ตอนที่ 100 ผมมีเพลงหนึ่งอยากร้องให้คุณฟัง

เมื่อกลับมาถึงบ้าน

เซี่ยซีเหยาทำอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไน่ไน่เข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว ตอนเช้าต้องตื่นแต่เช้าตรู่ ตอนค่ำจึงนอนดึกเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีก

กู้ซิงอี้ยังคงหลบสายตาเซี่ยซีเหยาเหมือนก่อนหน้านี้ เขากลัวเหลือเกินว่าหากเผลอสบตากลมโตหวานซึ้งคู่นั้นเข้าเมื่อไร ตัวเองคงได้ใจอ่อนยวบทันที

บนโต๊ะอาหารเงียบกริบ แม้แต่ไน่ไน่ก็ไม่เล่นซุกซนเหมือนทุกที

เจ้าตัวเล็กดูจะรับรู้อารมณ์ระหว่างพ่อแม่ได้ไวเป็นพิเศษ เธอคอยเหลือบมองแม่ที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ๆ สลับกับมองพ่อที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่อีกฝั่งเป็นพัก ๆ

จากนั้นหนูน้อยก็เบะปากเล็ก ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปเบียดชิดเซี่ยซีเหยาอย่างแนบเนียน

ปะป๊าใจร้าย! ต้องแกล้งแม่อีกแล้วแน่ ๆ เลย!

พอกินข้าวเสร็จ กู้ซิงอี้จึงต้องตามง้ออยู่นาน ทั้งยังแอบกระซิบสัญญากับเจ้าตัวเล็กเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าไม่ได้รังแกเซี่ยซีเหยา ถึงกล่อมให้เสี่ยวไน่ไน่ยอมขึ้นเตียงนอนแต่โดยดีได้

ก่อนนอนก็ขาดนิทานของกู้ซิงอี้ไปไม่ได้เหมือนเคย

กู้ซิงอี้เองก็รอเวลานี้อยู่แล้ว เขาแอบเหลือบมองเซี่ยซีเหยาที่นอนอยู่อีกฝั่ง กระแอมเบา ๆ เคลียร์คอ แล้วเริ่มเล่านิทานให้ไน่ไน่ฟังอย่างออกรส

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกระต่ายขาวแสนดีอยู่ตัวหนึ่ง มันมีเพื่อนสนิทชื่อกระต่ายเทา แต่เจ้ากระต่ายเทาขี้เกียจมาก ฤดูเก็บเกี่ยวปีนี้ เจ้ากระต่ายขาวเหน็ดเหนื่อยจนเก็บแครอตมาได้ห้าหัว วันหนึ่ง กระต่ายขาวแวะไปชวนกระต่ายเทาเล่น ก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหิวโซ แถมยังมองมาด้วยสายตาน่าสงสารสุด ๆ"

"พอกระต่ายขาวเห็นกระต่ายเทาที่ตัวเองชอบต้องทนหิวจนท้องกิ่ว มันก็ยกแครอตให้หัวหนึ่งโดยไม่ลังเล พอได้แครอตไป กระต่ายเทาก็ดีใจใหญ่แล้วบอกกระต่ายขาวว่า 'เธอดีจังเลย' กระต่ายขาวได้ยินแบบนั้นก็มีความสุขมาก หลังจากนั้นทุก ๆ สองสามวัน กระต่ายขาวก็มักจะเอาแครอตไปให้กระต่ายเทาหัวหนึ่งเสมอ"

"จนในที่สุด กระต่ายขาวก็เหลือแครอตแค่หัวเดียว วันนี้กระต่ายขาวแวะมาหากระต่ายเทาอีกครั้ง มันก้มมองแครอตหัวสุดท้ายในมือ สลับกับมองเพื่อนสนิทอย่างกระต่ายเทา มันรู้ดีว่าถ้าให้แครอตหัวนี้ไป ตัวเองก็จะต้องทนหิวแล้ว"

เล่าถึงตรงนี้ กู้ซิงอี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองเซี่ยซีเหยาที่ยังคงนอนเงียบอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะยื่นมือไปบีบจมูกเสี่ยวไน่ไน่เบา ๆ

"ไน่ไน่ ถ้าหนูเป็นกระต่ายขาวแสนดีตัวนี้ หนูจะยอมยกแครอตหัวสุดท้ายในมือให้กระต่ายเทา เพราะกลัวว่าจะเสียเพื่อนรักไปไหมครับ"

เสี่ยวไน่ไน่ตาโตแป๋วแหววตั้งใจฟังนิทานตาไม่กะพริบ พอได้ยินพ่อถาม หนูน้อยก็ย่นจมูกคิดอยู่นานทีเดียวกว่าจะตอบด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

"แบ่ง...แบ่งกันคนละครึ่งได้ไหมคะ แบบนี้กระต่ายขาวกับกระต่ายเทาก็จะได้ไม่ต้องหิวทั้งคู่ไง!"

