ตอนที่ 88 หนังผี

"เอ๊ะ? คุณ...คุณรับคำท้าดวลกับอู๋ฝานแล้วเหรอคะ?"

กว่าเซี่ยซีเหยาจะเห็นหัวข้อยอดนิยมบนเวยปั๋วก็ปาเข้าไปช่วงค่ำ ปกติเธอแทบไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย ครั้งนี้ถ้าไม่ได้โทรศัพท์คุยกับพี่อวิ๋น ก็คงยังไม่รู้ว่ามีคนส่งหนังสือท้าดวลให้กู้ซิงอี้เข้าแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเซี่ยซีเหยา กู้ซิงอี้กลับยังคงตอบด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

"ใช่ครับ! อีกฝ่ายบุกมาหยามถึงหน้าประตูบ้านขนาดนี้ ถ้าไม่รับคำท้าก็คงไม่ได้แล้วล่ะมั้ง?"

"แต่...แต่คุณยังแต่งเพลงไม่ออกเลยนะคะ! แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย..."

ต่างจากท่าทีสบายๆ ของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยากลับร้อนรนเป็นที่สุด เธอรู้ดีว่าอู๋ฝานเชี่ยวชาญการแต่งเพลงแนวนี้แค่ไหน ขณะที่เมื่อตอนเที่ยง กู้ซิงอี้ยังนั่งขมวดคิ้วเพราะเรื่องเพลงอยู่เลย

กู้ซิงอี้ที่กำลังเขียนบทเรื่อง "อี้เหรินจือเซี่ย" หยุดมือลง ก่อนจะรีบโบกไม้โบกมือปลอบใจเซี่ยซีเหยา

"ไม่เป็นไรหรอกน่า! คุณไม่เชื่อใจสามีตัวเองคนนี้หรือไงกัน?"

ถึงกู้ซิงอี้จะพูดแบบนั้น แต่เซี่ยซีเหยาก็ยังอดกังวลไม่ได้ ถ้าเป็นการแข่งของตัวเอง เธอคงไม่สนใจผลแพ้ชนะเลยสักนิด

แต่ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตกำลังเป็นกระแสฮือฮา การดวลครั้งนี้จึงส่งผลต่อศักดิ์ศรีหน้าตาของกู้ซิงอี้โดยตรง

เซี่ยซีเหยาเม้มปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาราวกับนึกไอเดียดีๆ ออก

พอกู้ซิงอี้เห็นว่าเซี่ยซีเหยาสงบลงแล้ว เขาก็หันไปเขียนอี้เหรินจือเซี่ยต่อ ความจริงเขาก็แอบหนักใจอยู่เหมือนกัน ว่าจะเอาเพลงอะไรมาใช้คว้าชัยชนะในการแข่งครั้งนี้ดี

จนกระทั่งถึงสามทุ่ม เสี่ยวไน่ไน่ก็ผล็อยหลับไปในที่สุดพร้อมกับนิทานก่อนนอนของกู้ซิงอี้

กู้ซิงอี้เพิ่งจะเอนตัวลงนอน ก็เห็นเซี่ยซีเหยาที่อยู่อีกฝั่งค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง เธอกระดิกนิ้วกวักเรียกเขาทำท่าลับๆ ล่อๆ ราวกับหัวขโมย จากนั้นก็ย่องออกไปนอกห้องนอน

กู้ซิงอี้งงไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาจะลุกวาว หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

หรือว่า?

กู้ซิงอี้ไม่กล้าคิดต่อ แต่สีหน้าดีใจระคนประหลาดใจกลับปิดไว้ไม่มิด เขารีบมุดตัวออกจากผ้าห่มแล้วเขย่งปลายเท้าย่องตามออกไปติดๆ

พอค่อยๆ ดึงประตูปิดลงจนสนิท กู้ซิงอี้ก็เห็นเซี่ยซีเหยานั่งรออยู่บนโซฟาแล้ว เธอกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

กู้ซิงอี้รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปนั่งเบียดข้างเซี่ยซีเหยาตรงโซฟา มองเธอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอื้อมแขนไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้

เซี่ยซีเหยาชะงักไปทันที

เขาจะทำอะไรเนี่ย?

แก้มเนียนซับสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันตา เซี่ยซีเหยาตีมือใหญ่ที่กำลังซุกซนของกู้ซิงอี้พลางทำหน้างอนใส่

"คุณจะทำอะไรคะ!"

กู้ซิงอี้เองก็เหวอไปเหมือนกัน

"กะ...ก็คุณเรียกผมออกมาไม่ใช่เหรอครับ? ละ...แล้วจะให้ทำอะไรได้อีกล่ะ?"

