ตอนที่ 90 รอบชิงชนะเลิศเปิดฉาก!

พอเหล่ากรรมการก้าวขึ้นสู่เวที เสียงโห่ร้องเชียร์ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

ในใจของเหล่าผู้ชมต่างตื่นเต้นกันจนถึงขีดสุด การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่พวกเขาเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็มาถึงเสียที!

สำหรับพวกเขาแล้ว ศึกครั้งนี้มีเรื่องให้น่าจับตามองเต็มไปหมด สองนักร้องสาวสวยมาประชันฝีมือกันบนเวทีเดียว แถมสองนักแต่งเพลงผู้อยู่เบื้องหลังยังฟาดฟันกันดุเดือดจนได้กลิ่นดินปืนคละคลุ้ง

คำว่าจุดขายอัดแน่นจนล้นก็คงเป็นแบบนี้นี่เอง

ตอนนี้แม้กระทั่งบนอัฒจันทร์ผู้ชมด้านล่างก็ยังแบ่งขั้วกันชัดเจนราวกับมีเส้นพรมแดนคั่น ฝั่งขวาทั้งหมดคือแฟนคลับที่มาคอยสนับสนุนเซี่ยซีเหยา พวกเขาช่วยกันกางป้ายผ้าผืนใหญ่พลางส่งเสียงร้องเชียร์ให้กำลังใจเธอ

ส่วนฝั่งซ้ายของฮอลล์คือแฟนคลับของเหมียวอันอวิ๋น ที่ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน ต่างโบกสะบัดป้ายไฟเชียร์ในมือกันสุดเหวี่ยง พร้อมส่งเสียงกู่ร้องก้องกังวานอย่างต่อเนื่อง!

กู้ซิงอี้มองตามไปก็อดเบะปากไม่ได้ ตรงมุมป้ายผ้าผืนนั้น ดันมีชื่อของเขาติดอยู่ด้วยเสียอย่างนั้น!

แต่ทำไมชื่อของเขาถึงเขียนตัวเล็กขนาดนั้นล่ะเนี่ย? ถ้าไม่เพ่งมองดี ๆ แทบจะมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ!

มันจะเกินไปแล้วนะ!

สิ่งที่กู้ซิงอี้ไม่รู้ก็คือ เดิมทีบนป้ายผ้าผืนนี้ไม่ได้มีชื่อของเขาอยู่เลยตั้งแต่แรก!

ป้ายผ้านี้เกิดจากการที่เสี่ยวหง แฟนคลับตัวยงอันดับหนึ่งของเซี่ยซีเหยา นำทัพแฟนคลับลงมือทำกันเอง แต่ในระหว่างที่กำลังทำอยู่นั้น มีแฟนคลับที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งยืนกรานเสียงแข็งว่าต้องใส่ชื่อของกู้ซิงอี้ลงไปด้วย

เสี่ยวหงจนปัญญา จำต้องยอมตามใจแฟนคลับที่ชื่อเสี่ยวหมิงคนนี้ โดยการเติมชื่อกู้ซิงอี้ลงไปตรงมุมขอบป้าย

นอกจากผู้ชมในสถานที่จริงแล้ว บรรดาห้องไลฟ์สดต่าง ๆ ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน โดยเฉพาะห้องไลฟ์สดทางการของซิงเกอฮุ่ยที่ถึงกับเกิดอาการกระตุกค้าง เหรินเชาจึงต้องรีบสั่งการให้ทีมงานฝ่ายเทคนิคเพิ่มช่องสัญญาณทราฟฟิกเฉพาะขึ้นมาอีกหลายช่อง ถึงจะพอควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้

เหรินเชายกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก เขาจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่วงการไลฟ์สดเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ก็คือตอนที่ซูเปอร์สตาร์ระดับราชาเพลงแห่งวงการบันเทิงคนก่อนเปิดไลฟ์สดเป็นครั้งแรก

แต่ในเวลานี้ บรรยากาศหลังเวทีกลับเงียบสงัดอย่างประหลาด ช่างแตกต่างจากความคึกคักเร่าร้อนในห้องไลฟ์สดและหน้าเวทีโดยสิ้นเชิง แม้กระทั่งทีมงานที่กำลังวิ่งวุ่นก็ยังพลอยผ่อนจังหวะการเคลื่อนไหวให้เบาลงโดยไม่รู้ตัว

