ตอนที่ 53 พบกัน

เมื่อเสียงดนตรีจบลง แสงไฟก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

เซี่ยซีเหยาค่อยๆ ดึงสติตัวเองกลับมาจากห้วงอารมณ์ของบทเพลง แล้วมองลงไปยังด้านล่างเวทีด้วยความประหม่า

ความเงียบสงัดเบื้องล่างทำให้เธอเริ่มทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

กู้ซิงอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นท่าทางประหม่าของเซี่ยซีเหยาก็หลุดขำออกมา เธอร้องได้ดีมาก ยอดเยี่ยมไม่แพ้ต้นฉบับในโลกเดิมที่เขาเคยได้ยินเลยทีเดียว

เสี่ยวไน่ไน่มองบรรดาคุณลุงคุณป้าคุณน้าคุณอารอบตัวตาแป๋ว ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้น้ำตาคลอเบ้ากันหมด

ทั้งที่หม่ามี้ร้องเพลงเพราะมากแท้ๆ

เด็กน้อยไร้เดียงสายังไม่เข้าใจหรอกว่า คนพวกนั้นกำลังจมดิ่งและหวนรำลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้นไป

แต่นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเสี่ยวไน่ไน่เลย หนูน้อยยื่นมือน้อยๆ ออกไป แล้วพยายามปรบมือให้หม่ามี้ของตัวเองสุดแรงเกิด

วินาทีถัดมา ราวกับเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่

เสียงปรบมือดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนไปทั่วทั้งฮอลล์ ทุกคนต่างน้ำตาคลอเบ้า พากันส่งเสียงเชียร์และส่งกำลังใจให้เซี่ยซีเหยาบนเวทีอย่างล้นหลาม

ในห้องไลฟ์สดของรายการซิงเกอฮุ่ย ข้อความคอมเมนต์ยิ่งทะลักเข้ามาไม่ขาดสายราวกับเขื่อนแตก

"ผลงานจากซิงเหยาการันตีคุณภาพจริงๆ! ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยสักครั้ง! โคตรสุดยอด!"

"กูร้องไห้จนหมดสภาพแล้วเนี่ย! นี่มันใช่แค่ลมพัดที่ไหน นี่มันพายุทอร์นาโดชัดๆ ซัดเอาความทรงจำที่กูฝังไว้ก้นบึ้งหัวใจหลายปีปลิวกระจายออกมาหมดเลย!"

"แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันนะว่าเซี่ยซีเหยาถ่ายทอดอารมณ์เพลงนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบมาก! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันขอสมัครเป็นแฟนคลับเธอเลย!"

"ฮือๆๆๆ! เพลงเพราะ คนก็สวย! โดนตกเข้าเต็มเปาเลยกู!"

"พวกมึง! กูเพิ่งก้าวสู่วัยทำงาน! ตอนนี้อยากวู่วามสักครั้งว่ะ! อยากกลับไปหาเธอ! กูไม่อยากให้ช่วงวัยเยาว์ต้องมีเรื่องเสียดาย!"

"เมนต์บน! กูสนับสนุนมึงนะ! สู้ๆ!"

"ฉันโชคดีกว่าหน่อย! ภรรยาฉันคือเพื่อนสมัยเด็ก! ถึงตอนวัยรุ่นจะไม่มีเรื่องติดค้างในใจ แต่ก็ยังอินกับเพลงนี้จนน้ำตาซึมอยู่ดี!"

"เซี่ยซีเหยา? ซิงเหยา? สองคนนี้คงไม่มีเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรกันใช่ไหมเนี่ย?"

"เมนต์บนกล้าดียังไงมาทำร้ายจิตใจฉัน! ฮือๆๆๆ! ซิงเหยาเป็นของฉันนะ! ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้เขามาตั้งแต่เพลงแรกแล้ว!"

