ตอนที่ 99 สามี

กู้ซิงอี้กำลังก้มหน้าก้มตาเด็ดผัก จู่ๆ ผักในมือก็ถูกมือเรียวขาวผ่องแย่งไป ที่แท้เซี่ยซีเหยาก็แอบเดินเข้ามาเงียบๆ โดยไม่ให้สุ้มให้เสียง

เธอตั้งหน้าตั้งตาช่วยเด็ดผักพลางเบียดตัวมาชิดข้างกายกู้ซิงอี้โดยไม่ยอมสบตาเขา

พอกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่คุ้นเคยโชยมาจากตัวเซี่ยซีเหยา และเห็นใบหน้าเนียนใสของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กู้ซิงอี้ก็แย้มยิ้ม แล้วขยับตัวไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อให้ทั้งคู่ยืนเคียงกันได้สบายขึ้น

"สะ...สามีคะ คือว่า...เรื่องเพลงคุณพอจะมีไอเดียบ้างหรือยังคะ"

กู้ซิงอี้ที่กำลังหั่นผักอยู่ถึงกับมือสั่นจนมีดเกือบจะบาดนิ้วตัวเอง

เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง รีบหันขวับไปมองเซี่ยซีเหยาที่ใบหน้างดงามแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้

"คุณ...คุณเรียกผมว่าอะไรนะ"

พอได้ยินคำพูดของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็เขินจนแทบจะมุดหน้าลงไปในกะละมังผัก มือไม้ที่เด็ดผักเริ่มลนลานจนฉีกใบผักขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่เท่ากัน

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่ากู้ซิงอี้นิสัยไม่ดีเอาเสียเลย ทั้งที่ได้ยินชัดเจนอยู่แล้วแท้ๆ ยังจะแกล้งให้เธอพูดซ้ำอีกรอบ

"สามีค่ะ"

เซี่ยซีเหยาขยำใบผักในมือแน่นราวกับเป็นกู้ซิงอี้ตรงหน้า แต่สุดท้ายก็ยังอุตส่าห์กลั้นใจพูดออกมาอีกครั้งจนได้

เสียงเรียกสามีคำนี้เมื่อกระทบเข้าหูกู้ซิงอี้ ช่างไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ ทำเอาเรี่ยวแรงทั้งร่างแทบจะอ่อนระทวยลงในพริบตา

รอยยิ้มผุดขึ้นเต็มหน้ากู้ซิงอี้ทันที แม้แต่น้ำเสียงยังเคลิบเคลิ้มล่องลอย

"ทำไมจู่ๆ ท่านภรรยาถึงนึกอยากถามเรื่องเพลงขึ้นมาล่ะครับ"

"ก็แค่ถามดูเฉยๆ ค่ะ"

"อืม~ ให้ผมคิดดูก่อนนะ..."

กู้ซิงอี้มองเศษผักในกะละมังที่ถูกเซี่ยซีเหยาฉีกจนเละไม่มีชิ้นดี พอใคร่ครวญดูให้ดี เขาก็พลันเข้าใจทันทีว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้

พอเข้าใจกระจ่าง แววตาของกู้ซิงอี้ก็ไหววูบ สีหน้าเปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

การที่เซี่ยซีเหยายอมเรียกเขาว่าสามีทำให้เขาประหลาดใจและดีใจมากจริงๆ เหมือนคราวนั้นที่โรงแรม เขามักจะเฝ้ารอเรื่องเซอร์ไพรส์น่ายินดีแบบนี้เสมอ

แต่มันไม่เหมือนกัน แม้ทั้งสองครั้งจะมาจากความเต็มใจของเธอ แต่จุดเริ่มต้นและเจตนานั้นต่างกัน

เธอกำลังพยายามเอาใจเขาอีกแล้ว

กู้ซิงอี้รู้สึกจุกในอกจนแทบอยากจะร้องไห้ ยัยคนบื้อเอ๊ย ทุกครั้งที่จะแสดงความรัก ต้องใช้วิธีแบบนี้ตลอดเลยหรือไงกัน

ท่าทางระแวดระวังและเกรงอกเกรงใจไม่ต่างจากลูกแมวจรจัดที่เพิ่งถูกเก็บมาเลี้ยง ทำเอากู้ซิงอี้ทั้งสงสารและปวดใจเหลือเกิน แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เซี่ยซีเหยารออยู่ครู่หนึ่งแต่กู้ซิงอี้ก็ยังไม่ยอมตอบ หัวใจพลันร้อนรนขึ้นมา เธออยากจะเงยหน้าขึ้นมองเขาแต่ก็ไม่กล้าพอ

ผ่านไปอีกชั่วอึดใจหนึ่ง

เซี่ยซีเหยาสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากคนข้างกาย วินาทีถัดมา ร่างของเธอก็ถูกเขาดึงเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอกอันอบอุ่นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนของกู้ซิงอี้ที่กระซิบอยู่ข้างหู

