ตอนที่ 52 สายลมพัดหวน

เสียงดนตรีดังขึ้น ราวกับสายลมอุ่นพัดโอบล้อมโสตประสาทของผู้ชมอย่างแผ่วเบา ทั่วทั้งฮอลล์พลันเงียบสงัดลงโดยไม่รู้ตัว ทุกคนต่างอ้าปากค้างน้อย ๆ และตั้งใจเงี่ยหูฟัง

จังหวะนั้นเอง บนจอภาพขนาดยักษ์ก็ปรากฏชื่อเพลงขึ้นมา

"สายลมพัดหวน"

ชื่อเพลงดูเรียบง่าย แต่ชื่อผู้แต่งคำร้องและทำนองที่อยู่ถัดลงมา กลับตรึงสายตาของทุกคนให้ชะงักงัน

ซิงเหยา!

นักร้องหน้าไม่คุ้นคนนี้ ถึงกับดึงตัวซิงเหยาผู้ลึกลับมาแต่งเพลงให้เชียวหรือ!

ทุกคนพร้อมใจกันเงี่ยหูฟังโดยไม่ได้นัดหมาย ตอนนี้แทบจะอดใจรอฟังเพลงใหม่ของซิงเหยาไม่ไหวแล้ว

หลิวเชี่ยนที่อยู่หลังเวทีอ้าปากค้างไปตั้งนานแล้ว หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าสองมือของเธอกำลังสั่นไม่หยุด

ดนตรีอินโทรแสนเรียบง่ายแต่สะกดหูคนฟังได้อย่างอยู่หมัด ก่อนที่เสียงร้องของเซี่ยซีเหยาจะกังวานตามมา

"เดินพลางหยุดพลางตลอดเส้นทาง ตามรอยเท้าที่เคยล่องลอยในวัยเยาว์

ชั่วพริบตาก่อนก้าวพ้นสถานี กลับเกิดลังเลขึ้นมา

อดขำไม่ได้ที่ใจประหม่ายามใกล้ถึงบ้าน ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เลย

แต่ท้องฟ้าของเจียงเฉิงยังคงอบอุ่นเช่นเคย สายลมพัดหวนพาเรื่องราวในอดีตคืนมา"

สายลมพัดหวน! ความทรงจำหวนคืน!!!

ทั่วทั้งงานเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนเคลิบเคลิ้มไปตามเสียงเพลง ราวกับมองเห็นรอยย่ำในวัยเยาว์ของตนเองในอดีตที่ไม่เคยหยุดพัก

พอผ่านชีวิตมาครึ่งค่อนแล้วได้เห็นบ้านเกิดอันคุ้นเคยอีกครั้ง ความรู้สึกประหม่าที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกก็ทำให้หัวใจเต้นรัวด้วยความตื้นตัน

เวลานี้เซี่ยซีเหยาอินไปกับอารมณ์เพลงอย่างสมบูรณ์ เธอซ้อมเพลงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่มีเพียงครั้งนี้ที่ทุ่มเททั้งหัวใจ ถ่ายทอดความรู้สึกลึกซึ้งออกมาจนหมดสิ้น แววตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับขณะทอดมองลงไปใต้เวที

ตรงนั้นมีคนสำคัญที่สุดในชีวิตสองคนของเธอ... พวกเขาอยู่ที่นั่น!

"กาลก่อนยามแรกพานพบโลกกว้าง อาลัยอาวรณ์เหลือคณานับ ขอบฟ้าแสนไกลดูราวอยู่ตรงหน้า

ยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อก้าวเดินไปสักครา

บัดนี้ข้ามผ่านโลกกว้าง ยังคงอาลัยอาวรณ์เหลือคณานับ พลิกผ่านใบหน้าหลากมุมตามกาลเวลา

ไม่ทันได้ตั้งตัว รอยยิ้มของเธอก็พลันแทรกเข้ามาในสายตา!"

เพลงระดับเทพอีกเพลงแล้ว!

