ตอนที่ 96 กุญแจ

"ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้ตั้งใจ คุณจะเชื่อไหมครับ"

กู้ซิงอี้กะพริบตาปริบ ๆ พลางทำหน้าตาไร้เดียงสา มองดูใบหน้าน้อย ๆ ที่แดงแจ๋ของเซี่ยซีเหยา

"ยัง...ยังไม่รีบเอามือออกไปอีก~"

แววตาของเซี่ยซีเหยาฉ่ำวาวดุจสายน้ำ เต็มเปี่ยมไปด้วยความเขินอาย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวล

กู้ซิงอี้ชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ในใจยังรู้สึกเสียดายอยู่หน่อย ๆ สัมผัสนี้นี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ

"งั้น...ลุกกันไหมครับ"

พอพูดถึงเรื่องตื่นนอน กู้ซิงอี้ก็ยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดทำให้เขาอยากจะนอนอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงแบบนี้ไปตลอดกาล

คืนวสันต์แสนสั้น ตะวันโด่งจึงลืมตา นับแต่นั้นราชา มิว่าราชการยามเช้าอีกเลย

ตอนนี้เขาเข้าใจความหมายลึกซึ้งของบทกวีนี้อย่างถ่องแท้แล้ว

มีหญิงงามปานนี้อยู่ในอ้อมอก ต่อให้เป็นฮ่องเต้มาเองก็คงยอมศิโรราบเหมือนกัน!

"คุณลุกไปก่อนสิคะ!"

ตอนนี้เซี่ยซีเหยาเขินจนมุดหัวเข้าไปในผ้าห่มแล้ว เสียงอู้อี้ดังแว่วออกมาจากข้างใน การกระทำเมื่อคืนได้ใช้ความกล้าหาญทั้งหมดของเธอไปจนเกลี้ยงแล้ว

พอเป็นตอนกลางวันแสก ๆ แบบนี้ เธอไม่มีความกล้าพอจะทำตัวตามสบายกับกู้ซิงอี้ได้เหมือนเมื่อคืนอีกต่อไป

"อ้อ!"

กู้ซิงอี้เกาหัวแกรก ๆ ในที่สุดก็ยอมมุดตัวออกจากผ้าห่มอันแสนอบอุ่น แล้วพุ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

พูดตามตรง เปลือยกายเผชิญหน้ากันตรง ๆ ครั้งแรก เขาก็เขินเหมือนกันนั่นแหละ!

พอกู้ซิงอี้เข้าไปในห้องน้ำ เซี่ยซีเหยาถึงค่อยมุดหัวออกมา เธอมองไปยังทิศทางห้องน้ำด้วยรอยยิ้มหวานละมุน

แต่ไม่นานเธอก็ยิ้มไม่ออก ใบหน้าสะสวยแดงก่ำขึ้นมาทันควัน เมื่อจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ในห้องน้ำทั้งหมดเลยนี่นา!

ไม่นานนักกู้ซิงอี้ก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ในมือของเขาถือเสื้อผ้าที่พับไว้อย่างประณีตเรียบร้อยหลายชิ้น เดินตรงมาที่ข้างเตียง

เขามองใบหน้าน้อย ๆ ของเซี่ยซีเหยาที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาแล้ว ก่อนจะก้มตัวลงวางเสื้อผ้าไว้ที่หัวเตียง พลางเอ่ยยิ้ม ๆ

"อ่ะ เอาเสื้อผ้ามาให้แล้วนะ เดี๋ยวผมไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนล่ะ!"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ~"

ขณะที่กู้ซิงอี้กำลังจะลุกขึ้น เซี่ยซีเหยาก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาทันที จากนั้นท่อนแขนขาวผ่องดุจหยกก็ยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่ม ดึงรั้งตัวเขาเอาไว้

กู้ซิงอี้รู้สึกเพียงผิวเนียนขาวโน้มเข้ามาใกล้ตรงหน้า จากนั้นริมฝีปากนุ่มของเซี่ยซีเหยาก็ประกบเข้ามา จุ๊บลงบนริมฝีปากของเขาเบา ๆ ทีหนึ่งแล้วรีบถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

"รางวัลค่ะ~"

เสียงอู้อี้ของเซี่ยซีเหยาดังแว่วออกมาจากใต้ผ้าห่มอีกครั้ง

กู้ซิงอี้เลียริมฝีปากพลางยิ้มเจื่อนอย่างช่วยไม่ได้ เซี่ยซีเหยาคนนี้นี่ ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองมีเสน่ห์ขนาดไหน มายั่วกันแต่เช้าตรู่แบบนี้ ไม่กลัวเขาจะตบะแตกกลายร่างเป็นสัตว์ป่าขึ้นมารึไง

เอาเถอะ ตอนนี้เขาถูกเธอคุมอยู่หมัดแล้วจริง ๆ คอยดูเถอะ! ไว้วันหน้าได้เห็นดีกันแน่!