และสาเหตุที่ทำให้เกิดบรรยากาศชวนขนลุกนี้ขึ้น ก็คือเซี่ยซีเหยาที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตลุคอยู่นั่นเอง

ที่อีกฟากหนึ่งของโต๊ะเครื่องแป้ง เหมียวอันอวิ๋นในชุดราตรีสีดำสนิท กำลังทอดสายตามองมายังเซี่ยซีเหยาด้วยสีหน้าซับซ้อนยากจะบรรยาย

เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด ทั้งที่โจทย์ของวันนี้เป็นธีมโศกนาฏกรรมรันทดและบรรยากาศสยองขวัญชัด ๆ แล้วทำไมเซี่ยซีเหยาถึงได้เลือกใส่ชุดแต่งงานสีแดงสดเจิดจ้าขนาดนี้

ไม่ใช่แค่เหมียวอันอวิ๋นที่ไม่เข้าใจ ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็ไม่มีใครเข้าใจเลยสักคน ชุดมงคลรื่นเริงแบบนี้จะไปเกี่ยวข้องกับคีย์เวิร์ดของวันนี้ได้อย่างไรกัน?

เซี่ยซีเหยานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก จิตใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ เธอพยายามปรับอารมณ์เพื่อเข้าสู่สภาวะนั้น กู้ซิงอี้เคยสอนเธอไว้ว่า ยามร้องเพลงนี้ สีหน้าต้องดูเคร่งขรึมเย็นเยียบ แววตาต้องเลื่อนลอยไร้ประกาย แต่แฝงความโศกเศร้าอาดูรเอาไว้ลึก ๆ

จริงสิ กู้ซิงอี้ยังบอกอีกว่า ตอนร้องเพลงนี้ ทางที่ดีอย่ากะพริบตาเด็ดขาด!

เซี่ยซีเหยาจำได้ขึ้นใจทั้งหมด แม้ว่ามันจะยากมาก แต่ขอเพียงเป็นสิ่งที่เขาบอก เธอก็จะทำให้ดีที่สุดให้ได้!

บนเวทีด้านหน้า พิธีกรได้ประกาศเชิญผู้เข้าแข่งขันทั้งสองขึ้นสู่เวทีแล้ว เจ้าหน้าที่จึงรีบเข้ามาส่งสัญญาณกระซิบบอกทั้งสองคนด้วยเสียงเบา

เซี่ยซีเหยาปรับอารมณ์ให้มั่นคงก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วก้าวขึ้นสู่เวทีพร้อมกับเหมียวอันอวิ๋นอย่างช้า ๆ ในจังหวะนั้นเอง แสงไฟทั้งหมดบนเวทีก็พลันหรี่มืดลง มีเพียงสปอตไลต์สองลำสาดส่องลงมายังร่างของคนทั้งสอง

"ฮือ~~~"

ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงก็ดังกระหึ่มขึ้นพร้อมเพรียงกันจากใต้เวที ทุกคนต่างเบิกตากว้าง จ้องมองเซี่ยซีเหยาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

บางคนถึงกับขยี้ตาซ้ำ ๆ ด้วยสีหน้าตกตะลึงระคนสงสัย

สิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องอุทานออกมาก็คือการแต่งกายของเซี่ยซีเหยา บนศีรษะสวมรัดเกล้าหงส์พร้อมผ้าคลุมไหล่เมฆา สวมชุดแต่งงานสีแดงสด ท่ามกลางแสงสปอตไลต์ที่สาดส่องลงมา ช่างงดงามหยาดเยิ้มจนมิอาจหาคำใดมาเปรียบเปรย

แต่ว่า! นี่มันขัดแย้งกับธีมของวันนี้อย่างสิ้นเชิงเลยไม่ใช่หรือไง!

กลับเป็นเหมียวอันอวิ๋นเสียอีกที่สวมชุดราตรีสีดำ ขับเน้นให้ดูสง่างามและเคร่งขรึม ซึ่งดูจะเข้ากับคีย์เวิร์ดของวันนี้มากกว่า

พวกเขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเซี่ยซีเหยาถึงได้แต่งตัวแบบนี้

ภายในห้องไลฟ์สด หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ ข้อความคอมเมนต์ก็เริ่มวิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง

"เฮ้ยจริงดิ? ตาฉันฝาดไปเหรอเนี่ย? เซี่ยซีเหยาคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"คิดไม่ออกจริง ๆ โว้ย หรือว่าเซี่ยซีเหยากับกู้ซิงอี้จะยอมแพ้ไปแล้ว? กะจะมาร้องเพลงมาร์ชงานแต่งหรือไงกัน?"

