บทที่ 126 อวดโอ้

โจวหวาถิงพยักหน้าหงึกหงัก เดินตามต้อย ๆ ราวกับสุนัขตัวน้อยตามเขาออกไปข้างนอก

ตลอดทางยังคอยถามไม่หยุดว่าเขาฝึกกล้ามเนื้อมาอย่างไร ซ้ำยังทำตาหลุกหลิกถามว่าเอวสุนัขตัวผู้นั้นใช้งานดีหรือไม่

เฉินเฮ่ออวี่ค่อย ๆ ฟังจนเข้าใจความหมาย ปากก็ก่นด่าไป ทว่าในใจกลับแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ฮ่า ๆ ๆ ๆ