ตอนที่ 89 ศึกรอบชิงมาถึง

ตอนเซี่ยซีเหยาตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าด้านนอกก็สว่างแล้ว

กู้ซิงอี้ลุกจากเตียงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ในอ้อมอกของเธอจึงเหลือเพียงเสี่ยวไน่ไน่ตัวนุ่มนิ่มอยู่คนเดียว

เธอจำได้แม่นว่าตอนเข้านอนเมื่อคืน ตัวเองนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของกู้ซิงอี้ สงสัยพอเขาลุกไป ถึงได้อุ้มไน่ไน่มาให้เธอกอดแทน

พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แก้มของเซี่ยซีเหยาก็ซับสีเลือดขึ้นมาจาง ๆ แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าคนที่กอดกู้ซิงอี้แน่นไม่ยอมปล่อยเมื่อวานจะเป็นตัวเธอเอง!

เธอไปเอาความใจกล้าขนาดนั้นมาจากไหนกันเนี่ย?

ริมฝีปากของเซี่ยซีเหยายกยิ้มขึ้น ความรู้สึกแบบนี้...ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ!

เธอหอมแก้มนุ่มของไน่ไน่ไปฟอดหนึ่ง ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วค่อย ๆ ย่องออกจากห้องนอนเบา ๆ

ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นกับข้าวหอมกรุ่นก็ลอยเตะจมูกมาจากในครัว เซี่ยซีเหยาสูดจมูกฟุดฟิด... ได้กลิ่นไข่ตุ๋นด้วย!

"ตื่นแล้วเหรอ ไปล้างหน้าล้างตาก่อนสิ เดี๋ยวค่อยปลุกไน่ไน่มากินข้าวนะ"

กู้ซิงอี้กำลังยกกับข้าวออกมาจากครัวพอดี พอเห็นว่าเซี่ยซีเหยาตื่นแล้วจึงเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม

"อื้อ~"

เซี่ยซีเหยาพยักหน้ารับ แววตาเป็นประกาย ความอบอุ่นเรียบง่ายในชีวิตประจำวันแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมใจเหลือเกิน

มื้อเช้าวันนี้มีไข่ตุ๋นของโปรดของเสี่ยวไน่ไน่จริง ๆ ด้วย!

ไน่ไน่ถือช้อนคันเล็กประจำตัวตักกินคำโต ไม่ว่าจะได้กินไข่ตุ๋นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ยังหยีลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวแสนน่ารักได้เสมอ

จนถึงตอนนี้เซี่ยซีเหยายังจำภาพความสุขล้นพ้นของไน่ไน่ ตอนที่ได้กินไข่ตุ๋นฝีมือกู้ซิงอี้ครั้งแรกได้อย่างชัดเจน

พอนึกถึงตรงนี้ เซี่ยซีเหยาก็รู้สึกตื้นตันจนอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

มันเป็นความรู้สึกตื้นตันใจจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอมองกู้ซิงอี้ที่กำลังป้อนข้าวไน่ไน่อย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นพลันเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจอย่างเงียบงัน

หลังมื้ออาหาร

กู้ซิงอี้ล้างจานอยู่ในครัว โดยมีเซี่ยซีเหยาคอยช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้าง ๆ แต่สายตาของเธอกลับเอาแต่มองเขาไม่วางตา

เธอรู้สึกว่าเขายิ่งดูเหมือนพ่อบ้านฟูลไทม์เข้าไปทุกทีแล้ว!

"จริงสิ! รอแป๊บนะ ผมเกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย!"

กู้ซิงอี้เพิ่งเก็บชามและตะเกียบเข้าที่ เงยหน้าขึ้นมาก็สบเข้ากับสายตาเหม่อมองของเซี่ยซีเหยาพอดี เขาจึงโพล่งขึ้นมา

เสียงของกู้ซิงอี้ดึงสติของเซี่ยซีเหยากลับมา เธอเห็นเขาวางตะเกียบในมือ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในห้องนอนเล็กที่ดัดแปลงเป็นห้องทำงาน

พอกู้ซิงอี้เดินกลับออกมา ในมือก็ถือกระดาษโน้ตเพลงไว้สองแผ่น พร้อมรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า

"นี่ไง! ของที่สัญญากับคุณไว้เมื่อคืน!"