บทเพลงสายลมพัดหวนเพียงเพลงเดียว ก็สะกดทุกคนจนยอมสยบอย่างราบคาบ ในเวลานี้ไม่มีใครจำได้อีกแล้วว่า ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครเชื่อน้ำมือเซี่ยซีเหยาเลยสักคน

ตอนแรกนึกว่าจะมาเป็นแค่ตัวประกอบให้ครบจำนวน ที่ไหนได้ เปิดเกมมาก็ทิ้งไพ่ตายตู้มเดียวล้างกระดาน

ดั่งเช่นที่เนื้อเพลงขับขานเอาไว้... ไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ก็พุ่งทะลวงเข้าสู่หัวใจของผู้คนอย่างจัง

เรื่องนี้ทำให้คนที่รอคิวขึ้นแสดงต่อจากเธอต้องแบกรับความกดดันหนักอึ้งราวกับภูเขาถล่มทับ

เธอเปิดฉากมาก็ลงไพ่เด็ดขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วพวกเราที่เหลือจะไปเล่นต่อยังไงไหว?

เซี่ยซีเหยาบนเวทีก้มโค้งขอบคุณผู้ชมด้านล่าง จากนั้นก็เหลือบมองกู้ซิงอี้กับเสี่ยวไน่ไน่ด้วยสายตาแสนอาลัยอาวรณ์รอบหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปหลังเวที

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป ผู้แสดงคนถัดไปคือหลิวเชี่ยน

หลิวเชี่ยนลุกขึ้นมาจากพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบ ยามมองเซี่ยซีเหยาที่เดินสวนไหล่ผ่านไป ในใจของเธอกลับผุดความรู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินขึ้นมาบนเวทีได้อย่างไร กระทั่งเสียงดนตรีดังขึ้น เธอยังคงยืนเหม่อลอยไปชั่วขณะถึงค่อยได้สติกลับมา

แต่น่าเสียดายที่ยังคงช้าไปครึ่งจังหวะ เริ่มต้นมาก็เสียฤกษ์เข้าให้แล้ว

ผู้ชมด้านล่างส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาพร้อมกัน ยิ่งทำให้เธอตื่นตระหนกจนร้องคีย์เพี้ยนไปอย่างช่วยไม่ได้

เธอฝืนร้องจนจบเพลงด้วยสภาพมึนงง เสียงปรบมือที่ดังขึ้นประปรายแผ่วเบาใต้เวทีทำให้เธอแทบอยากจะเอามือปิดหน้าวิ่งหนีไปให้พ้นๆ

เหรินเชา ผู้กำกับหลังเวทีมองยอดผู้ชมสดแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ ยัยหลิวเชี่ยนกำลังทำบ้าอะไรอยู่? ทักษะการร้องเพลงของเธอเขารู้ดี เมื่อก่อนก็ดีมาตลอดแท้ๆ วันนี้ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

แต่เหรินเชากลัดกลุ้มอยู่เพียงครู่เดียว ก็ไม่ได้คิดอะไรต่ออีก

ยังไงเธอก็แพ้แน่นอนอยู่แล้ว มีอะไรให้ต้องคิดมากกัน ขอแค่วันนี้เรตติ้งถล่มทลายก็พอแล้ว

ผลคะแนนโหวตสุดท้ายไม่ต้องสงสัยเลย ชนะขาดลอย 5 ต่อ 0 เสียง ถล่มทลายอย่างราบคาบ

ข้อความของเซี่ยซีเหยาส่งเข้ามาในเวลานี้พอดี เธอนัดหมายกู้ซิงอี้ให้ไปพบกันที่ทางออกหลังเวที

พอกู้ซิงอี้เห็นดังนั้น เขาก็ไม่ได้สนใจการแข่งขันที่เหลืออีกต่อไป ได้แต่อุ้มเสี่ยวไน่ไน่ออกจากฮอลล์ไปก่อนเวลา