กู้ซิงอี้คิดคาดโทษอยู่ในใจอย่างหมายมั่น ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องน้ำ แล้วอาบน้ำเย็นอีกรอบ!

จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากโรงแรม แล้วขับรถมายังอพาร์ตเมนต์ศิลปิน

จากนั้นกู้ซิงอี้ก็เห็นเซี่ยซีเหยาหยิบกุญแจอพาร์ตเมนต์ออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว แล้วไขเปิดประตูห้อง

"..."

เซี่ยซีเหยาดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย เธอเดินดุ่ม ๆ เข้าไปข้างใน พอหันกลับมา ก็เห็นกู้ซิงอี้ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู กำลังมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ

"ยืนเหม่ออะไรอยู่คะ"

เซี่ยซีเหยากะพริบตาปริบ ๆ พลางถามด้วยความสงสัย

"กุญแจเหรอครับ"

มุมปากของกู้ซิงอี้ผุดรอยยิ้มพลางเลิกคิ้วขึ้น ในโลกเดิมเขาเคยเห็นมุกตลกที่ว่า ก่อนแต่งจิบแก้วเดียวก็เมาพับ หลังแต่งดื่มเป็นพันจอกก็ไม่สะเทือน ที่แท้เรื่องจริงหรอกเหรอเนี่ย

เซี่ยซีเหยาก้มมองกุญแจในมืออย่างงง ๆ วินาทีถัดมาเธอก็พลันได้สติ

ริ้วแดงระเรื่อเข้ายึดพื้นที่บนสองแก้มของเธออย่างรวดเร็ว บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันใด

โชคดีที่เวลานี้เถาเล่อเล่อพาไน่ไน่ออกมาจากในห้องพอดี เมื่อเห็นกู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยา บนใบหน้าของเถาเล่อเล่อก็ปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมา

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ! พี่ซีเหยา คิก ๆ~"

เสี่ยวไน่ไน่ก็รีบดิ้นออกจากอ้อมอกของเถาเล่อเล่อ แล้วพุ่งถลาเข้าไปกอดขาของเซี่ยซีเหยาอย่างรวดเร็ว เธอเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองเซี่ยซีเหยาด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ

เจ้าตัวเล็กไม่ได้เจอพ่อแม่ตลอดทั้งคืน เมื่อคืนเถาเล่อเล่อต้องคอยปลอบอยู่นานสองนานกว่าจะยอมนอนหลับได้

"หม่ามี้คะ~ หม่ามี้กับปะป๊าไปไหนกันมาเหรอคะ"

การปรากฏตัวของทั้งสองคนช่วยทำลายบรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนก่อนหน้านี้ลง เซี่ยซีเหยารีบอุ้มไน่ไน่ขึ้นมาทันที

"ไม่ได้ไปไหนเลยจ้ะ~ นี่ไง ปะป๊ากับหม่ามี้ก็อยู่นี่แล้วไงคะ!"

เซี่ยซีเหยาแตะปลายจมูกเจ้าตัวเล็กเบา ๆ พลางรีบโอ๋

"แต่น้าเล่อเล่อบอกว่าหม่ามี้กับปะป๊าแอบไปสวีตกันสองคน ไม่เอาไน่ไน่แล้ว ฮือๆ~"

เซี่ยซีเหยาชะงักไปอีกรอบ ก่อนจะตวัดสายตาพิฆาตใส่เถาเล่อเล่อทันควัน ส่วนเถาเล่อเล่อได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ พลางส่ายตาล่อกแล่กหลบตาพัลวัน

"อ๊ะ~ พี่ซีเหยายังไม่ได้กินมื้อเช้าใช่ไหมคะ ฉันทำเสร็จพอดีเลย เดี๋ยวรีบไปยกมาให้นะคะ!"

พูดจบเถาเล่อเล่อก็รีบชิ่งทันที ขืนไม่เผ่นตอนนี้ คงโดนพี่ซีเหยาเชือดคาที่แน่ ๆ~

ไม่นานนัก เถาเล่อเล่อก็ยกกับข้าวน่ากินมาวางบนโต๊ะ ทุกคนนั่งล้อมวงด้วยกัน กู้ซิงอี้ถือช้อนคอยป้อนข้าวให้ไน่ไน่ ส่วนเซี่ยซีเหยากวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหันไปถามเถาเล่อเล่อ

"แล้วพี่อวิ๋นล่ะ ทำไมไม่เห็นเลย?"

