ตอนที่ 97 เปิดเทอมโรงเรียนอนุบาล

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ทั้งกู้ซิงอี้และเซี่ยซีเหยาต่างตื่นแต่เช้า และก็เหมือนกับพ่อแม่คนอื่น ๆ ที่เพิ่งพาลูกไปโรงเรียนวันแรก ทั้งคู่ต่างวุ่นวายจนมือเป็นระวิง

"โธ่... คุณภรรยาครับ บ้านเจ้าหญิงน่ะไม่ต้องยัดลงไปแล้ว! เดี๋ยวไน่ไน่จะแบกไม่ไหวนะ!"

"เอาตุ๊กตาไปด้วยสิคะ อันนั้นเบาออก..."

"...ตอนบ่ายไน่ไน่เลิกเรียนก็กลับแล้ว ไม่ต้องใส่ขนมไปเยอะขนาดนั้นหรอก เอาไปแบ่งเพื่อน ๆ เหรอ? โอเค งั้นก็ได้"

เมื่อวานทั้งสองคนตั้งใจเตรียมกระเป๋านักเรียนลายการ์ตูนใบเล็กไว้ให้เสี่ยวไน่ไน่โดยเฉพาะ แต่ตอนนี้กระเป๋าใบจิ๋วกลับถูกเซี่ยซีเหยายัดของจนแน่นเอี๊ยด ขนาดนี้แล้วเธอก็ยังไม่พอใจ ยังคงขมวดคิ้วมองข้าวของบนโต๊ะด้วยความกลัดกลุ้ม

กู้ซิงอี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาไม่ได้ เขารู้สึกว่าเซี่ยซีเหยาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว ไน่ไน่แค่ไปโรงเรียน ไม่ได้จะไปฉลองปีใหม่สักหน่อย!

ทั้งสองคนง่วนอยู่พักใหญ่ ถึงค่อยไปปลุกไน่ไน่ที่กำลังหลับปุ๋ยให้ลุกขึ้นมากินข้าว

เจ้าตัวเล็กยังลืมตาไม่เต็มตื่น แต่ก็ยอมให้กู้ซิงอี้ช่วยแปรงฟัน และปล่อยให้เซี่ยซีเหยาช่วยจัดทรงผมให้อย่างว่าง่าย

กระทั่งนั่งลงหน้าโต๊ะอาหาร หัวเล็ก ๆ ของเสี่ยวไน่ไน่ก็ยังสัปหงกหงึกหงักอยู่

หลังมื้ออาหาร

กู้ซิงอี้และเซี่ยซีเหยาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสุภาพเรียบร้อย คนหนึ่งอุ้มไน่ไน่ อีกคนถือกระเป๋านักเรียนใบเล็ก แล้วพากันรีบออกจากบ้าน

ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงสี่สิบนาทีแล้ว แปดโมงตรงก็ต้องเข้าโรงเรียน

พอกู้ซิงอี้จอดรถที่ลานจอดข้างโรงเรียนอนุบาล ทั้งสามคนก้าวลงจากรถ ก็พบว่าโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวาในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่กู้ซิงอี้มาครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง

ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลคึกคักเป็นพิเศษ มีพ่อแม่ผู้ปกครองพาลูกมาส่งเต็มไปหมด แม้แต่ข้างในโรงเรียนก็ยังประดับประดาด้วยธงทิวหลากสีโบกสะบัด ดูมีชีวิตชีวาไปทั่วทุกมุม

ภาพนี้ทำให้กู้ซิงอี้เหม่อไปชั่วขณะ เขาข้ามมิติมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม จนถึงตอนนี้วันที่หนึ่งกันยายน ในเวลาเพียงเกือบสองเดือน เขากลับปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้อย่างสมบูรณ์ และสวมบทบาทคนเป็นพ่อได้อย่างแนบเนียน

ตอนนี้เสี่ยวไน่ไน่ตื่นเต็มตาแล้ว เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยซีเหยา พลางมองดูเด็ก ๆ ที่กำลังเบะปากร้องไห้งอแงอยู่หน้าประตูโรงเรียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ในสายตาของเธอ เพื่อนตัวน้อยวัยเดียวกันพวกนั้นช่างไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย!

เพราะปะป๊าบอกไว้ว่า เด็กที่ไปโรงเรียนอนุบาลแล้วไม่ร้องไห้ถึงจะเป็นเด็กดี!