กู้ซิงอี้ลูบหัวเสี่ยวไน่ไน่พลางยิ้มแล้วพูดว่า

"ได้สิครับ ไน่ไน่ฉลาดจังเลย แต่พ่ออยากบอกไน่ไน่นะครับว่า สิ่งที่กระต่ายขาวทำน่ะไม่ถูก มันควรจะบอกความรู้สึกในใจให้กระต่ายเทารู้ ไม่ใช่เพราะกลัวจะเสียเพื่อนไป ก็เลยยอมยกสิ่งที่ดีที่สุดของตัวเองให้เขาไปจนหมดแบบนี้"

เสี่ยวไน่ไน่มองพ่อตาแป๋วอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ในเมื่อกระต่ายขาวทั้งใจดีทั้งน่ารักออกจะตายไป!

เซี่ยซีเหยาตัวสั่นไหวเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากแน่น แววตารื้นไปด้วยความน้อยใจขึ้นมาอีกระลอก เธอก็รู้สึกว่ากระต่ายขาวไม่ได้ทำผิดตรงไหนเหมือนกันนี่นา

กู้ซิงอี้ก้มลงหอมแก้มนุ่มของไน่ไน่อีกฟอดใหญ่

"กระต่ายขาวน่ะดีมากจริง ๆ แต่เธอลืมนึกถึงตัวเองไปไงครับ ในใจคิดถึงแต่กระต่ายเทา แต่ไม่เคยนึกถึงตัวเองเลยสักนิด! เอาละ เสี่ยวไน่ไน่ได้เวลานอนแล้วน้า ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหว เดี๋ยวคุณครูจะตีตูดเอานะ!"

กู้ซิงอี้เอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง ค่อย ๆ กล่อมเสี่ยวไน่ไน่ ไม่นานนักเจ้าตัวเล็กก็ผล็อยหลับไป

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสาม

แต่กู้ซิงอี้ยังไม่ได้ล้มตัวลงนอน เขานั่งพิงหัวเตียงเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น พลางลืมตามองความมืดมิด เขากำลังรอ... รอให้เซี่ยซีเหยาเป็นฝ่ายเอ่ยปากคุยกับเขาก่อน

ด้านเซี่ยซีเหยาเองก็ไม่อาจสงบใจได้ ในหัวเอาแต่คิดถึงเรื่องที่กู้ซิงอี้เพิ่งเล่าไปเมื่อครู่ เธอรู้ดีว่าเรื่องนั้นเขาตั้งใจเล่าให้เธอฟัง

แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกู้ซิงอี้ต้องทำแบบนี้ เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอต้องการอะไร แล้วทำไมถึงไม่ตอบตกลงกับเธอตรง ๆ ไปเลยล่ะ?

เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่ง

กู้ซิงอี้ได้ยินเสียงเซี่ยซีเหยาขยับลุกขึ้นนั่งบนเตียง จากนั้นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังตามมา

ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาดำขลับของกู้ซิงอี้ทอประกายระยับ

"ตาบื้อกู้~"

น้ำเสียงหวานละมุนเจือแววออดอ้อนนั้นทำเอากู้ซิงอี้เหม่อไปชั่วขณะ เซี่ยซีเหยาเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงเขาแล้ว สองมือน้อย ๆ เอื้อมมาเกาะแขนของเขาไว้

"คุณภรรยา รู้ไหมครับว่าผมรอคุณนานแค่ไหนแล้วเนี่ย~"

เสียงของกู้ซิงอี้แหบพร่าเล็กน้อย หัวใจที่เคยกังวลพลันโล่งอก การที่เซี่ยซีเหยาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนแบบนี้ มันดีเหลือเกินจริง ๆ

เซี่ยซีเหยาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่น

กู้ซิงอี้พลิกตัวลงจากเตียง แล้วจูงมือเซี่ยซีเหยาเดินเบา ๆ ออกมาที่ห้องนั่งเล่น เพราะกลัวว่าจะทำให้เสี่ยวไน่ไน่ตื่น

แสงไฟนีออนของเมืองใหญ่ลอดผ่านรอยแยกผ้าม่านเข้ามา กู้ซิงอี้มองเห็นดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาของเซี่ยซีเหยา และเห็นทั้งความน้อยใจปนผิดหวังที่ซ่อนลึกอยู่ในแววตาคู่นั้น

กู้ซิงอี้รู้สึกจุกแน่นในลำคอ เขามองภรรยาคนสวยตรงหน้าที่กำลังยืนเกร็งอย่างระแวดระวัง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"คุณภรรยา อยากบอกอะไรกับผมเหรอครับ?"

