ตอนที่ 95 ราตรีสวัสดิ์!

จูบอันดูดดื่มและเนิ่นนานทำเอาเซี่ยซีเหยาแทบจะขาดใจ

ในที่สุดเธอก็ดันแผงอกของกู้ซิงอี้เบา ๆ ทั้งสองถึงได้ผละออกจากกัน เซี่ยซีเหยายกมือขึ้นกุมหน้าตัวเอง รู้สึกเหมือนหน้าจะลุกเป็นไฟ ไม่อย่างนั้นคงไม่ร้อนผ่าวขนาดนี้

แม้แต่สายตาของกู้ซิงอี้ก็เปลี่ยนจากอบอุ่นเป็นร้อนแรง จนเธอต้องก้มหน้าหลบ ไม่กล้าสบตาเขาอีกต่อไป

กู้ซิงอี้มองท่าทางของเซี่ยซีเหยาแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ พอเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงก็แหบพร่าลงเล็กน้อย

"จูบของคุณภรรยานี่ เร่าร้อนจนผมตั้งตัวแทบไม่ทันเลยนะครับ~"

ใบหน้าของเซี่ยซีเหยายิ่งแดงก่ำเข้าไปใหญ่ เธอเม้มปากน้อย ๆ รู้สึกว่ากู้ซิงอี้ตรงหน้านี่ชักจะน่าโดนทุบสักที ได้คืบจะเอาศอก ชนะแล้วยังจะมาปากดีอีก

"คุณถอยไปเลยค่ะ~"

"......"

กู้ซิงอี้ยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ที่เดิม ไม่ยอมขยับเขยื้อน

เซี่ยซีเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มยู่เข้าหากัน ดูราวกับกระต่ายน้อยที่เพิ่งโดนรังแกไม่มีผิด

"ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว"

"ขา... ขาชาไปหมดแล้วครับ!"

กู้ซิงอี้ยิ้มแหย ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากขยับ แต่เพราะนั่งยอง ๆ นานเกินไปจนขาชาต่างหาก!

เซี่ยซีเหยาหลุดขำพรืดออกมา มองกู้ซิงอี้พลางกะพริบตาปริบ ๆ

อ๋อ! ที่แท้ก็ไม่ได้กวนประสาท แต่แค่ซื่อบื้อต่างหาก!

กู้ซิงอี้เกาหัว รู้สึกเหมือนสมรรถภาพทางกายของตัวเองกำลังถูกกังขาอย่างหนัก เขาทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น พอนวดคลายกล้ามเนื้อไปครู่หนึ่งก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้วขยับหลบไปด้านข้าง

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนออกกำลังกายทุกวันอย่างเขา ทำไมแค่นั่งยอง ๆ แป๊บเดียวถึงได้ขาชาเสียแล้ว... หรือว่าจะยังฟิตไม่พอ?

พอเซี่ยซีเหยาเดินเข้าห้องน้ำไป กู้ซิงอี้ถึงได้ปลดผ้าเช็ดตัวที่พันกายออก เขาไม่ได้เตรียมชุดนอนมา คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงใส่แค่กางเกงในตัวเดียวแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม

การรอคอยนี้กินเวลานานถึงครึ่งชั่วโมง จนกู้ซิงอี้เริ่มหาวหวอด ๆ

กู้ซิงอี้คิดยังไงก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมผู้หญิงถึงได้อาบน้ำนานขนาดนั้น?

นานขนาดนี้ พอให้เขาอาบได้ตั้งสิบรอบแปดรอบแล้ว!

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุก พรุ่งนี้เช้ายังต้องเดินทางกลับเจียงเฉิง อีกสองวันก็จะเปิดเทอมแล้ว และงานปฐมนิเทศของโรงเรียนอนุบาลก็ใกล้จะเริ่มขึ้นเช่นกัน

รอต่อไปอีกพักใหญ่จนกู้ซิงอี้เริ่มสะลึมสะลือ ประตูห้องน้ำถึงได้เปิดออก

เซี่ยซีเหยาก้าวออกมาเบา ๆ พวงแก้มของเธอแดงก่ำไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอน้ำร้อนหรือความเขินอายกันแน่ เธอใช้ผ้าเช็ดผมที่เพิ่งเป่าแห้งไปพลาง ชำเลืองมองกู้ซิงอี้ที่อยู่บนเตียงอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไปพลาง

สายตาของทั้งคู่สบกันพอดี แววตาของกู้ซิงอี้ค่อย ๆ สร่างง่วง เซี่ยซีเหยากระชับผ้าเช็ดตัวบนร่างแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ

"คุณ... คุณยังไม่หลับเหรอคะ"

???