กู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาหยุดมองอยู่ครู่เดียว ก่อนจะอุ้มไน่ไน่เดินตามขบวนผู้ปกครองเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล

ภายในโรงเรียนอนุบาล บรรดาคุณครูต่างยืนต้อนรับผู้ปกครองและเด็ก ๆ ประจำห้องของตน กู้ซิงอี้เดินไปได้ไม่ไกลก็เห็นซูหลิงกับหลิวตานกำลังยิ้มแย้มต้อนรับผู้ปกครองอย่างกระตือรือร้น

ซูหลิงกำลังคุยกับผู้ปกครองท่านหนึ่งด้วยรอยยิ้ม พอหันมาเห็นกู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาพาเสี่ยวไน่ไน่เดินตรงมาพอดี

ซูหลิงจึงหันไปบอกหลิวตานที่อยู่ข้าง ๆ ประโยคหนึ่ง ปล่อยให้หลิวตานคุยกับผู้ปกครองต่อ ส่วนตัวเองก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ

"คุณพ่อซิงเหยา คุณแม่ซิงเหยา มาถึงกันแล้วเหรอคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวรอผู้ปกครองกับเด็ก ๆ มากันครบแล้ว พวกเราค่อยไปที่ห้องเรียนกันค่ะ"

การพบกันคราวนี้ แม้แต่สรรพนามที่ซูหลิงใช้เรียกก็เปลี่ยนไป จากที่เคยเรียกว่าคุณกู้ก็กลายเป็นคุณพ่อซิงเหยา นั่นแสดงให้เห็นว่า ต่อจากนี้ไปไน่ไน่ได้กลายเป็นสมาชิกของโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้อย่างเป็นทางการแล้ว

กู้ซิงอี้พยักหน้ารับ แล้วเดินตามซูหลิงเข้าไปในกลุ่มผู้ปกครองของห้องอนุบาล 3

ผู้ปกครองแถวนั้นต่างทักทายพวกเขาทั้งสองคนอย่างเป็นมิตร บางคนพอเห็นทั้งคู่ แววตาก็ฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดี เห็นได้ชัดว่าจำพวกเขาทั้งสองได้

ได้อยู่ห้องเดียวกับลูกดาราเชียวนะ แถมยังเป็นกู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาที่กำลังเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดในช่วงนี้อีก พอกลับไปก็มีเรื่องเอาไปคุยโม้กับญาติสนิทมิตรสหายแล้ว!

ไม่นานนัก

ผู้ปกครองก็พาลูกหลานมารวมตัวกันจนครบ ซูหลิงกับหลิวตานเดินนำอยู่ข้างหน้า พากลุ่มคนกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าไปยังห้องเรียนอนุบาล 3

เมื่อมาถึงห้องเรียน เด็ก ๆ ต่างพากันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก ส่วนผู้ปกครองถูกจัดให้นั่งรวมกันอยู่ด้านหลัง

ซูหลิงกับหลิวตานยืนยิ้มแย้มอยู่ด้านหน้าพลางแนะนำตัว

"สวัสดีจ้ะเด็ก ๆ ครูชื่อซูหลิงนะจ๊ะ ต่อไปนี้ครูจะเป็นคุณครูของพวกหนูในโรงเรียนอนุบาล พวกหนูเรียกครูว่าครูซูก็ได้นะจ๊ะ"

"สวัสดีจ้ะเด็ก ๆ ครูชื่อหลิวตานนะจ๊ะ จะเรียกครูว่าครูหลิวก็ได้จ้ะ"

เด็ก ๆ ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กด้านล่างแทบไม่ได้ตั้งใจฟังกันเลย บ้างก็โยกตัวไปมา บ้างก็ลุกขึ้นวิ่งแจ้นไปซบอกแม่ จนผู้ปกครองต้องหิ้วปีกพากลับมานั่งที่เก้าอี้ด้วยความเก้อเขิน

ส่วนเสี่ยวไน่ไน่นั้นนั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างว่าง่าย ตาโตกะพริบปริบ ๆ มองดูคุณครูทั้งสองคนบนเวที

จากนั้นกู้ซิงอี้ก็เห็นเด็กผู้ชายตัวอ้วนกลมที่นั่งข้าง ๆ หันขวับมามองไน่ไน่

"เราเคยเห็นเธอ! เธอเดินออกมาจากมือถือใช่ไหมล่ะ!"

พอไน่ไน่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจทันที

"ใช่แล้วล่ะ! ปะป๊าหนูเก่งมากเลยนะ! ปะป๊าพาหนูเข้าไปอยู่ในมือถือได้ด้วย!"