เขาเดินมาที่ครัวแล้วยื่นกระดาษโน้ตเพลงให้เซี่ยซีเหยา

"หนังผีเมื่อคืนไม่ได้ดูฟรี ๆ นะ ความทุ่มเทของคุณภรรยาก็ไม่สูญเปล่า เพลงนี้ผมปิ๊งไอเดียขึ้นมาตอนดูหนังเรื่องนั้นพอดีเลย!"

ใบหน้างามของเซี่ยซีเหยาแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง พอเขาพูดแบบนี้ เธอก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนจนได้ เธอรับแผ่นโน้ตเพลงมาแล้วก้มลงมอง แผ่นแรกนั้นเป็นเนื้อร้อง

ชื่อเพลงมีเพียงคำเดียว

"วิวาห์"!

เซี่ยซีเหยาชะงักไป

เธอไม่เข้าใจเลยว่าชื่อเพลงอย่าง 'วิวาห์' จะไปเกี่ยวข้องกับเรื่องราวน่าเวทนาและบรรยากาศสยองขวัญได้อย่างไร

จากนั้นเธอก็ก้มลงอ่านต่อ

"สิบแปดเดือนอ้าย ฤกษ์งามยามดี เกี้ยวข้าวฟ่างแห่ไป~

สวมใส่อาภรณ์แดง หนึ่งคืบหนึ่งแค้น เร่งตัดเย็บไว~"

......

แค่อ่านไปได้เพียงนิดเดียว ขนแขนของเซี่ยซีเหยาก็ลุกชันไปทั่วทั้งตัว

วันที่สิบแปดเดือนอ้าย? ฤกษ์งามยามดีเนี่ยนะ?

วันที่สิบแปดเดือนอ้ายห้ามแต่งงาน คนหัวกั๋วทุกคนต่างรู้ดีว่านั่นเป็นวันเคลื่อนศพและไว้ทุกข์!

แต่ในเนื้อเพลงกลับเขียนว่านี่คือฤกษ์งามยามดี!

เซี่ยซีเหยากลืนน้ำลายลงคอ พลันนึกถึงผีสาวชุดแดงที่เห็นเมื่อคืนขึ้นมา

ถ้าอย่างนั้น นี่ก็คือ...

วิวาห์คนตาย!

เซี่ยซีเหยาอ่านข้ามเนื้อเพลงแล้วกวาดสายตามองแผ่นโน้ต เพียงครู่เดียว ร่างของเธอก็พลันสั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองกู้ซิงอี้

"นี่... ฉันกลัวว่าจะร้องไม่ไหวค่ะ..."

น้ำเสียงฟังดูน่าสงสารแกมตัดพ้อเล็กน้อย

กู้ซิงอี้กระแอมแห้ง ๆ สองทีแล้วรีบปลอบทันที

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เราก็ไม่ต้องร้องเพลงนี้ ไม่เป็นไรเลยครับ"

ในใจของกู้ซิงอี้ตอนนี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเซี่ยซีเหยากับเสี่ยวไน่ไน่อีกแล้ว ต่อให้เป็นการแข่งขันก็ต้องยอมถอยให้ก่อน

พอเห็นกู้ซิงอี้พูดแบบนั้น เซี่ยซีเหยาก็ค่อย ๆ สงบอารมณ์ลงแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ คือฉันแค่แอบกลัวนิดหน่อย... แต่ว่า ถ้ามีคุณอยู่ข้าง ๆ ก็คงดีขึ้นเยอะเลย!"

"เอ่อ..."

กู้ซิงอี้ถึงบางอ้อ ที่แท้เซี่ยซีเหยาไม่ได้ร้องเพลงแนวนี้ไม่ไหว แต่ยังขวัญผวากับหนังผีเมื่อคืนอยู่ ดูท่าเธอจะกลัวหนังผีจริง ๆ แฮะ!

