ตอนที่ 98 ระมัดระวังตัว

งานปฐมนิเทศของโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวาสิ้นสุดลง เด็ก ๆ ต่างเดินตามคุณครูกลับเข้าห้องเรียน และถึงเวลาที่บรรดาผู้ปกครองต้องแยกจากลูกน้อยของตัวเองแล้ว

กู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาแอบมองอยู่ตรงริมหน้าต่าง เห็นเสี่ยวไน่ไน่ตัวน้อยของบ้านแล้วหัวใจแทบจะแหลกสลาย

ไน่ไน่ไม่หลงเหลือความอยากรู้อยากเห็นหรือดีอกดีใจเหมือนตอนเพิ่งมาถึงอีกต่อไปแล้ว

ร่างกระจิริดนั่งกอดขากลมป้อมอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ขนตายาวกะพริบปริบ ๆ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากจิ้มลิ้มเบะออกอย่างน่าสงสาร

ผิดกับเด็กคนอื่นที่ร้องไห้งอแงเสียงดัง เธอทำเพียงนั่งนิ่งว่าง่ายอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้น้ำตาร่วงเผาะลงมาทีละหยด

ภาพนั้นทำเอากู้ซิงอี้ปวดใจจนแทบทนไม่ไหว นึกอยากจะพุ่งเข้าไปอุ้มไน่ไน่กลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้ โรงเรียนอนุบาลอะไรนี่ ไม่ต้องเรียนมันแล้วก็ได้!

เซี่ยซีเหยาที่ยืนอยู่ข้างกายดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ พอหันไปมองก็เห็นเธอก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงความเข้มแข็งเอาไว้

"ไปกันเถอะค่ะ~ เด็กทุกคนต้องผ่านช่วงเวลานี้กันทั้งนั้น"

กู้ซิงอี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เขามองไน่ไน่ในห้องเรียนอีกครั้ง แล้วกุมมือเซี่ยซีเหยาเดินไปยังทางออกของโรงเรียนอนุบาล

แสงแดดข้างนอกค่อนข้างแยงตา แต่อารมณ์ของกู้ซิงอี้กลับไม่ได้สดใสตามเลยสักนิด

เรื่องทนเห็นไน่ไน่น้อยใจไม่ได้ก็ส่วนหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เขาราวกับมองข้ามกาลเวลาไปเห็นเงาในวัยเด็กของเซี่ยซีเหยาซ้อนทับอยู่ในตัวของเสี่ยวไน่ไน่

ตอนเด็ก ๆ เซี่ยซีเหยาคงจะเสียใจยิ่งกว่าไน่ไน่ในตอนนี้เสียอีกใช่ไหม

ยามไม่มีครอบครัวคอยอยู่เคียงข้าง เด็กตัวเล็ก ๆ นั่งโดดเดี่ยวอยู่บนม้านั่ง ไม่ร้องไม่โวยวาย ต่อให้เสียใจแค่ไหนก็ทำได้เพียงเบะปาก โดยไม่มีที่ให้ระบายความรู้สึกออกมา

ไน่ไน่ไม่เพียงแต่มีดวงตาเหมือนเซี่ยซีเหยา แม้แต่นิสัยก็ยังมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง

เรื่องเล็กน้อยสะท้อนภาพใหญ่

สิ่งที่ทำให้กู้ซิงอี้ปวดใจก็คือข้อนี้ นิสัยในวัยเด็กของเซี่ยซีเหยาคงมีแต่จะว่าง่ายกว่าไน่ไน่เสียอีก

หรือหากจะพูดให้ถูก สู้บอกว่าเธอคอยดูสีหน้าคนอื่นอย่างระมัดระวังและพยายามทำตัวให้เรียบร้อยว่าง่ายที่สุดจะดีกว่า จนกระทั่งเติบโตขึ้นมา เธอจึงยิ่งดูอ่อนหวานดั่งสายน้ำ ขี้อายเหนียมอาย และคล้ายจะยอมรับชะตากรรมไปเสียทุกเรื่อง

เหมือนกับคราวก่อน แม้แต่ความรักที่เธอมีต่อเขา เธอยังมอบให้อย่างระแวดระวัง ถึงขั้นคิดจะยอมสละร่างกายของตัวเองเพื่อแสดงความรัก

กู้ซิงอี้รู้สึกปวดใจเหลือเกิน เขาไม่อยากเห็นเธอเป็นแบบนี้ อยากให้เธอใช้ชีวิตเพื่อตัวเองมากกว่านี้ อยากให้เธอร้องไห้ยามที่อยากร้อง งอแงยามที่อยากงอแง และพูดทุกสิ่งที่อยากจะพูด

แต่กู้ซิงอี้ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ได้แต่จูงมือเธอเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