เซี่ยซีเหยาจ้องมองกู้ซิงอี้ที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่ง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนยิ่งกว่าเดิม

"ฉันอยากให้คุณมาเป็นแขกรับเชิญร้องเพลงกับฉันค่ะ ฉันอยากให้คุณไปร้องเพลงนั้นด้วยกันกับฉัน"

"แล้วทำไมก่อนหน้านี้คุณภรรยาถึงไม่พูดตรง ๆ ล่ะครับ?"

เซี่ยซีเหยาเงียบไปพลางก้มหน้าลงอีกครั้ง กู้ซิงอี้จึงเอ่ยถามต่อ

"กลัวผมจะปฏิเสธเหรอครับ?"

"ไม่ใช่ค่ะ!"

คราวนี้เซี่ยซีเหยาตอบกลับอย่างหนักแน่น เพราะเธอรู้ดีว่ากู้ซิงอี้ไม่มีทางปฏิเสธเธอแน่นอน

"แล้วเพราะอะไรล่ะครับ? คุณภรรยาคิดว่าต้องยอมแลกอะไรบางอย่างก่อน ถึงจะทำให้ผมพอใจได้งั้นเหรอ?"

พอได้ยินกู้ซิงอี้พูดแบบนั้น เซี่ยซีเหยาก็กัดริมฝีปากพลางส่ายหน้าเบา ๆ พยายามกลั้นน้ำตาที่จวนเจียนจะไหลไว้อย่างสุดความสามารถ

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยค่ะ"

"ผมรู้ครับ ผมรู้ว่าคุณภรรยาเป็นแบบนี้มาตลอด เวลาเสียใจก็แอบเก็บไว้คนเดียว พอเจอเรื่องที่รับไม่ไหวก็ทำเหมือนกัน คอยระแวงระวังไปหมด แม้กระทั่ง... กับผมก็ยังเป็นแบบนี้"

น้ำเสียงของกู้ซิงอี้ทุ้มต่ำและหนักอึ้ง ในใจยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของเซี่ยซีเหยา สบตากับเธอตรง ๆ

"แต่คุณภรรยาครับ ผมเป็นสามีของคุณนะ! เมื่อก่อนคุณไม่มีใครให้พูดคุยเปิดใจ เวลาเสียใจก็ทำได้แค่กล้ำกลืนฝืนทนอยู่เงียบ ๆ คนเดียว แต่ตอนนี้มีผมอยู่ข้าง ๆ แล้วนี่ครับ ถ้าคุณยังเป็นเหมือนเดิม ยอมแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวเงียบ ๆ แล้วผมจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ?"

พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของกู้ซิงอี้ก็เริ่มสั่นเครือ

เซี่ยซีเหยากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว แต่พอสบตาเข้ากับกู้ซิงอี้ หัวใจของเธอก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมา

เธอไม่เคยเห็นแววตาที่เจ็บปวดรวดร้าวขนาดนี้ของเขามาก่อน และไม่เคยคิดฝันว่ากู้ซิงอี้จะมีน้ำตา จนลืมคราบน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองไปเสียสนิท รีบยกมือขึ้นช่วยซับหางตาให้เขาอย่างลนลาน

"คุณภรรยาอยากร้องเพลงนั้นกับผม ผมเองก็อยากครับ แต่ตอนนี้ผมยังมีอีกเพลงหนึ่งที่อยากร้องให้คุณภรรยาฟัง"

"ในวันข้างหน้า ผมอยากให้คุณภรรยานึกอยากพูดอะไรก็พูด อยากทำอะไรก็ทำ ผมพร้อมอยู่คุยเป็นเพื่อนคุณ อยู่ทำเรื่องพวกนั้นไปด้วยกัน ต่อให้คุณภรรยาอยากจะร้องไห้งอแง ผมก็ยินดีและมีความสุขมากจริง ๆ ครับ!"

แค่เห็นท่าทางลนลานทำอะไรไม่ถูกของเธอ กู้ซิงอี้ก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

ที่แท้... ความรู้สึกปวดใจเพราะสงสารใครสักคนมันเป็นแบบนี้นี่เอง ที่แท้การรักใครสักคน มันคือความปรารถนาที่อยากเห็นเธอมีความสุขและมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ถึงขนาดนี้นี่เอง