ตอนที่ 94 ที่สวรรค์ลิขิตไว้น่ะ ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่เหรอ!

ต่างจากคราวก่อน โรงแรมที่กู้ซิงอี้พักรอบนี้อยู่ใกล้อพาร์ตเมนต์ของเซี่ยซีเหยามาก ต่อให้ไม่ขับรถ เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว

พอเห็นรถแล่นตรงไปยังลานจอดของโรงแรม กู้ซิงอี้ก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ

ทำไมเธอถึงไม่ขับไปส่งข้างล่างอพาร์ตเมนต์ศิลปินเลยล่ะ?

เขาอุตส่าห์เลือกโรงแรมนี้ก็เพื่อความสะดวก จะได้ไม่ต้องให้เซี่ยซีเหยาขับรถมาส่งเขาดึกๆ ดื่นๆ แล้วต้องตีรถกลับไปอีก ปล่อยให้เธอกลับคนเดียวเขาก็ไม่วางใจ

เมื่อเห็นว่ารถไม่มีทีท่าว่าจะเลี้ยวเลยสักนิด กู้ซิงอี้จึงหันไปมองเซี่ยซีเหยา

"ตรงกลับอพาร์ตเมนต์เลยไหมครับ? เดี๋ยวผมเดินมาเองก็ได้"

ใบหน้าของเซี่ยซีเหยาขึ้นสีระเรื่อ สายตายังคงมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ตอบคำถามของกู้ซิงอี้

จนกระทั่งรถเข้าซองจอดสนิท กู้ซิงอี้ถึงได้ยินเสียงแผ่วเบาของเซี่ยซีเหยา เบาเสียจนแทบจะจางหายไปกับสายลม

"ไม่ได้เอากุญแจอพาร์ตเมนต์มาค่ะ..."

ไม่ได้เอากุญแจมาเหรอ?

พี่อวิ๋นกับเถาเล่อเล่อก็พักอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ไม่ใช่เหรอ?

ในระหว่างที่กู้ซิงอี้ยังสงสัยไม่หาย เซี่ยซีเหยาก็เปิดประตูลงจากรถไปก่อน เธอก้มหน้าลง ความมืดมิดยามค่ำคืนบดบังสีหน้าของเธอจนมองไม่ชัด

กู้ซิงอี้รีบลงจากรถตามไป กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เซี่ยซีเหยากลับก้าวเดินเข้าไปในโรงแรมเสียแล้ว

ห้านาทีต่อมา

ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องพักของโรงแรมด้วยกัน

เซี่ยซีเหยาเพียงแค่กวาดตามองการตกแต่งในห้องคร่าวๆ แล้วนั่งลงบนเตียง ภายในห้องไม่มีอะไรหวือหวา เป็นเพียงห้องเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง

"จะไม่โทรหาพวกพี่อวิ๋นหน่อยเหรอครับ?"

กู้ซิงอี้ปิดประตูห้องพลางพึมพำถาม

เซี่ยซีเหยาที่นั่งอยู่บนเตียงพลันหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันใด เธอรีบก้มหน้าลง ก่อนที่น้ำเสียงหวานละมุนจะดังมาเข้าหูกู้ซิงอี้

"พวกเขานอนกันหมดแล้วค่ะ ไม่อยากไปกวน"

กู้ซิงอี้ส่งเสียงอ๋อออกมาคำหนึ่ง แล้วถึงเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า คืนนี้มีแค่เขากับเซี่ยซีเหยาสองคนน่ะสิ? พักห้องเดียวกัน? แถมยังไม่มีไน่ไน่อยู่ด้วยอีกต่างหาก?

กู้ซิงอี้สะดุ้งตัวสั่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ก่อนจะมองไปยังเซี่ยซีเหยาที่นั่งอยู่บนเตียง

เซี่ยซีเหยาไม่ได้พูดอะไรต่อ ยังคงก้มหน้านิ่ง นิ้วทั้งสิบบิดเกร็งเข้าหากัน ดวงตารูปผลซิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นสบตาเขา

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน บรรยากาศเริ่ม

แม้ทั้งสองจะได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน ทว่าการได้อยู่ตามลำพังสองต่อสองในห้องแบบนี้แทบไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งพูดถึงกู้ซิงอี้ด้วยแล้ว เขามีแค่ทฤษฎีงู ๆ ปลา ๆ เป็นพวกมือใหม่ใสซื่อเรื่องความรักขนานแท้

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเคยแตะเนื้อต้องตัวกับเซี่ยซีเหยาอยู่สักครั้งสองครั้ง แต่ก็เป็นแค่ผิวเผินเท่านั้น มาเจอสถานการณ์แบบนี้เข้าให้ เขาถึงกับทำตัวไม่ถูกจริง ๆ!

"แฮ่ม...งั้น...ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

กู้ซิงอี้ทนบรรยากาศแบบนี้ไม่ค่อยไหว จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"..."

