ตอนที่ 91 วิวาห์!

กระทั่งเสียงดนตรีจบลงและเหมียวอันอวิ๋นเดินลงจากเวทีไปแล้ว ข้อถกเถียงบนโลกออนไลน์ก็ยังคงดุเดือดไม่ยอมเลิกรา

บางคนบอกว่าท่อนหลังของเพลงนี้คือจุดด่างพร้อย แต่บางคนกลับมองว่าท่อนหลังนี่แหละคือจุดที่ยกระดับเพลงขึ้นไปอีกขั้น

สรุปคือต่างคนต่างความคิด คนดูไม่มีใครยอมใคร แต่ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่านี่คือเพลงชั้นยอดที่หาฟังได้ยาก โดยเฉพาะท่วงทำนองและเนื้อเพลงในช่วงครึ่งแรกที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น ภาคดนตรียังดึงเสน่ห์ของดนตรีตะวันตกออกมาได้อย่างถึงขีดสุด คนในแวดวงดนตรีสากลจำนวนมากต่างพากันออกปากชมความเป็นมืออาชีพของอู๋ฝานกันยกใหญ่!

ไม่ว่ากระแสตอบรับของผู้ชมจะเป็นอย่างไร การแข่งขันก็ยังคงดำเนินต่อไป

แสงไฟบนเวทีมืดดับลงสนิท ท่ามกลางลำแสงสปอตไลต์เพียงหนึ่งเดียว เซี่ยซีเหยาค่อย ๆ เยื้องย่างขึ้นมาบนเวทีอย่างช้า ๆ

ภายใต้แสงไฟ สีหน้าของเธอกลับขัดกับชุดที่สวมใส่อย่างสิ้นเชิง ทั้งที่สวมชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลสำหรับวันวิวาห์ แววตาและสีหน้ากลับดูเศร้าโศก อ้างว้างว่างเปล่า และเงียบงันราวกับไร้ชีวิต

โดยเฉพาะดวงตาทรงเมล็ดซิ่งคู่งามที่ปกติมักจะทอประกายฉ่ำน้ำ บัดนี้กลับเหม่อลอยไร้แววขณะทอดมองตรงไปข้างหน้า

ท่ามกลางความสลัวรางบนเวที เธอยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น!

ชวนหลอนพิลึก!

ความรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูกผุดวาบขึ้นมาในใจของผู้ชม

ไร้เสียงดนตรี ไร้ท่อนอินโทร ผู้ชมในงานต่างพากันกลั้นหายใจจนทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบ

บนจอขนาดยักษ์ด้านหลัง ค่อย ๆ ปรากฏชื่อเพลงขึ้นมา

"วิวาห์"!

ขับร้องโดย เซี่ยซีเหยา / คำร้องและทำนองโดย กู้ซิงอี้

พอเห็นชื่อเพลงนี้ ทั้งผู้ชมในไลฟ์สดและคนดูข้างล่างเวทีต่างก็พากันงุนงงไปตาม ๆ กัน

นี่คือคำว่า 'วิวาห์' งั้นเหรอ?

ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกเหมือนไม่รู้จักคำนี้ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ?

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รู้ความหมาย แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยต่างหาก ว่าชื่อเพลงอย่าง 'วิวาห์' จะมาปรากฏในจังหวะเวลาและบรรยากาศแบบนี้ได้

มีเพียงกู้ซิงอี้ที่มองเซี่ยซีเหยาบนเวทีพลางสูดหายใจเข้าลึก

สีหน้าของเซี่ยซีเหยาในตอนนี้สื่ออารมณ์ได้ถึงขั้วจริง ๆ ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

เพลง "วิวาห์" ของเก๋อตงฉีที่เป็นผู้แต่งและขับร้องต้นฉบับในโลกเดิม ตอนปล่อยออกมาครั้งแรกก็จุดกระแสถกเถียงอย่างร้อนแรงไปทั่วอินเทอร์เน็ต ทั้งยังทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนขนหัวลุกชันมาแล้ว

และในเวลานี้ เซี่ยซีเหยาก็ถ่ายทอดบรรยากาศช่วงต้นของเพลงนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

จังหวะนั้นเอง เสียงดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้น แววตาของผู้ชมพลันสว่างวาบ แม้กระทั่งเหล่ากรรมการก็ยังฉายแววประหลาดใจออกมาให้เห็น

นี่มัน?