"เหอะ! อู๋ฝานพูดไว้ไม่มีผิดเลย! กู้ซิงอี้มันก็แค่คนชอบเรียกร้องความสนใจ! เห็นไหมล่ะ? แป๊บเดียวก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว!"

"ยังไม่ทันได้แข่งเลยไม่ใช่เหรอ จะรีบออกมาเห่ากันทำไม ไม่แน่ว่าเดี๋ยวอาจมีพลิกล็อกก็ได้นะ?"

"พลิกล็อกเหรอ? ถ้าเรื่องนี้พลิกล็อกได้ ฉันยอมกินอึสิบกิโลเลยเอ้า!"

"มีคนมาเนียนหลอกกินฟรีอีกละ!"

"แต่เซี่ยซีเหยาใส่ชุดแต่งงานแล้วสวยจริง ๆ นะ! เจ้าโจรชั่วกู้ซิงอี้เอ๊ย! ทำจิตใจฉันว้าวุ่นไปหมดแล้ว!"

บนเวที พิธีกรเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ยิงคำถามใส่ทั้งคู่ตามธรรมเนียม แต่ไม่ว่าเธอจะถามอะไร คำตอบเดียวที่ได้จากเซี่ยซีเหยาก็คือ... ความลับ!

เล่นเอาเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ถึงกับจนปัญญา เพราะเธอก็อยากรู้จะแย่ว่าเซี่ยซีเหยากับกู้ซิงอี้ซ่อนอะไรไว้กันแน่!

ด้านล่างตรงที่นั่งผู้ชม แน่นอนว่าอู๋ฝานก็มาถึงตั้งแต่หัววัน ทันทีที่เห็นชุดของเซี่ยซีเหยา เขาก็แทบจะหลุดขำพรืดออกมา

นี่คิดจะปล่อยจอยแล้วงั้นสิ?

ต่อให้ปล่อยจอยก็ไม่รอดอยู่ดี!

แววตาของอู๋ฝานฉายรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาอุตส่าห์เคี่ยวกรำบทเพลงที่มีท่วงทำนองชวนขนลุกและโศกสลดนี้อย่างประณีต เพื่อใช้รับมือกับการแข่งรอบนี้โดยเฉพาะ

การสัมภาษณ์สั้น ๆ ก่อนแข่งบนเวทีสิ้นสุดลง รอบนี้เป็นเหมียวอันอวิ๋นที่ได้ขึ้นร้องก่อน

เฉินเสวี่ยเอ๋อร์กับเซี่ยซีเหยาค้อมศีรษะทักทายผู้ชม แล้วพากันเดินลงจากเวทีไป

ไฟบนเวทีหรี่มืดลงอีกครั้ง ชั่วพริบตาต่อมาเสียงดนตรีก็แว่วขึ้น สปอตไลต์ดวงหนึ่งสาดจับไปที่เหมียวอันอวิ๋นทันที สีหน้าของเธอดูโศกเศร้า มือข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง

เสียงเปียโนอันก้องกังวานดังประสานขึ้นกับเสียงไวโอลินทุ้มต่ำ เมื่อรวมกับอินเนอร์ของเหมียวอันอวิ๋น ผู้ชมก็ถูกดึงเข้าสู่ห้วงอารมณ์ของบทเพลงในชั่วพริบตา

ราวกับว่าพวกเขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่กำลังลุกลามไปทั่วทั้งร่างจริง ๆ

บนจอภาพขนาดใหญ่ปรากฏข้อมูลรายละเอียดของบทเพลงในรอบนี้ขึ้นมาได้จังหวะพอดี

"กลายพันธุ์เป็นมะเร็ง"

วินาทีถัดมา เสียงร้องของเหมียวอันอวิ๋นก็เริ่มขับขานอย่างแผ่วเบา ที่แท้นี่คือบทเพลงที่ถ่ายทอดชีวิตอันแสนรันทดของผู้ป่วยโรคมะเร็ง