"ผมคิดเพลงออกเพลงหนึ่งแล้วล่ะ ไว้กินข้าวเสร็จแล้วผมจะเขียนออกมาให้คุณดู ดีไหมครับ"

ลมหายใจอุ่นร้อนของกู้ซิงอี้เป่ารดใบหู ร่างของเซี่ยซีเหยาเกร็งแข็งไปชั่วขณะก่อนจะอ่อนยวบลงอย่างรวดเร็ว ความใกล้ชิดแนบแน่นถึงเพียงนี้ทำเอาเธอแทบจะแข้งขาอ่อนแรง

"อื้อ ได้ค่ะ~"

เวลานี้ เธอแทบลืมไปหมดสิ้นแล้วว่าตัวเองควรจะพูดอะไรต่อ

กู้ซิงอี้กอดเธอเบาๆ ครู่เดียวก็ยอมปล่อย ที่สำคัญคือเซี่ยซีเหยาในยามที่นุ่มนิ่มเชื่อฟังเช่นนี้ช่างเย้ายวนใจเกินไป เขาเกรงว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวจนเผลอรังแกเธอเข้า

อาหารกลางวันมื้อนั้น ยืดเยื้อไปถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะทำเสร็จ

บนโต๊ะอาหาร เซี่ยซีเหยาดูซึมๆ ไปเล็กน้อย เธอตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทีละนิด

เมื่อกี้ในครัวเธอยังมีเรื่องอยากจะพูดอีกตั้งเยอะแยะ แต่กลับถูกการกระทำกะทันหันของกู้ซิงอี้ทำเอาสับสนปั่นป่วนไปหมด

เจ้าคนทื่อกู้น่าโมโหนั่น ตอนนี้ยังจะมานั่งยิ้มหน้าระรื่นอยู่ฝั่งตรงข้ามอีก!

หลังมื้ออาหาร เซี่ยซีเหยาอาสาเก็บกวาดทำความสะอาดเอง ส่วนกู้ซิงอี้ก็เดินตรงไปยังห้องหนังสือ

ดูเหมือนว่าเขาจะคิดออกแล้วว่าควรทำอย่างไร

ถึงแม้ทำแบบนี้อาจทำให้เซี่ยซีเหยารู้สึกน้อยใจสักนิดหน่อย แต่เขาเชื่อมั่นว่าหลังจากนี้ เธอจะเรียกเขาว่าสามีได้อย่างเป็นธรรมชาติจริงๆ ไม่ใช่ในสถานการณ์ที่ต้องฝืนใจเอาใจแบบนี้

หลังจากล้างจานเสร็จ เซี่ยซีเหยาก็ทิ้งตัวนอนขดอยู่บนโซฟา

เธอเหม่อมองไปทางห้องหนังสือ แววตามีทั้งความคาดหวังและความลังเลหวาดหวั่น แต่สุดท้ายก็เม้มริมฝีปาก สายตาคู่นั้นหลงเหลือเพียงความอ่อนโยนที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

ครั้งนี้รอคอยอยู่นานทีเดียว จนกระทั่งบ่ายสี่โมงกว่า

กู้ซิงอี้ถึงได้ถือกระดาษสองแผ่นเดินออกมาจากห้องหนังสือ

เมื่อมองดูแววตาของเซี่ยซีเหยาที่จู่ๆ ก็ทอประกายขึ้นมา มือที่ถือแผ่นโน้ตเพลงอยู่ก็เผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรักอันแสนระแวดระวังของเธอนั้น ช่างทำให้เขาทั้งปวดใจและจนปัญญาเหลือเกิน

กู้ซิงอี้ฝืนปั้นรอยยิ้มขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปนั่งลงข้างกายเธอ

"ลองดูสิ เพลงรักร้องคู่น่ะเหรอ ผมถนัดอยู่แล้ว!"

เซี่ยซีเหยารับแผ่นโน้ตเพลงมาจากมือกู้ซิงอี้ ตอนนี้เธอเริ่มชินกับพรสวรรค์ในการแต่งเพลงของเขาแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเหมือนเมื่อก่อนอีก

เธอกวาดตามองเนื้อร้องและทำนองคร่าว ๆ เพียงแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเพลงนี้ยังคงยอดเยี่ยมไร้ที่ติเหมือนเคย

เรื่องเนื้อร้องและทำนองนั้น กู้ซิงอี้ไม่เคยทำให้ใครผิดหวังเลยจริง ๆ เพลงของเขามักจะสะกดให้คนฟังดำดิ่งเคลิบเคลิ้มตามได้เสมอ

