ตอนที่ 62 ความกล้า

"ทำนองอะไรเหรอครับ"

พอเห็นเซี่ยซีเหยาทำท่าน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ในอ้อมกอด กู้ซิงอี้ก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ พลางเอ่ยถาม

สัมผัสที่จับต้องได้จริงแบบนี้ทำให้เขามีความสุขและอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

เซี่ยซีเหยาดิ้นขลุกขลักเบา ๆ ก่อนจะค้อนใส่เขาทีหนึ่ง ท่าทางลูบแบบนี้มันเหมือนลูบหัวหมาไม่มีผิดไม่ใช่หรือไง!

"ก็เพลงที่ฉันแต่งค้างไว้ตลอดนั่นแหละค่ะ ก่อนหน้านี้หัวมันตื้อ ๆ นึกไม่ออก แต่ตอนนี้จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้แล้ว!"

เซี่ยซีเหยาผละตัวหลุดออกจากอ้อมกอดของกู้ซิงอี้จนได้ ตอนนี้เธออยากรีบอาศัยช่วงที่กำลังมีไฟ มาแต่งเพลงนี้ให้เสร็จเรียบร้อย

พอร่างนุ่มนิ่มอุ่นสบายผละจากไป กู้ซิงอี้ก็แอบเสียดาย เขายังกอดไม่อิ่มเลยแท้ ๆ!

เขาเกาหัวแกรก ๆ ก่อนจะลุกไปหยิบกระดาษจดโน้ตเพลงจากเป้ของตัวเองมายื่นให้เธอ

"เดิมทีคืนนี้ผมกะจะแต่งเพลงสักหน่อย แต่ไม่นึกเลยว่า... ในเมื่อคุณมีไอเดียแล้ว งั้นคุณเขียนก่อนเลยดีไหมครับ"

กู้ซิงอี้จัดวางกระดาษกับปากกาให้อย่างเรียบร้อย แล้วยืนมองเซี่ยซีเหยาอยู่ข้างเตียง เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเพลงแบบไหนกันนะที่ทำให้เธอคิดไม่ตกมานานขนาดนี้

เซี่ยซีเหยาหน้าแดงระเรื่อพลางพยักหน้ารัว ๆ เธอคิดนิดหน่อยก่อนจะนั่งขัดสมาธิบนเตียงแล้วรับกระดาษกับปากกาไป

ตั้งแต่มาถึงโหมวตู ทำนองหลักของเพลงนี้ก็วนเวียนอยู่ในหัวเธอตลอดเวลา และเธอก็พยายามแต่งต่อมาเรื่อย ๆ เพียงแต่ก่อนหน้านี้ยังจับทางไม่ได้เสียที ทว่าตอนนี้เมื่อหาจุดลงตัวเจอ ทุกอย่างก็ไหลลื่นออกมาไม่ขาดสาย

เธอจรดปากกาเขียนโน้ตเพลงพลางฮัมทำนองคลอเบา ๆ เซี่ยซีเหยาเขียนเร็วมาก เพียงครู่เดียว เพลงที่สมบูรณ์ก็เสร็จเรียบร้อยอยู่บนหน้ากระดาษ

เธอช้อนสายตาขึ้นมองกู้ซิงอี้ที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟด้วยแววตาเป็นประกายระคนดีใจ

ในที่สุดก็แต่งเสร็จแล้ว! เห็นไหมล่ะว่าเธอก็ไม่ได้เป็นแค่แจกันประดับบ้านสักหน่อย!

"คุณอยากลองดูหน่อยไหมคะ"

เซี่ยซีเหยาเอ่ยถาม

กู้ซิงอี้ยิ้มละมุนพลางส่ายหน้าเบา ๆ

"ผมอยากให้คุณร้องให้ผมฟังมากกว่าครับ"

เซี่ยซีเหยาก้มหน้างุด ผิวแก้มยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก เธอรู้สึกเขินจริง ๆ นั่นแหละ เพราะทำนองเพลงนี้แต่งขึ้นมาจากความรู้สึกข้างในล้วน ๆ ซึ่งก็นับว่าเป็นการบอกรักทางอ้อมดี ๆ นี่เอง

"ร้องเถอะครับ เหมือนคุณยังไม่เคยร้องเพลงให้ผมฟังคนเดียวเลยนะ"

กู้ซิงอี้รบเร้าไม่เลิก เซี่ยซีเหยาจึงเอ่ยเสียงเบาหวิวด้วยใบหน้าแดงซ่าน "ยังไม่มีเนื้อเพลงเลยค่ะ"

"ฮัมเอาก็ได้ครับ!"

