ตอนที่ 59 ตาข่ายขาดปลาตาย

"เป็นไปได้ยังไง! ไม่มีทาง! ซิงเหยาจะเป็นไอ้หน้าขาวกู้ซิงอี้ไปได้ยังไงกัน!"

เพล้ง!

ภายในอพาร์ตเมนต์ศิลปินของเทียนเหม่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เมืองเจียงเฉิง หลิวเชี่ยนกวาดเครื่องสำอางบนโต๊ะร่วงกระจายลงพื้นจนเกลี้ยงราวกับคนคลั่ง

ขวดเครื่องสำอางกระแทกพื้นแตกกระจายเสียงดังบาดแก้วหู

แต่แค่นั้นยังไม่สาสมใจ หลิวเชี่ยนปรี่เข้าไปกระทืบซ้ำอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายอารมณ์ และสิ่งที่แหลกละเอียดไปพร้อมกับกองเครื่องสำอางพวกนั้น ก็คือหนังสือเตือนจากทนายความที่ฝ่ายกฎหมายของอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ส่งมา

เธอถูกขุดคุ้ยจนสาวมาถึงตัว คนที่โพสต์กระทู้พอเห็นท่าไม่ดีก็รีบซัดทอดทันทีว่าเธอคือตัวการใหญ่

ตอนนี้เทียนเหม่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์สั่งพักงานเธอแล้ว เธอรู้ดีว่าตัวเองจบเห่แล้วจริงๆ!

อีกไม่กี่วัน เธอต้องไปนั่งอยู่ในคอกจำเลยอย่างไม่ต้องสงสัย

พี่หยวนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลแอบสะใจเงียบๆ ในฐานะจิ้งจอกเฒ่าในวงการ เธอรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่ายๆ แน่

แล้วก็เป็นจริง เรื่องราวมันพลิกผันเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดไปไกลลิบ!

กู้ซิงอี้งั้นเหรอ? ซิงเหยางั้นเหรอ? เหอะ! ซ่อนคมไว้ลึกเหลือเกินนะ!

พี่หยวนถอนหายใจเบาๆ แน่นอนว่าเธอรู้จักกู้ซิงอี้ เมื่อสองปีก่อนเรื่องของเซี่ยซีเหยาทำเอาบริษัทปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด ตอนนั้นไม่มีใครมองไอ้หน้าขาวคนนั้นในแง่ดีสักคน

แต่ใครจะไปคิดว่า จู่ๆ วันนี้ไอ้หน้าขาวจะเผยเขี้ยวเล็บ กลายร่างเป็นเสือร้ายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลขึ้นมาเสียได้

และเหยื่อรายแรกที่โดนคมเขี้ยวแว้งกัดจนพังยับเยินก็คือหลิวเชี่ยน!

ต้องยอมรับเลยว่า สายตาของเซี่ยซีเหยานี่แหลมคมจริงๆ!

"ฉันไม่ยอม! พี่หยวน! ขอยืมมือถือหน่อย!"

หลิวเชี่ยนหอบหายใจถี่ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย โทรศัพท์มือถือของเธอถูกทุ่มทิ้งจนพังยับเยินไปตั้งแต่แรกแล้ว

พี่หยวนปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญ "เธอมีอะไรให้ไม่ยอมฮึ? ร้องเพลงก็สู้เขาไม่ได้! หน้าตาก็ไม่สวยเท่าเขา! แม้กระทั่งหาผู้ชาย เธอยังหาได้ไม่ดีเท่าเขาเลย! แล้วจะมาโวยวายว่าไม่ยอมอะไรตอนนี้?"

หลิวเชี่ยนหันขวับมาจ้องหน้าพี่หยวนเขม็ง แต่พี่หยวนไม่ได้กลัวเลยสักนิด ยังคงปรายตามองกลับไปอยู่อย่างนั้น

"ทำไม? ฉันพูดผิดตรงไหน? รอให้เธอเข้าไปนอนในคุก สัญญาระหว่างเราก็สิ้นสุดลงโดยปริยาย ความหมายของบริษัทเธอก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ? พักงานอะไรกันล่ะ? พวกเขาเขี่ยเธอทิ้งไปตั้งนานแล้ว!"

"ทำไมล่ะคะ?"

หลิวเชี่ยนกัดฟันแน่น ยังคงไม่อยากเชื่อว่าบริษัทจะทอดทิ้งเธอแบบนี้

"ทำไมน่ะเหรอ? เธอยังจะกล้าถามอีกเหรอว่าทำไม? บริษัทเขาต้องการตัวทำเงิน ตอนนี้เธอไม่มีค่าอะไรเหลือแล้ว โดนเขี่ยทิ้งก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"ในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน พี่หยวนจะบอกอะไรจากใจจริงให้นะ เธอยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง รอพ้นโทษออกมาก็ไปหาผู้ชายซื่อๆ สักคนแต่งงานมีครอบครัวไปซะเถอะ! อย่าดิ้นรนสร้างเรื่องอีกเลย!"

"หึ! ฮ่าๆ~ ถ้างั้นฉันคงต้องขอบคุณพี่แล้วสินะคะ? พี่หยวนแสนดีของฉัน!"