พอคิดถึงตรงนี้ กู้ซิงอี้ก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้ง ทั้งที่เซี่ยซีเหยากลัวขนาดนั้นแท้ ๆ แต่ยังอุตส่าห์ดึงดันลากเขาไปดูด้วยตัวเอง เพียงเพราะอยากให้เขามีแรงบันดาลใจแต่งเพลง

กู้ซิงอี้ลูบศีรษะของเซี่ยซีเหยาเบา ๆ

"งั้นผมจะอยู่เคียงข้างคุณจนแข่งรอบนี้จบเลย!"

"อื้อ..."

เซี่ยซีเหยาก้มหน้าขานรับเสียงเบา ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

อยู่ดี ๆ กู้ซิงอี้ก็พลันฉุกคิดขึ้นมาว่า ผู้หญิงคนนี้แกล้งพูดแบบนี้เพราะแค่อยากให้เขาคอยอยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่านะ!

เที่ยงวันนั้น ครอบครัวก็เก็บกระเป๋าสัมภาระเรียบร้อย หลังติดต่อพี่อวิ๋นกับเถาเล่อเล่อแล้ว จึงออกเดินทางมุ่งหน้าสู่โหมวตูทันที

แต่หลังจากมาถึงโหมวตู กู้ซิงอี้ก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองคิดผิดไปหรือเปล่า เพราะพอเซี่ยซีเหยากลับมาถึงโหมวตู วันหนึ่ง ๆ เขากลับแทบไม่ได้เห็นหน้าเธอเลยสักนิด

นั่นเพราะแต่ละวันเซี่ยซีเหยาแทบจะขลุกตัวอยู่แต่ในห้องอัดเสียงของอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ตลอดทั้งวัน!

ที่เซี่ยซีเหยาเป็นแบบนี้ ก็เพราะพอคิดว่ากู้ซิงอี้ไปท้าดวลกับคนอื่นไว้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากซ้อมเพลงนี้ให้ออกมาดีที่สุด! ดีขึ้นไปอีกขั้น!

เธอไม่อยากให้กู้ซิงอี้ต้องพ่ายแพ้!

กู้ซิงอี้จึงทำได้เพียงนั่งปั่นบทเรื่อง "อี้เหรินจือเซี่ย" ต่อไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว ศึกรอบชิงชนะเลิศนัดแรกของรายการซิงเกอฮุ่ยก็มาถึง

กระแสความร้อนแรงของรอบชิงชนะเลิศคราวนี้พุ่งสูงกว่าที่ผ่านมามากนัก เพราะซิงเกอฮุ่ยรอบนี้ไม่เพียงแต่เปลี่ยนเอากรรมการรุ่นเก๋าชื่อดังเข้ามาถึงสองคน แต่ยังมีศึกดวลเดิมพันระหว่างเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงอย่างอู๋ฝานกับกู้ซิงอี้อีกด้วย

คำว่าประเด็นเดือดจนปรอทแตก ก็คงไม่เกินไปกว่านี้แล้ว!

ถ้าไม่ใช่เพราะกระแสความสนใจอันล้นหลามเหล่านี้ ลำพังแค่โจทย์เพลงของการแข่งขันครั้งนี้ รอบชิงชนะเลิศก็คงส่อแววแป้กสนิทไปแล้ว!

เหรินเชาเองก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเป็นอย่างยิ่ง เขานึกขอบคุณตัวเองที่ยอมทำตามคำแนะนำของอาจารย์ ไม่คิดเลยว่าจะได้ผลลัพธ์สุดเซอร์ไพรส์ จนทำให้อู๋ฝานกับกู้ซิงอี้เปิดศึกชนกันจัง ๆ ได้ขนาดนี้!

ส่วนเรื่องที่ว่าเขาถือหางข้างไหน แน่นอนว่าต้องอยากให้กู้ซิงอี้ชนะอยู่แล้ว แต่ในใจก็แอบเป็นกังวลอยู่บ้าง สาเหตุหลักก็เพราะกู้ซิงอี้ไม่เคยแต่งเพลงแนวนี้มาก่อนเลย

สองทุ่มตรง ยิมเนเซียมโหมวตูก็เปิดให้เข้างาน

ฝูงชนต่อแถวยาวเหยียดเป็นมังกรหลายสาย สีหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง พลางทยอยเดินเข้าไปในยิมเนเซียมอย่างต่อเนื่อง

กู้ซิงอี้เองก็แฝงตัวอยู่ในฝูงชนที่ต่อแถวยาวเหยียดเหล่านั้น เขาก้มหน้า สวมหน้ากากอนามัยไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพราะเห็นว่ามีผู้ชมไม่น้อยถือป้ายไฟเชียร์ที่มีชื่อของเขาอยู่ด้วย!