ฟังเข้าสิ นั่นใช่คำถามที่คนปกติเขาถามกันไหม?

กู้ซิงอี้ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ก็ยังแกล้งตีหน้าขรึมตอบไปว่า

"ผมกลัวคุณภรรยาจะโดนไอน้ำรมจนเป็นลมคาห้องน้ำน่ะสิครับ!"

เซี่ยซีเหยาเห็นประกายล้อเลียนในดวงตาของกู้ซิงอี้ก็เม้มปากแน่น แผนร้ายในใจเขาแทบจะปิดไม่มิดอยู่แล้ว ยังจะมาแสร้งทำเป็นขรึมอยู่อีก!

เธอหยุดชะงักอยู่กับที่ ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงดี

"ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะครับ... มานอนสิ"

พอเห็นท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเซี่ยซีเหยา กู้ซิงอี้ก็นึกขำอยู่ในใจ

"อื้อ~"

เซี่ยซีเหยาขานรับ พยายามเก๊กนิ่งแล้วเดินไปนั่งลงที่หัวเตียง วินาทีต่อมา เสียง "แป๊ก" ก็ดังขึ้น เธอปิดไฟในห้องเรียบร้อย

ทั่วทั้งห้องพลันตกอยู่ในความมืดมิด

กู้ซิงอี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผ้าห่มบนร่างก็ถูกเปิดออก ร่างบอบบางนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกก็มุดเข้ามาในอ้อมอกของเขาพอดิบพอดี

!!!

พอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและเนียนนุ่มในอ้อมแขน กู้ซิงอี้ก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิด ตอนนี้ร่างกายของทั้งคู่ต่างไร้สิ่งปกปิด นับว่าได้สัมผัสแนบชิดแบบเนื้อแนบเนื้อจริง ๆ

ในความมืดมิด กู้ซิงอี้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อยของเธอ

ร่างกายของทั้งสองที่แนบชิดติดกันต่างก็แข็งทื่อไปเล็กน้อย

"กอด... กอดฉันสิคะ"

ผ่านไปนานพอดู เสียงอู้อี้ของเซี่ยซีเหยาจึงดังลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม

"อะ... อ้อ!"

กู้ซิงอี้ลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยายามสะกดใจให้สงบลง ก่อนจะยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปดึงเซี่ยซีเหยาเข้ามากอดไว้แนบอก

เซี่ยซีเหยายกแขนขึ้นคล้องคอเขาอย่างว่าง่าย พลางโผล่ศีรษะเล็กๆ พ้นออกมาจากใต้ผ้าห่ม

วินาทีนี้เอง กู้ซิงอี้ถึงได้สัมผัสอย่างแจ่มชัดเต็มเปี่ยม

ที่แท้สัมผัสที่แขนเมื่อกี้ไม่ได้หลอกเขาเลยสักนิด! มันใหญ่ขนาดนี้จริง ๆ ด้วย...

"คนซื่อบื้อ!"

พอเห็นกู้ซิงอี้แข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ที่ได้แต่คอยทำตามคำสั่ง เซี่ยซีเหยาก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ

"อะไรนะครับ?"

เสียงของเธอเบามากจนกู้ซิงอี้ฟังไม่ถนัด

"ฉันบอกว่าคุณคือกู้คนซื่อบื้อยังไงล่ะ!"

ในห้องอันมืดสลัว สายตาของทั้งคู่เริ่มปรับเข้ากับความมืดทีละน้อย

สองแก้มของเซี่ยซีเหยาแดงก่ำ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังแหงนหน้ามองกู้ซิงอี้ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างไม่นึกเกรงกลัว

กู้ซิงอี้ก้มลงมอง ดวงตารูปผลซิ่งที่ฉ่ำน้ำของเซี่ยซีเหยาทอประกายชัดในความมืด ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน

"ถึงจะเป็นคนซื่อบื้อ แต่คุณก็เป็นภรรยาของคนซื่อบื้ออยู่ดีนั่นแหละ!"

พอได้ยินคำพูดของเซี่ยซีเหยา กู้ซิงอี้ก็คลายความเกร็งลง แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกระชับอ้อมกอดรวบตัวเธอเข้ามาแน่นขึ้นอีกนิด

เซี่ยซีเหยารับรู้ได้ถึงแววตาขบขันของเขา เธอเบะปากน้อยๆ อย่างใช้ความคิด แล้วยื่นหน้าเข้าไปแตะริมฝีปากของกู้ซิงอี้แผ่วเบา ก่อนจะรีบหดคอกลับมาอย่างรวดเร็ว

"กู้ซิงอี้ จริง ๆ แล้วคืนนี้ฉันกลัวมากเลยนะ"

"หืม?"