ซอเอ้อร์หู? ผีผา?

เอ้อร์หูบรรเลงความโศก ผีผาบรรเลงความรัก ยามเสียงเพลงกังวาน ทั้งรักและเศร้าพลันผสานเป็นหนึ่งเดียว

ทุกคนต่างจับจ้องเซี่ยซีเหยาบนเวทีตาไม่กะพริบ ยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดเพลงที่ชื่อว่า "วิวาห์" ถึงได้เปิดฉากมาด้วยความโศกเศร้าอาดูรถึงเพียงนี้!

จากนั้นเสียงกู่ฉินก็สอดแทรกเข้ามา ตามด้วยเสียงเคาะกรับไม้ที่รัวเร็วขึ้น

เซี่ยซีเหยาบนเวทีเงยหน้าขึ้น ทอดดวงตาไร้ประกายกวาดมองไปยังผู้ชมด้านล่าง

แล้วเสียงร้องก็เริ่มเปล่งออกมา

"สิบแปดเดือนอ้าย ฤกษ์งามยามมงคล แบกเกี้ยวผ่านดงข้าวฟ่างแดง~

แบกอาภรณ์สีชาด หนึ่งฟุตหนึ่งแรงแค้น ตัดเย็บอย่างเร่งร้อน~

ตัดสิ้นยอดดวงใจ ใยเจ้ามิหวนคืน แสร้งฝืนปั้นรอยยิ้ม~

กรับไม้จันทน์แดงขับขานลื่นไหล ยากแท้หยั่งใจคน~"

!!!

เพราะมาก! ช่างไพเราะจับใจเหลือเกิน!

แต่ว่า?

นี่คือการผสมผสานการเอื้อนเสียงงิ้วเข้ากับเพลงร่วมสมัยอย่างนั้นเหรอ?

แล้วไหนจะ...!

สิบแปดเดือนอ้าย? ฤกษ์งามยามมงคล? หนึ่งฟุตหนึ่งแรงแค้น? แสร้งฝืนปั้นรอยยิ้ม?

ผู้ชมรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แล่นปราดจากปลายเท้าพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม ขนลุกซู่ชันไปทั่วทั้งร่าง

คำว่า "วิวาห์" นี้!

มันคือพิธีแต่งงานกับคนตายในยุคโบราณของหัวกั๋วชัด ๆ!

ไม่มีประโยคไหนเอ่ยถึงความเศร้า! ไม่มีคำไหนกล่าวถึงความสยองขวัญ! แต่ทุกถ้อยคำระหว่างบรรทัดกลับกรีดลึกถึงความโศกสยองจนเข้ากระดูกดำ!

นี่คือความสยองขวัญที่มีแค่คนหัวกั๋วเท่านั้นถึงจะเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง!

ดนตรีพื้นบ้านผสานกับความเชื่อท้องถิ่น พอมารวมเข้ากับพิธีวิวาห์คนตายด้วยแล้ว ยิ่งชวนให้ขนหัวลุกจนแทบคลั่งชะมัด!

ห้องไลฟ์สดแทบแตกทันที ผู้ชมทางบ้านไม่ต้องคอยเก็บอาการเหมือนคนในงาน จึงพิมพ์ระบายสิ่งที่คิดออกมารัวๆ ได้แบบไม่ต้องกั๊ก

"เชี่ยๆๆๆ! พอเสียงร้องดังขึ้นปุ๊บ ฉันรู้สึกเหมือนตู้ข้างหลังมันขยับได้เลยว่ะ!"

"ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้! อย่าทำแบบนี้ดิเว้ย!!!"

"นี่สิถึงจะเป็นความหลอนที่แทงทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจคนหัวกั๋ว! ตอนนี้ฉันมุดเข้าไปฟังในผ้าห่มแล้วเนี่ย!"

"ฮือๆๆๆ! ฉันค่อยๆ หดขาที่โผล่พ้นผ้าห่มกลับเข้ามาเงียบๆ แล้วนะ!"

"บอกให้ทำเพลงหลอน ไม่ใช่ให้ต่อสายตรงลงยมโลก! ยังอยากเล่นด้วยกันดีๆ อยู่ไหมเนี่ย?!"

"เพลงน่ะเป็นเพลงดี แต่คนแต่งนี่เป็นคนดีรึเปล่าอันนี้ฉันไม่รู้ด้วยแล้วนะ!"

