ตอนที่ 92 เจ้าสาวผีที่งดงามที่สุด

วันที่สิบแปดเดือนหนึ่ง ฤกษ์งามยามดีนี้...

เสียงร้องของเซี่ยซีเหยาค่อยๆ จบลง เสียงปี่ซัวน่าแหลมสูงค่อยๆ เงียบหาย ดนตรีมงคลครึกครื้นคล้ายแว่วมาจากที่ไกลโพ้น แต่คนดูทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่า นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยสักนิด

คนดูทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงัน ความโศกเศร้าบางเบาผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจแล้วเข้าเกาะกุมความรู้สึกของทุกคน

ถ้าเสียงปี่ซัวน่าที่แผดขึ้นในตอนแรกทำให้คนฟังขนลุกชันแล้วละก็ เสียงปี่ช่วงท้ายที่คลอไปกับดนตรีมงคลนี้ ก็ยิ่งตอกย้ำความรันทดหดหู่จนจับขั้วหัวใจ

นั่นคือโศกนาฏกรรมจากความงมงายของคนยุคโบราณ คนเป็นต้องถูกจับแต่งงานกับคนตาย ทั้งที่ยังอยู่ในวัยแรกแย้มแท้ๆ

ยิ่งบวกกับสีหน้าของเซี่ยซีเหยา ทั้งคิ้วที่ขมวดมุ่นเล็กน้อย แววตาและท่าทางที่ดูจนใจไร้ทางขัดขืน รวมถึงดวงตาคู่นั้นที่ไม่ยอมกะพริบเลยแม้แต่ครั้งเดียวจนถึงตอนนี้

ทุกอย่างทำให้คนดูรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่กลางพิธีวิวาห์แห่งนั้น และได้เห็นโศกนาฏกรรมอันชวนขนลุกนี้กับตาตัวเอง

คอมเมนต์บนหน้าจอไลฟ์สดค่อยๆ ซาลงตามเสียงดนตรี มีเพียงไม่กี่ข้อความที่ยังพิมพ์ระบายความสะเทือนอารมณ์ออกมา

"เจ้าสาวผีที่งดงามที่สุด คงไม่มีใครเกินคนนี้แล้ว~"

"ทุกรอยยิ้มทุกการขมวดคิ้วล้วนเจ็บปวด ทุกเสียงถอนใจล้วนคือวัฏสงสาร นี่สิถึงจะเรียกว่าการฟังเพลงดีๆ ที่แท้จริง อินจนเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในนั้น แถมยังตราตรึงใจจนลืมไม่ลง"

"จังหวะที่เสียงปี่ซัวน่าดังขึ้นมาตอนแรก ฉันก็รู้เลยว่าเพลงนี้ไม่ธรรมดา!"

"เซี่ยซีเหยาสุดยอดมากจริงๆ! เธอถ่ายทอดเพลงนี้ได้ถึงอารมณ์สุดๆ ไปเลย!"

"ต้องรีบอุดหูเลย เสียงทวงวิญญาณชัดๆ!"

"วันที่สิบแปดเดือนหนึ่ง ส่งตัวเจ้าสาว ญาติมิตรต่างร่ำไห้แทบขาดใจ สวมชุดวิวาห์กระดาษไว้บนกาย ชาตินี้มิอาจได้พบชายคนรักอีกเลย~"

"ฤกษ์งามยามดีมาถึงแล้ว น้อมส่งเจ้าสาวก้าวลงจากพิธี~"

"...พวกแกเป็นปีศาจรึไงเนี่ย? ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ตูอยู่บ้านคนเดียวนะเว้ย!"