"ฉันกลัวความมืดมาตั้งแต่เด็ก แถมยังกลัวผีด้วย ตอนร้องเพลงคืนนี้ในใจฉันกลัวมากเลย แต่พอนึกได้ว่าคุณอยู่ข้างล่าง ฉันก็ไม่ค่อยกลัวแล้วล่ะ คิดแค่ว่าต่อให้เป็นเจ้าสาวผี ฉันก็ยังเป็นเจ้าสาวของคุณอยู่ดี พอคิดแบบนี้แล้ว ฉันก็แอบดีใจอยู่นะ"

"แต่หลังจากนั้น พอกลับมากับคุณ ฉันก็กลัวขึ้นมาอีกแล้ว..."

เซี่ยซีเหยาพร่ำพรรณนาความในใจไปเรื่อยเปื่อย ส่วนกู้ซิงอี้ก็นอนรับฟังอยู่อย่างเงียบสงบ

กระทั่งเซี่ยซีเหยาพูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองกู้ซิงอี้อีกครั้ง ราวกับไม่อยากละสายตาไปจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว

"ถึงได้บอกไงว่าคุณน่ะมันยัยบ๊อง!"

กู้ซิงอี้ยิ้มบางๆ แล้วก้มลงจุมพิตหน้าผากของเซี่ยซีเหยาอย่างแผ่วเบา

"แต่คนซื่อบื้อคู่กับคนบ๊องเนี่ย ถือว่าเข้ากันได้ดีเกินพอเลยนะ!"

"เอาล่ะ ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือพิสูจน์ให้เห็นว่า ผมจะคอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"

"เพราะฉะนั้น ฝันดีนะครับ?"

พอได้ยินคำบอกฝันดีจากกู้ซิงอี้และเห็นแววตาที่เจือรอยยิ้มของเขา เซี่ยซีเหยาก็ชะงักไป ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวจนอยากจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ

ความอบอุ่นของกู้ซิงอี้คอยโอบล้อมกายเธอไว้ตลอดเวลาจริงๆ นั่นแหละ!

เซี่ยซีเหยาซุกใบหน้าเล็กลงกับซอกคอของกู้ซิงอี้ ไม่อยากจะผละห่างออกไปไหนอีกเลย

"ฝันดีค่ะ!"

นี่คือประโยคสุดท้ายที่กู้ซิงอี้ได้ยินเซี่ยซีเหยาพูดในคืนนี้ และยังเป็นประโยคที่ทำให้เขาสบายใจที่สุดด้วย

คืนนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน ตั้งแต่เวทีแข่งขันไปจนถึงในห้องพักโรงแรม สภาพจิตใจของเซี่ยซีเหยาตึงเครียดมาตลอด พอหลับตาลงได้ไม่นาน เธอก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

แต่นี่กลับทำให้กู้ซิงอี้ต้องทรมานแทบขาดใจ

ร่างนุ่มนิ่มอุ่นซ่านในอ้อมอกปลุกให้เขาตาสว่างโล่จนไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย!

แต่เขาไม่เสียใจที่ไม่ได้ล่วงเกินอะไร เรื่องบางเรื่องต้องทำในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด อารมณ์ความรู้สึกของเซี่ยซีเหยาในคืนนี้ไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัด คำว่าพร้อมของเธอ ก็ไม่ใช่ความพร้อมในความหมายที่แท้จริง

กู้ซิงอี้ต้องทนกับความทรมานอันแสนเย้ายวนใจแบบนั้น ฝืนข่มตานอนจนถึงตีสามกว่า ๆ ถึงเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้

เช้าวันต่อมา นาฬิกาชีวิตของกู้ซิงอี้ก็รวนไปอย่างหาได้ยาก

เขาต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาที่ตั้งเวลาปลุกเอาไว้

กู้ซิงอี้เอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกอย่างสะลึมสะลือ พอชักมือกลับเข้ามาในผ้าห่ม ก็รู้สึกว่ามือของตนกำลังกอบกุมความนุ่มนิ่มบางอย่างอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น มือเดียวแทบจะกุมเอาไว้ไม่มิดเลยด้วยซ้ำ!

กู้ซิงอี้เผลอบีบดูเบา ๆ ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะสะดุ้งตื่นเต็มตาในทันที

เขาลืมตาขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าของเซี่ยซีเหยาแดงแจ๋ไปหมด ดวงตากลมโตคู่สวยกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาฉ่ำน้ำ

ให้ตายเถอะ!

เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ!

กู้ซิงอี้รู้สึกได้เลยว่า คราวนี้คงไม่มีทางอธิบายให้กระจ่างได้แล้วแน่ ๆ!