ตอนที่ 93 คืนนี้ไม่กลับแล้ว

กรรมการอีกสามท่านที่เหลือต่างก็เห็นพ้องกับเกาอวี่ ยิ่งมีเรื่องคราวก่อนเกิดขึ้น รอบชิงชนะเลิศในตอนนี้จึงไม่มีแม้แต่คะแนนตามมารยาทหรือคะแนนเห็นแก่หน้ากันอีกต่อไป

ส่งผลให้คะแนนในรอบชิงชนะเลิศกลายเป็น 4 ต่อ 0 ในทันที

ใบหน้าของอู๋ฝานซีดเผือด ตอนนี้แทบไม่ต้องรอผลโหวตสุดท้ายจากผู้ชม ผลแพ้ชนะก็ถูกตัดสินไปเรียบร้อยแล้ว

พ่ายแพ้อย่างยับเยิน!

บทเพลงที่เขาแสนภาคภูมิใจ กลับพ่ายแพ้อย่างหมดรูปในการแข่งขันนัดสำคัญที่สุดนี้

จังหวะนั้นเอง ผลคะแนนโหวตจากผู้ชมก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ ยิ่งตอกย้ำให้อู๋ฝานที่ใจแหลกสลายอยู่แล้วยากจะทำใจยอมรับเข้าไปอีก

ผู้ชมถึงร้อยละแปดสิบแปดเทคะแนนให้เพลง "วิวาห์" ในขณะที่เพลงของเขาได้รับคะแนนสนับสนุนเพียงร้อยละสิบสองอันน่าเวทนา

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด นี่เป็นดั่งฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐหลังหัก ทำเอาอู๋ฝานถึงกับหน้ามืดตาลาย

เขาเสียใจจริงๆ เสียใจที่วู่วามไปท้าทายสัตว์ประหลาดอย่างกู้ซิงอี้! ในสายตาของอู๋ฝานตอนนี้ อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว!

มนุษย์ปกติที่ไหนจะรอบด้านได้ขนาดนี้?

เพลงรัก? เพลงเด็ก? หรือแม้แต่เพลงแนวแปลกแหวกแนวแบบนี้ อีกฝ่ายก็แต่งออกมาได้ง่ายๆ ราวกับแค่ดีดนิ้ว!

ถ้าไม่ใช่ตัวประหลาดแล้วจะเป็นอะไรได้อีก!

จนถึงตอนนี้อู๋ฝานก็ยังไม่เข้าใจ ในเมื่อนายกู้ซิงอี้เก่งกาจถึงเพียงนี้ แล้วจะทำตัวโลว์โปรไฟล์อยู่นานสองนานทำไมกัน? เล่นละครเป็นหมูหลอกกินเสือมันสนุกนักหรือไง?

บนเวที พิธีกรกำลังประกาศคีย์เวิร์ดของเพลงต่อไป

แต่อู๋ฝานไม่ได้ยินอะไรเข้าหูเลยแม้แต่น้อย เขาโซซัดโซเซลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก เขารู้ดีว่านับจากนี้ตัวเองไม่ใช่เจ้าพ่อแห่งวงการเพลงอีกต่อไป และการแข่งขันหลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว!

รอบชิงชนะเลิศยกแรกปิดฉากลงเพียงเท่านี้

แม้การแข่งขันจะจบลงแล้ว แต่กระแสวิพากษ์วิจารณ์อันดุเดือดบนโลกออนไลน์เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

หลังจากรอคอยมาหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดผู้ชมก็ได้ฟังเพลงดีๆ เสียที ต่างพากันดีอกดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริ

บนเทรนด์ฮิตของโต่วอินก็เช่นกัน คลิปสั้นตอนที่เซี่ยซีเหยาร้องเพลงถูกดันขึ้นไปอยู่อันดับต้นๆ ตั้งนานแล้ว

แต่สิ่งที่ต่างออกไปจากเดิมคือ ครั้งนี้ทุกคนดูจะเห็นพ้องต้องกัน หัวข้อในอันดับคำค้นหายอดนิยมล้วนเต็มไปด้วยคำว่า เจ้าสาวผีที่สวยที่สุด!

ไม่ว่าจะกดเข้าไปดูคลิปไหน คอมเมนต์ด้านล่างก็คึกคักอย่างยิ่ง

"ฮือๆๆๆ ครั้งหน้าต้องไปดูที่งานให้ได้เลย! เซี่ยซีเหยาสวยมากอะ!"

"แนะนำให้มุดดูใต้ผ้าห่มครับ! ได้ฟีลกว่าเยอะ! (ใส่อีโมจิหัวหมาเอาตัวรอด)"

"เราสองคนคงไม่มีวาสนาต่อกัน ถ้าไม่มีพวกเกรียนมาทักว่าเธอไม่กะพริบตาเลย! อยากถามคำเดียว ตาแห้งไหมครับนั่น?"

"เมนต์บนครับ ประเด็นมันอยู่ที่ตาแห้งไหมเหรอ?"

