ตอนที่ 58 ถ้อยคำอ่อนหวาน

พอกลับเข้ามาในห้อง เซี่ยซีเหยาก็มองหน้าจอโทรออกด้วยความรู้สึกลังเล เธอไม่รู้ว่าถ้าโทรไปแล้วควรจะพูดอะไรดี

จะพูดว่า "คุณจะพูดเรื่องน่าอายพวกนั้นทำไมกัน" งั้นเหรอ แต่แบบนั้นก็เท่ากับยอมรับกลาย ๆ ว่าตัวเองเขินน่ะสิ?

หรือจะพูดว่า "ตอกกลับได้ดีมาก โดนใจฉันสุด ๆ" ดีล่ะ ไม่ได้ ๆ ขืนพูดแบบนั้นเขาจะมองว่าเธอใจแคบเจ้าคิดเจ้าแค้นหรือเปล่า

เซี่ยซีเหยาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ซุกหน้าลงกับผ้าห่มพลางตีขาไปมาเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

สุดท้ายเธอก็รวบรวมความกล้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรวีแชตไปทันที

เสียงสัญญาณ "ตู๊ด" ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับแทบจะในพริบตา ก่อนที่เสียงอันน่าฟังของกู้ซิงอี้จะแว่วมา

"ฮัลโหลครับ?"

ใบหน้าเล็กของเซี่ยซีเหยาที่ยังมุดอยู่ใต้ผ้าห่มขึ้นสีแดงก่ำ เธอเอ่ยถามเสียงอู้อี้ "ฮัลโหล! ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่เหรอ!"

เซี่ยซีเหยายังไม่ทันได้ยินคำตอบของกู้ซิงอี้ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของเขาดังขึ้นมาก่อน

"หึ! คุณทำอะไรอยู่น่ะ กำลังคลุมโปงให้ตัวเองขาดใจตายเหรอครับ"

"เอ๊ะ?" เซี่ยซีเหยาอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าที่แดงแจ๋ขึ้นมาอย่างลนลาน

เธอสะดุ้งตกใจ ไม่รู้ว่ากู้ซิงอี้รู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ จนกระทั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ ถึงได้พบว่า... ที่แท้ตัวเองเผลอไปกดวิดีโอคอลเข้าเสียนี่!

คำว่า 'อับอายขายขี้หน้า' ตัวเบ้อเริ่มแทบจะแปะอยู่บนใบหน้าของเธอแล้ว

เซี่ยซีเหยาอ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อราวกับสติหลุด ได้แต่มองกู้ซิงอี้ที่อยู่อีกฝั่งของวิดีโอคอลอย่างเหม่อลอย

กู้ซิงอี้ยกมือลูบจมูกตัวเอง เซี่ยซีเหยาในมุมนี้ช่างน่ารักเกินคาดจริง ๆ!

วินาทีต่อมา เซี่ยซีเหยาก็ครางฮือในลำคอ ก่อนจะมุดหน้ากลับเข้าไปในผ้าห่มเหมือนนกกระจอกเทศอีกรอบ และไม่ยอมโผล่ขึ้นมาอีกเลย

ขายหน้าจะตายอยู่แล้ว!

"คุณ... คุณห้ามหัวเราะนะ!"

เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม ในที่สุดกู้ซิงอี้ก็รู้กาลเทศะยอมหยุดหัวเราะเสียที

"โอเค ๆ! ผมไม่หัวเราะแล้ว! ผมเพิ่งเตรียมตัวจะออกไปที่อพาร์ตเมนต์พอดี คุณจะมารับผมไหมครับ"

"งั้นคุณรอฉันอยู่ที่นั่นนะ"

เซี่ยซีเหยาถึงยอมเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดั่งผลซิ่งฉ่ำน้ำจ้องมองกู้ซิงอี้ผ่านหน้าจอ

เธอยังไม่ได้ถามกู้ซิงอี้ว่าทำไมถึงโพสต์วิดีโอนั้น บางเรื่องดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถามจริง ๆ

แต่ถึงเธอจะไม่ถาม กู้ซิงอี้กลับเป็นฝ่ายเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาก่อน

"แต่ว่านะ! บางเรื่องผมก็ต้องพูดอยู่ดี! เซี่ยซีเหยา คุณโดนสาดโคลนใส่จนเละขนาดนั้นแล้ว ทำไมถึงไม่บอกผมล่ะครับ? นี่คุณเห็นผมเป็นอะไรกันแน่เนี่ย!"