กู้ซิงอี้พูดยิ้ม ๆ

พอเจอสายตาออดอ้อนของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็ใจอ่อน ยอมพยักหน้าอย่างเขินอาย

แม้ไร้เสียงดนตรีประกอบ ทุกอย่างกลับดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงฮัมเพลงอันนุ่มละมุนของเซี่ยซีเหยาดังก้องขึ้น ราวกับภาพสะท้อนความรู้สึกในใจเธอตอนนี้จริง ๆ

ทั้งเธอและเขา ต่างก็ต้องการความกล้าอยู่บ้างเหมือนกัน

ทันทีที่ได้ยินท่วงทำนอง กู้ซิงอี้ถึงกับยืนชะงักงัน เขามองเซี่ยซีเหยาด้วยความประหลาดใจ

ไม่มีเหตุผลอื่นเลย ท่วงทำนองนี้เขาเคยได้ยินมาก่อน แถมยังเป็นเพลงจากโลกเดิมของเขาเสียด้วย

แต่เพราะยังไม่มั่นใจ กู้ซิงอี้จึงตั้งใจฟังต่อไป จนกระทั่งเซี่ยซีเหยาฮัมจบไปท่อนหนึ่ง เขาก็โพล่งขัดขึ้นมาทันที

"เดี๋ยวก่อนครับ!"

พูดจบ กู้ซิงอี้ก็รีบคว้ากระดาษกับปากกามาอีกครั้ง แล้วจรดปลายปากกาเขียนยิกลงไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซีเหยางงงวยไปหมด ไม่เข้าใจว่าร้องอยู่ดี ๆ ทำไมเขาถึงขัดจังหวะ ทว่าพอยื่นหน้าเข้าไปดูว่ากู้ซิงอี้กำลังเขียนอะไร แววตาของเธอก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที

บนกระดาษแผ่นนั้นมีชื่อตัวโตเขียนไว้ว่า "ความกล้า"!

นี่คือเนื้อเพลงงั้นเหรอ กู้ซิงอี้แค่ฟังเธอฮัมแป๊บเดียว ก็เขียนเนื้อร้องออกมาได้แล้วเนี่ยนะ!

เซี่ยซีเหยาอ่านต่อไปเรื่อย ๆ ศีรษะของทั้งคู่แนบชิดติดกันใต้แสงไฟสลัว ดูราวกับคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ประทานมาจริง ๆ

ยิ่งเห็นเนื้อเพลง เซี่ยซีเหยาก็ยิ่งตื่นเต้นดีใจ นี่คือเนื้อร้องแบบที่เธอต้องการมาโดยตลอด และยังดียิ่งกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก! ก่อนหน้านี้เธอก็เคยลองแต่งดูบ้าง แต่พอเทียบกับอันนี้แล้ว ช่างห่างชั้นกันเหลือเกิน!

เซี่ยซีเหยาแก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างอันตั้งอกตั้งใจของกู้ซิงอี้ ท่าทางจริงจังของเขามันดูดีเหลือเกิน

แถมเนื้อเพลงนี้ เขายังเข้าใจความรู้สึกของเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่งอีกด้วย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซี่ยซีเหยาก็เคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ จนอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มกู้ซิงอี้เบา ๆ ทีหนึ่ง

มือของกู้ซิงอี้ที่กำลังตวัดเขียนเนื้อเพลงพลันกระตุกวูบ หมึกเปรอะกระจายเป็นทาง เขานิ่งอึ้ง สายตาเลื่อนลอยไร้จุดโฟกัส ทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน

สัมผัสเปียกชื้นบนแก้มขวาและความนุ่มละมุนเมื่อครู่ยังแจ่มชัดเสียจนหัวใจเต้นระรัว กู้ซิงอี้ก้มมองเนื้อเพลงบนกระดาษ หัวใจพองโตราวกับมีดอกไม้ผลิบานนับหมื่นนับแสนดอก รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งคว้างไปหมดแล้ว

นี่คงเป็นความกล้าที่เซี่ยซีเหยาอยากจะแสดงออกมาสินะ!