ทันทีที่เซี่ยซีเหยามาถึงหลังเวที ก็ได้รับการสวมกอดชุดใหญ่จากเถาเล่อเล่อ

ขอบตาของเถาเล่อเล่อแดงก่ำ หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่เต็มเบ้าตา

พี่อวิ๋นที่อยู่ด้านหลังเธอก็เช่นกัน ขอบตาแดงระเรื่อขณะมองดูเซี่ยซีเหยา ทั้งสองคนต่างส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

ผ่านพ้นไปเนิ่นนานขนาดนี้ พอได้เห็นเซี่ยซีเหยากลับมายืนเปล่งประกายเจิดจรัสบนเวทีอีกครั้ง ในใจของพวกเธอก็ตื้นตันจนยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

"เอาล่ะ ไม่ร้องนะ ต่อไปทุกอย่างจะดียิ่งขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนจ้ะ!"

เซี่ยซีเหยากุมมือของเถาเล่อเล่อไว้ แล้วเอ่ยปลอบอย่างจริงจัง

เถาเล่อเล่อขานรับเสียงหนักแน่น ในที่สุดก็เปลี่ยนจากน้ำตาเป็นรอยยิ้ม วันนี้พี่ซีเหยากดหลิวเชี่ยนจนจมดิน เธอควรจะดีใจถึงจะถูกสิ!

"พวกเราไปกันเถอะ กู้ซิงอี้กำลังรอฉันอยู่ที่ประตูแน่ะ!"

เซี่ยซีเหยาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป เธอแทบรอไปเจอพวกเขาไม่ไหว อยากจะอุ้มไน่ไน่เข้ามากอดให้ชื่นใจเต็มที

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องห่างจากเจ้าตัวเล็กนานขนาดนี้ ไม่ใช่แค่ลูกที่คิดถึงเธอ แต่เธอก็คิดถึงเสี่ยวไน่ไน่สุดหัวใจเหมือนกัน

"อ๊ะ! กู้ซิงอี้มาด้วยเหรอคะเนี่ย!"

เถาเล่อเล่อตาโตด้วยความตกใจ ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำหน้าหรือวางตัวยังไงตอนเจอหน้ากู้ซิงอี้

เมื่อก่อนเกลียดเขาแทบตาย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเขาก็ดีเหมือนกัน ชวนให้สับสนตัวเองจริง ๆ

เซี่ยซีเหยาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้คิดฟุ้งซ่าน คว้ามือเธอแล้วสาวเท้าก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังทางออกทันที

ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว แสงไฟริมสองข้างทางสว่างไสวขึ้นมาพักใหญ่

ทันทีที่เซี่ยซีเหยาเดินพ้นประตูมา ก็มองเห็นกู้ซิงอี้ที่อุ้มไน่ไน่ยืนเด่นอยู่ใต้เสาไฟริมถนนแต่ไกล

สองพ่อลูกกำลังชะเง้อคอมองมาทางนี้ แสงไฟสีส้มอบอุ่นทอดเงาของทั้งคู่ยาวออกไป ในใจของเซี่ยซีเหยาพลันเอ่อล้นไปด้วยความสุข เป็นความสุขที่ได้เห็นสามีพาลูกมายืนรอรับภรรยากลับบ้านใต้แสงไฟ

เรียบง่าย ธรรมดา แต่อบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

กู้ซิงอี้สังเกตเห็นเซี่ยซีเหยาทันทีที่เธอเดินออกมา คืนนี้เธอสวยมาก แต่ความงามในตอนนี้กลับแตกต่างจากบนเวทีลิบลับ เธอที่อยู่บนเวทีราวกับนางฟ้าจุติลงมายังโลกมนุษย์ งดงามเจิดจรัสจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

แต่ในยามนี้ เธอกลับเปรียบเสมือนสายลมสดชื่นในฤดูร้อน ชวนให้อบอุ่น เป็นกันเอง และเป็นธรรมชาติเสียจนเขาอยากจะขยับเข้าไปใกล้ชิด

"หม่ามี้!"