ตอนนี้ก็เก้าโมงเช้าแล้ว ปกติเวลานี้พี่อวิ๋นต้องตื่นตั้งนานแล้วสิ

"พี่อวิ๋นไปบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่แล้วค่ะ ฝั่งนั้นมีพี่อวิ๋นคอยประสานงานให้อยู่แล้วนี่คะ~"

พอได้ยินแบบนั้น เซี่ยซีเหยาก็ยิ่งรู้สึกอุ่นวาบในใจ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่อินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เถาเล่อเล่อกับพี่อวิ๋นก็คอยวิ่งเต้นเพื่อเธอมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิตความเป็นอยู่หรือเรื่องงาน ทั้งสองคนก็จัดการให้อย่างดีเสมอ

ความจริงในมุมของเถาเล่อเล่อและพี่อวิ๋น การได้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวกับผู้ช่วยของเซี่ยซีเหยา ก็ทำให้พวกเธอมีความสุขมากเช่นเดียวกัน

ถ้าเป็นศิลปินคนอื่น ผู้จัดการกับผู้ช่วยคงต้องหัวหมุนกว่านี้เยอะ ทั้งคอยรับงาน ติดต่อธุรกิจ วางแผนโปรโมตภาพลักษณ์ ไปจนถึงดูแลเรื่องปากท้องความเป็นอยู่ ทั้งหมดล้วนตกเป็นหน้าที่ของผู้จัดการและผู้ช่วยทั้งสิ้น

แต่พอมาเป็นเซี่ยซีเหยา เรื่องพวกนี้แทบไม่ต้องให้พวกเธอคอยกังวลเลยสักนิด เพราะเบื้องหลังของเซี่ยซีเหยามีกู้ซิงอี้ที่พกทั้งกระแสและความปังติดตัวมาด้วยเสมอ

แถมส่วนแบ่งที่เซี่ยซีเหยาแบ่งให้พวกเธอก็ใจป้ำกว่าที่อื่นตั้งเยอะ ได้ดูแลดาราแบบนี้ ใครบ้างจะไม่มีความสุขล่ะ

พอกินข้าวเสร็จ เซี่ยซีเหยาอุ้มไน่ไน่ขึ้นรถ โดยมีกู้ซิงอี้รับหน้าที่เป็นคนขับ ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้ากลับบ้าน

พรุ่งนี้ก็ถึงเวลาที่ไน่ไน่ต้องเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว ช่วงเวลาสำคัญขนาดนี้ เซี่ยซีเหยาไม่มีทางยอมพลาดเด็ดขาด

ขามามีเพียงสองคน ทว่าขากลับได้กลายมาเป็นครอบครัวที่พร้อมหน้า

ยังนับว่าโชคดีที่ตอนนั้นกู้ซิงอี้เซ็นสัญญาอิสระระดับสูงสุด ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต่างจากดาราคนอื่น ที่ไม่มีทางได้ใช้ชีวิตตามใจชอบแบบนี้แน่

ขณะที่ครอบครัวของกู้ซิงอี้กำลังขับรถกลับเจียงเฉิงอย่างรื่นรมย์ หญิงสาวหน้าตาทรุดโทรมคนหนึ่งก็เพิ่งก้าวเท้าพ้นประตูสถานกักกันออกมา

หลิวเชี่ยนทอดมองถนนชานเมืองอันเวิ้งว้างไร้ผู้คนด้วยสายตาดำมืด เพราะเรื่องคราวก่อน เธอถึงต้องถูกกักตัวอยู่นานถึงสิบห้าวันเต็ม

พอได้ออกมาตอนนี้ กลับไม่มีใครมารับเธอเลยสักคนเดียว

บริษัทฉีกสัญญากับเธอไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรสักอย่าง

หลิวเชี่ยนยืนเคว้งอยู่ริมถนน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งได้คืนออกจากซองเอกสาร แล้วกดปุ่มเปิดเครื่องอย่างแรง

ตอนนี้เธอแทบรอไม่ไหวที่จะรู้ว่า กู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาจะทะเลาะจนแตกหักกันเพราะเรื่องคราวก่อนหรือไม่ เธอเชื่อมั่นว่าขอเพียงทั้งคู่แตกหัก เซี่ยซีเหยาที่ไม่มีกู้ซิงอี้หนุนหลัง ย่อมไม่มีปัญญาไปสร้างคลื่นลมอะไรในวงการบันเทิงแสนโสมมแห่งนี้ได้อีก

ในเมื่อเธอต้องพังพินาศไปแล้ว ก็อย่าหวังเลยว่าเซี่ยซีเหยาจะได้เสวยสุขอยู่คนเดียว!