"เพลงวิวาห์นี่ฟังแล้วเย็นสันหลังวาบ ชาไปทั้งตัว แข้งขาอ่อนแรง ปวดเมื่อยตามข้อ หนังหัวพองสยองเกล้า หน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว!"

"เมนต์บน บรรยายอาการป่วยกำเริบได้สละสลวยแหวกแนวขนาดนี้ เอ็งแม่งแน่จริง!"

"อ๊ากกก เพราะก็เพราะ กลัวก็กลัว จะทำยังไงดีเนี่ย?!"

เซี่ยซีเหยาไม่รับรู้ถึงปฏิกิริยาในห้องไลฟ์สดเลยแม้แต่น้อย เวลานี้เธอหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับบทเพลงไปแล้ว หญิงสาวค่อยๆ ยกมือขึ้น จีบนิ้วดอกกล้วยไม้ ท่าทางเปี่ยมด้วยความโศกเศร้าอาดูรลึกซึ้ง ขณะเดียวกันก็ยังจำคำพูดของกู้ซิงอี้ได้ขึ้นใจ

ห้ามกะพริบตา

วินาทีถัดมา ท่วงทำนองพลันเปลี่ยนไป เสียงกลองถังดังกระหน่ำ จังหวะดนตรีทั้งเพลงเร่งกระชั้นขึ้นมาทันที

เซี่ยซีเหยาเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องเขม็งไปยังผู้ชม เสียงร้องในลำคอเร่งกระชั้นตามไปด้วย

"สดับฟัง ยามเหม่าสามลี้ไกลเกิดโกลาหล

สูงต่ำ เสียงเกือกม้าค่อยดังสะบั้นคลายคำโศก

.......

.......

ใต้เท้าท่านนั้นแย้มยิ้มขึ้นมา~"

ผู้ชมทุกคนใต้เวทีต่างพากันกลืนน้ำลายอึกใหญ่... กลืนลงคอด้วยความหวาดกลัว

แม้แต่กู้ซิงอี้เองก็ยังอดขนลุกไม่ได้ เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าพอให้เซี่ยซีเหยามาร้องเพลงนี้ เธอจะถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้ถึงขนาดนี้ ราวกับว่าเคยประสบพบเจอมันมากับตัวจริงๆ

น่ากลัวชะมัด!

เสียงผีผาดังกังวานขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเซี่ยซีเหยาดูโศกตรมสะเทือนใจ เธอราวกับกำลังรื้อฟื้นความทรงจำในอดีต และค่อยๆ เอื้อนเอ่ยระบายมันออกมา

"ใต้เท้าท่านนั้นสำราญครุ่นคิดอยู่นาน~ กลับฮัมได้เพียง ความโศกของผู้จากลา"

เสียงร้องยิ่งทวีความเร่งกระชั้นขึ้นอีก

"ครานี้นางก็ยังไม่อาจต่อถ้อยคำได้ทัน~ อ่า~

นางหัวเราะทั้งน้ำตา~

เจ้าทายซิว่านางหัวเราะทั้งน้ำตาอย่างไร?

ร่ำไห้มา~~ เจ้าดูสินางร้องไห้ไปยิ้มไปอย่างไร~?

ยิ้มมาแล้ว!"

และในชั่วพริบตาถัดมา!

เสียงปี่ซัวน่าก็แผดก้องกังวาน!

ท่วงทำนองแหลมสูงเปี่ยมกลิ่นอายมงคลระเบิดก้องข้างหูของทุกคน ผสานเข้ากับเสียงขานคารวะฟ้าดินในบทเพลง ดึงให้หัวใจของทุกคนสะเทือนขวัญสั่นประสาทอย่างถึงที่สุด!

ปี่ซัวน่าแผดเสียง ทองคำหมื่นตำลึง! ไม่ส่งวิญญาณขึ้นสวรรค์ ก็กราบไหว้เข้าหอ!

วินาทีที่เสียงปี่ซัวน่าดังขึ้น อู๋ฝานเบิกตากว้างจนแทบถลนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

กู้ซิงอี้! เขากล้าได้ยังไงกัน!

เครื่องดนตรีอันธพาลพรรค์นี้! เขาถือสิทธิ์อะไรมาใช้เครื่องดนตรีอันธพาลแบบนี้กัน?!