เซี่ยซีเหยาค้อนใส่กู้ซิงอี้วงใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ปัดมือที่ยังโอบเอวเธอออก เธอลดเสียงลงกระซิบว่า

"ที่เรียกออกมาก็เพื่อช่วยคุณหาแรงบันดาลใจต่างหากเล่า! คิดอะไรอยู่เนี่ย!"

"ระ...แรงบันดาลใจ?"

ตอนนี้กู้ซิงอี้อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี ดูเหมือนเขาจะคิดไปไกลฝ่ายเดียวเสียแล้ว! เพราะเขาเห็นเซี่ยซีเหยากำลังค้นหาหนังผีในมือถือ และกำลังเปิดทีวีเพื่อแคสต์ภาพขึ้นจออยู่

ที่แท้ก็ชวนเขามาดูหนังผีด้วยกันเนี่ยนะ... ให้ตายสิ! กู้ซิงอี้พลันรู้สึกห่อเหี่ยวไปทั้งตัว นึกว่าช่วงเวลาหวานชื่นของตัวเองจะมาถึงแล้วซะอีก

เซี่ยซีเหยาหรี่เสียงทีวีให้เบาลง ก่อนจะหันมาเห็นท่าทางหงอยสนิทของกู้ซิงอี้

เธอหลุดขำพรืดออกมา เอื้อมมือไปหยิกเนื้อตรงเอวกู้ซิงอี้เบาๆ ทีหนึ่ง แล้วเอนตัวลงซบในอ้อมอกของเขา

กู้ซิงอี้เกาหัวแกรกๆ แบบนี้... มันก็ดูไม่เลวเหมือนกันแฮะ?

เขาจึงกระชับอ้อมแขนโอบเซี่ยซีเหยาไว้อย่างนั้น แล้วเริ่มดูหนังผีไปด้วยกัน

หนังผีเรื่องนี้ชวนขวัญผวาเอาเรื่อง ดูออกเลยว่าเซี่ยซีเหยาคัดสรรมาเป็นอย่างดี กู้ซิงอี้เป็นพวกใจกล้าเลยไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไร แต่เซี่ยซีเหยานี่สิ พอดูไปได้แค่ครึ่งเรื่อง ทั้งตัวก็แทบจะขดเกร็งเป็นก้อนกลม กอดกู้ซิงอี้แน่นไม่ยอมปล่อย

โดยเฉพาะจังหวะที่ผีสาวชุดแดงในจอโผล่พรวดขึ้นมา พร้อมกับดนตรีสยองขวัญที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาเซี่ยซีเหยาตกใจจนมุดหน้าซุกเข้าอกกู้ซิงอี้ ไม่กล้ามองจออีกเลย

กู้ซิงอี้ลูบหลังเธอเบาๆ พลางเอ่ยปลอบว่า

"ของปลอมทั้งนั้น... หลอกตาทั้งเพแหละ! ถ้าไม่กล้าดูก็ไม่ต้องดูแล้ว ดีไหมครับ?"

แต่เซี่ยซีเหยากลับมุดตัวดุ๊กดิ๊กอยู่ในอ้อมอกของเขา พลางส่ายหน้ารัวๆ น้ำเสียงแทบจะเจือเสียงสะอื้น

"ไม่เอาค่ะ! จะดู! กะ...ก็แค่ท่อนนี้มันน่ากลัว แป๊บเดียวก็หายแล้ว!"

กู้ซิงอี้ยิ้มบางๆ ไม่ได้เกลี้ยกล่อมเธอต่อ แต่หันกลับไปดูทีวี ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มมีไอเดียแวบเข้ามาในหัวจริงๆ แล้ว!

บนหน้าจอทีวี

ผีสาวในชุดสีแดงตนนั้นหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด แสยะยิ้มอย่างน่าเวทนา ก่อนร่างจะพลันเลือนหายไป แล้วตัดกลับมาเป็นภาพใบหน้าของเธอแบบโคลสอัปเต็มจอ

วินาทีถัดมา มีคนนำผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงมาคลุมให้เธอ แต่ใต้ฝ่าเท้ากลับมีรอยเลือดไหลนองเป็นทาง

จังหวะนั้นเซี่ยซีเหยาแอบหรี่ตามองอีกรอบ ร่างทั้งร่างก็พลันอ่อนยวบ ซบพับลงในอ้อมแขนของกู้ซิงอี้อย่างหมดแรง ตัวสั่นเทาไปหมด

ฉากนี้ทำเอาเธอขวัญผวาเข้าให้จริง ๆ!

"กะ...กู้ซิงอี้! คุณได้แรงบันดาลใจหรือยังคะ?"

น้ำเสียงของเธอทั้งแผ่วทั้งสั่นเครือ

กู้ซิงอี้รู้สึกอบอุ่นหัวใจระคนเอ็นดู เขากระชับร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พลางเอื้อมมือไปกดปิดทีวี

ห้องทั้งห้องพลันเงียบสงัดลงทันตา

"คิดออกแล้วครับ! คิดออกแล้ว! ไม่ต้องกลัวนะ ผมปิดทีวีไปแล้ว"

กู้ซิงอี้ลูบหลังเซี่ยซีเหยาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกลัวจะทำให้ภรรยาคนสวยในอ้อมอกตกใจไปมากกว่านี้

"จะ...คิดออกจริง ๆ เหรอคะ? อย่ามาหลอกกันนะ!"

กู้ซิงอี้ยิ้ม พลางลูบเรือนผมที่ยุ่งเหยิงของเซี่ยซีเหยาเบา ๆ

"จริงสิครับ! ถ้าหลอกคุณให้เป็นหมาเลยเอ้า!"

เซี่ยซีเหยาถึงยอมเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาทรงผลซิ่งมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอคล้ายม่านหมอก เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวไม่น้อย เธอช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของกู้ซิงอี้ตรงหน้า แล้วเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง

"จริงเหรอคะ?"

กู้ซิงอี้พยักหน้า พลางมองริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อที่อยู่ใกล้แค่คืบ แต่ในใจกลับไม่มีความคิดอกุศลผุดขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

"จริงสิครับ! พรุ่งนี้เช้าท่านภรรยาจะได้เห็นเพลงใหม่ฉบับสมบูรณ์แน่นอน! มีครบทั้งบรรยากาศหลอน ๆ และกลิ่นอายความเศร้าเลยล่ะ!"

"อื้อ..."

เมื่อเห็นแววตาอ่อนโยนแต่มั่นคงของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาถึงยอมเชื่อ เธอส่งเสียงอืมในลำคอเบา ๆ แล้วซุกหน้าเข้ากับอกเขาอีกรอบ ก่อนจะค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเขา

"..."

กู้ซิงอี้ก้มมองคราบน้ำตาเปียกชื้นบนอกเสื้อตัวเองแล้วได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ผู้หญิงคนนี้นับวันยิ่งเหมือนเด็กเข้าไปทุกที!

"เอาละ ๆ รีบนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดนอนก่อนนะ"

กู้ซิงอี้ขยี้ผมเซี่ยซีเหยาอีกรอบ คราวนี้น้ำเสียงเจือความอ่อนใจอยู่บ้าง

พอได้ยินว่ากู้ซิงอี้จะลุกไป เซี่ยซีเหยาก็รีบขยับเข้ามาแนบชิดทันที สองแขนกอดรัดท่อนแขนของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"มะ...ไม่เอานะ!"

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล หวาดกลัว และเขินอายปะปนกัน ทำเอากู้ซิงอี้ถึงกับอึ้งไปเลย

แต่ทั้งหมดนี้ยังไม่ชวนใจสั่นเท่าสัมผัสนุ่มหยุ่นที่แนบชิดอยู่กับท่อนแขน จนทำเอาหัวใจของกู้ซิงอี้เต้นผิดจังหวะไปทีหนึ่ง

กู้ซิงอี้กระแอมแก้เก้อเบา ๆ ก่อนหน้านี้ตอนที่เธออยู่ในอ้อมอก เขาไม่ได้คิดอะไรเลย ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะสัมผัสได้ชัดเจนขนาดนี้ บอกได้คำเดียวเลยว่า ไน่ไน่ช่างมีบุญจริง ๆ!

"ต...แต่ผมต้องไปเปลี่ยนชุดนอนนะ! แป๊บเดียวเสร็จครับ!"

ก่อนหน้านี้ตอนที่เซี่ยซีเหยายังไม่ไปโหมวตู ทั้งสองคนรู้กันโดยไม่ต้องพูดว่าต่างคนต่างต้องแยกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำคนเดียว พอกลับมารอบนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่

ใบหน้าของเซี่ยซีเหยายิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ พลางช้อนตามองกู้ซิงอี้อย่างดื้อดึง

ก็ได้!

กู้ซิงอี้อ้าปากคล้ายจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป แล้วพาเซี่ยซีเหยากลับเข้าไปในห้องนอน

คราวนี้ กู้ซิงอี้เปลี่ยนชุดนอนในห้องนอน ท่ามกลางบรรยากาศสลัวยามค่ำคืน เขาเห็นดวงตาของเซี่ยซีเหยาเป็นประกายสุกใส

ค่ำคืนนี้ กู้ซิงอี้นอนกอดเซี่ยซีเหยาจนผล็อยหลับไป

ทั้งสองคนหลับฝันดีอย่างมีความสุข!