เซี่ยซีเหยาเพียงแค่พยักหน้า หัวใจของเธอก็เต้นรัวจนแทบจะระเบิด ตอนที่มา เธอคิดว่าตัวเองเตรียมใจพร้อมแล้ว แต่พอมาถึงที่นี่เข้าจริง ๆ ในใจกลับสับสนวุ่นวายไปหมด

จนกระทั่งเสียงประตูปิดห้องน้ำดังขึ้น จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงสายน้ำไหลซ่าข้างใน

ขนตาของเซี่ยซีเหยากะพริบไหวเบา ๆ แววตาผลซิ่งคู่งามฉายแววเลื่อนลอย ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่

กู้ซิงอี้ที่อยู่ในห้องน้ำก็ใจไม่สงบเช่นเดียวกัน เขาเปิดน้ำราดรดชะล้างร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า การอาบน้ำที่เดิมทีแค่ห้านาทีก็เสร็จ คราวนี้เขากลับใช้เวลาไปสิบกว่านาทีเต็ม ๆ

หลังจากเช็ดหยดน้ำตามตัวจนแห้ง กู้ซิงอี้ก็กระชับผ้าขนหนูรอบเอวให้แน่นขึ้น ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผลักประตูห้องน้ำก้าวเดินออกมา

ไอหมอกอุ่นลอยละล่องแผ่ออกมาจากห้องน้ำ ท่ามกลางความมัวซัวสีขาวจาง ๆ นั้น กู้ซิงอี้พลันชะงักนิ่งอยู่กับที่

เพราะเขาเห็นว่าเซี่ยซีเหยายังคงนั่งอยู่บนเตียง ก้มหน้าลง ไหล่ทั้งสองข้างของเธอสั่นระริก หยดน้ำตาใส ๆ ร่วงรินจากใบหน้าหยดลงสู่พื้นอย่างไม่ขาดสาย

เธอร้องไห้เหรอ?

หัวใจที่เคยว้าวุ่นของกู้ซิงอี้สงบลงในชั่วพริบตา และแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกปวดใจและสงสารที่ผุดพรายขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้าเซี่ยซีเหยา ยื่นสองมือออกไปประคองดวงหน้าเล็ก ๆ ของเธอให้เงยขึ้น สายตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน และน้ำเสียงยิ่งนุ่มนวลกว่า

"ทำไมถึงมาร้องไห้งอแงเสียแล้วล่ะครับ?"

ใบหน้าสะคราญถูกประคองไว้ในฝ่ามือ ดวงตารูปผลซิ่งของเซี่ยซีเหยาทอประกายระยิบระยับด้วยหยาดน้ำตา เม็ดน้ำตาราวกับสายฝนขาดสาย หยดลงบนมือของกู้ซิงอี้จนรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อน

"ฉัน..."

เธอเอ่ยปาก น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น แค่หลุดคำว่า "ฉัน" ออกมาคำเดียว ก็พูดต่อไม่ออกอีกเลย

ทว่าความรู้สึกผิดและความหวังริบหรี่ที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้นกลับไม่อาจรอดพ้นสายตาของกู้ซิงอี้ เขาชะงักไปเล็กน้อย

"คุณภรรยาอยากพูดอะไรเหรอครับ?"

กู้ซิงอี้ใช้นิ้วเกลี่ยคราบน้ำตาบนใบหน้าของเซี่ยซีเหยาอย่างแผ่วเบา แต่แค่อึดใจถัดมา หยาดน้ำตาหยดใหม่ก็รินผ่านพวงแก้มขาวผ่อง ทิ้งคราบจางๆ เอาไว้อีกสาย

จู่ๆ เซี่ยซีเหยาก็ไม่กล้าสบสายตาอันอ่อนโยนคู่นั้นของกู้ซิงอี้ เธออยากจะก้มหน้าหลบ แต่ใบหน้าเล็กๆ กลับถูกกู้ซิงอี้ประคองเอาไว้ด้วยสองมืออย่างมั่นคง

"ฉัน... ฉันรู้สึกว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด!"

เซี่ยซีเหยาโพล่งออกมาทั้งน้ำตา เธอหลับตาแน่น ไม่กล้ามองดวงตาสีดำขลับอันใสกระจ่างของกู้ซิงอี้อีก น้ำตายิ่งทะลักออกมาราวกับทำนบแตก

"ฉันรู้... ฉันรู้ดีว่าคุณไม่ใช่เขา แต่ฉันก็ยังเห็นแก่ตัว เผลอตกหลุมรักคุณเข้าจนได้ ยังอยากจะรั้งคุณไว้ข้างกาย ยิ่งฉันเข้าใกล้คุณมากเท่าไหร่ก็ยิ่งกลัวมากเท่านั้น ทั้งที่ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถแล้วแท้ๆ แต่ทำไมกัน..."

เธอหลับตาอยู่อย่างนั้น พลางสะอึกสะอื้นระบายความลับที่ซ่อนลึกอยู่ในใจออกมาไม่หยุด

หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงบนมือของกู้ซิงอี้ทีละหยด ใบหน้าเปื้อนน้ำตาราวกับดอกสาลี่ต้องสายฝนในอุ้งมือทำให้หัวใจของกู้ซิงอี้บีบรัดด้วยความปวดใจ

เขาค่อยๆ ลูบใบหน้าเล็กๆ ของเซี่ยซีเหยาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"คุณภรรยาคิดผิดแล้วล่ะครับ เรื่องนั้นคุณรู้ ผมก็รู้ แต่ผมกลับรู้สึกเป็นเกียรติมากจริงๆ ที่ได้รับความรักจากคุณแบบนี้"

"คุณคงไม่รู้หรอก ตั้งแต่เด็กจนโต ผมไม่เคยถูกใครเลือกอย่างหนักแน่นขนาดนี้มาก่อนเลย จริงๆ แล้วผมก็เหมือนกับคุณภรรยานั่นแหละ เมื่อก่อนผมเป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย บางทีนี่อาจจะเป็นโรคประจำตัวของเด็กกำพร้าน่ะครับ ผมไม่เคยหวั่นไหวกับใคร แล้วก็ไม่เคยมีใครมาหวั่นไหวกับผมเหมือนกัน"

เสียงอันนุ่มนวลของกู้ซิงอี้ดังอยู่ข้างหู

เซี่ยซีเหยาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองใบหน้าของกู้ซิงอี้ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างเผลอไผล ความอบอุ่นที่ซ่อนลึกในแววตาของเขาแทบจะหลอมละลายหัวใจเธอได้

"จนกระทั่งผมได้มาพบกับพวกคุณ ถึงได้รู้ว่าที่แท้ตัวเองก็หวั่นไหวกับใครคนหนึ่งเป็นเหมือนกัน เอาจริงๆ พอได้ยินคุณภรรยาพูดความในใจแบบนี้ ผมดีใจมากเลยนะครับ! เพราะมันทำให้ผมรู้ชัดเจนแล้วว่า เซี่ยซีเหยาชอบผมจริงๆ"

"ผมคิดมาตลอดว่าประโยคที่คุณเคยพูดไว้นั้นถูกที่สุด การพบพานบางครั้ง ความรู้สึกชอบพอบางหน ล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว"

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็ฟ้าลิขิตมาทั้งที ยังไงก็ใหญ่ที่สุดอยู่แล้ว จริงไหมล่ะ"

"จริง... จริงเหรอคะ"

นัยน์ตาฉ่ำน้ำที่พร่ามัวของเซี่ยซีเหยากะพริบปริบๆ พลางมองใบหน้าหล่อเหลาของกู้ซิงอี้เงียบๆ และตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูด พอเห็นกู้ซิงอี้หยุดชะงักไป เธอจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนปนสะอื้น

กู้ซิงอี้ลูบใบหน้าเล็กๆ ของเซี่ยซีเหยาอีกครั้ง ก่อนจะแกล้งทำท่าเล่นใหญ่

"แน่นอนว่าจริงสิครับ! คุณลองคิดดูสิ ฟ้าเป็นคนกำหนดให้เชียวนะ ยังไม่ยิ่งใหญ่อีกเหรอ"

จากนั้นเขาก็พูดต่อ

"ที่จริงไม่มีใครไม่คู่ควรกับใครหรอกครับ ตอนที่ได้อยู่กับคุณภรรยา ผมเองก็ประหม่ามากเหมือนกันนะ นั่นเจ้าสาวผีที่สวยที่สุดเชียวนะครับ! ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง พอมีภรรยาดีขนาดนี้ ผมเองก็ต้องพยายามให้มากเหมือนกัน"

"ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงรักคุณ... ผมคิดว่านอกจากที่ฟ้าลิขิตไว้แล้ว ก็เป็นเพราะช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ทุกช่วงที่ได้อยู่ร่วมกับคุณภรรยานี่แหละ ความรักที่ผมเฝ้าฝันไม่เคยต้องหวือหวาเร่าร้อนเลย ขอแค่อ่อนโยนดั่งสายน้ำและเรียบง่ายเหมือนอย่างที่คุณเป็นก็พอแล้วครับ"

กู้ซิงอี้พูดพลางระบายยิ้มบนใบหน้า สบสายตากับเซี่ยซีเหยา

เซี่ยซีเหยามองรอยยิ้มอันอ่อนโยนตรงหน้า เม้มปากเล็กๆ แน่น วินาทีถัดมา เธอก็ยื่นสองแขนออกไปโอบรอบคอกู้ซิงอี้ไว้ทันที

สัมผัสอันนุ่มละมุนแนบชิดเข้ามาอีกครา

ทั้งสองคนเข้าใจความรู้สึกของกันและกันอย่างถ่องแท้ในวินาทีนี้เอง

ท่ามกลางห้วงเวลาและบรรยากาศอันแสนงดงาม ชั่วชีวิตที่เหลืออยู่ขอเคียงคู่จวบจนแก่เฒ่า