อู๋ฝานลนลานจนแทบคุมสติไม่อยู่แล้ว! ใครๆ ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้ดี ไม่มีคนไหนที่ซอเอ้อร์หูสีลากไปไม่ได้ และไม่มีวิญญาณดวงใดที่ปี่ซัวน่าเป่าส่งไม่ไป!

แต่เพลงนี้ดันมีทั้งซอเอ้อร์หูและปี่ซัวน่าครบเซ็ต!

เครื่องดนตรีตะวันตกไม่มีทางบรรเลงเสียงดนตรีแบบปี่ซัวน่าออกมาได้เลยสักนิด!

จบสิ้นแล้ว! ปลายเล็บของอู๋ฝานจิกเกร็งเข้าไปในเนื้อ เพลงนี้ไม่เพียงมีเนื้อร้องยอดเยี่ยมและการเรียบเรียงดนตรีอันไร้ที่ติ แต่ยังหลอมรวมองค์ประกอบพื้นบ้านหลากชนิดเข้าไป ยิ่งไปกว่านั้นคือการผสานการขับร้องแบบงิ้วเข้ากับเพลงป็อปสมัยใหม่ มันระเบิดอารมณ์สุดเหวี่ยงไปเลย!

ชื่อเพลงบอกว่า 'วิวาห์' แต่วิญญาณเพลงกลับขับขานความโศกเศร้า และสิ่งที่แฝงลึกอยู่ในเนื้อเพลง คือความหมายอันน่าสะพรึงกลัวอย่างสุดซึ้ง!

ไม่ใช่แค่อู๋ฝานที่สติแตก แต่คนที่ตื่นตระหนกขวัญผวาไม่แพ้กันก็คือผู้ชมทุกคนในห้องไลฟ์สด!

"เฮ้ยๆๆ! เซี่ยซีเหยา! เธอกะพริบตาสักทีเถอะ! ขอร้องล่ะ!"

"หึๆ~ ฮ่าๆ~ เธอไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ!"

"เมนต์บนสติหลุดไปแล้ว! ฉันก็ใกล้ตามไปติดๆ เหมือนกัน! กู้ซิงอี้ไอ้ตัวแสบเอ๊ย! ศิลปะมันเข้าถึงจิตวิญญาณได้เว้ย แต่มันจะเป็นศาลาตั้งศพไม่ได้ปะวะ! ไม่สิ! นี่มันหอพิธีอะไรเนี่ย?!"

"สวยน่ะสวยจับใจถึงกระดูกดำจริง แต่มันชวนขนลุกพิลึกยังไงไม่รู้? ดูขนแขนฉันสิ ลุกชันตรงแหน่วยิ่งกว่าเข็มเหล็กแล้วเนี่ย!"

"แม่จ๋า! เซี่ยซีเหยา ทำไมเธอไม่กะพริบตาล่ะเนี่ย! ไหว้ละ~ ขอร้องเถอะ~ อย่าทำให้ฉันระแวงว่าเธอขึ้นมาจากยมโลกเพื่อโปรโมตเพลงเลยนะ!"

"อยู่ๆ ก็เลิกอิจฉากู้ซิงอี้ขึ้นมาเฉยเลยว่ะ!"

"ฮือๆๆๆ~ ฉันอยู่คนเดียว ตอนนี้สี่ทุ่มครึ่ง ปิดไฟนอนคลุมโปง พวกมึงเข้าใจความรู้สึกกูปะเนี่ย?"

แต่ไม่ว่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดจะคร่ำครวญอ้อนวอนเพียงใด เสียงร้องของเซี่ยซีเหยาก็ยังคงดำเนินต่อไป

มันมุดลอดผ่านผ้าห่มแทรกซึมเข้าไปในหูของพวกเขา ราวกับว่าตอนนี้ทั่วทั้งห้องถูกโอบล้อมไปด้วยสุ้มเสียงของเซี่ยซีเหยา~

เซี่ยซีเหยาในยามนี้ลืมความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น เธอหลอมรวมเข้ากับบทเพลงนี้ได้อย่างแท้จริงแล้ว

"เขากล่าวความในใจออกมาอย่างหมดเปลือก~

หากไม่รักษาสัจจะสัญญา จะสง่างามได้อย่างไร~

......

สิบแปดค่ำเดือนอ้าย~ ฤกษ์งามยามมงคลนี้แล!"