วินาทีที่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็ง ความโศกเศร้าเจียนตายนั้นถูกถ่ายทอดผ่านเนื้อเพลงได้อย่างหมดจด เสียงร้องของเหมียวอันอวิ๋นผสานกับการแสดงบนเวที ยิ่งดึงให้ผู้ฟังดำดิ่งลึกซึ้งลงไปอีก

พอเพลงดำเนินมาถึงท่อนกลาง จู่ ๆ ดนตรีก็เปลี่ยนอารมณ์ กลายเป็นท่วงทำนองทุ้มต่ำที่ชวนขนหัวลุก

เนื้อเพลงท่อนนี้สะท้อนภาพหลอนอันน่าสะพรึงที่ผุดขึ้นมาในหัวของผู้ป่วยยามสติแตกได้อย่างพอดิบพอดี

กู้ซิงอี้ที่อยู่ใต้เวทีกำลังตั้งใจฟังอย่างเงียบ ๆ ต้องยอมรับว่าอู๋ฝานมีฝีมืออยู่จริง ๆ ฉายาเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงก่อนหน้านี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แถมเหมียวอันอวิ๋นยังถ่ายทอดสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเพลงนี้ออกมาได้เป็นอย่างดี

ไม่ว่าจะเป็นเนื้อเพลงหรือสีหน้าแววตาของเธอ ล้วนไร้ที่ติ!

แต่แล้วดนตรีก็เปลี่ยนไปอีกรอบ ทำเอาสีหน้าของกู้ซิงอี้เปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันควัน

นี่มัน?

มันจะดูล้ำเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

คนปกติจะฟังเข้าใจไหมยังเป็นปัญหาอยู่เลยเนี่ย!

บนเวที เสียงร้องหายไปในทันใด เหลือเพียงดนตรีสากลที่ดำเนินต่อไปด้วยท่วงทำนองอึดอัดกดดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวอย่างเงียบงัน

ทั้งเพลงไม่มีเนื้อร้องหลงเหลืออยู่อีก มีเพียงเหมียวอันอวิ๋นที่กำลังอินอยู่กับการแสดงบทบาทเท่านั้น

ถึงตอนนี้ บรรดาผู้ชมต่างก็เริ่มขมวดคิ้ว พอไม่มีเนื้อเพลงแล้ว พวกเขาก็ฟังไม่รู้เรื่องขึ้นมากะทันหัน!

ในห้องไลฟ์สดที่เดิมทีเงียบกริบ พอเสียงดนตรีชวนอึดอัดนี้ดังขึ้น คอมเมนต์ก็เริ่มพรั่งพรูเต็มหน้าจอทันที

"อ้าว?... นี่มันอะไรกัน?"

"กำลังร้องอยู่ดี ๆ ทำไมจู่ ๆ กลายเป็นแบบนี้ไปได้? ลำบากอวิ๋นอวิ๋นบ้านเราจริง ๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย?"

"??? พวกบ้านนอกเอ๊ย! แค่นี้ก็ฟังไม่ออกเหรอ? นี่ต่างหากคือจิตวิญญาณของทั้งเพลง! มันแสดงถึงความเจ็บปวด ความน่ากลัว และความกดดันของโรคมะเร็งต่างหาก! อู๋ฝานเจ๋งที่สุด!"

"ขนลุกซู่เลยว่ะ!"

"แต่มันก็เข้าเป้าไม่ใช่เหรอ! อย่างน้อยก็เอาไปเป็นเพลงประกอบหนังผีได้เลยนะ!"

"นี่แหละคือเสน่ห์ของดนตรีตะวันตก! คนไม่มีรสนิยมจะไปฟังเข้าใจได้ยังไง?"

"อ๋อ ใช่ ๆ ๆ! คุณพูดถูกทุกอย่างแหละ ฉันมันคนบ้านนอกเอง ไม่คู่ควรจะฟังหรอก!"

ส่วนอู๋ฝานที่นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน เวลานี้หลับตาลงนานแล้วและกำลังดื่มด่ำไปกับเสียงดนตรี

เขาชอบท่อนนี้เหลือเกิน และรู้สึกว่านี่แหละคือผลงานระดับมาสเตอร์พีซอย่างแท้จริง!

นี่สิถึงจะเรียกว่าศิลปะ!