงำ ข้ากลับไปเปิดดูบันทึกคดี และไปสอบถามญาติของผู้ตาย จึงพบว่าพวกนางทั้งสองก็สวมรองเท้าสีแดงจริง ๆ!"

"ดังนั้น หากทั้งสามคดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง คนร้ายย่อมต้องมีความรู้สึก... บางอย่างที่ผิดแปลกต่อรองเท้าสีแดงเป็นแน่"

"มีความรู้สึกต่อรองเท้าหรือ" จ้าวซานจงขมวดคิ้ว ครุ่นคิดไปว่า หืม ชอบรองเท้าสีแดงงั้นหรือ ถึงได้ขโมยรองเท้าของคนอื่นไป

เฉินเฮ่ออวี่มองความคิดเขาออก จึงกลั้นยิ้มไว้ "พี่ใหญ่จ้าว ตรงกันข้ามเลยขอรับ เขาอาจจะเกลียดรองเท้าสีแดงเข้าไส้ก็เป็นได้"

"เช่นนั้นไฉนจึงขโมยไปเล่า" จ้าวซานจงไม่เข้าใจ

"ไม่ใช่ขโมย เกรงว่าจะนำไปทิ้งเสียมากกว่า" เฉินเฮ่ออวี่ครุ่นคิด "หากแค่อยากขโมยรองเท้า ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าคน ถึงข่มขืนแล้วฆ่าจริง แค่ถอดรองเท้าไปก็พอ ไฉนต้องเปลืองแรงตัดเท้าทั้งสองข้างด้วยเล่า ดังนั้นข้าจึงเดาว่าเขาน่าจะมีความยึดติดฝังใจในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง"

"หากไร้เท้าทั้งสองข้างแล้ว จะเป็นเช่นไรกันนะ" จ้าวซานจงเป็นคนฉลาดอย่างที่คิด แค่สะกิดก็เข้าใจทันที "เดินไม่ได้อย่างนั้นหรือ"

"ถูกต้อง ดังนั้นเราลองคาดเดาอย่างอาจหาญดู สตรีทั้งสามคนนี้ ฐานะและวัยต่างกัน หน้าตาก็มีทั้งงดงามและอัปลักษณ์ แทบไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันเลย แต่กลับตกเป็นเป้าหมายของคนร้ายเหมือนกันหมด" เฉินเฮ่ออวี่ค่อย ๆ วิเคราะห์

"จุดร่วมเพียงหนึ่งเดียวคือล้วนสวมรองเท้าสีแดง และล้วนถูกตัดเท้าทั้งสองข้าง" จ้าวซานจงตบโต๊ะฉาด "ไม่สิ คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในเพิงน้ำชาแห่งนี้ ถูกตัดเท้าไปเพียงข้างเดียว..."

เฉินเฮ่ออวี่ยกชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง "จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเวลาไม่ทัน หรืออาจมีใครทำให้คนร้ายตกใจ จนเขาทำไม่สำเร็จตามเป้าหมายแล้วต้องรีบหนีไป"