แต่เวลานี้เซี่ยซีเหยากลับไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องพวกนั้น เธอมองเพลงรักในมือที่ตรงกับโจทย์อย่างเหมาะเจาะ แล้วเลื่อนสายตาไปจับจ้องกู้ซิงอี้จนละไปไหนไม่ได้

ความคาดหวังในแววตาคู่นั้นชัดเจนเสียจนมองปราดเดียวก็รู้

แต่กู้ซิงอี้กลับทำเป็นมองไม่เห็น เขาบิดขี้เกียจไปทีหนึ่งแล้วทอดสายตามองไปทางอื่น

เซี่ยซีเหยาเม้มปากแน่น ประกายความหวังในดวงตาเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง เธอก้มลงมองเนื้อเพลงในมืออีกครั้ง พลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมา

เธออยากร้องเพลงนี้คู่กับเจ้าคนทื่อกู้

"รอบชิงชนะเลิศครั้งนี้ต้องมีแขกรับเชิญด้วยนะคะ" เซี่ยซีเหยาเงยหน้าขึ้น สองมือยังคงกำแผ่นโน้ตเพลงไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "สามีคะ ฉันยังไม่มีแขกรับเชิญมาร้องคู่ด้วยเลยค่ะ"

กู้ซิงอี้ถึงกับตัวสะท้าน หัวใจเต้นกระตุกอย่างแรงเมื่อได้ยินคำว่า 'สามี' ที่เซี่ยซีเหยาเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปนน้อยใจ

เขาพยายามเชิดหน้า ไม่ยอมสบตาเธอ เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอใจตกหลุมความอ่อนโยนของเธอเข้าทันที

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ทางอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ต้องจัดการให้อยู่แล้ว"

กู้ซิงอี้แกล้งบิดขี้เกียจเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้า พลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เซี่ยซีเหยากัดริมฝีปากแน่นขึ้น เธอก้มหน้าลง ไม่ยอมให้กู้ซิงอี้เห็นหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอในดวงตา

ภายในห้องพลันเงียบสงัดลง ทั้งคู่ต่างไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมาอีก

กู้ซิงอี้เฝ้ารอ รอว่าเซี่ยซีเหยาจะเป็นฝ่ายเอ่ยปาก แต่รอจนแล้วจนรอด เธอก็ยังคงเงียบงัน

"ผมไปรับไน่ไน่ก่อนนะ"

กู้ซิงอี้สูดหายใจเข้าลึกพลางก้มดูเวลา เขายังคงไม่ยอมหันไปมองเซี่ยซีเหยา ได้แต่ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ประตูทันที

เซี่ยซีเหยาได้แต่มองแผ่นหลังของกู้ซิงอี้ลับหายไปจนกระทั่งประตูปิดลง เธอนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาพลางเบะปากน้อย ๆ น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมาเงียบงัน ดูไม่ต่างจากไน่ไน่ตอนนั่งอยู่ในห้องเรียนเมื่อเช้าเลยสักนิด

เด็กที่ไม่ยอมงอแงก็ไม่มีวันได้กินลูกอม

จู่ ๆ กู้ซิงอี้ก็นึกถึงประโยคนี้ขึ้นมา เขายืนพิงกรอบประตู แววตาสีดำขลับคู่นั้นฉายแววเศร้าออกมาจาง ๆ

เมื่อมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวา กู้ซิงอี้รออยู่ไม่นาน เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังแว่วออกมาจากข้างใน

เด็ก ๆ เดินต่อแถวตามครูประจำชั้นมายังจุดรับส่งผู้ปกครองอย่างร่าเริง ในที่สุดกู้ซิงอี้ก็ได้เจอไน่ไน่สมใจ

เมื่อเทียบกับเมื่อเช้า อารมณ์ของไน่ไน่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเล็ก ๆ แต้มไปด้วยรอยยิ้ม เห็นชัดว่าคงถูกซูหลิงกับหลิวตานช่วยกันปลอบจนอารมณ์ดีแล้ว บรรดาครูอนุบาลพวกนี้หลอกล่อเด็กเก่งจริง ๆ!

ทันทีที่ไน่ไน่เห็นพ่อ เธอก็ซอยขาสั้นป้อมวิ่งถลาโผเข้าหาอย่างรวดเร็ว

กู้ซิงอี้จึงอุ้มเธอขึ้นตามแรงส่ง พลางหอมแก้มฟอดใหญ่ลงบนแก้มน้อย ๆ ของลูกสาว

ไน่ไน่เหลียวซ้ายแลขวาไปรอบตัว ก่อนจะกะพริบตาแป๋ว มองพ่อด้วยความสงสัย

"ปะป๊าขา~ ทำไมหม่าม้าไม่มารับหนูล่ะคะ"

กู้ซิงอี้ถึงกับสะอึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จะบอกได้ยังไงล่ะว่าหม่าม้าถูกปะป๊ารังแกจนร้องไห้อยู่ที่บ้านน่ะ?