พอกลับมาถึงบ้าน บรรยากาศของทั้งคู่ก็หม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

กู้ซิงอี้เปิดโทรทัศน์ สุ่มเปิดรายการวาไรตี้สักรายการเพื่อหวังจะผ่อนคลายอารมณ์ ส่วนเซี่ยซีเหยาถือโทรศัพท์ ขดตัวอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่ากำลังส่งข้อความหาใคร

รายการบันเทิงในโทรทัศน์ค่อนข้างน่าเบื่อ กู้ซิงอี้ดูได้เพียงสองแวบก็หมดอารมณ์ดูต่อ

เขาหันไปมองเซี่ยซีเหยา เทียบกับจอโทรทัศน์แล้ว เธอดูน่ามองกว่ากันเยอะ

เมื่อเทียบกับตอนที่กู้ซิงอี้เพิ่งทะลุมิติมา หลังจากได้รับการบำรุงดูแลมาเกือบสองเดือน ตอนนี้เซี่ยซีเหยาดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้างแล้ว ตอนนั้นเธอผอมแห้งเกินไปจริง ๆ!

แต่ตอนนี้ กู้ซิงอี้มองเซี่ยซีเหยาที่สวมกระโปรงยาวลายดอกไม้ตัวน้อย อดไม่ได้ที่จะยกเรียวขาของเธอขึ้นมาพาดไว้บนตักตัวเอง แล้วยื่นมือไปบีบนวดเนื้อตรงน่องของเธอเบา ๆ

อื้ม~ ไม่เลวเลย! สัมผัสดีชะมัด!

เซี่ยซีเหยาตกใจกับการกระทำกะทันหันของกู้ซิงอี้จนหลุดอุทาน ตัวเกร็งตรงขึ้นมาทันที พลางมองเขาด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย

"คุณ... คุณจะทำอะไรคะ"

"ผมเป็นสามีคุณนะ จะกลัวอะไร... ผมแค่ตรวจดูว่าคุณอ้วนขึ้นบ้างหรือยัง ผลลัพธ์น่าพอใจมาก! มีเนื้อมีหนังขึ้นมาเยอะจริง ๆ"

กู้ซิงอี้ตีหน้าขรึมจริงจัง

เซี่ยซีเหยาตวัดสายตาสงสัยมองกู้ซิงอี้แวบหนึ่ง ถ้าไม่ลงไม้ลงมือ เขาดูด้วยตาเปล่าไม่ออกหรือไง

แต่การได้เอนหลังกึ่งนั่งกึ่งนอน พาดขาทั้งสองข้างไว้บนตักของกู้ซิงอี้แบบนี้ มันก็รู้สึกสบายตัวดีจริง ๆ นั่นแหละ...

เซี่ยซีเหยาใช้สายตาระแวงจับจ้องกู้ซิงอี้อยู่อีกครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเขาไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงอะไรจริง ๆ จึงก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ต่อไป

กู้ซิงอี้มองเท้าขาวเนียนของเธอที่ยังคงกระดุกกระดิกไปมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าในใจเธอยังคงประหม่าอยู่บ้าง เขายังคงตีหน้าเป็นสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรม แต่มือทั้งสองกลับคอยนวดคลึงน่องของเธอเบา ๆ

สัมผัสอันแสนสบายทำให้เซี่ยซีเหยาไม่อาจจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ได้ ขนตาของเธอกะพริบถี่รัว แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นนิ่งสงบพลางก้มหน้าปัดหน้าจอโทรศัพท์ต่อไป

ผิดกับกู้ซิงอี้ที่กำลังรื่นรมย์ใจอย่างยิ่ง ขาของเซี่ยซีเหยานี่สัมผัสดีจนเกินบรรยายจริง ๆ!

นี่มันเรียวขาระดับมองทั้งปีก็ไม่มีเบื่อชัด ๆ!

แต่น่าเสียดาย ช่วงเวลาอันเพลิดเพลินเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นาน ก็ถึงเวลาที่จะต้องทำอาหารกลางวันเสียแล้ว

"ผมไปทำกับข้าวก่อนนะ!"

กู้ซิงอี้ชักมือกลับด้วยความเสียดายเล็กน้อย วางเรียวขาของเซี่ยซีเหยาลงบนโซฟา ลุกขึ้นยืนบอกประโยคหนึ่ง แล้วเดินตรงไปยังห้องครัว

เซี่ยซีเหยาช้อนสายตามองตามกู้ซิงอี้ที่เดินออกไป ในแววตามีประกายอาลัยอาวรณ์อยู่บ้างเหมือนกัน

พอนึกถึงมื้อกลางวัน เธอก็พลอยนึกถึงไน่ไน่ขึ้นมา ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะกินอาหารที่โรงเรียนอนุบาลถูกปากไหม ก็แหม ฝีมือทำอาหารของกู้ซิงอี้น่ะอร่อยมากจริง ๆ นี่นา!