เสียงดนตรีแผ่วเบาเลือนหายไปจนหมด แสงไฟบนเวทีมืดสลัวลงตาม เซี่ยซีเหยาในชุดสีแดงสดค่อยๆ กลืนหายไปกับความมืด ก่อนจะเดินถอยหลังลับสายตาไปอย่างช้าๆ

การแสดงสะเทือนอารมณ์รอบนี้ทำเอาทุกคนดำดิ่งอยู่ในภวังค์จนถอนตัวไม่ขึ้น

ผู้กำกับเหรินเชาถอนหายใจยาว พลางยกมือปาดน้ำตาที่หางตา วัฒนธรรมโบราณแบบนี้ของหัวกั๋ว มีแต่คนรุ่นเก่าอย่างพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจได้อย่างลึกซึ้งที่สุด มันคือความโศกเศร้าอันไร้หนทางขัดขืนอย่างแท้จริง

ด้านหลังเวที เหมียวอันอวิ๋นยืนเหม่อไปชั่วขณะ ได้แต่มองเซี่ยซีเหยาในชุดสีแดงสดค่อยๆ เดินเข้ามาหาตาค้าง

ตอนนี้เซี่ยซีเหยาดูเหมือนยังสลัดอารมณ์เพลงออกไปไม่หมด กลิ่นอายความโศกเศร้าอาดูรที่แผ่ออกมารอบตัวเธอทำเอาเหมียวอันอวิ๋นอดขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้

เธอมั่นใจว่าความสวยของตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าเซี่ยซีเหยาเลยสักนิด แต่ในยามนี้ ออร่าบนตัวเซี่ยซีเหยากลับทิ้งห่างเธอไปไกลลิบลิ่ว นี่คือจิตวิญญาณที่บทเพลงชั้นยอดมอบให้แก่นักร้อง

สำหรับนักร้องตัวจริงคนหนึ่งแล้ว นี่ถือเป็นเกียรติยศสูงสุด

เหมียวอันอวิ๋นยิ้มเจื่อน รอบนี้เธอแพ้แล้วจริงๆ ไม่ใช่แค่แพ้เรื่องตัวเพลง แต่ยังแพ้เรื่องการถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกลงไปในเพลงอีกด้วย

แต่เธอก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เหมียวอันอวิ๋นกำหมัดแน่น เซี่ยซีเหยาที่เป็นแบบนี้ต่างหาก ถึงจะคุ้มค่าให้เธอทุ่มเทสุดกำลัง!

เธอเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเอง และเชื่อว่าตัวเองยังร้องได้ดีกว่านี้อีก!

ตอนนี้เซี่ยซีเหยาเดินมาหยุดอยู่ข้างเหมียวอันอวิ๋น สองสาวสบตากัน ก่อนที่เหมียวอันอวิ๋นจะยกนิ้วโป้งให้เซี่ยซีเหยา

"สุดยอดมาก!"

เซี่ยซีเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หลุดจากภวังค์ของเพลง เธอรีบกะพริบตาถี่ๆ สองสามที

อืม... ตาแห้งชะมัด!

จากนั้นเธอก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เหมียวอันอวิ๋นเช่นกัน

"คุณเองก็ร้องได้ยอดเยี่ยมมากเหมือนกันค่ะ!"

เหมียวอันอวิ๋นชะงักไปนิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เซี่ยซีเหยาคนนี้ นิสัยดีกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก!

กู้ซิงอี้ผู้ชายคนนั้นช่างโชคดีมีวาสนาจริงๆ!

เทียบกับบรรยากาศชื่นมื่นระหว่างสองนักร้องสาวหลังเวทีแล้ว อู๋ฝานกลับแฟบหมดสภาพเหมือนลูกโป่งถูกปล่อยลม เขาทรุดตัวนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเก้าอี้ไปเรียบร้อยแล้ว

แพ้แล้ว... แม้จะยังไม่เริ่มเปิดโหวต แต่เขาก็รู้แก่ใจดีว่าตัวเองแพ้ราบคาบ

ในฐานะนักแต่งเพลงชื่อดัง แค่ดูปฏิกิริยาของเหล่ากรรมการและคนในงาน เขาก็รู้คำตอบได้ทันที

บรรยากาศที่เพลงของเขาสร้างเอาไว้ถูกเพลง "วิวาห์" บดขยี้จนพังทลายไม่เหลือชิ้นดี ถึงตอนนี้จะมีใครจำเพลงของเขาได้อยู่อีก?

แม้แต่ตัวอู๋ฝานเอง ในหัวก็ยังดังก้องไปด้วยเสียงปี่ซัวน่าและท่วงทำนองมงคลนั้นไม่ยอมจางหาย

ร้อยพันเครื่องดนตรี ซัวน่าคือราชา ไม่ส่งขึ้นสวรรค์ก็กราบไหว้ฟ้าดิน ผีผาพันปี กู่เจิงหมื่นปี ซอเอ้อร์หูคันเดียวสีไปชั่วชีวิต

เพลงนี้ แม่งเล่นเหมาหมดทุกอย่างเลยนี่หว่า!

แล้วแบบนี้จะให้เขาเล่นต่อยังไงวะ?

อู๋ฝานทิ้งตัวจมลึกลงไปในเก้าอี้อีกครั้ง การถูกบดขยี้ในด้านที่ตัวเองเชี่ยวชาญที่สุด ทำให้เขาทั้งหดหู่ทั้งอัดอั้นตันใจไปหมด

ที่หดหู่ก็เพราะดูเหมือนเขาจะสู้กู้ซิงอี้ไม่ได้จริง ๆ ส่วนที่อัดอั้นตันใจก็เพราะรู้สึกว่ากู้ซิงอี้เล่นโกง! เอาปี่ซัวน่ามาใช้นี่มันขี้โกงชัด ๆ!

ตอนนั้นเอง แสงไฟบนเวทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ความสว่างจ้าช่วยดึงสติทุกคนจากพิธีวิวาห์ในฝันกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง

เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ พิธีกรสาวในชุดราตรีสีขาวก้าวขึ้นมาบนเวทีอย่างช้า ๆ

เธอยกไมโครโฟนขึ้น มองผู้ชมด้านล่างเวทีที่ยังมีสีหน้างุนงงอยู่บ้าง พลางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงดัง

"ฉันไม่เคยคิดเลยค่ะว่าจะได้ฟังสองบทเพลงที่ทั้งแปลกใหม่และเปี่ยมเสน่ห์ขนาดนี้บนเวที การประชันกันระหว่างดนตรีตะวันตกกับดนตรีพื้นบ้านจุดประกายได้อย่างงดงามเหลือเกิน สองบทเพลงที่แตกต่างแต่กลับถ่ายทอดมนต์เสน่ห์ออกมาได้ตราตรึงใจไม่แพ้กัน ขอเสียงปรบมือต้อนรับผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านขึ้นมาบนเวทีด้วยค่ะ!"

ผู้ชมด้านล่างราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ เมื่อได้สติก็พากันปรบมือให้อย่างกึกก้อง

ช่างไพเราะเหลือเกิน! ทั้งยังสะเทือนอารมณ์ไปถึงขั้วหัวใจ!

เดิมทีทุกคนคิดว่ารอบชิงชนะเลิศต้องยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ แต่ก็ไม่นึกเลยว่าจะสุดยอดถึงขนาดนี้ วินาทีนี้พวกเขารู้สึกเลยว่า ตั๋วที่ซื้อเข้ามาชมสดติดขอบเวทีมันคุ้มค่าเกินราคาจริง ๆ!

สิ้นเสียงพิธีกร เซี่ยซีเหยากับเหมียวอันอวิ๋นที่รออยู่หลังเวทีก็ค่อย ๆ ก้าวขึ้นมาท่ามกลางเสียงปรบมือ

เพียงแค่ทั้งสองคนมายืนเคียงข้างกันบนเวที ก็ทำเอาสายตาผู้ชมเปล่งประกาย ทุกคนต่างพากันอุทานชื่นชมในใจ ช่างเป็นสองสาวพี่น้องที่สวยสะกดสายตาอะไรขนาดนี้!