เด็กชายตัวอ้วนได้ยินเข้าก็เบะปาก หันไปมองพ่อตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ คล้ายจะเคืองที่คุณพ่อไม่สามารถเสกเขาเข้าไปอยู่ในมือถือได้

แต่เพียงครู่เดียว เขาก็หันหน้ากลมป้อมกลับมาแล้วเชิดคางขึ้น

"พ่อเราก็เก่งเหมือนกัน! ทำของอร่อย ๆ เป็นด้วย แถมยังกินเก่งสุด ๆ ไปเลย!"

"ปะป๊าหนูก็กินเก่งเหมือนกันนะ!"

"พ่อเรากินหมูได้ทั้งตัวเลย!"

ไม่รู้ว่าทำไมเด็กน้อยทั้งสองถึงมาเถียงเอาเป็นเอาตายกันเรื่องนี้ได้ กู้ซิงอี้นั่งฟังอย่างนึกขำ แม้แต่ผู้ปกครองคนอื่น ๆ ก็ยังพากันหันมามองด้วยความเอ็นดู

จนกระทั่งทุกคนได้ยินเจ้าหนูตัวอ้วนตะโกนลั่นขึ้นมาว่า

"พ่อเรากินขี้ได้ด้วย!"

ท่ามกลางกลุ่มผู้ปกครอง ชายร่างท้วมคนหนึ่งถึงกับยิ้มค้างเติ่ง หญิงงามข้างกายเขาหลุดขำจนต้องยกมือปิดปาก ส่วนกู้ซิงอี้นี่ใจหล่นวูบ กลัวเหลือเกินว่าประโยคถัดไปเสี่ยวไน่ไน่จะขิงอะไรที่ชวนเหวอยิ่งกว่านั้นออกมา

โชคดีที่เสี่ยวไน่ไน่ไม่ได้บ้าจี้ตาม เธอเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแสนเสียดายว่า

"งั้นพ่อเธอเก่งจังเลยนะ! ปะป๊าหนูทำไม่ได้หรอก!"

เฮ้อ~

กู้ซิงอี้ลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปริ่ม สมกับเป็นเสื้อนวมตัวน้อยของพ่อจริง ๆ ความอบอุ่นนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ!

เซี่ยซีเหยาเองก็แอบขำ เพราะเมื่อครู่นี้เธอเห็นกู้ซิงอี้เกร็งเสียจนแทบจะผุดลุกขึ้นยืนอยู่แล้ว!

บนเวที ซูหลิงกับหลิวตานยังคงพยายามจัดกิจกรรมร่วมกับพวกเด็ก ๆ ต่อไป กระทั่งงานปฐมนิเทศเริ่มขึ้นในที่สุด ทั้งสองจึงค่อยได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทุก ๆ ปีช่วงเวลานี้คือช่วงที่พวกเธอเหนื่อยสายตัวแทบขาดที่สุดเสมอ

กิจกรรมปฐมนิเทศต้อนรับน้องใหม่เป็นกิจกรรมพิเศษที่โรงเรียนอนุบาลเจียงฮวาจัดขึ้นเพื่อต้อนรับเด็กใหม่ในแต่ละรุ่น โดยจัดขึ้นบนสนามหญ้าเทียมสีเขียวของโรงเรียน

เหล่าผู้ปกครองส่วนใหญ่จะคอยยืนดูอยู่รอบ ๆ โดยมีคุณครูคอยนำเด็ก ๆ เล่นเกมต่าง ๆ เพื่อช่วยให้พวกเขาคุ้นเคยกันเร็วขึ้น

ระหว่างนั้นก็มีการสลับให้แต่ละห้องออกมาร้องเพลงเด็กโชว์

ในขณะที่คุณครูซูหลิงและหลิวตานแห่งห้องอนุบาล 3 พานักเรียนร้องเพลง "เสือสองตัว" ผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว คุณครูห้องอื่น ๆ กลับยังต้องเหงื่อตกเคี่ยวเข็ญสอนเด็กร้องเพลงกันอยู่เลย

คุณครูหลายคนต่างพากันเหลียวมองห้องอนุบาล 3 ด้วยความอิจฉาตาร้อน เมื่อได้ยินเสียงเด็ก ๆ ประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง ช่างอยากได้เพลงเด็กที่ทั้งง่ายและติดหูแบบนี้ไปสอนเด็ก ๆ ห้องตัวเองให้ร้องได้เร็ว ๆ บ้างเหลือเกิน!

เซี่ยซีเหยายืนอยู่ข้างกายกู้ซิงอี้ เธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขยามมองดูไน่ไน่ที่กำลังร้องเพลงร่วมกับเพื่อน ๆ

เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของกู้ซิงอี้ ดวงตากลมโตคู่งามดั่งผลซิ่งเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนหวานซึ้ง