เซี่ยซีเหยาตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีหลังจากจูบกู้ซิงอี้ เธอได้แต่ก้มหน้าลงแทบมุดดิน อยากจะมีรอยแยกบนพื้นให้แทรกตัวหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ เมื่อกี้เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรไป ราวกับผีดลใจถึงได้จูบเขาไปแบบนั้น!

ยังดีที่กู้ซิงอี้ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมาก ไม่อย่างนั้นเซี่ยซีเหยาคงอายจนอยากจะวิ่งเตลิดหนีไปแน่ๆ!

ตอนนี้กู้ซิงอี้เองก็ต้องสะกดใจอย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าเซี่ยซีเหยาขี้อาย จึงได้แต่ข่มความหวั่นไหวไว้แล้วก้มหน้าก้มตาเขียนเนื้อเพลงต่อ พอเขียนเสร็จถึงได้ลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วยื่นเนื้อเพลงให้เซี่ยซีเหยา

"นี่ครับ! คุณลองดูสิ คราวนี้จะได้ร้องให้ผมฟังแบบเต็มเพลงแล้วนะ!"

"อื้อ..."

เซี่ยซีเหยายังคงก้มหน้า ตอบรับเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน แต่มือน้อยๆ ก็ยังยื่นออกมารับกระดาษเนื้อเพลงไปวางไว้บนตัก

พอได้เห็นเนื้อเพลงฉบับสมบูรณ์ เซี่ยซีเหยาถึงได้รู้ว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมแค่ไหน

"คุณลองดูเนื้อเพลงแล้วร้องตามโน้ตอีกสักรอบไหมครับ"

กู้ซิงอี้มองเซี่ยซีเหยาด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

แค่เธอฮัมทำนองเมื่อครู่ก็ทำให้เขาทึ่งมากแล้ว หากมีเนื้อร้องเพิ่มเข้ามาด้วย จะไม่ยิ่งสมบูรณ์แบบขึ้นไปอีกเหรอ!

เพลงนี้ในชาติก่อนดังเป็นพลุแตกจนมีคนเอาไปเล่นเป็นมีมกันเกลื่อนว่า "ใครให้ความกล้าเธอมาน่ะ" แค่กู้ซิงอี้นึกถึงเรื่องนี้ หัวใจก็พลอยเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

"งั้นฉันจะร้องแล้วนะคะ"

เซี่ยซีเหยาเอ่ยเสียงเบา เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าบทเพลงของเธอเมื่อรวมเข้ากับเนื้อร้องนี้แล้วจะออกมาเป็นอย่างไร

ภายในห้องพลันเงียบสงัดลง เซี่ยซีเหยาเริ่มเปล่งเสียงขับร้องอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง

"ในที่สุดก็ตัดสินใจได้เสียที ไม่สนใจว่าใครจะพูดยังไง ขอแค่เธอมั่นคงไม่เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน

ฉันก็พร้อมจะตามเธอไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว รู้ดีว่าทุกอย่างไม่ได้ง่ายดาย

หัวใจคอยย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆ แต่ที่กลัวที่สุดคือกลัวเธอจะถอดใจไปกลางคัน!