เสื้อผ้าข้าวของของเจ้าตัวเล็กเธอเป็นคนจัดเตรียมให้ทั้งหมด ส่วนพวกแก้วน้ำ ช้อนส้อม ไปจนถึงเครื่องนอนต่าง ๆ ทางโรงเรียนอนุบาลมีแจกให้เหมือนกันหมด

ระหว่างที่เซี่ยซีเหยากำลังคิดถึงไน่ไน่อยู่นั้น โทรศัพท์ในมือก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา เธอจึงดึงสติกลับมาแล้วก้มลงมอง

เป็นสายจากพี่อวิ๋น

เมื่อกี้ยังคุยเรื่องบริษัทกับพี่อวิ๋นทางวีแชตอยู่แท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงโทรมาได้ล่ะ?

"ฮัลโหล พี่อวิ๋น มีอะไรหรือเปล่าคะ? มีเรื่องด่วนอะไรเหรอคะ?"

เซี่ยซีเหยากดรับสาย

เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริง ๆ พี่อวิ๋นไม่มีทางโทรหาเธอแบบนี้แน่

"ฮัลโหล ซีเหยา พี่มีเรื่องจะถามเธอหน่อย อีกไม่กี่วันก็จะถึงรอบชิงชนะเลิศรอบสองแล้วนะ ครั้งนี้ต้องเชิญแขกรับเชิญมาร้องคู่ด้วย ทางบริษัทเลยถามมาว่าเธอเล็งใครไว้หรือยัง ถ้ายังไม่มี เดี๋ยวเขาจะเชิญนักร้องรุ่นเก๋าในค่ายมาช่วยร้องให้"

เซี่ยซีเหยาฟังแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง มือซ้ายที่วางอยู่ข้างตัวเผลอกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว

"พี่อวิ๋น พี่ก็รู้นี่คะ ครั้งนี้โจทย์คือร้องเพลงรักคู่กัน ฉัน...ฉันมีคนที่เล็งไว้แล้วค่ะ"

"เธอหมายถึงกู้ซิงอี้ใช่ไหม?"

น้ำเสียงที่แฝงความเหนื่อยล้าของพี่อวิ๋นดังลอดมาจากปลายสาย เซี่ยซีเหยาได้แต่เม้มปากแน่นโดยไม่พูดอะไร

"ซีเหยา เธอคิดดีแล้วเหรอ? เธอก็รู้นี่ว่ากู้ซิงอี้ไม่ใช่นักร้องอาชีพ ถ้าเทียบเรื่องทักษะการร้องกับการคุมเวทีกับพวกนักร้องรุ่นเก๋า กู้ซิงอี้ไม่มีความได้เปรียบอะไรเลยนะ"

"แล้วอีกอย่าง เรื่องนี้เธอคุยกับกู้ซิงอี้หรือยัง? เขาตกลงแล้วเหรอ?"

ได้ยินพี่อวิ๋นพูดแบบนั้น เซี่ยซีเหยาก็เงยหน้ามองแผ่นหลังของกู้ซิงอี้ที่กำลังง่วนอยู่ในห้องครัว

"พี่อวิ๋น พี่ก็รู้นี่คะ"

เซี่ยซีเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้เอ่ยต่อจนจบ เพราะรู้ว่าพี่อวิ๋นเข้าใจความหมายของเธอดี

"เธอนี่น้า~ ชอบทำให้คนอื่นต้องปวดใจอยู่เรื่อย นิสัยแบบนี้ถ้าแก้ได้ก็คงดีหรอก!"

"เอาเถอะ งั้นเรื่องทางบริษัทพี่จะช่วยปฏิเสธให้แล้วกัน ส่วนเรื่องกู้ซิงอี้... ช่างเถอะ เรื่องของพวกเธอสองคนผัวเมีย พี่ไม่เข้าไปก้าวก่ายให้ปวดหัวดีกว่า! พี่อวิ๋นแค่อยากให้เธอมีความสุขก็พอแล้ว"

พี่อวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เซี่ยซีเหยานั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา มือลูบนวดน่องที่เพิ่งถูกกู้ซิงอี้นวดให้หมาด ๆ พลางทอดสายตามองแผ่นหลังที่กำลังง่วนอยู่ในครัวอีกครั้ง

ก่อนจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา

"อืม... มีความสุขแน่นอนค่ะ"

หลังจากวางสายไปแล้ว เซี่ยซีเหยาก็เหม่อไปครู่หนึ่ง ความจริงแล้วในใจเธอยังมีอีกหนึ่งประโยคที่ไม่ได้พูดออกไป

นั่นก็คือ

"ตอนนี้ฉันก็มีความสุขมากแล้วนี่นา~"