หลิวเชี่ยนหัวเราะเยาะด้วยความเดือดดาล วินาทีนี้ทั้งสองคนฉีกหน้ากันจนไม่เหลือเยื่อใยอีกต่อไปแล้ว

"ถ้าอย่างนั้น พี่หยวนขอยืมมือถือหน่อยได้ไหมคะ? แค่แป๊บเดียว ถือว่าเป็นการจากกันด้วยดีระหว่างพวกเรา!"

พี่หยวนมองหลิวเชี่ยนที่จู่ๆ ก็แสยะยิ้มพิลึก คิ้วของเธอขมวดมุ่นเข้าหากันอีกครั้ง

"เธอยังคิดจะทำอะไรอีก?"

หลิวเชี่ยนยังคงยิ้มอยู่ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูชวนสยองจนทำเอาพี่หยวนถึงกับขนลุกซู่

"ฉันคิดจะทำอะไรน่ะเหรอ? ก็แลกให้มันพังพินาศกันไปข้างน่ะสิ! นังเซี่ยซีเหยามันมีดีอะไรนักหนา! เมื่อก่อนก็ข่มฉันทุกเรื่อง! กว่าฉันจะทนจนมันไสหัวออกไปได้! นึกไม่ถึงว่าวิญญาณมันยังตามหลอกหลอนโผล่หัวกลับมาอีก! มันก็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง! มีสิทธิ์อะไรมาดีกว่าฉันทุกอย่าง! แม้กระทั่งเรื่องหาผู้ชาย มันยังเหยียบหัวฉันจนจมดิน!"

"ฮิๆ! แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าซิงเหยาก็คือกู้ซิงอี้! ฉันก็ยังมีไพ่ตายอยู่อีกใบ! เล่นงานเซี่ยซีเหยาไม่ได้ ฉันก็จะทำให้กู้ซิงอี้มันชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี! ในเมื่อจะลากฉันเข้าคุก ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!"

พี่หยวนหรี่ตาลง พลางกวาดสายตามองหลิวเชี่ยนที่กำลังคุ้มดีคุ้มร้ายเหมือนคนเสียสติ

ยัยนี่เป็นบ้าไปแล้ว!

พี่หยวนอยากจะตอกกลับไปเหลือเกินว่า เซี่ยซีเหยาเป็นเด็กกำพร้าแล้วมันทำไม? เขาไม่เคยคิดจะแย่งอะไรกับเธอเลยสักนิด! ทั้งนิสัยใจคอและการวางตัวก็ดีกว่าเธอตั้งหมื่นเท่า!

แต่พี่หยวนพูดออกไปไม่ได้ เธอรู้ดีว่าตอนนี้หลิวเชี่ยนมาถึงจุดที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายแล้ว การไปสะกิดใจมีแต่จะทำให้ยัยนี่คลุ้มคลั่งจนขาดสติ

"ได้! เอามือถือไป! แต่เธอจำเอาไว้ด้วยนะ! ทุกอย่างที่เธอทำอยู่ตอนนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน!"

"ฉันรู้แล้วน่า! พี่หยวน กลัวเหรอคะ? ฮ่าๆ!"

หลิวเชี่ยนหัวเราะลั่นออกมารอบหนึ่ง แล้วเอ่ยต่อว่า

"วางใจเถอะค่ะ! เรื่องที่ฉันจะทำคราวนี้ มันเกิดขึ้นจริงทั้งหมด! ไม่มีเรื่องเท็จแม้แต่นิดเดียว! พี่หยวน! พี่รอดูเรื่องสนุกได้เลย!"

พี่หยวนมองหลิวเชี่ยนด้วยสายตาลึกซึ้งแวบหนึ่ง แต่ก็ยังคงยื่นโทรศัพท์มือถือไปให้

หลิวเชี่ยนรับโทรศัพท์มาแล้วกดโทรออกไปยังเบอร์หนึ่งต่อหน้าต่อตาพี่หยวน ไม่นานเสียงผู้ชายก็ดังมาจากปลายสาย

"ฮัลโหล ใครน่ะ"

"ฮัลโหล! เกาเฉิง ฉันหลิวเชี่ยนเอง!"

......

โหมวตู

ตอนนี้กู้ซิงอี้กำลังกินมื้อเที่ยงอยู่ในอพาร์ตเมนต์ เพียงแต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ดูแปลกไปสักหน่อย

มีเพียงเสี่ยวไน่ไน่ที่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เธอยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อยมีความสุขเหมือนเคย

พี่อวิ๋นส่งยิ้มเอ็นดูเหมือนคุณป้าอยู่ตลอดเวลา พลางค่อยๆ แกะกุ้งมังกร จุ่มล้างในน้ำเปล่ารอบหนึ่ง แล้วป้อนเข้าปากเสี่ยวไน่ไน่

เถาเล่อเล่อทำหน้าตกตะลึงจนตาค้าง ก้มหน้าก้มตากินข้าวไปพลาง แอบชำเลืองมองสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเซี่ยซีเหยาเป็นระยะๆ

ใบหน้าสะสวยของเซี่ยซีเหยาแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ เธอแทบอยากจะมุดหัวลงไปในชามข้าวให้รู้แล้วรู้รอด ไม่กล้าสบตากับใครบนโต๊ะสักคน

ต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนเป็นแบบนี้ก็คือกู้ซิงอี้ ตอนนี้เขากำลังยิ้มแป้นจนดูเซ่อ คอยช่วยเซี่ยซีเหยาแกะกุ้งเครย์ฟิช แถมยังใช้ตะเกียบป้อนเข้าปากเธอด้วยตัวเองอีกต่างหาก

เซี่ยซีเหยารู้สึกว่าหมอนี่ชักจะไม่ปกติเข้าแล้ว!