เซี่ยซีเหยาเม้มปาก เงียบไปครู่หนึ่ง เธอเห็นเขาเป็นอะไรน่ะหรือ?

ความจริงแล้วเซี่ยซีเหยาเองก็สับสนอยู่เหมือนกัน เธอชอบกู้ซิงอี้หรือเปล่า? เซี่ยซีเหยาถามตัวเองในใจ

แต่ไม่นานนัก เธอก็ได้คำตอบ... เธอชอบเขา!

เธอชอบเขาหลังจากที่เปลี่ยนไป ชอบที่เขาคอยดูแลสองแม่ลูกอย่างทะนุถนอม ความใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันเหล่านั้นทำให้เธอมีความสุข แววตาที่มองเธอด้วยความปวดใจและบริสุทธิ์ใจคู่นั้น มันเสแสร้งแกล้งทำไม่ได้เลย

กู้ซิงอี้ที่เป็นแบบนี้ ช่างยากนักที่จะไม่ให้ใครตกหลุมรัก

เพียงแต่ประสบการณ์ในอดีตทำให้เซี่ยซีเหยายังไม่กล้าเปิดใจอย่างเต็มที่

รอนานสองนาน กู้ซิงอี้ก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากเซี่ยซีเหยา เขาจึงเงียบเสียงลงไปเช่นกัน

ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงของกู้ซิงอี้ถึงดังขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ น้ำเสียงของเขาเจือแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่พูดก็ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ข้างล่างแล้ว คุณลงมารับผมหน่อยสิ"

พอสายวิดีโอตัดไป เซี่ยซีเหยาถึงเพิ่งได้สติ ยามนึกถึงน้ำเสียงของกู้ซิงอี้เมื่อครู่ หัวใจของเธอก็พลันเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

เธอทำให้เขาผิดหวังหรือเปล่านะ?

เซี่ยซีเหยารีบลุกจากเตียง นาทีนี้เธอแค่อยากไปพบเขาให้เร็วที่สุด ยิ่งคิดฝีเท้าก็ยิ่งเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางวิ่งตรงออกไปนอกประตู

เถาเล่อเล่อยังคงสงสัยว่ากลางวันแสก ๆ แบบนี้ เซี่ยซีเหยาขลุกอยู่คนเดียวในห้องทำอะไร แต่วินาทีถัดมา เธอกลับเห็นเซี่ยซีเหยาวิ่งซวนเซออกมาจากห้อง แล้วพรวดพราดออกประตูบ้านไปเลย

เถาเล่อเล่อขมวดคิ้ว พี่ซีเหยา...เหมือนจะร้องไห้เหรอ?

เซี่ยซีเหยาร้องไห้จริง ๆ เธอเองก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่น้ำตามันห้ามไม่อยู่ พากันเอ่อล้นคลอสองตา

จู่ ๆ เธอก็กลัวขึ้นมาว่าการที่ตัวเองนิ่งเงียบไม่ตอบ จะทำให้กู้ซิงอี้เสียใจจนทิ้งพวกเธอไป เรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น

ทั้งที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อขยับเข้ามาใกล้เธอแล้วแท้ ๆ ทำไมเธอถึงยังต้องลังเลอยู่อีกนะ!

จนกระทั่งรถแล่นมาถึงด้านล่างโรงแรม เซี่ยซีเหยาเห็นร่างสูงโปร่งที่ยืนเด่นอยู่ใต้แสงแดด เธอถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด จากนั้นก็กำหมัดขึ้นมาให้กำลังใจตัวเอง ราวกับกำลังปลุกความกล้าให้ตนเองอยู่

รถจอดลงข้างกายกู้ซิงอี้ กู้ซิงอี้ก้าวขึ้นรถ อารมณ์ของเขาดูเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ หลังจากขึ้นรถมาก็เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน

เซี่ยซีเหยาไม่ได้ออกรถ เธอเอี้ยวตัวหันมา จ้องมองเสี้ยวหน้าของกู้ซิงอี้เขม็งอยู่อย่างนั้น

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูด

"กู้... กู้ซิงอี้ ฉันขอโทษนะ..."