พอยืนข้างพวกเธอ แม้แต่เฉินเสวี่ยเอ๋อร์เองยังแอบรู้สึกกดดันอยู่ไม่น้อย

"ลำดับถัดไปเป็นช่วงลงคะแนนของคณะกรรมการ ขอเชิญกรรมการทุกท่านร่วมแสดงความคิดเห็นและให้คะแนนได้เลยค่ะ"

เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ดำเนินรายการอย่างลื่นไหล ดึงสายตาผู้ชมไปยังเหล่ากรรมการ ขณะที่กล้องค่อย ๆ แพนตามไปอย่างเชื่องช้า ราวกับยังเสียดายภาพความงดงามบนเวที

รอบชิงชนะเลิศของซิงเกอฮุ่ยมีความเป็นทางการมากกว่ารอบก่อน ๆ มาก โดยเพิ่มช่วงคอมเมนต์ของกรรมการเข้ามา ซึ่งกรรมการแต่ละคนต้องให้ความเห็นก่อนจึงจะลงคะแนนได้

กล้องตัดภาพไปที่เกาอวี่ เขามองเซี่ยซีเหยากับเหมียวอันอวิ๋นบนเวทีด้วยสีหน้าหนักใจ

"พูดตามตรงนะครับ การตัดสินในรอบชิงชนะเลิศนี่มันยากจริง ๆ ในมุมมองของผม ทั้งสองคนร้องออกมาได้ยอดเยี่ยมมากทั้งคู่! แต่น่าเสียดายที่นี่คือการแข่งขัน ถ้าไม่ใช่เวทีประกวดล่ะก็ ผมคงเทคะแนนให้ทั้งคู่ไปแล้ว!"

"ผมขอพูดถึงความรู้สึกส่วนตัวสักนิด เริ่มจากเหมียวอันอวิ๋นก่อน คุณร้องได้ดีมาก ไม่ว่าจะเป็นทักษะหรือการถ่ายทอดอารมณ์บนเวทีล้วนอยู่ในระดับแนวหน้า ส่วนตัวเพลงนั้น ช่วงท้ายคนทั่วไปอาจจะฟังแล้วเข้าถึงยากไปสักหน่อย แต่ในมุมของนักร้องมืออาชีพ ดนตรีท่อนท้ายนั่นแหละคือการยกระดับเพลงอย่างแท้จริง มันถ่ายทอดจิตใจที่อัดอั้นทรมานของผู้ป่วยออกมาได้อย่างไร้ที่ติ"

"ถัดมา ขอพูดถึงเซี่ยซีเหยาบ้าง สำหรับโชว์ของเซี่ยซีเหยา ผมคงนิยามได้แค่คำเดียวว่า 'สมบูรณ์แบบ' ครับ! ทักษะการร้องยอดเยี่ยมไร้ที่ติ! การคุมเวทีก็สมบูรณ์แบบ ดึงคนฟังให้จมดิ่งไปกับอารมณ์เพลงจนถอนตัวไม่ขึ้น โดยเฉพาะจังหวะที่เสียงปี่ซัวน่าดังสอดประสานขึ้นมาพร้อมเสียงร้อง ขนแขนผมลุกซู่ไปหมด! ตอนนี้ผมชักสงสัยจริง ๆ แล้วว่ากู้ซิงอี้เป็นตัวประหลาดแบบไหนกันแน่ ถึงได้แต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้!"

"เพราะฉะนั้น คะแนนเสียงนี้ของผม ขอมอบให้กับเซี่ยซีเหยาครับ! ส่วนเหมียวอันอวิ๋น ผมบอกได้แค่ว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย ตัวเพลงมีความต่างกันอยู่ เพลงหนึ่งเข้าถึงง่ายและโดนใจคนฟังวงกว้าง ส่วนอีกเพลง ในช่วงท้ายมีแต่มืออาชีพในวงการเท่านั้นที่เข้าถึง มันมีช่องว่างตรงนี้อยู่แล้วจริง ๆ"

เกาอวี่คอมเมนต์ผลงานของทั้งคู่ตามมุมมองของมืออาชีพ ก่อนจะมอบคะแนนให้แก่เซี่ยซีเหยา

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์อย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเกาอวี่ ทั้งเซี่ยซีเหยาและเหมียวอันอวิ๋นต่างยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ ก่อนจะโค้งคำนับขอบคุณพร้อมกัน

อู๋ฝานที่อยู่ใต้เวทีมีสีหน้าหม่นหมองลง ในฐานะนักแต่งเพลงมืออาชีพ เขาเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าใคร

ศึกครั้งนี้ เขาแพ้แล้วจริง ๆ