ไม่ว่าจะเป็นคนดูในงานหรือคนที่ดูไลฟ์สด ต่างถูกเพลงนี้สะกดอารมณ์ไปจนหมดสิ้น ในหัวราวกับมีภาพสไลด์ฉายขึ้นมาไม่หยุด ทุกคนต่างนึกย้อนไปถึงใบหน้าทั้งที่คุ้นเคยและห่างเหินมากมายในอดีต ก่อนที่ภาพสุดท้ายจะหยุดลงตรงรอยยิ้มของใครคนหนึ่ง

คนที่ยากจะลืมเลือนที่สุดในวัยเยาว์!

ที่แท้นี่ก็คือสายลมพัดหวน! สายลมที่พัดพาเอาความรู้สึกก้นบึ้งหัวใจที่เรียกว่า 'วัยเยาว์' ให้หวนคืนกลับมา!

ซิงเหยา! เจ้าหมอนี่ แอบมากระตุกหัวใจพวกเขาอีกแล้ว!

เสียงเพลงยังคงดำเนินต่อไป ผู้คนต่างจมดิ่งอยู่ในภวังค์เคลิ้มฝัน

"ฉันเคยถลำลึกในโลกกว้างใหญ่จนยากจะถอนตัว เคยลุ่มหลงในถ้อยคำเพ้อฝันของมัน

ไม่แยกแยะจริงเท็จ ไม่ดิ้นรนขัดขืน ไม่หวั่นเกรงคำเย้ยหยัน!

ฉันเคยเปลี่ยนวัยเยาว์อันพลุ่งพล่านให้กลายเป็นเธอ เคยดีดคอร์ดเพลงแห่งคิมหันต์ด้วยปลายนิ้ว

ยามหัวใจหวั่นไหวก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาเถิด~

ก้าวเดินย้อนแสงตะวัน ปล่อยให้ลมฝนกระหน่ำซัด!"

ภายในสนามกีฬาขนาดใหญ่เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ทุกคนต่างดำดิ่งสู่วังวนแห่งความทรงจำไปตามเสียงเพลง

หลิวเชี่ยนที่อยู่หลังเวทีทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกไม่หยุด เธอไม่เหลือความกล้าที่จะขึ้นไปร้องเพลงอีกต่อไปแล้ว

การปรากฏตัวอันเจิดจรัส ทักษะการร้องอันไร้ที่ติ ประกอบกับบทเพลงระดับมาสเตอร์พีซของเซี่ยซีเหยา ได้ฉีกทึ้งความกล้าของเธอจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

พี่หยวนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากหลิวเชี่ยนมีแววตาสับสนงุนงง

ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นเจ้าพ่อแห่งวงการเพลง?

เพลงที่อู๋ฝานแต่งให้หลิวเชี่ยนเธอเคยฟังมาแล้ว แต่พอได้ยินเพลงนี้ของซิงเหยา เธอกลับรู้สึกว่าเพลงนั้นเทียบชั้นไม่ติด แม้แต่จะถือรองเท้าให้ยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

พี่หยวนยิ้มเจื่อน ฝีมือสู้ไม่ได้ สุดท้ายก็คือสู้ไม่ได้จริง ๆ

เมื่อก่อนก็โดนกดจนมิด พอคราวนี้อีกฝ่ายกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ ก็ยังคงถูกกดทับจนโงหัวไม่ขึ้นเหมือนเดิม

ไม่ใช่แค่หลังเวทีเท่านั้น แม้แต่เหล่าเมนเทอร์บนที่นั่งกรรมการก็ยังถูกเพลงนี้สะกดอารมณ์ไปตาม ๆ กัน

ในฐานะเมนเทอร์และนักร้องรุ่นเก๋า ตอนนี้พวกเขากลับรู้สึกอิจฉาเซี่ยซีเหยาขึ้นมาลึก ๆ

ถ้าตอนนั้นมีบทเพลงแบบนี้คอยปูทางให้ พวกเขาอาจจะก้าวขึ้นสู่ระดับราชาและราชินีเพลงได้ตั้งนานแล้ว!

แต่น่าเสียดาย... โลกใบนี้ไม่มีซิงเหยาคนที่สอง!

ท่วงทำนองแห่งวัยเยาว์ยังคงบรรเลงต่อไป เซี่ยซีเหยาในชุดกระโปรงยาวพลิ้วไหวก้าวย่างอย่างแผ่วเบา เพียงขยับไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็ดูราวกับผีเสื้อสยายปีก วาดภาพเส้นทางแห่งวัยเยาว์ของทุกคนขึ้นมาอีกครั้ง

"เส้นทางสายสั้น ๆ ที่เดินไปหยุดไป เริ่มทิ้งระยะห่างไกลขึ้นทุกที

ไม่รู้สิ่งที่สัมผัสอยู่นี้คือเรื่องราวหรือห้วงอารมณ์

บางทีสิ่งที่เฝ้ารอ อาจเป็นเพียงการต่อกรกับกาลเวลา

ได้พบเธออีกครั้ง ท่ามกลางแสงเช้าอันเย็นเยียบ รอยยิ้มยังคงหวานจับใจ"

ทั้งที่ดูเหมือนกำลังบอกเล่าเรื่องราวเล็กน้อยไม่สลักสำคัญ แต่พอมองย้อนกลับไป ตรงนั้นก็ยังคงเป็นเธอเสมอ

ในใจของคนฟังกลับเอ่อล้นไปด้วยความเสียดายไม่รู้จบ พวกเขาก็อยากออกเดินทางไปครึ่งค่อนชีวิต แล้วหวนกลับมาโดยที่หัวใจดวงเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเช่นกัน

แต่ความเสียดายก็คือความเสียดาย ทุกคนคล้ายมองเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มจาง ๆ ในแสงเช้าอันเย็นเยียบนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา

ในห้องไลฟ์สดตอนนั้น ไม่รู้ว่าใครพิมพ์คอมเมนต์ประโยคหนึ่งขึ้นมา

"ฉันก็ว่าทำไมถึงคลาดกัน ที่แท้ลมมันพัดนี่เอง"

คอมเมนต์ที่เดิมเงียบสนิทพลันระเบิดขึ้นทันที ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างน้ำตาคลอเบ้า พิมพ์ตามกันมารัว ๆ

ชาวเน็ตทุกคนในตอนนี้ต่างจิตใจพังทลายลงทันที หลังจากได้ฟังเพลงนี้ ในใจพวกเขามีแต่ความเสียดายในช่วงวัยเยาว์

พวกเขาน้ำตาไหล พลางพิมพ์คอมเมนต์เล่าเรื่องราววัยเยาว์ของตัวเอง

จนสุดท้าย ทุกข้อความก็กลายเป็นประโยคเดียวกัน

ฉันก็ว่าทำไมถึงคลาดกัน ที่แท้ลมมันพัดนี่เอง ความรักลอยมากับสายลม พอสายลมสงบลง แต่ใจกลับไม่อาจสงบได้เลย!

ในตอนนั้นเอง เสียงร้องของเซี่ยซีเหยาก็ค่อย ๆ ดำเนินมาถึงช่วงท้าย น้ำเสียงนุ่มลึกราวสุราเลิศรสของเธอคล้ายกำลังปลอบประโลมความรู้สึกของทุกคน ทั้งยังเหมือนกำลังมอบคำตอบหนึ่งให้กับวัยเยาว์

"ลมยามเย็นพัดพาผมขาวข้างขมับเธอ ปลอบประโลมรอยแผลที่ความทรงจำทิ้งไว้

ในดวงตาของเธอ ผสมผสานทั้งความสว่างและความมืดมน แต่รอยยิ้มยังคงผลิบานดั่งบุปผา

แสงสนธยาบดบังย่างก้าวที่โซเซ ก้าวเข้าไปในภาพวาดที่ซ่อนไว้ข้างหัวเตียง

เธอในภาพวาดนั้น ก้มหน้าเอ่ยคำพูด~"

ช่วงท้ายของบทเพลง

คล้ายกำลังให้คำตอบแก่ตัวเอง ทุกคนเพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนานแห่งวัยเยาว์ ตื่นมาชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป ส่วนความทรงจำเหล่านั้น ก็เป็นเพียงความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาเมื่อได้สัมผัสกับภาพความหลัง

แม้ความทรงจำจะเต็มไปด้วยความเสียดาย แต่ถ้าวัยเยาว์ไม่มีเรื่องให้เสียดายเลย จะนับเป็นวัยเยาว์ได้อย่างไรกัน

วัยเยาว์ควรเจิดจ้าและโลดโผน แม้ยามหวนนึกถึงจะมีความเสียดายอยู่บ้าง แต่มันก็ชวนให้คิดถึงไม่รู้จบ

ปังระเบิดแล้ว! ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ยอดเข้าชมหลังบ้านพุ่งทะยานขึ้นแบบถล่มทลาย แซงหน้าเรตติงปีก่อน ๆ ไปไกลลิบ

ผู้กำกับเหรินเชาปาดน้ำตาที่หางตา เขาก็อินไปกับเพลงนี้เหมือนกัน ก็ใครบ้างล่ะจะไม่เคยผ่านวัยเยาว์

แต่ตอนนี้เขาทั้งอยากจะดีใจ และอยากจะตะโกนกู่ก้องออกมาสุดเสียง

อารมณ์ที่เหวี่ยงขึ้นลงเหมือนนั่งรถไฟเหาะทำเอาหัวใจเขาเต้นรัวเร็ว จนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแห้งออกมา

นี่น่ะหรือคือซิงเหยา!

ทำเอาคนเขาร้องไห้และหัวเราะได้ในเวลาเดียวกัน คนคนนี้เป็นเทพเซียนมาจากไหนกันแน่ ถึงได้มีเสน่ห์ดึงดูดใจมหาศาลขนาดนี้!

ตอนที่เซี่ยซีเหยามาใหม่ ๆ เหรินเชายังมองข้ามเธออยู่บ้าง คนที่ไม่มีอะไรสักอย่าง ถ้าไม่ใช่อินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ยืนกราน เขาก็คงอยากเตะเซี่ยซีเหยาออกจากรายการไปแล้ว

คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะพลิกผันรวดเร็วปานนี้ ตอนนี้เขาแทบอยากจะยกเซี่ยซีเหยาขึ้นหิ้งบูชาเสียด้วยซ้ำ

เพลงดี! คนเลิศ! มีครบทุกอย่างที่ต้องการ!

เหรินเชาไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อยกับการเปลี่ยนท่าทีของตัวเอง ทำมาหากินน่ะ ไม่น่าอายหรอก!

เสียงร้องเพลงบนเวทียังคงดังกังวาน เหรินเชาสลัดความคิดฟุ้งซ่านในใจทิ้งไป แล้วตั้งใจฟังต่อ

"ฉันยังคงทอดถอนใจในความกว้างใหญ่ของโลก ทั้งยังลุ่มหลงในคำหวานวัยเยาว์

ไม่เหลือจริงหรือเท็จ ไม่คิดดิ้นรน และไม่คิดว่าเป็นเรื่องขบขัน!

ในที่สุดฉันก็คืนวัยเยาว์ให้แก่เธอ พร้อมกับฤดูร้อนอันอบอวลที่ปลายนิ้วดีดบรรเลง

สิ่งที่ใจหวั่นไหว ก็ปล่อยให้ลอยไปตามสายลมเถอะ~

ในนามแห่งรัก เธอยังยินดีอยู่หรือไม่?"

เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มให้กันอย่างรู้ความหมาย

สายลมหยุดนิ่ง ความทรงจำลอยลับไปกับสายลม ท่วงทำนองแห่งวัยเยาว์สิ้นสุดลง ฤดูร้อนอันอบอวลยังคงอยู่เช่นเดิม

แม้วัยเยาว์จะไม่อาจสงบลงได้เพียงใด ในท้ายที่สุดก็ต้องปิดฉากลง