กู้ซิงอี้ถึงยอมหันกลับมา มองขอบตาแดงเรื่อของเซี่ยซีเหยา อันที่จริงตอนที่เธอยังไม่ให้คำตอบชัดเจน ใจเขาก็เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กัน

แต่พอเขาเห็นเซี่ยซีเหยาเป็นแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อน ตัวเขาเองก็ดูเหมือนไม่เคยได้ครอบครองมันอยู่แล้วนี่นา

"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ! เซี่ยซีเหยา จริง ๆ แล้วผมไม่ใช่กู้ซิงอี้ในแบบที่คุณคิดหรอก เพราะงั้นคุณไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรเลย!"

"แล้วคุณคือกู้ซิงอี้ไหมล่ะ"

เซี่ยซีเหยายังคงมองลึกเข้าไปในดวงตาเขา แววตาคู่นั้นยังอ่อนโยนราวกับสายน้ำ

กู้ซิงอี้นึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับเซี่ยซีเหยาที่สวนสนุกวันนั้นขึ้นมาทันที ตอนนั้นเธอถามเขาว่า "คุณคือใคร" และเขาตอบไปว่า "ผมคือกู้ซิงอี้!"

พอคราวนี้ถูกเซี่ยซีเหยาย้อนถามบ้าง กู้ซิงอี้ก็ได้แต่ยกมือเกาหัวแกรก

"ผม... ผมคือกู้ซิงอี้ครับ"

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็คือกู้ซิงอี้คนที่ฉันคิดนั่นแหละ!"

ได้ยินคำตอบอันหนักแน่นของเซี่ยซีเหยา กู้ซิงอี้ถึงกับชะงักไป เขาพยายามกำหมัดที่สั่นเทาน้อย ๆ ของตัวเองไว้แน่น

"แต่ผมกลัวนี่ครับ ผมกลัวว่าวันหนึ่งพวกคุณจะไม่ต้องการผมแล้ว ผม..."

"กู้ซิงอี้!"

เซี่ยซีเหยาเอ่ยขัดขึ้นมาทันควัน พอเห็นกู้ซิงอี้เป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกปวดใจเหลือเกิน

เธอยื่นมือไปกุมมือที่สั่นเทาของกู้ซิงอี้ไว้แน่น ก่อนจะเอนตัวซบลงบนร่างเขาเบา ๆ

"กู้ซิงอี้ คุณคือพ่อของไน่ไน่ แล้วก็เป็นสามีของฉัน ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็ไม่มีวันทิ้งคุณไปหรอกนะ อีกอย่าง ฉันกับไน่ไน่ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย พรสวรรค์พวกนั้นของคุณ ฉันกับไน่ไน่ก็แค่ชื่นชม แต่มันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดสักนิด! สิ่งสำคัญที่สุดคือการที่คุณอยู่เคียงข้างพวกเรา ดีกับพวกเรา แค่นี้พวกเราก็พอใจแล้ว!"

ร่างนุ่มนิ่มที่ซบอยู่ในอ้อมอกกับถ้อยคำอ่อนหวานละมุนละไม ไม่มีอะไรจะทำให้กู้ซิงอี้สบายใจได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว

กู้ซิงอี้โอบกอดเซี่ยซีเหยาไว้พลางคลี่ยิ้มออกมา เขาได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!

นับจากนี้ไป นอกจากเซี่ยซีเหยาและเสี่ยวไน่ไน่แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนจิตใจอันแน่วแน่ของเขาได้อีก

ทั้งสองอิงแอบแนบชิดกันได้เพียงครู่เดียว เซี่ยซีเหยาก็ผละออกจากอ้อมอกกู้ซิงอี้ด้วยความเขินอาย ใบหน้าหวานร้อนผ่าวไปหมด นี่คือสิ่งที่เธอทำได้มากที่สุดในตอนนี้แล้วจริง ๆ!

กู้ซิงอี้ไม่ได้รั้งเธอไว้ต่อ ได้แต่ส่งยิ้มเซ่อซื่อ ซึ่งยิ่งทำให้เซี่ยซีเหยาขัดเขินหนักขึ้นไปอีก เธอค้อนใส่คนยิ้มซื่อบื้ออย่างมีจริตจะก้าน ก่อนจะหลุดขำคิกออกมาเหมือนกัน

คนบ้านี่! จะพอใจอะไรง่ายขนาดนี้เชียว!

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์

แค่ขับรถไปกลับเพียงรอบเดียว ความรู้สึกในใจของทั้งคู่กลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง