ตอนที่ 61 การไถ่บาป

กับเรื่องราวในอดีต กู้ซิงอี้ทำได้เพียงเจ็บปวดทรมานใจ เขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย

แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะเรื่องราวเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง บาดแผลและความเจ็บปวดที่เซี่ยซีเหยาเคยได้รับ มีแต่จะสาหัสยิ่งกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ!

ในเวลานี้ สำหรับเซี่ยซีเหยาแล้ว นี่นับเป็นการลบล้างมลทินและทวงคืนความยุติธรรมให้แก่เธอ

กู้ซิงอี้นั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น นับตั้งแต่ทะลุมิติมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจนปัญญาจนทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

โทรศัพท์ข้างตัวส่งเสียงร้องครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาไม่คิดจะรับสาย และไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ไม่รู้ว่าใครโทรมา และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตอบกลับไปอย่างไร

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ซิงอี้เลือกจะหลบหนี เขาเอาผ้าห่มคลุมโปงตัวเองไว้ ราวกับว่าหากปิดกั้นการรับรู้ทุกอย่าง ความเจ็บปวดทรมานนี้คงไม่หนักหนาถึงเพียงนี้

สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดไม่ใช่การถูกผู้คนรุมก่นด่า แต่เป็นความทรงจำเหล่านั้นที่ย้อนกลับมาตอกย้ำในใจ ภาพความทุกข์ทรมานที่เซี่ยซีเหยากับไน่ไน่เคยเผชิญผุดขึ้นมาตรงหน้า และสิ่งที่ทรมานหัวใจที่สุดคือ ไม่ว่าจะคิดทบทวนอีกกี่ครั้ง เขาก็ไม่อาจยอมรับความผิดบาปที่เจ้าของร่างเดิมเคยก่อไว้ได้ลงคอ

กู้ซิงอี้เพิ่งตระหนักได้ในตอนนี้เองว่า ลึกๆ แล้วเขาไม่เคยให้อภัยตัวเองได้เลย

นับตั้งแต่ทะลุมิติมา เขาทุ่มเทชดใช้และชดเชยให้สองแม่ลูกมาโดยตลอด แต่มันก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่เคยเกิดขึ้นได้อยู่ดี

เมื่อบาดแผลสดที่เต็มไปด้วยคราบเลือดถูกเปิดออกอีกครั้ง เขาถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วด่านที่เขาก้าวข้ามไปไม่ได้ที่สุด ก็คือด่านในใจตัวเอง

กู้ซิงอี้ทำได้เพียงขดตัวซุกหัวเหมือนนกกระจอกเทศ ซ่อนตัวเองอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้

ในเวลาเดียวกัน ณ อพาร์ตเมนต์ศิลปิน

บนโซฟา เซี่ยซีเหยานั่งกระวนกระวาย เธอกดโทรหากู้ซิงอี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังจากเห็นโพสต์นั้น เธอก็กังวลจนแทบนั่งไม่ติด เธอรู้ดีว่าในเวลานี้ไม่มีใครเข้าใจกู้ซิงอี้ได้ดีไปกว่าเธออีกแล้ว

เธอเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงของเขา มองดูเขาค่อยๆ พยายามไถ่บาปทีละเล็กละน้อย เธอเข้าใจทุกอย่างดี

พลันมีเรื่องนี้เกิดขึ้นมา จริงๆ แล้วเซี่ยซีเหยาไม่ได้ติดใจอะไรกับอดีตพวกนั้นเลย สิ่งที่ผ่านไปแล้วจะไม่มีวันเกิดขึ้นซ้ำสอง เธอเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างที่สุด

แต่เธอรู้จักกู้ซิงอี้ดี เวลานี้เขาไม่มีทางยกโทษให้ตัวเองได้อย่างแน่นอน

พี่อวิ๋นกับเถาเล่อเล่อที่อยู่ข้างๆ ต่างมองเธอด้วยความสงสารและเป็นห่วง ทีแรกที่เห็นโพสต์พวกเธอก็เดือดดาลจนถึงขีดสุด เถาเล่อเล่อถึงขั้นอยากจะบุกไปที่โรงแรมเพื่อเค้นถามกู้ซิงอี้ให้รู้เรื่อง ว่าเรื่องพวกนั้นเป็นความจริงใช่ไหม! คุณเคยลงไม้ลงมือกับพี่ซีเหยาจริงๆ ใช่ไหม!

แต่พอเห็นสีหน้าของเซี่ยซีเหยาที่เต็มไปด้วยความกังวลและร้อนรน พวกเธอก็ทำอะไรไม่ถูก

แม้เรื่องพวกนั้นจะเป็นความจริง แต่เซี่ยซีเหยาก็ยังคงร้อนใจเพราะเป็นห่วงเขา แววตาที่เจ็บปวดระคนห่วงใยแทบล้นทะลักออกมา จนทำให้คนที่มองอยู่อย่างพวกเธอพลอยรู้สึกปวดใจตามไปด้วย

ปลายสายยังคงไม่มีคนรับ กู้ซิงอี้ราวกับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

หัวใจของเซี่ยซีเหยาบีบรัดแน่นขึ้นมาทันที

เสี่ยวไน่ไน่ในอ้อมอกช้อนตาขึ้นมอง เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของแม่ หนูน้อยก็ยื่นสองมือน้อยๆ ออกไปกุมมือของเซี่ยซีเหยาไว้

"หม่ามี้กำลังโทรหาปะป๊าเหรอคะ"

เมื่อเห็นไน่ไน่ที่แสนรู้ความ เซี่ยซีเหยาก็กำโทรศัพท์แน่นขึ้นพลางพยักหน้า

"แล้วทำไมหม่ามี้ถึงไม่ไปหาปะป๊าล่ะคะ"

เสี่ยวไน่ไน่มองเซี่ยซีเหยาด้วยความสงสัย

มีหรือที่เซี่ยซีเหยาจะไม่อยากไปหา เพียงแต่เธอกลัวว่าหากกู้ซิงอี้เจอเธอในเวลานี้ เขาจะยิ่งรู้สึกแย่และเจ็บปวดทรมานกว่าเดิม

แต่พอสบสายตาของเสี่ยวไน่ไน่ เซี่ยซีเหยาก็ไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป เธอรีบลุกขึ้นอย่างลนลาน แล้ววิ่งซวนเซออกไปข้างนอกทันที

เธอต้องไปหาเขา!

"พี่ซีเหยาคะ!"

"เล่อเล่อ! ปล่อยเธอไปเถอะ!"

เถาเล่อเล่อร้อนรนคิดจะวิ่งไปขวาง เธอเพิ่งเคยเห็นเซี่ยซีเหยาลนลานขนาดนี้เป็นครั้งแรก แต่พี่อวิ๋นกลับส่ายหน้าแล้วรั้งตัวเธอไว้

ทั้งสองคนมองตามออกไปนอกประตูด้วยความเป็นห่วง

เงาร่างของเซี่ยซีเหยาลับสายตาไปแล้ว

ไม่นานนัก เซี่ยซีเหยาก็มาถึงโรงแรม ทันทีที่ลงจากรถ เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาตลอดทาง กระทั่งมาถึงหน้าห้องของกู้ซิงอี้ เธอก็เหนื่อยหอบจนแทบหมดแรง

เธอผ่อนลมหายใจเล็กน้อย กัดริมฝีปากเบาๆ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู

ภายในห้องไม่มีเสียงตอบรับ

เซี่ยซีเหยาไม่ลังเลเลยสักนิด ยังคงเคาะต่อไป วันนี้เธอต้องเคาะเรียกจนกว่าเขาจะยอมออกมาให้ได้!

กู้ซิงอี้ยังคงนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาได้ยินเสียงเคาะประตูด้านนอก แต่ไม่อยากขยับเขยื้อน ตัวเขาในยามนี้รู้สึกราวกับซากศพเดินได้ แต่เสียงเคาะประตูด้านนอกกลับไม่ยอมหยุดลง ยังคงดังรัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าคล้ายกับจะไม่มีวันสิ้นสุด

ในที่สุดกู้ซิงอี้ก็ลุกขึ้นจนได้ เขาแบกร่างอันหนักอึ้งเดินไปเปิดประตู

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือใบหน้างดงามของเซี่ยซีเหยาที่ขอบตากำลังแดงก่ำ

ทั้งที่เมื่อวานเขายังรู้สึกมีความสุขเหลือเกินที่ได้อยู่กับเซี่ยซีเหยา แต่เพียงพริบตาเดียว ผ่านไปแค่วันเดียว พอกลับมาเจอเธออีกครั้ง เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอด้วยซ้ำ

กู้ซิงอี้หลบสายตา ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูอย่างทำตัวไม่ถูก

เธอต้องเห็นโพสต์นั้นแล้วแน่ๆ! แล้วเธอจะนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาอีกหรือเปล่า?

"หลบไป! ฉันจะเข้าไป!"

เซี่ยซีเหยากัดริมฝีปากพลางปัดแขนของกู้ซิงอี้ออก แล้วเดินนำเข้าไปในห้อง

กู้ซิงอี้นิ่งเงียบ เขาปิดประตูแล้วเดินตามหลังเธอไปราวกับนักโทษที่กำลังก้าวขึ้นสู่ลานประหาร

"คุณ... คุณคิดยังไงบ้างครับ?"

น้ำเสียงของกู้ซิงอี้แหบพร่าเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ตอนนี้ทุกคนรู้เรื่องกันหมดแล้ว เธอจะทำอย่างไรต่อไป จะหย่าหรือ ถ้าหย่าตอนนี้ใครๆ ก็ต้องเข้าข้างเธอแน่ และเธอก็จะได้ไม่ต้องทนอยู่อย่างกล้ำกลืนอีกต่อไป

"กู้ซิงอี้!"

แค่เห็นสายตา เซี่ยซีเหยาก็รู้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เธอโมโหจนทนไม่ไหว กระชากตัวกู้ซิงอี้ลงมาบนเตียง คว้าแขนของเขาไว้แล้วกัดลงไปเต็มแรง

"..."

เซี่ยซีเหยาลงแรงกัดแบบไม่คิดจะออมแรงเลยจริงๆ!

เจ็บชะมัด!

ความเจ็บแปลบดึงสติของกู้ซิงอี้ให้ตื่นเต็มตา เขาสะดุ้งและเผลอจะชักแขนกลับตามสัญชาตญาณ แต่ก็รีบยับยั้งตัวเองไว้ทันที

ปล่อยให้เธอได้ระบายออกมาบ้าง เธอคงจะรู้สึกดีขึ้นใช่ไหม

จนกระทั่งเซี่ยซีเหยาได้สติ เธอถึงยอมคลายฟันออก พอเงยหน้าเห็นกู้ซิงอี้ยังคงมองมาด้วยแววตาอ่อนโยน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พังทลายลงมาทันที

"คุณโง่หรือเปล่าเนี่ย!"

เธอตวาดใส่เขาหนึ่งคำ แล้วรีบดึงแขนเสื้อของกู้ซิงอี้ขึ้น

บนท่อนแขนของเขาปรากฏรอยฟันลึกเป็นแนวจนเริ่มมีเลือดซึมออกมา

"พอแล้ว! คราวนี้ถือว่าหายกัน!"

เซี่ยซีเหยาพูดเสียงสะอื้น พลางโผเข้ากอดซบกู้ซิงอี้ทั้งตัว

"ฉันเองก็ใช้ความรุนแรงในครอบครัวเหมือนกันแล้ว! หายกันแล้วนะ! ห้ามคุณเสียใจอีกเด็ดขาด!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างบอบบางอันอบอุ่นในอ้อมกอด กู้ซิงอี้ก็นิ่งอึ้งไป ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อยๆ ยกมือลูบศีรษะของเซี่ยซีเหยาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่คือเรื่องจริง!

ความรู้สึกของกู้ซิงอี้ราวกับถูกดึงขึ้นจากขุมนรกสู่สรวงสวรรค์ในชั่วพริบตา

เขาระบายยิ้มออกมา... นี่เป็นเรื่องจริง เซี่ยซีเหยาบอกว่าหายกันแล้ว!

นับตั้งแต่ข้ามมิติมาจนถึงตอนนี้ เขาใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังมาตลอด ด้วยความรู้สึกผิดและคิดเสมอว่าติดค้างพวกเธอ แม้จะอ้างได้ว่าคนที่ทำเรื่องเลวร้ายในอดีตไม่ใช่เขา แต่ใครเล่าจะไปรู้ว่านั่นไม่ใช่เขากัน?

คนคนนั้นไม่ใช่เขา แต่ก็คือเขาอยู่ดี ด้วยเหตุนี้กู้ซิงอี้จึงไม่เคยให้อภัยตัวเองได้ลง

ไม่ว่าจะทุ่มเทเพื่อเซี่ยซีเหยากับไน่ไน่มากแค่ไหน เขาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่เคยพอ กู้ซิงอี้คิดแบบนี้และทำแบบนี้มาโดยตลอด

เขาแทบไม่หลงเหลือตัวตนของตัวเอง เพราะเขารังเกียจตัวเองในอดีตเหลือเกิน

แต่ในตอนนี้ กลับมีคนคนหนึ่งมาบอกกับเขาว่า หายกันแล้ว!

ดีเหลือเกิน!

น้ำตาของกู้ซิงอี้ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ที่ผ่านมาเขาไม่ได้แค่พยายามไถ่โทษและเยียวยาพวกเธอเท่านั้น แต่ตัวเขาเองก็กำลังดิ้นรนเพื่อเยียวยาและปลดปล่อยตัวเองมาตลอดเช่นกัน!

คนสองคนกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับคนโง่

"ต่อ... ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ! ฉันกับไน่ไน่เป็นห่วงคุณ!"

เวลาค่อยๆ ผ่านไป เซี่ยซีเหยาเป็นฝ่ายหยุดร้องไห้ก่อน เสียงอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากอ้อมอกของกู้ซิงอี้

กู้ซิงอี้พยักหน้า น้ำเสียงยังคงแหบพร่าอยู่บ้าง

"ไม่ทำแล้วครับ! ที่จริงนอกจากพวกคุณแล้ว ก็ไม่มีใครสั่นคลอนจิตใจผมได้หรอก"

"ฮึ! เก่งแต่พูด!"

เซี่ยซีเหยาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่แดงก่ำกับดวงตาแดงเรื่อยิ่งขับให้เธอดูหยาดเยิ้มชวนมอง จู่ๆ เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แววตาพลันเป็นประกายตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

"จริงสิ! ฉัน... เหมือนจะนึกทำนองเพลงนั้นออกแล้ว!"