ครั้งนี้เสี่ยวไน่ไน่ไม่ได้มากับเขาด้วย แต่มีพี่อวิ๋นคอยดูแลอยู่ที่อพาร์ตเมนต์

จนกระทั่งเวลาสามทุ่มครึ่ง ผู้ชมทุกคนก็เข้าสู่ฮอลล์จนครบ

การแข่งขันเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ บนเวทีปรากฏบัลลังก์แห่งแชมป์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ ข้างบัลลังก์มีไมโครโฟนคริสตัลใสเป็นประกายระยิบระยับตั้งเด่นเป็นสง่า

เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ผู้เป็นพิธีกรก้าวขึ้นมาบนพรมแดงกลางเวทีอย่างแช่มช้อย เธอหยิบไมโครโฟนขึ้นมา แล้วทอดสายตามองลงไปยังด้านล่างเวทีด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์

"ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เวทีรอบชิงชนะเลิศของรายการซิงเกอฮุ่ยค่ะ ดิฉันคือผู้ดำเนินรายการ เฉินเสวี่ยเอ๋อร์! หลังจากผ่านการแข่งขันคัดออกอันดุเดือดมาหลายรอบ ในที่สุดวันนี้ ซิงเกอฮุ่ยก็ก้าวเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศนัดแรกแล้วค่ะ"

"ก่อนอื่น ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าแข่งขันของเรา เซี่ยซีเหยา! และเหมียวอันอวิ๋น! ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองท่านได้ผ่านบททดสอบและด่านคัดเลือกมาอย่างทรหด จนกระทั่งได้ก้าวขึ้นมาบนเวทีของแชมป์เปี้ยนแห่งนี้ในที่สุดค่ะ!"

เฉินเสวี่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงดังกังวาน ขณะที่จอยักษ์ด้านหลังเธอก็ฉายภาพถ่ายของเซี่ยซีเหยาและเหมียวอันอวิ๋นขึ้นมาได้ถูกจังหวะ พร้อมทั้งประวัติเพลงที่ทั้งคู่เคยร้องไว้ในการแข่งขันรอบก่อน ๆ

เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อยเพื่อให้เวลาผู้ชมได้มองจอ ก่อนที่เฉินเสวี่ยเอ๋อร์จะพูดต่อ

"แต่การแข่งขันย่อมมีความโหดร้าย แชมป์มีได้เพียงหนึ่งเดียว และบัลลังก์นี้ก็มีที่ให้นั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น! จะเป็นเซี่ยซีเหยาที่คว้าแชมป์ หรือว่าเหมียวอันอวิ๋นที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด ขอให้พวกเรามารอชมพร้อมกันค่ะ! และลำดับถัดไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับคณะกรรมการผู้ทรงเกียรติของเราขึ้นสู่เวทีด้วยค่ะ!"

สิ้นเสียงของเธอ กรรมการทั้งสี่ท่านก็ค่อย ๆ เลื่อนตัวขึ้นมาจากใต้เวทีท่ามกลางแสงไฟสปอตไลต์

กู้ซิงอี้เองก็เงยหน้าขึ้นดูการแนะนำคณะกรรมการบนหน้าจอเช่นกัน

กรรมการสองคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอย่างเกาอวี่กับเซวียเสี่ยวเชียนยังคงอยู่ ส่วนอีกสองคนคือเฉินอี้ซวิ่นกับหลิวรั่วอิ๋ง

ทำเอากู้ซิงอี้อดทึ่งไม่ได้

ซิงเกอฮุ่ยมีเงินแล้วสินะเนี่ย! ขนาดนักร้องรุ่นเก๋าชื่อดังแบบนี้ยังเชิญมาได้! โคตรเจ๋งเลยจริง ๆ!