เพียงแค่เริ่มร้อง กู้ซิงอี้ก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป เขากำหมัดแน่น ริมฝีปากระบายยิ้ม จ้องมองเซี่ยซีเหยาตาไม่กะพริบ

บทเพลงนี้ช่างเข้ากับเซี่ยซีเหยาราวกับสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ สมแล้วที่เป็นทำนองเพลงที่เธอแต่งขึ้นเอง! ขณะเดียวกันกู้ซิงอี้ก็ประหลาดใจเหลือเกิน ทั้งที่อยู่คนละโลก แต่กลับจุดประกายความงดงามแบบเดียวกันขึ้นมาได้!

"ความรักต้องใช้ความกล้าจริงๆ เพื่อเผชิญหน้ากับคำซุบซิบนินทา!

ขอเพียงสายตาที่มั่นคงจากเธอสักครั้ง ความรักของฉันก็มีความหมาย!

เราต่างต้องการความกล้า เพื่อเชื่อมั่นว่าจะได้อยู่เคียงข้างกัน!

ท่ามกลางผู้คนอันเบียดเสียด ฉันสัมผัสได้ถึงเธอ สัมผัสได้ถึงความจริงใจของเธอที่วางอยู่บนฝ่ามือฉัน!"

พอร้องมาถึงตรงนี้ เซี่ยซีเหยาก็ดื่มด่ำไปกับบทเพลงอย่างสมบูรณ์ ทุกช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเธอกับกู้ซิงอี้ผุดแล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ราวกับโคมม้าวิ่ง

ความรักต้องใช้ความกล้าจริงๆ!

เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว! และเธอก็ตกลงใจแล้วเช่นกัน!

จากนี้ไป คนสองคนจะก้าวเดินใต้ร่มคันเดียวกัน ไม่สนใจสายตาใคร และพร้อมจะรับมือกับคำนินทาว่าร้ายเหล่านั้น

และนี่ก็คือความกล้าที่เธออยากจะสื่อออกมาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา!

เซี่ยซีเหยาขับร้องอย่างอ่อนหวาน กู้ซิงอี้ตั้งใจฟังอย่างเงียบสงบ สิ่งที่เขาได้ยินในตอนนี้ไม่ใช่แค่บทเพลง แต่เป็นเสียงจากก้นบึ้งของหัวใจเซี่ยซีเหยา

ผู้หญิงที่เลอค่าดั่งอัญมณีขนาดนี้ จะไม่ให้เขาหลงรักจนหมดหัวใจได้อย่างไร

เสียงเพลงยังคงกังวานต่อไป เวลานี้ทั้งกู้ซิงอี้และเซี่ยซีเหยาต่างมีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอนาคตแล้ว

"หากความเข้มแข็งเอาแต่ใจของฉัน

จะเผลอทำร้ายเธอไปโดยไม่ตั้งใจ

เธอช่วยเตือนฉันอย่างอ่อนโยนได้ไหม

แม้ฉันจะใจร้อนเกินไป แต่ก็กลัวยิ่งกว่าว่าจะต้องสูญเสียเธอไป!"

เนื้อเพลงท่อนนี้ยิ่งทำให้เซี่ยซีเหยาหวั่นไหว ราวกับกู้ซิงอี้กำลังกระซิบอยู่ข้างหูเธอ

คล้ายกับเขากำลังบอกเธอว่า สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการต้องพลัดพรากจากเธอไป

เซี่ยซีเหยาเงยหน้าขึ้นสบสายตากับกู้ซิงอี้ ทั้งสองมองตากันเนิ่นนาน ความรู้สึกที่ซุกซ่อนอยู่ในแววตาสื่อถึงกันอย่างชัดเจน

ขอแค่มีเธอก็เพียงพอแล้ว!

......

ในเวลาเดียวกัน ณ อพาร์ตเมนต์ เสี่ยวไน่ไน่กำลังดื่มนมเปรี้ยวพลางเรอออกมาเบาๆ หนูน้อยเบะปากมุ่ยอย่างแง่งอน แล้วหันไปมองเถาเล่อเล่อที่อยู่ข้างๆ

"น้าเล่อเล่อขา!"

"ทำไมปะป๊ากับหม่ามี้ไปตั้งนานแล้วยังไม่กลับมาอีกคะ!"

"พวกเขาลืมไน่ไน่ไปแล้วแน่ๆ เลย!"