เสี่ยวไน่ไน่ดิ้นลงจากอ้อมแขนของกู้ซิงอี้อย่างใจร้อน ซอยขาสั้นป้อมวิ่งเตาะแตะตรงรี่เข้าไปหาเซี่ยซีเหยา

"จ๋า!"

เซี่ยซีเหยารีบย่อตัวลงพลางแย้มยิ้มสดใส อ้าแขนรวบตัวไน่ไน่ที่โถมเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

กู้ซิงอี้เดินตามมาสมทบ เขาส่งยิ้มทักทายเถาเล่อเล่อและพี่อวิ๋น

พี่อวิ๋นพยักหน้ารับอย่างสุขุม หากแต่ในแววตากลับแฝงประกายความซาบซึ้งใจเอาไว้จาง ๆ

เถาเล่อเล่อหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ เช่นกัน ตั้งแต่รู้ว่ากู้ซิงอี้คือซิงเหยา ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ไม่ได้แย่อีกต่อไปแล้ว

ในเมื่อคนที่แต่งเพลง "มีเธอชั่วชีวิต" และ "ขอเพียงธรรมดา" ออกมาได้ จะเป็นคนจิตใจเลวร้ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน

เซี่ยซีเหยาอุ้มไน่ไน่ลุกขึ้นยืน เจ้าตัวเล็กซุกหน้าถูไถกับอกของเธอ ไม่ยอมเงยหน้ากลมป้อมขึ้นมาเลย

กู้ซิงอี้ยิ้มน้อย ๆ พลางหันไปมองเซี่ยซีเหยา

"เป็นไงบ้างครับ เซอร์ไพรส์นี้พอใช้ได้ไหม"

พวงแก้มของเซี่ยซีเหยาซับสีเลือดฝาดขึ้นมาจาง ๆ แต่เธอยังคงสบตากู้ซิงอี้ตรง ๆ ดวงตารูปผลซิ่งโค้งลงเป็นรอยยิ้ม

"ค่ะ!"

เซี่ยซีเหยาตอบรับเสียงแผ่ว ก่อนจะก้มหน้าลงมองไน่ไน่ในอ้อมกอดแล้วย้ำอีกครั้ง

"เซอร์ไพรส์มากเลยค่ะ!"

"งั้นพวกเราไปหาอะไรกินกันดีไหมครับ ผมกับไน่ไน่ยังไม่ได้กินมื้อเย็นกันเลยนะ! ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ท้องน้อย ๆ ของไน่ไน่ร้องจ๊อก ๆ ตั้งนานแล้วล่ะ!"

พอได้ยินกู้ซิงอี้พูดแบบนั้น พี่อวิ๋นก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า

"กลับอพาร์ตเมนต์เถอะค่ะ ที่นั่นยังมีวัตถุดิบอยู่ กินอาหารทำเองที่บ้านสบายใจกว่า"

เซี่ยซีเหยากับกู้ซิงอี้พยักหน้าเห็นพ้อง ทั้งหมดจึงเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ภาพทั้งหมดในตอนนี้ล้วนตกอยู่ในสายตาของหลิวเชี่ยนกับพี่หยวนที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังเวที

หลิวเชี่ยนกำโทรศัพท์มือถือแน่น พลางมองตามแผ่นหลังของเซี่ยซีเหยาที่เดินจากไปด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง

จู่ ๆ เธอก็นึกแผนการดี ๆ ขึ้นมาได้ แผนเด็ดที่จะทำให้เซี่ยซีเหยาต้องพังพินาศย่อยยับจนหมดอนาคต

ในเมื่อเธอต้องแพ้อย่างหมดรูป เธอก็จะลากเซี่ยซีเหยาให้ร่วงตกลงมาด้วยเหมือนกัน! ของที่เธอไม่ได้ เซี่ยซีเหยามีสิทธิ์อะไรถึงจะได้มันไป!