ตั้งแต่ลงมาจากรถเมื่อกี้ จู่ๆ เขาก็ผิดปกติขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

แต่กู้ซิงอี้กลับไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าตัวเองทำผิดตรงไหน ก็เมื่อกี้บนรถ เซี่ยซีเหยายอมรับแล้วว่าเขาเป็นสามีเธอนี่นา!

สำหรับกู้ซิงอี้ที่ไม่เคยมีความรักมาก่อน วิธีแสดงความใกล้ชิดเท่าที่สมองเขาคิดออก ก็คือการป้อนอาหารให้เธอกับมือนี่แหละ!

ไม่ถูกตรงไหน ก็ไม่เห็นจะผิดสักหน่อย!

ในที่สุดเซี่ยซีเหยาก็ทนสายตาแปลกๆ ของทุกคนไม่ไหว เธอรู้สึกว่าหน้าตัวเองตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับกุ้งเครย์ฟิชเลยสักนิด แดงจนสุกไปหมดแล้ว!

"เลิกทำแบบนี้ได้ไหมคะ ฉันกินเองได้!"

พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเจือแววขวยเขินตวัดมองกู้ซิงอี้ สายตางอนปนออดอ้อนนั้นทำเอากู้ซิงอี้ถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย

ที่แท้การถูกผู้หญิงมองด้วยสายตาเอียงอายมันฟินขนาดนี้นี่เอง!

กู้ซิงอี้รู้สึกเหมือนตัวเองบรรลุธรรมเข้าให้แล้ว!

เมื่อก่อนเขาคิดมาตลอดว่ามีความรักสู้เป็นหมายังดีกว่า แต่ตอนนี้เขาอยากจะพูดคำเดียวเลย!

กลืนน้ำลายตัวเองนี่มันฟินชะมัด!

"ได้! งั้นคุณกินเองนะ!"

กู้ซิงอี้เลิกป้อนอาหารคุณภรรยา แล้วหันกลับมาเริ่มป้อนเสี่ยวไน่ไน่แทน

เซี่ยซีเหยาค้อนใส่กู้ซิงอี้อย่างจนปัญญา

ดูท่าวันนี้หมอนี่คงกินข้าวดีๆ ไม่เป็นแล้ว เมื่อก่อนก็ไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้นี่นา!

แต่ยังนับว่าโชคดี เพราะพอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ในที่สุดกู้ซิงอี้ก็กลับมาเป็นปกติเสียที!

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เริ่มครุ่นคิดว่าการแข่งขันรอบถัดไปควรจะแต่งเพลงอะไรดี

เวลาพักระหว่างการแข่งขันแต่ละรอบมีเพียงแค่สามวันเท่านั้น กฎของซิงเกอฮุ่ยโหดหินเช่นนี้มาโดยตลอด

รอบสิบหกคนคัดเหลือแปดคน เซี่ยซีเหยาอาจชนะมาได้อย่างง่ายดาย แต่รอบแปดคนคัดเหลือสี่คนที่กำลังจะถึงนี้ คงไม่ง่ายดายขนาดนั้นแล้ว

ยิ่งการแข่งขันดำเนินต่อไป ผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ก็มีแต่จะยิ่งเก่งกาจขึ้น ทักษะการร้องของพวกเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าเซี่ยซีเหยาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ต้องประชันกันจึงเป็นตัวเพลงและการคุมเวทีหน้างาน!

เวลาแค่สามวันกับการเค้นเพลงออริจินัลดีๆ ออกมาสักเพลง ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับใครทั้งนั้น

แม้แต่กู้ซิงอี้เองก็ยังเริ่มกลุ้มใจ

เขากำลังลังเลว่าจะเลือกเพลงแบบไหนดี ถึงจะการันตีชัยชนะได้

ด้านเซี่ยซีเหยาเองก็ไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆ เธอนั่งอยู่ข้างกู้ซิงอี้ บนโต๊ะมีกระดาษโน้ตเพลงวางแผ่ไว้หลายแผ่น เธอกำลังขัดเกลาเพลงที่วนเวียนอยู่ในหัวมาตลอดหลายวันนี้

เพลงที่เหมือนยังขาดท่วงทำนองอะไรไปนิดหน่อยเพลงนั้น ตอนนี้เธอกลับค่อยๆ รู้สึกเหมือนเริ่มจับเค้าลางของมันได้แล้ว

เซี่ยซีเหยาขมวดคิ้วมุ่น พลางฮัมทำนองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า