"เจ้าสาวผีที่สวยที่สุด! หนึ่งไม่มีสอง! ต้องยกให้เซี่ยซีเหยาคนเดียวเท่านั้น!"

"โฮะๆๆ อยากรู้จริงๆ เลยว่าตอนกลางคืนกู้ซิงอี้นอนกอดเซี่ยซีเหยาแล้วไม่กลัวบ้างเหรอ?"

"เจ้าเด็กบ้า กล้าดียังไงมาทำลายจิตเต๋าของข้า!"

เทียบกับบรรยากาศอันชื่นมื่นบนโต่วอินแล้ว ฝั่งเวยปั๋วในเวลานี้กลับยิ่งดุเดือดและเผ็ดร้อนกว่ามาก

ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนต่างพากันแท็กหาอู๋ฝาน เพื่อซ้ำเติมและโรยเกลือลงบนปากแผลของเขา

"คนล่ะ? หายหัวไปไหนแล้ว? ก่อนหน้านี้ยังเห่าเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

"กู้ซิงอี้บอก: เจ้าพ่อแห่งวงการเพลงเหรอ? มีแค่นี้?"

"รอบนี้ฉันอยู่ข้างกู้ซิงอี้! ขอเป็นตัวแทนสนับสนุนดนตรีพื้นบ้านด้วยคน!"

"ท่านเจ้าพ่ออู๋ฝาน! อย่าแกล้งตายสิ ออกมาเล่นกันหน่อยเร็ว! 5555!"

"พวกนายเป็นบ้ากันไปหมดแล้วเหรอ? เพลงของอู๋ฝานไม่ดีตรงไหน? คนที่มอบเพลงเพราะๆ ให้พวกเราทุกคนสมควรได้รับความเคารพนะ!"

"ไม่มีใครบอกสักหน่อยว่าเพลงเขาไม่ดี! แต่เขาเป็นคนส่งเทียบท้าเอง เริ่มหาเรื่องเองไม่ใช่เหรอ! ทำไมล่ะ? ทีอู๋ฝานบ้านเธอดิสคนอื่นก่อนได้ แต่คนอื่นห้ามวิจารณ์เขาหรือไง?"

"ทำผิดต้องยอมรับ โดนตบต้องยืนตรง! แพ้ก็คือแพ้!"

ท่ามกลางเสียงรุมประณามบนโลกออนไลน์ ในที่สุดเวยปั๋วของอู๋ฝานก็มีความเคลื่อนไหว โดยโพสต์เพียงข้อความสั้นๆ ประโยคเดียว

"ฝีมือสู้ไม่ได้ ขอยอมรับความพ่ายแพ้ ผมขอสละฉายาเจ้าพ่อแห่งวงการเพลง และขอโทษคุณเซี่ยซีเหยาด้วยครับ ขอโทษด้วยที่ก่อนหน้านี้ผมมีตาหามีแววไม่!"

ทันทีที่โพสต์เวยปั๋วนี้เผยแพร่ออกไป ผู้คนจำนวนไม่น้อยก็หยุดรุมด่าเขา

ในเมื่ออีกฝ่ายยอมรับความจริงแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องตามกัดไม่ปล่อยอีกต่อไป!

ต้องยอมรับว่าอู๋ฝานยังฉลาดในจุดนี้ หากเขายังดันทุรังปากแข็ง สิ่งที่รอคอยอยู่คงเป็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่านี้แน่นอน

......

แสงจันทร์ทอประกายกระจ่างตา เมื่อเซี่ยซีเหยาเดินออกมาจากหลังเวที ก็เห็นกู้ซิงอี้กำลังถือโทรศัพท์มือถือยืนรอเธออยู่ริมทางอย่างเงียบๆ

เถาเล่อเล่อที่อยู่ข้างกายเห็นภาพนี้เข้าก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิก ก่อนจะรู้หน้าที่แอบปลีกตัวล่วงหน้าไปก่อน

กู้ซิงอี้ที่ยืนอยู่ห่างออกไปกำลังก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์มือถือ แม้กระทั่งเซี่ยซีเหยาเดินมาถึงข้างหลัง เขาก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด

"ดูอะไรอยู่น่ะ"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันดึงกู้ซิงอี้ออกจากภวังค์ พอหันกลับไปก็เห็นเซี่ยซีเหยายืนเอามือไพล่หลังส่งยิ้มสดใส ท่าทางดูซุกซนน่ารัก ไม่มีเค้าความโศกเศร้าเหมือนตอนอยู่บนเวทีก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

"กำลังดูคอมเมนต์ในเน็ตอยู่น่ะ ตอนนี้ใครๆ ก็พากันเรียกคุณว่าเจ้าสาวผีที่สวยที่สุดกันหมดแล้วนะ!"

กู้ซิงอี้ยิ้มพลางแกว่งโทรศัพท์ในมือไปมา

เซี่ยซีเหยาจิ๊ปากอย่างขัดเขิน ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เจ้าสาวผีที่สวยที่สุดอะไรกัน พูดเหมือนเธอกลายเป็นผีไปจริงๆ อย่างนั้นแหละ

"เรื่องจริงนะ ใครๆ เขาก็พูดกันทั้งนั้น แต่ผมว่า ก็เห็นภาพดีออก!"

กู้ซิงอี้คิดว่าเธอไม่เชื่อ จึงรีบยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าให้ดูชัดๆ ทว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือค้อนวงใหญ่จากเซี่ยซีเหยา

"มะ...ไม่เห็นภาพเหรอครับ"

กู้ซิงอี้เกาหัวแกรกๆ ก็เขารู้สึกว่ามันเห็นภาพจริงๆ นี่นา!

เซี่ยซีเหยาคร้านจะใส่ใจคนทึ่มคนนี้แล้ว จึงหมุนตัวเดินตรงไปยังลานจอดรถ

กู้ซิงอี้เห็นดังนั้นก็รีบตามไป ทั้งสองคนทิ้งระยะห่างกันสองสามก้าว เดินตามกันไปแบบนั้น ทว่าเดินไปได้ไม่ทันไร เซี่ยซีเหยาก็กระทืบเท้าเบาๆ พองแก้มอย่างแง่งอน แล้วหันขวับกลับมามองกู้ซิงอี้

"เป็น...เป็นอะไรไปอีกเหรอครับ"

ใจหญิงแท้จริงหยั่งถึงยาก กู้ซิงอี้รู้สึกซาบซึ้งกับคำคำนี้ขึ้นมาทันที เพราะเวลานี้เขาเดาความคิดของเซี่ยซีเหยาไม่ออกเลยจริงๆ

เมื่อเห็นสีหน้างงเป็นไก่ตาแตกของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็กัดริมฝีปากเบาๆ พลางเอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว

"คนบื้อ~"

ในใจเธอรู้สึกว่ากู้ซิงอี้นับวันจะยิ่งทื่อมะลื่อขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!

กู้ซิงอี้ยังไม่ทันได้ยินชัดว่าเธอพูดอะไร เซี่ยซีเหยาพร้อมกลิ่นหอมกรุ่นก็เดินตรงเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะคว้าแขนของเขาไปกอดไว้

สัมผัสนุ่มนิ่มที่แนบชิดผ่านท่อนแขนมาอีกครั้ง ทำให้กู้ซิงอี้ถึงกับตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย

"ต้องควงแขนสิถึงจะถูก!"

เซี่ยซีเหยาหน้าแดงระเรื่อ เอ่ยเสียงแผ่วเบา จากนั้นก็เอียงตัวคล้องแขนกู้ซิงอี้ไว้

กู้ซิงอี้พยักหน้ารับทื่อๆ แล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า เพียงแต่จังหวะก้าวดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย ราวกับหุ่นยนต์ไม่มีผิด

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเกร็งของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็อดไม่ได้ที่จะแอบขำ

เดิมทีการที่สามีภรรยาควงแขนเดินไปด้วยกันถือเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ไม่รู้ทำไม พอเป็นการกระทำของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาถึงรู้สึกว่ามันช่างดูขัดๆ เขินๆ เสียเหลือเกิน

เหมือนกับว่าเธอเป็นโจรปล้น ส่วนเขาเป็นตัวประกันที่ถูกข่มขู่ ดูตลกขบขันแต่ก็น่ารักไปพร้อมกัน

ตอนนี้กู้ซิงอี้ทั้งทรมานแต่ก็มีความสุข ที่มีความสุขก็เพราะสัมผัสในตอนนี้ ส่วนที่ทรมานก็เพราะตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง!

การที่เซี่ยซีเหยาเข้ามากอดแขนเขาแบบเมื่อครู่ สำหรับกู้ซิงอี้ที่ครองความโสดมานานหลายสิบปี ถือว่าเป็นสิ่งเร้าที่รุนแรงไม่น้อย หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เคยใกล้ชิดแนบเนื้อกับเซี่ยซีเหยามาบ้างแล้ว เขายังสงสัยอยู่เลยว่าตัวเองอาจจะเตลิดเปิดเปิงหนีไปแล้วก็ได้

ทั้งสองคนเดินมาจนถึงลานจอดรถ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเถาเล่อเล่อ

พอเซี่ยซีเหยาโทรศัพท์ไปถาม ถึงได้รู้ว่าเถาเล่อเล่อโบกแท็กซี่กลับไปเองแล้ว!

แถมเถาเล่อเล่อยังแอบกระซิบถามเธอในสายอีกว่า คืนนี้ยังจะกลับอพาร์ตเมนต์อยู่ไหม

ใบหน้าของเซี่ยซีเหยาแดงซ่านไปทั่ว เธอมองกู้ซิงอี้ที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับอย่างทื่อๆ ก่อนจะกระซิบตอบเถาเล่อเล่อไป

คืนนี้ไม่กลับแล้ว!